အခန်း ၃၄၃

အခန်း (၃၄၃) နှင်းကျားသစ်

အဝါရောင်မှိုခင်းကြီးမှာ ရွှေရောင်ပန်းပွင့်များအလား ဖြစ်နေလေသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတို့သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အဝါရောင်မှိုများကို လှမ်း၍ ခူးဆွတ်နေကြ၏။

မကြာမီမှာပင် မှိုများမှာ အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

အသက်ငါးဆယ်ကျော် အဘိုးအိုများဖြစ်ကြသော ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့မှာ လူငယ်လေးလောက် ဖျတ်လတ်မှု မရှိကြပေ။

သူတို့ခူးဆွတ်ထားသော အဝါရောင်မှိုများကို စုပုံလိုက်သောအခါ လီလန်ခူးထားသည်ထက် သိသိသာသာ နည်းပါးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လီလန်မှာ အနည်းဆုံး သုံးလေးကျင်းခန့် ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့ နှစ်ဦးပေါင်းမှ လေးကျင်းခန့်သာ ရှိလေသည်။

ဤအဝါရောင်မှိုပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း အဘိုးကျန်းမှာ အခက်တွေ့သွားတော့၏။

"ငါတို့ လာတုန်းက ဂုံနီအိတ်တွေ ဘာမှမပါလာတော့ ဒီမှိုတွေကို တောင်အောက် ဘယ်လိုသယ်သွားကြမလဲ..."

အဘိုးကျန်းသည် ပျောက်ဆုံးနေသော တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သေနတ်၊ ကျည်ဆန်၊ ရေနှင့် ခြောက်သွေ့အစာများကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု အဝါရောင်မှို သုံးလေးကျင်းခန့် ခူးဆွတ်မိသွားသောအခါ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားရန်မှာ ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် လီလန်သယ်ဆောင်လာသော သစ်ခေါက်မှိုအိတ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက လွယ်ပါတယ်... လီလန်မှာ အိတ်ကြီး ပါလာတယ် မဟုတ်လား... အဲ့အိတ်ထဲ ထည့်သွားပြီး တောင်အောက်ရောက်မှ ခွဲယူကြတာပေါ့..."

"ဒါဆိုလည်း လီလန်ကို အလုပ်ရှုပ်ခံခိုင်းရတော့မှာပဲ..."

လေးကျင်းနှင့် လေးကျင်း ပေါင်းလိုက်သောအခါ ဤအိတ်ကြီးထဲတွင် နောက်ထပ် ရှစ်ကျင်းခန့် အလေးချိန် တိုးလာတော့သည်။

လီလန်မှာ ဤအိတ်ကြီးကို လွယ်၍ တောင်ပေါ်တက်ရသည်မှာ အမှန်ပင် ရုန်းကန်ရပြီး အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်သည် စိတ်ထဲမထားဘဲ အပြုံးဖြင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

သူသည် ယူဆောင်လာသော ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ အဝါရောင်မှိုများကို တစ်ပွင့်ချင်းစီ သွက်လက်စွာ ထည့်လိုက်၏။

သို့သော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းနှင့် အဘိုးအိုနှစ်ဦးတို့ မသိခဲ့သည်မှာ အဝါရောင်မှိုများ အိတ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော အဝါရောင်မှိုများကို လီလန်က သူ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"ဒီအာကာသလက်စွပ်က တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းပဲ…အရမ်းကို အဆင်ပြေလွန်းတယ်..."

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် အလေးချိန်မရှိသော ပေါင်းပင်များ အပြည့်ပါသည့် အိတ်ကြီးကို အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်လာရင်း လီလန်မှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အာကာသလက်စွပ်သည် နေရာဆံ့သရွေ့ သက်မဲ့ပစ္စည်းများသာမက သက်ရှိသတ္တဝါများကိုပါ မည်သည့်အရာမဆို သိမ်းဆည်းထားနိုင်လေသည်။

ဤသည်မှာ လီလန်က လက်စွပ်၏ နေရာလွတ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ချင်နေရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ တစ်ကုဗမီတာဆိုသော နေရာလေးမှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းလှသည်။

"အနီးနားမှာ ကြက်ပေါင်မှိုတချို့ ရှိနေပုံရတယ်... အဘိုးကျန်း အဘိုးကျောက် ကျွန်တော် ဝင်မလုတော့ဘူး အဘိုးတို့ပဲ ခူးလိုက်ကြပါ..."

ဤအဝါရောင်မှိုခင်းဘေးတွင် ကြက်ပေါင်မှိုတချို့လည်း ပေါက်ရောက်နေပြီး သိပ်မများဘဲ တစ်ကျင်းစာခန့်သာ ရှိလေသည်။

ကြက်ပေါင်မှိုဆိုသည်မှာ ထီးဆောင်းမှို အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီလန်သည် လုအန်းနာနှင့် ပညာတတ်လူငယ်မလေးများကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားစဉ်က ထီးဆောင်းမှိုများကို ခူးဆွတ်ခဲ့ကြဖူးသည်။

ယနေ့ တွေ့ရှိရသော ထီးဆောင်းမှိုများမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်နှင့် မတူညီသော အမျိုးအစားဖြစ်သော်လည်း စားသုံး၍ရပြီး အဆိပ်မရှိပေ။

"မင်းက တော်တော်ဟုတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ ကြက်ပေါင်မှိုကိုတောင် သိနေတယ်..."

"မင်းအဖေ သင်ပေးထားတာလား..."

လီလန်သည် တောရိုင်းမှိုများစွာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သဖြင့် အဘိုးကျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"အင်း..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ မေးခွန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှဲချလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် တောရိုင်းမှို စွယ်စုံကျမ်းကို စုပ်ယူထားကြောင်း ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။

[ဒင်... ကျန်းတာပေါင်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀၀ ...]

[ဒင်... ကျန်းတာပေါင်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀၀...]

[ဒင်... ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀၀...]

[ဒင်... ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀၀ ...]

လီလန်က သူရှာတွေ့ထားသော ကြက်ပေါင်မှိုများကို အဘိုးအိုနှစ်ဦးအား ပေးလိုက်ကြောင်း ကြားသည့်အခါ သူတို့၏ လီလန်အပေါ် နှစ်သက်မှုများ ကြီးမားစွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ထိုခဏမှာပင် လီလန်သည် နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် ၁၂၀၀၀ ထပ်မံရရှိခဲ့ပြီး အမှတ် ၁၀၀၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိရန် နောက်တစ်လှမ်း နီးကပ်သွားတော့သည်။

အဘိုးအိုနှစ်ဦး ကြက်ပေါင်မှို ခူးနေစဉ်အတွင်း လီလန်သည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကင်းစောင့်ပေးနေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမမှာ မဝေးလှသော နေရာတွင် လှဲလျောင်းကာ မျက်စိမှိတ် အနားယူနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံမရပေ။

တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ တုံ့ပြန်မှုအရ တောကြောင်ရိုင်းအထီးမှာ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

အကယ်၍သာ အန္တရာယ်ရှိနေပါက တောကြောင်ရိုင်းအမသည် လီလန်ကို တောင်ပေါ်သို့ အမြန်တက်ရန် စောစောစီးစီးကပင် တိုက်တွန်းနေမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အမူအရာသည် ၎င်း၏ အတွေးတချို့ကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်းရှိလေသည်။

"ဟင်... သူတို့ ပြန်မသွားကြသေးဘူးလား..."

လီလန်သည် တောင်ကြောပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ခေါက်ပင်များနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် လီလန်က သူ့ကို တွေ့သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီ၍ လီလန်ကို တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

လီလန်က နားလည်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုတော့ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းဝေ့ကော်၏ ဘေးရှိ မြက်ခင်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုနေရာတွင် သားရဲတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်တည်း။

"ဝေ့ကော်… လျူဇီ..သတိထားကြ..."

လီလန်က အလျင်အမြန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤကျယ်လောင်သော အော်သံက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းနှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းမှာ စစ်သားဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ရာ တုံ့ပြန်မှု လျင်မြန်လှပြီး သူ၏ ရှေးဟောင်းအမဲလိုက်သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်၏။

"ဝေ့ကော်... ဝေ့ကော်..."

အဘိုးကျန်းသည် သူ၏မြေးဖြစ်သူ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တောင်ကြောအောက်သို့ အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်မှာ လီလန်ကို တောင်းပန်နေစဉ်မှာပင် အနီးနားမှ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်ရှိ မြက်ခင်းများမှာ တရှဲရှဲ မြည်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး…

"လျူဇီ... ပြေးတော့..."

မြက်ခင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သတ္တဝါမှာ ဧရာမ တောရိုင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်က သတိပေးနေလေသည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းဝေ့ကော်၏ အော်ဟစ်သံက မြက်ခင်းထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော သားရဲကို လန့်သွားစေခဲ့၏။

ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစက်အပြောက်များပါရှိသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲတစ်ကောင်သည် မြက်ခင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ကျန်းဝေ့ကော်ထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။ သားရဲကြီး ခုန်အုပ်လာချိန်တွင် သူသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို မတော်တဆ တက်နင်းမိကာ ခလုတ်တိုက်မိသွားသဖြင့် သားရဲ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့လေသည်။

သားရဲကြီးမှာ ပစ်မှတ်လွဲချော်သွားသဖြင့် ချက်ချင်းလှည့်ကာ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့အား ၎င်း၏ အစွယ်များကို ထုတ်ပြရင်း ရန်မူတော့သည်။

တောင်ကြောပေါ်တွင် ရပ်နေသော လီလန်မှာ နောက်ဆုံး၌ ထိုသားရဲ၏ အသွင်အပြင် အတိအကျကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် တူပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းကာ အမည်းရောင် အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အမြီးမှာ ရှည်လျားတုတ်ခိုင်လှသည်။

ဤသည်မှာ တကယ်တော့ နှင်းကျားသစ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"နှင်းကျားသစ်..."

လီလန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ရက်စက်သည့်သားရဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှင်းကျားသစ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတော့၏။

နှင်းကျားသစ်များမှာ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဒေသတွင် အလွန်ရှားပါးသော်လည်း မကြားဖူးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က ရွာရှိ မုဆိုးများသည် နှင်းဖုံးတောင်တန်းများပေါ်တွင် နှင်းကျားသစ်များ အမဲလိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြသည်။

သို့သော် နှင်းကျားသစ်များသည် အမြဲတစေ နှင်းဖုံးနေသော တောင်များပေါ်တွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိရာ မည်သို့လုပ်၍ အမဲလိုက်ရန် အလွယ်တကူ ဆင်းလာရသနည်း။

အခြေအနေမှာ အလွန်အရေးပေါ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန် လီလန်သည် အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းက ဦးစွာတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဒုတိယအဖြစ် လီလန်က သေနတ်ကို မြှောက်ကာ နှင်းကျားသစ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် နှင်းကျားသစ်မှာ ကျန်းဝေ့ကော်၊ ကျောက်လျူတို့နှင့် အလွန်နီးကပ်လွန်းနေသည်။ အကယ်၍ သူ ပစ်လိုက်ပြီး နှင်းကျားသစ်ကို မထိဘဲ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကိုသာ ထိခိုက်မိသွားပါက ပို၍ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်မည်ကို လီလန် စိုးရိမ်နေမိ၏။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း သေနတ်ပစ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေရခြင်းမှာလည်း ဤစိုးရိမ်မှုကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်သေနတ်များ၊ အထူးသဖြင့် ရှေးဟောင်း ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်များမှာ ကျည်ကွဲထွက်သော သေနတ်များဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း အားကောင်းကာ ထိခိုက်နိုင်သော ဧရိယာလည်း ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ကျည်တစ်တောင့် ပစ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ပြန့်ကျဲထိခိုက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သေးငယ်သော ခဲသီးလေးများ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသို့သော ခဲသီးလေးများ ထိမှန်ခံရပါက လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းတွင် အပေါက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်သွားနိုင်ရာ ဤမျှနီးကပ်သောအကွာအဝေးတွင်ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သေနတ်ပစ်၍ မရတော့သည့်အတွက် ခွေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

"ဟေးလုံ…ပိုင်လုံ…သွားစမ်း..."

လီလန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ကြိုးများကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် လွှတ်ပေးလိုက်သော မြင်းရိုင်းများပမာ ဘယ်ဆီကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နှင်းကျားသစ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။

နှစ်ဖက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လီလန်သည် နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူ့အနောက်တွင် ပျင်းရိ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေခဲ့သော တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အမူအရာမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းလာကာ နှင်းကျားသစ်အား သွားများ ထုတ်ပြ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ထားကာ အမွေးများ ထောင်နေတော့၏။

"ဒါက..."

လီလန် တစ်စုံတစ်ရာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားလာသည့် မီးခိုးရောင် အရိပ်တစ်ခု နှင်းကျားသစ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမပါ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။