အခန်း ၃၄၇

အခန်း (၃၄၇) တောရိုင်း လင်ဇီးမှို၊ လီလန်တို့ ကံကောင်းပြန်ပြီ

လီလန်သည် ဝက်ဝံ၏ ခြေရာများကို လိုက်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးသွားသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် အနက်ရောင် ဝမ်းဗိုက်အညစ်အကြေးပုံကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအညစ်အကြေးများမှာ အနံ့အသက် အလွန်ဆိုးရွားပြီး အသားစ အနည်းငယ် ရောနှောနေလေသည်။

လီလန်သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝက်ဝံ၏ အညစ်အကြေးများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် ဒူးထောက်၍ ထိုအညစ်အကြေးများကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အညစ်အကြေးများမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဖြစ်ပြီး အခိုးအငွေ့ပင် တက်နေသေး၏။

ထင်ရှားသည်မှာ ဝက်ဝံမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်ကမှ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ မျက်မှောင်များမှာ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားတော့သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် လှည့်၍ နောက်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့လေသည်။

"သွားကြစို့… မြန်မြန်သွားကြစို့…ဝက်ဝံက အခုလေးတင် ထွက်သွားတာ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးကျန်းနှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဝေ့ကော် သွားကြစို့..”

လီလန်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကျန်းဝေ့ကော်မှာ မနှောင့်နှေးရဲတော့ပေ။ အကယ်၍သာ ဝက်ဝံနှင့် တကယ်တွေ့ခဲ့ပါက သူ၏ အသုံးမကျသော ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်ကြောင့် ဝက်ဝံ၏ အရိုက်ခံရပြီး ပထမဆုံး သေဆုံးမည့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ထင်းထမ်းပိုးကို ပြန်လည်ပခုံးထမ်း၍ ကျင်းတစ်ရာရှိသော နှင်းကျားသစ်အသေကောင်ကို ကောက်ယူကာ တောင်အောက်သို့ အမြန်ဆင်းသွားတော့သည်။

ဝက်ဝံ အမှီလိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့်အရှိန်ကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်လိုက်၏။

လူအုပ်စုသည် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး သစ်ခေါက်ပင်တောအုပ်နှင့် အတော်ဝေးကွာသွားမှသာ ကျန်းဝေ့ကော်တို့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ကျွန်တော့်ကို အသေကြောက်သွားစေတာပဲ..အဲဒီ သစ်ခေါက်ပင်တောအုပ်ထဲမှာ ဝက်ဝံတစ်ကောင် တကယ်ရှိနေတာပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ကျန်ရစ်နေသေးသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းလိုကောင်လေးက အခုမှ ကြောက်တတ်တာလား အစောကတည်းက တောင်အောက်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ ပြောတာကို မင်းက မနားထောင်ခဲ့ဘူး..."

အဘိုးကျန်းမှာလည်း တောင်အောက်သို့ အမြန်ဆင်းလာရသဖြင့် ယခုအခါတွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မှီထားရင်း ချွေးများရွှဲနစ်ကာ အမောတကော ဖြစ်နေလေသည်။

လူတိုင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ စိတ်သက်သာရာ ရနေကြသည်။

သူတို့တွင် အမဲလိုက်သေနတ်များ ရှိကြသဖြင့် ဝက်ဝံကို ကြောက်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့မှာ အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်မည့် ဝက်ဝံကို ကြောက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မတ်လ သို့မဟုတ် ဧပြီလတွင် ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး အစာငတ်မွတ်နေခဲ့သည့် ဝက်ဝံမျိုးဖြစ်သည်။

အခြားသူများ စကားပြောနေစဉ် လီလန်သည် သူ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲမှ တောင်ပေါ်မှရရှိသော ပစ္စည်းများကို အိတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းထည့်လိုက်သည်။

သူတို့မှာ ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် မဝေးတော့သည့် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လီလန်သည် အဘိုးကျန်းတို့ ထူးခြားသည်ကို သတိပြုမိမည် စိုးရိမ်ကာ ယခုမှသာ ထိုပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေါင်ဆယ်ဂဏန်းရှိသော တောင်ပေါ်ပစ္စည်းများမှာ အိတ်ထဲရောက်သွားသည်နှင့် လီလန်သည် ပခုံးပေါ်တွင် လေးလံသော ဝန်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့အတွက်မူ ဤပေါင်ဆယ်ဂဏန်းမှာ ဘာမျှမဟုတ်ဘဲ ဖိအားတစ်စုံတစ်ရာ မရှိချေ။

"ကောင်းပြီ…တောင်အောက်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဆင်းလာနိုင်တာ အရမ်းကောင်းတယ်…ဒီဖြစ်ရပ်က ဝက်ဝံနက်ဟာ ဒီလမှာ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးနေတာပဲ… လာမယ့်နှစ်လအတွင်းမှာ ဒီတောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ဖို့ မသွားဖို့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို ကျွန်တော်တို့ သတိပေးသင့်တယ်..."

လီလန်သည် အခြေအနေကို ပုံမှန်အတိုင်း သဘောထားလိုက်သည်။ အချိန်မီ တောင်အောက်ဆင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ဝက်ဝံနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းနှင့် မည်သူမျှ ဒဏ်ရာမရခဲ့ခြင်းမှာပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤခရီးစဉ်မှာ အလွန်အကျိုးအမြတ် များလှသည်။

ကျင်းတစ်ရာရှိသော နှင်းကျားသစ်ကို အမဲလိုက်နိုင်ရုံသာမက ကျင်းဆယ်ဂဏန်းရှိသော တောင်ပေါ်ပစ္စည်းများဖြစ်သည့် သစ်ခေါက်မှို၊ အဝါရောင်မှို၊ ကြက်ပေါင်မှိုများကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင် ကိုးပင်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ နည်းနည်းလေးပဲ ရတာကတော့ နှမြောစရာပါပဲ..."

လီလန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်းမှာ အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာရှိသော အော်ဒါကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသစ်ခက်သုံးဖြာအရွက်ကိုးရွက်ဆေးပင် အနည်းငယ်မှာ မလုံလောက်ချေ။

သို့သော် လီလန်သည် ထိုအချက်ကို ချက်ချင်းပင် မေ့ဖျောက်လိုက်သည်။ ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် တောကြောင်ရိုင်းအထီးကို ရှာတွေ့ပြီး တောင်ပေါ်ပစ္စည်းများကိုလည်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်သည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအတွက်မူ နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် အတွေ့အကြုံရှိသော တောင်တက်သမားအချို့ကို ခေါ်ယူကာ ချောင်တျန်းကျီတောင်သို့ နောက်ထပ်တစ်ခေါက် သွားရောက်နိုင်သေးသည်။

ချောင်တျန်းကျီတောင်ပေါ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ ဝက်ဝံနက်ထက် များစွာ ပိုမိုစုံလင်ပြီး ပေါများလှသည်။

"လီလန် ပြောတာ မှန်တယ်…ဒီတောင်တက်ခရီးမှာ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ပြဿနာမရှိခဲ့တာက အရမ်းကောင်းတယ် ဝက်ဝံက ရိုင်းစိုင်းပေမယ့် ငါတို့နဲ့ မတွေ့ဆုံသရွေ့တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

အဘိုးကျန်းက လီလန်၏ စကားကို ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်က ဘေးမှနေ၍ ကဲ့ရဲ့လိုက်၏။

"အဘိုး… အဲဒီလို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောနိုင်တာလဲ… ခုနက အမြန်ဆုံး ပြေးသွားတာ အဘိုးပဲလေ"

"အကောင်စုတ် အဘိုး မင်းကို ရိုက်လိုက်ရမလား"

မြေးဖြစ်သူ၏ လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် အဘိုးကျန်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားကာ လက်သီးကို ဆုပ်၍ သူ့အား ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

အဘိုးနှင့်မြေးတို့၏ ရန်ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းမှာ လီလန်နှင့် အခြားသုံးဦးကို အနည်းငယ် ရယ်မောမိစေသည်။

"အဘိုးကျန်း… တောင်အောက်ကို ဆက်ဆင်းကြစို့ နေ့လယ်တောင် မရောက်သေးဘူးဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီး နေ့လယ်စာ စားနိုင်ပါသေးတယ်..."

လီလန်သည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို ကြည့်၍ အကြံပြုလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းက ခေါင်းညိတ်၍ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "သွားကြစို့၊ တောင်အောက်ကို…"

တောင်ပေါ်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းနိုင်ပြီး ကျင်းတစ်ရာရှိသော နှင်းကျားသစ်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အဘိုးကျန်းမှာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာနှင့်

ကျေနပ်နေသော စိတ်ခံစားမှုရှိနေကာ အောင်ပွဲခံသည့်ဟန် ဖြစ်နေလေသည်။

အနားယူပြီးနောက် လူအုပ်စုမှာ တောင်အောက်သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်ကြသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် လီလန်တို့က နှင်းကျားသစ်အသေကောင်ကို ရှေ့မှ ထမ်းလာကြပြီး လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသည်။

လီလန် လမ်းလျှောက်လာစဉ် ရုတ်တရက် ချော်လဲသွားသဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"လီလန် ဘာဖြစ်တာလဲ..."

နောက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး သူသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်သည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို အချိန်မီ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၍ တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု သူက ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းအား လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ် လီလန်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခုနက တစ်ခုခုကို နင်းမိလိုက်တယ် ထင်တယ်..."

လီလန်မှာ အကြောင်းမဲ့ ချော်လဲခြင်း မဟုတ်ပေ။ တောင်အောက်ဆင်းလာစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်သို့ မကြည့်လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ခြင်းက လီလန်ကို အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့စေသည်။

"အဲဒါက..."

လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူသည် ယခုလေးတင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သောနေရာတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ ပွတ်တိုက်ခံလိုက်ရပြီး အနီရောင် မှိုတစ်မျိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"လင်ဇီးမှို…."

မှို၏ တိကျသော ပုံစံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီးနောက် လီလန်မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"လီ…မင်း ဘာတွေ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လုပ်နေတာလဲ”

အဘိုးကျန်းမှာလည်း ထိုဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ အကြည့်မှာ ထင်ရှားနေသော အနီရောင်မှို၏ ထောင့်စွန်းပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။

"အိုး…မင်းလို ကံကောင်းတဲ့ကောင်လေးက လင်ဇီးမှိုကိုတောင် တိုက်မိသေးတယ်"

အဘိုးကျန်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းမှာ တောင်ပေါ်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းရာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော တောင်ပေါ်သမားအိုကြီးဖြစ်သည်။ မှိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တောင်ပေါ်မှရရှိသော တောရိုင်း လင်ဇီးမှို ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"ဦးထုပ်က ဒီလောက်ကြီးတာ ဒီလင်ဇီးမှိုက တကယ့်ကို မသေးဘူး"

အဘိုးကျန်းက မနာလိုသည့် အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာ…လီက လင်ဇီးမှို တွေ့တာလား"

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းမှာလည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤနေရာမှာ ဝက်ဝံနက်၏ အစွန်း၊ တောင်ခြေ ဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လင်ဇီးမှိုများသာ ရွာအနီးရှိ တောင်ခြေတွင် ပေါက်ပါက ရွာသား တောင်တက်သမားများက ကြိုတင်၍ ကောက်ယူသွားကြမှာ ဖြစ်သည်။

လီလန်မှာ ယနေ့တွင် အလွန်ကံကောင်းသဖြင့် ထိုမျှကြီးမားသောအရာကို ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ခြေတွင် ကြီးမားသော လင်ဇီးမှိုကြီး ရှိနေသေးတာလား။

တောရိုင်း လင်ဇီးမှိုမှာ ရှားပါးသည့်အရာတော့ မဟုတ်သော်လည်း ယခုနှစ်မှာ နွေဦးအစောပိုင်းသာ ရှိသေးပြီး အဘိုးကျန်းနှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့မှာ ယခုနှစ်အတွက် သူတို့၏ ပထမဆုံး လင်ဇီးမှိုကို မကောက်ယူရသေးပေ။ လီလန် လင်ဇီးမှို ရှာတွေ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့မှာ သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုလီလန်…အမြန်ကောက်ပါ…ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လင်ဇီးမှိုကို မကောက်ရင် တခြားသူတွေ ကောက်သွားလိမ့်မယ်"

လျူဇီက အရေးတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

လီလန်မှာ ထိုအခါတွင် မနှောင့်နှေးဘဲ တောရိုင်းလင်ဇီးမှိုကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အဘိုးကျန်း ပြောသည့်အတိုင်း ဤတောရိုင်း လင်ဇီးမှိုမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသည်။

"ရပြီ"

လီလန်က ပြုံး၍ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ အိတ်ကို ဖြေ၍ လင်ဇီးမှိုကို အထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။

ဤကြီးမားပြီး အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သော လင်ဇီးမှိုမှာ ငွေအများကြီး ရောင်းရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လင်ဇီးမှိုကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဤတောရိုင်း လင်ဇီးမှိုမှလွဲ၍ အခြား လင်ဇီးမှိုများ မရှိတော့ချေ။

"လီလန် မင်းက တကယ့်ကို ငွေရူးလေးပဲ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လင်ဇီးမှို တွေ့တာတောင် မလောက်သေးဘူး နောက်ထပ် ရှာချင်နေသေးတာလား"

အဘိုးကျန်းက သူ့ကို အတင်းကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

လီလန်မှာ စကားမပြောဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးသာ ပြလိုက်သည်။