အခန်း ၃၄၄

အခန်း (၃၄၄) ခွေးနှစ်ကောင်၊ တောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်နှင့် နှင်းကျားသစ်တို့၏ တိုက်ပွဲ

ဝက်ဝံနက်တောင်ပေါ်တွင် ခွေးဟောင်သံများနှင့် သားရဲဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမ တိုက်ပွဲထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

နှင်းကျားသစ်ကို မြင်သည်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်အမင်း ရန်လိုလာတော့သည်။

နှင်းကျားသစ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူမသည် အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးနှက်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏လည်ပင်းကိုသာ သီးသန့်ရည်ရွယ်၍ တိုက်ခိုက်လေသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့် လီလန်မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

"လီလန်… မင်းမွေးထားတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းက ဟိုနှင်းကျားသစ်နဲ့ ရန်ငြိုးများ ရှိနေသလားမသိဘူး..."

အဘိုးကျန်းကလည်း ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမသည် သူမ၏ အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား နှင်းကျားသစ် သေစေရန်သာ တကယ့်ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေသည်။

မည်သို့သော နာကြည်းချက် သို့မဟုတ် ရန်ငြိုးမျိုးက သူမကို ဤမျှ သေမတတ် တိုက်ခိုက်စေသနည်းဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်ဖြစ်သည်။

"ဟေး လီလန် မင်းရဲ့ တောကြောင်ရိုင်းအမက ဒဏ်ရာရထားတာ မဟုတ်လား သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက ဟိုအကောင်ကြောင့်များလား..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း ရိပ်မိသွားပုံရသည်။

လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။ တောကြောင်ရိုင်းအမကို သေလုမျောပါး ဖြစ်စေခဲ့သော အမည်မသိသားရဲမှာ သူ၏ရှေ့မှ ဤနှင်းကျားသစ်များ ဖြစ်နေမလားဟု တွေးလိုက်မိ၏။

လီလန်သည် နှင်းကျားသစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရွယ်အစားကိုကြည့်လျှင် နှင်းကျားသစ်မှာ တောကြောင်ရိုင်းအမထက် အနည်းဆုံး တစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားနေလေသည်။

ရန်လိုမှုအပိုင်းတွင်မူ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်ပင်လျှင် ဤနှင်းကျားသစ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမည်မျှ ပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် တောကြောင်ရိုင်းအမ တိုက်ပွဲထဲ ဝင်လာကတည်းက နှင်းကျားသစ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အသာစီးမရတော့ဘဲ အရေးနိမ့်လာတော့သည်။

ထူးချွန်သော ချုံထော်ခွေးဖြစ်သည့် ပိုင်လုံသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခွန်အားကြီးမားကာ ကိုယ်အလေးချိန် စီးသော်လည်း အမဲလိုက်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး နှင်းကျားသစ်၏ ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို သီးသန့်ရွေးချယ်၍ ကိုက်ဖြတ်နေလေသည်။

နှင်းကျားသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူထဲသော အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်မှာမူ အထိခိုက်အလွယ်ဆုံး နေရာပင်ဖြစ်သည်။

ပိုင်လုံသည် နှင်းကျားသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ သီးသန့် ရည်ရွယ်၍ ကိုက်လိုက်သည်။

ဟေးလုံနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမတို့က ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ နှင်းကျားသစ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားပြီး ပိုင်လုံကမူ ဘေးမှပတ်ကာ နှင်းကျားသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ တမင်သက်သက် လိုက်ကိုက်နေတော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် နှင်းကျားသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အရုပ်ဆိုးလှသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

နှင်းကျားသစ်သည် အသာစီးမရတော့သည့်နောက် အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားကာ ဆုတ်ခွာလေတော့သည်။ သို့သော် တောကြောင်ရိုင်းအမက ၎င်းကို ခဲရာခဲဆစ် ကိုက်ထားပြီး လုံးဝအလွတ်မပေးဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမက နှင်းကျားသစ်ကို လုံးဝ ထွက်မပြေးစေချင်သည်မှာ ထင်ရှားနေပေသည်။

“ဝေါင်း..”

ထိုစဉ် တောင်စောင်းပေါ်မှ အခြားသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နောက်ထပ် နှင်းကျားသစ်တစ်ကောင် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာပြန်တာလဲ..."

အဘိုးကျန်းသည် အလွန်အမင်း သတိထားသွားပြီး သေနတ်ကို အမြန်မကာ ထိုဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ထားလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ သူနှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရ၏။

ဤအသံသည် နှင်းကျားသစ်၏ အသံ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဤအသံက…

သားရဲ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် လီလန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောကြောင်ရိုင်းအထီး ဖြစ်နေလေသည်။

"သူပဲ..."

လီလန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာပြန်တာလဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရှာနေတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းအထီးပဲ၊ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးရဲ့ အဖေပေါ့..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာ... သူလား..."

အဘိုးနှစ်ယောက်လုံးမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအထီးသည်လည်း သိသာထင်ရှားစွာ ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီး အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တောကြောင်ရိုင်းအမထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ဒဏ်ရာအရေအတွက်လည်း ပိုများနေပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းအထီးတွင် အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရသည့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများမရှိဘဲ အပေါ်ယံဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းအထီးသည် နှင်းကျားသစ်ကို မြင်သည်နှင့် ရန်သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်ကာ တိုက်ပွဲထဲသို့ ပါဝင်လာတော့သည်။

ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် တောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်က နှင်းကျားသစ်တစ်ကောင်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

နှင်းကျားသစ်မှာ ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမတို့ကို တစ်ကောင်တည်း ရင်ဆိုင်ရာတွင်ပင် မခံနိုင်တော့ဘဲ ရုန်းကန်နေရကာ အရေးနိမ့်နေပြီဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအထီး ပါဝင်လာမှုနှင့်အတူ တောကြောင်ရိုင်းအမတို့ဘက်မှ သိသိသာသာ အသာစီးရသွားတော့သည်။

နှင်းကျားသစ်မှာ ကြီးမား၊ သန်မာပြီး တိုက်ခိုက်မှုများ ပြင်းထန်စေကာမူ လက်နှစ်ဖက်က လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်ဆိုသကဲ့သို့ သားရဲလေးကောင်၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ မခံနိုင်တော့ပေ။

ဆိုစရာပင်မလိုတော့ဘဲ အနီးအနားတွင် ၎င်း၏ ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ကိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေသည့် လည်ဝယ်သော အကောင်တစ်ကောင်လည်း ရှိနေသေးလေသည်။

အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်မှာ ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးများဖြစ်ကြပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ နှင်းကျားသစ်မှာ ခွန်အားကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် နောက်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင် ဟေးလုံက တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် အမတို့ထံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် သားရဲလေးကောင်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ရှုပ်ထွေးပွက်လောရိုက်သွားသော အနေအထားအပြီးတွင်မူ…

လီလန်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် တောကြောင်ရိုင်းအထီးက နှင်းကျားသစ်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ အကိုက်ခံထားရသဖြင့် နှင်းကျားသစ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ခြေလက်များမှာ ရမ်းကားလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေတော့သည်။

သို့သော် အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း အသက်ရှူရပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

နှင်းကျားသစ် ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တောကြောင်ရိုင်းအထီးသည် ကြောင်တစ်ကောင်က ကြွက်တစ်ကောင်နှင့် ကစားသကဲ့သို့ ၎င်း၏ အလောင်းကို လက်ဖြင့်ပင် ပုတ်ကြည့်နေသေး၏။

ခဏကြာ ကစားပြီးနောက် သူသည် စိတ်ဝင်စားမှု လျင်မြန်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အမြီးကိုလှုပ်ကာ တောကြောင်ရိုင်းအမထံသို့ သွား၍ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေလေသည်။

သားရဲနှစ်ကောင်သည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အမွေးများ ပွတ်တိုက်ကာ ဖက်တွယ်ထားကြသည်။ တောကြောင်ရိုင်းအထီးသည် သူ၏ လျှာကို အသုံးပြု၍ တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ဒဏ်ရာများကိုပင် လျက်ပေးနေတော့သည်။

ကြာရှည်ကွဲကွာပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသော တောကြောင်ရိုင်း ဇနီးမောင်နှံမှာ ခေတ္တခဏ ကွဲကွာခြင်းက သူတို့၏ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းကို မင်္ဂလာဦးညထက်ပင် ပို၍ ချိုမြိန်စေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

"အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ..."

လီလန်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တော့သည်။

သူသည် ကျန်းဝေကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့အပေါ် ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို တကယ်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ မဟုတ်လျှင် အဘိုးကျန်းနှင့် အဘိုးကျောက်တို့ကို သူ မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

ထိုနှစ်ယောက်သည် တောင်ပေါ်သို့ သူ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ကိုခေါ်ခဲ့သူမှာ လီလန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အဆင်ပြေသွားပြီလား..."

ကျန်းတာပေါင်မှာ မှင်သက်သွားသည်။

သူသည် နှင်းကျားသစ်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းကျားသစ်မှာ အသက်မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေကာ အလောင်းကောင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တောကြောင်ရိုင်းအထီးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က တော်တော့်ကို ပြင်းထန်တာပဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် တောကြောင်ရိုင်းအမနှင့် အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်တို့က နှင်းကျားသစ်ကို မလှဲချနိုင်ခဲ့သော်လည်း တောကြောင်ရိုင်းအထီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အောင်ပွဲ၏ ချိန်ခွင်လျှာမှာ တောကြောင်ရိုင်းအမတို့ဘက်သို့ ချက်ချင်း ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအထီးက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှင်းကျားသစ်၏ လည်ချောင်းကို ကိုက်ဖြတ်၍ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှုအပိုင်းတွင် တောကြောင်ရိုင်းအထီးမှာ ဤသားရဲလေးကောင်ထဲတွင် အသန်မာဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဆင်ပြေသွားပြီ… အဲဒါကျွန်တော်တို့ ရှာနေတဲ့ တောကြောင်ရိုင်းအထီးပဲ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သားရဲလေးကောင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့မှာ နှင်းကျားသစ်၏ အလောင်းကို အနံ့ခံရင်း နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လှုပ်ရှားမှုအသံကို ကြား၍ လူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တောကြောင်ရိုင်းအထီးသည် ချက်ချင်းပင် သွားများကိုဖြဲကာ လီလန်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်အား အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။

တောကြောင်ရိုင်းအမက တိုးညှင်းစွာ မြည်တွန်လိုက်ရာ တောကြောင်ရိုင်းအထီး၏ မူလက ကြမ်းကြုတ်နေသော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားလေသည်။

သူသည် ခေါင်းမော့၍ လီလန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ အမြီးတိုလေးကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။

သူက လီလန်ကို မှတ်မိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းပေသည်။

"ဝေကော်… လျူဇီ... မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း လာခဲ့ကြတော့..."

လီလန်သည် နှင်းကျားသစ်၏ အလောင်းဆီသို့ ရောက်လာပြီး တောင်အောက်ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

နှင်းကျားသစ်၏ အကိုက်ခံရကာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော ကျန်းဝေကော်မှာ ယခုအချိန်အထိ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ လီလန်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အော်ခေါ်လိုက်မှသာ သူ သတိဝင်လာတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး လျူဇီကို ခေါ်ကာ လီလန်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ မြေးများ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့လည်း လျှောက်လာကြသည်။

ကျန်းတာပေါင်သည် ကျန်းဝေကော်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ တင်ပါးကို အားရပါးရ ကန်ချလိုက်တော့သည်။

"မင်းလို ကောင်ဆိုးလေး... ငါ မင်းကို ဘာပြောခဲ့လဲ... လျူဇီကို ခေါ်ပြီး တောင်အောက်ဆင်းကာ အိမ်ပြန်ဖို့ ငါ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"ကောင်စုတ်လေးက ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူး... စောစောက ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

"မင်း နှင်းကျားသစ်ကိုက်လို့ သေတော့မလို့ပဲ..."

ကျန်းတာပေါင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကန်ကျောက်ကာ ဆဲဆိုနေလေသည်။

သူ၏ မြေးသည် ဆိုးသွမ်းချင် ဆိုးသွမ်းနိုင်သည်၊ လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင်မူ စကားနားထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ဝက်ဝံများနှင့် အသက်အန္တရာယ်ပေးနိုင်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်သည်နှင့် တောင်ပေါ်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုကောင်ဆိုးလေး ကျန်းဝေကော်မှာ သူ၏ စကားနားမထောင်မှုအတွက် ယခုလေးတင် အသက်ပေးလိုက်ရလုနီးပါးပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေကော် အရိုက်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က အမြန် ဝင်ဖြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... တော်ပါတော့... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့... ဝေကော်လည်း တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... သူလည်း အဘိုးကို စိတ်ပူလို့ပါ..."

ကျန်းဝေကော်မှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးပြီး ဆယ်ကျော်သက်များအတွက် အဆိုးသွမ်းဆုံး အရွယ်ပင်ဖြစ်သည်။ လူသုံးယောက်ရှေ့တွင် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူထံမှ အရိုက်ခံရခြင်းက သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေပြီး နောင်တွင် ပို၍ ဆိုးသွမ်းလာစေနိုင်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုလန်ကို ကျေးဇူးမတင်ဘူးလား... သူ မွေးထားတဲ့ အမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်နဲ့ တောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်သာမရှိရင် မင်းရဲ့ အသက်လေးက ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားမှာ..."

အဘိုးဖြစ်သူမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ မြေးဖြစ်သူ၏ တင်ပါးကို နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ ကန်ချလိုက်ပြန်သည်။