အခန်း ၃၄၈

အခန်း (၃၄၈) မိသားစုစုငွေများကုန်ပြီးနောက် မုဆိုးမဝူတစ်ယောက် မိသားစုဝင်များ၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနှင့် စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ

တောကြောင်ရိုင်းအဖေနှင့် အမေတို့ကို ရွာအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာစဉ် လီလန်သည် ဤတစ်ခေါက် အမဲလိုက်မှုအတွက် အများကြီး ဟိတ်ဟန်ထုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် တောင်အောက်ဆင်းရန် လူသွားနည်းသော လမ်းကြားကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးနောက် တောင်နောက်ဘက်မှတစ်ဆင့် မိမိ၏ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ဤအချိန်မှာ နေ့လယ်အချိန်ဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်မှ အမဲလိုက်ပြီး ပြန်ဆင်းလာစဉ် လမ်းတွင် မည်သည့်ရွာသားနှင့်မျှ မတွေ့ဆုံခဲ့ပေ။

သို့သော် သူတို့သည် လီလန်၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်စိထဲသို့ အမှတ်မထင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လီရှန်းဟွာ၏ မောင်ဖြစ်သူ လီဟူပင် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် လူသားစား ကျားသစ်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အချိန်ကစ၍ လီဟူနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ လီလုံတို့သည် မိခင်ဖြစ်သူကို မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးရုံသို့ အရေးပေါ် ကုသမှုအတွက် ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်။ မုဆိုးမဝူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုတော့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရလေပြီ။ ခြေထောက်မရှိတော့သည့်အတွက် သူမက မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူမ၏ လမ်းလျှောက်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည့် ခြေဖဝါးများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းပင်။ ခြေဖဝါးမရှိသည့်အတွက် မုဆိုးမဝူသည် သဘာဝအတိုင်း လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ လှဲလျောင်းနေရတော့သည်။

ဆေးရုံတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် ငွေကြေးကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ဆေးရုံစရိတ် မပေးနိုင်တော့သည့်အတွက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်။ မုဆိုးမဝူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားနိုင်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ လဲလျောင်းနေရပြီး စားသောက်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ အညစ်အကြေး စွန့်ခြင်းတို့ကိုပါ အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ ပြုလုပ်နေရသဖြင့် လီရှန်းဟွာနှင့် လီဟူတို့၏ မကြာခဏဆိုသလို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်များကိုသာ ခံနေရသည်။

ယခုအခါ ခြေထောက်ဆုံးရှုံးသွားသည့် မုဆိုးမဝူသည် ယခင်က ကြံ့ခိုင်သော အသွင်အပြင်မှသည် ကြောက်ရွံ့တတ်သော၊ အလျှော့ပေးတတ်သော သူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် မိမိ၏ သားသမီးများက သူမကို စွန့်ပစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သလို သေခြင်းတရားကိုလည်း ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာသည်။

အားလုံး အလွဲလွဲအချော်ချော်ဖြစ်ပြီး ခြေထောက်ကို အကိုက်ခံရကာ သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်မှာ အလွန်တရာ ယုတ်လျော့သွားပြီး စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ ယခင်က စွမ်းအားပြည့်ဝပြီး လူဆိုးမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျိန်ဆဲတတ်သည့် အဘွားအိုမှာ ယခုအခါတွင်မူ အသက်ပြင်းပြင်း

ရှူကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် အဘွားအိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကျားသစ်က အရှင်လတ်လတ် ကိုက်ဖြတ်သွားခြင်းမှာ အလွန်တရာ နာကျင်လှသည်။ မုဆိုးမဝူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အိမ်တွင် အော်ဟစ်ငိုယိုနေသဖြင့် လီရှန်းဟွာ၊ လီဟူနှင့် လီလုံတို့မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ရွေးချယ်စရာလမ်းမရှိသဖြင့် လီဟူသည် မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးခန်းသို့ သွားရောက်ကာ မိခင်အတွက် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးပြီး ရရှိရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။ ဤပမာဏအနည်းငယ်ကိုပင် လီဟူသည် ဝေးလံသော ဆွေမျိုးတစ်ယောက်၏ အကူအညီနှင့် ငွေအနည်းငယ် ပေး၍ ရယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

လီဟူသည် ဆေးဝါးများကို ကိုင်ဆောင်၍ ရွာဦးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် လီလန်နှင့် အခြားသူအချို့ တောင်နောက်ဘက်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"လီလန်..."

လီဟူမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သူ နောက်ထပ် အမဲလိုက်ပြန်ပြီလား..."

လီဟူက တွေးတောနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ ထမ်းလာသော သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"ဒါ…ဒါက..."

"ဒါက…"

လီဟူ၏ လည်ချောင်းမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။

“အိုး ဘုရားရေ… အဲ့ဒါက နှင်းကျားသစ်ပဲ”

လီဟူသည် သူမြင်သည်မှာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်၍ မျက်စိကို ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း ပွတ်သပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့ ထမ်းလာသော ထိုကြီးမားသော သားရဲကြီးမှာ လီလန်၏ ခြံဝင်းရှေ့သို့ လှုပ်ခတ်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။

"လီလန်က နှင်းကျားသစ်ကို ဖမ်းမိတာလား..."

လီဟူမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် ရွာဦးတွင် ရပ်လျက် အဝေးကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးသွားတော့သည်။ လီလန်သည် မကြာသေးမီကပင် တောင်ပေါ်တွင် မိမိ၏ မိခင်ခြေထောက်ကို ကိုက်ဖြတ်သွားပြီး မိမိကိုပါ သတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည့် လူသားစား ကျားသစ်ကို အမဲလိုက်သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ခဲ့သည်ကို လီဟူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ ဤအချက်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီ! သို့သော် ယနေ့တွင် လီလန်သည် နှင်းကျားသစ်ကို ဖမ်းမိပြန်သည်။ နှင်းတောင်များမှ ကျားသစ်တစ်ကောင်။

"လီလန်... သူ... သူ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယခုလက်ရှိ လီဟူမှာ ယခင်ကဲ့သို့ မောက်မာမှုနှင့် အနိုင်ကျင့်လိုသည့် အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။ လီလန် ပြသခဲ့သည့် ခွန်အားနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမဲလိုက်စွမ်းရည်များမှာ သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမှတ်သွားစေခဲ့သည်။ လီလန်၏ ရှေ့တွင် သူ၊ လီဟူမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူဆိုသည်မှာ အီးတောင် မပေါက်နိုင်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လီဟူသည် ယခုအခါတွင် မိမိ၏ အတိတ်က အပြုအမူများမှာ တကယ့်ကို အရူးအမူးနိုင်လှသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ နောင်တရမိသည်။ လီလန်သည် ဤမျှလောက် ထူးချွန်သည်ကိုသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် အစ်မဖြစ်သူကို အရက်တိုက်ကာ လီလန်၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ စောင်ဖြင့် ပတ်၍ ပို့ပေးလိုက်မည်။ ထို့နောက် လီလန်နှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့ကို လက်ထပ်ပေးလိုက်လျှင် သူ၏ယောက်ဖ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"နေဦး"

"ဒီအကြံက ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား..."

လီဟူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလင်းဝင်လာသည်။

"အိုး… ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းရတာလဲ… ဒီနည်းလမ်းက တကယ် ဖြစ်နိုင်တာပဲ…ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်"

လီဟူမှာ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အိမ်ကို အမြန်ပြန်ပြီး ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တိုင်ပင်ရမယ်"

လီဟူသည် ဆေးဝါးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်၍ အိမ်ဆီသို့ အမြန် ပြေးသွားတော့သည်။

အစ်မဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာမှာ ကြည့်ကောင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနေအထား ကောင်းမွန်ကာ ရင်ဘတ်အိအိနှင့် တင်ပါးကြီးကြီးရှိသည်။ တင်ပါးကြီးကြီးဆိုသည်မှာ ကလေးမွေးရ လွယ်ကူသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူမကို အရက်တိုက်၊ အဝတ်အစားများ ချွတ်၍ စောင်ဖြင့် ပတ်ကာ လီလန်၏ အိမ်သို့ ပို့ပေးလိုက်မည်။ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပျက်ပြယ်သွားလျှင်လည်း ဘာဖြစ်သနည်း။ ဤအစီအစဉ် အောင်မြင်လျှင် လီလန်သည် အစ်မဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာကို လက်ထပ်ဖို့ ငြင်းဆန်နိုင်ဦးမည်လား။

ယခုအခါ လီလန်မှာ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ အချစ်တော်ဖြစ်ကာ အမဲလိုက်စွမ်းရည်မှာလည်း ထူးချွန်သဖြင့် သူ၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေမှာ သေချာသည်။ ယခုတွင် သူတို့ လီမိသားစုက လီလန်ကို အတင်းတွယ်ကပ်နေရသည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လီလန်နှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် လီဟူဆိုသည့် အရူးတစ်ယောက်က ဤနည်းလမ်းကို တွေးတောမိခြင်းဖြစ်သည်။

လီဟူမှာလည်း အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်။ မိခင်၏ ခြေထောက်ကို ကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မိသားစု စုဆောင်းငွေများမှာ ဆေးရုံတွင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ မိခင်၏ ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ငွေများပင် မလောက်ငှခဲ့ပေ။ ရွေးချယ်စရာလမ်းမရှိသဖြင့် လီဟူနှင့် လီလုံတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများထံမှ ငွေများ ချေးယူခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤမှာ အသက်နှင့် သေခြင်းတရား ကိစ္စဖြစ်သည်။ မိခင်၏ ခြေထောက်ကို လူသားစား ကျားသစ် ကိုက်ဖြတ်သွားသည့် သတင်းမှာ ရွာတစ်ရွာလုံးနှင့် အနီးနားရှိ ရွာများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ငွေအချို့ကို ချေးယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရေတစ်စက်ချသကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။

ငွေရှာသမျှ ပေါင်းလိုက်လျှင်လည်း လီဟူတို့မှာ ဆေးရုံသို့ ပေးရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မိခင် ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် လီဟူတို့ မိသားစုမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကစ၍ တစ်နေ့လျှင် တစ်နပ်သာ စားနေကြရသည်။ သူတို့တွင် ပိုက်ဆံမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် လီလန်မှာ နောက်ထပ် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး နှင်းကျားသစ်ပင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီဟူသည် မိသားစုနှစ်ခုကြား ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်နှင့် အစ်မဖြစ်သူ လီလန်နှင့် လက်ထပ်နိုင်ဦးမည်ကို မျှော်လင့်၍ ဤနည်းလမ်းကို တွေးတောမိခြင်းဖြစ်သည်။ အစ်မဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာသာ လီလန်နှင့် လက်ထပ်ဖြစ်လျှင် လီလန်၏ စရိုက်အရ သူမကို လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ပေ။

လီဟူမှာ တွေးတောလေ စိတ်လှုပ်ရှားလေဖြစ်ကာ အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးသွားတော့သည်။ လီလန်မှာမူ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကောင်းမြတ်သော အရာတစ်ခု ကျရောက်တော့မည်ကို လုံးဝ မသိရှိပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အဘိုးကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့နှင့်အတူ တောင်နောက်ဘက်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ တောင်နောက်ဘက်မှာ လီလန်၏ အိမ်နောက်တွင် တည်ရှိပြီး အလွန်နီးကပ်ကာ လမ်းကြားငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် လျှောက်သွားရုံဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

"ဟူး…နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ”

မိမိ၏ ခြံဝင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီလန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ ရောက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သားရဲပေါက်စလေးတစ်ကောင် ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တောကြောင်ရိုင်းအဖေနှင့် အမေဆီသို့ အပြေးအလွှား ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စ မိစ္ဆာငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် မိဘများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပွတ်သပ်ကာ တောကြောင်ရိုင်းအဖေနှင့် အမေတို့၏ ရှေ့တွင် ပြေးလွှားခုန်ပေါက်ပြီး အမြီးတိုလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။ သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ မိစ္ဆာငယ်လေးပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ အပြစ်ကင်းစင်ကာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော သားရဲပေါက်စလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် တောကြောင်ရိုင်းအဖေသည် သူ၏ ပေါက်စလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျှာကို ထုတ်၍ ကျောပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသော အမွေးများကို ဂရုတစိုက် သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအမမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် လျှာကို ထုတ်၍ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော သားသမီးလေး၏ အမွေးများကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

မိသားစုသုံးဦးမှာ သဟဇာတဖြစ်စွာဖြင့် အလွန်တရာ နွေးထွေးနေကြသည်။ လီလန်၊ ကျန်းဝေ့ကော်၊ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျန်းတာပေါင်တို့မှာ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး စိတ်သက်သာရာရသော အပြုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြကာ မည်သူမျှ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ကြပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အိမ်နီးချင်းများ စကားပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာမှသာ လီလန်က စကားဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ…အထဲဝင်ကြစို့…မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေကို တခြားသူတွေ မမြင်မိစေနဲ့၊ မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး”

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စမှာ လီလန်၏ ပထမဆုံးသော သားရဲအဖော်ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ အတွင်းစိတ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ထားကြသည်။ မိဘများကို အော်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် တောကြောင်ရိုင်းအဖေနှင့် အမေတို့မှာ သူ့နောက်မှ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။