အခန်း ၃၄၉

အခန်း (၃၄၉) ဓားကို သွေးပြီး အသားဝေဖို့ ပြင်ဆင်ကြစို့

"လီလန်... မင်းအိမ်ကို ရောက်ပြီပဲ ငါတို့လည်း ပြန်တော့မယ်..."

ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာ၍ ကြိုဆိုနေသော လီတာ့ဟိုင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လီလန်ကမူ အဘိုးအိုကို တားလိုက်၏။

"အဘိုးကျောက်... မပြန်နဲ့ဦး အဘိုးတို့ ကောက်လာတဲ့ မှိုတွေက ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ ကျန်နေသေးတယ်လေ..."

"အိုး... ငါ့ဦးနှောက်ကလည်း... အဲဒါကို လုံးဝ မေ့သွားတာပဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရင်း သတိရသွားသည်။

တောင်ပေါ်မှာတုန်းက သူနှင့် ကျန်းတာပေါင်တို့သည် အဝါရောင်မှိုနှင့် ကြက်ပေါင်မှို အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူခဲ့ကြသည်။ အိတ်မပါသဖြင့် လီလန်၏ ဂုန်နီအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ခြံဝင်းအဝင်မှာပဲ မှိုတွေကို သွန်ချပေးလိုက်ပါ ငါ အထဲမဝင်တော့ဘူး..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

"အဘိုးကျောက်... ဘာတွေပြောနေတာလဲ... အိမ်ရှေ့တောင် ရောက်နေပြီကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဝင်ဝမှာပဲ ထားခဲ့ရမှာလဲ..."

"လာပါ... လာပါ... ခြံထဲဝင်ခဲ့ကြပါ အဖေ့ကို တစ်ခုခု ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

လီလန်သည် အဘိုးအို၏ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် လျှောက်သွားကာ လက်ကို ဆွဲ၍ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်သွင်းလိုက်သည်။ အဘိုးကျောက်မှာမူ လီလန်နှင့်အတူ ခြံထဲသို့ ပါသွားရတော့သည်။

ကျန်းတာပေါင်က ဘေးမှနေ၍ မျက်စိကို မှေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရွာအဝင်ဝဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ လီလန်၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဒုန်း..."

အသံမြည်လျက် ကျင်းတစ်ရာကျော်ရှိသော နှင်းကျားသစ်၏ အလောင်းမှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အိုး... ငါတော့ ရေဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်"

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ပခုံးပေါ်မှ ထင်းထမ်းပိုးကို ချလိုက်ပြီး အရေပြား ပွန်းပဲ့နေသော ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ အလွန်ရေငတ်နေသဖြင့် ရေစည်ပိုင်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ ရေဘူးဖြင့် တစ်ငုံချင်း အမြန်သောက်လိုက်သည်။ ကျောက်လျူမှာလည်း ရေငတ်နေသဖြင့် ကျန်းဝေ့ကော် ရေသောက်ပြီးသည်ကို စောင့်မျှော်နေ၏။

လီတာ့ဟိုင်သည် အိမ်ရှေ့တွင် ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် တံခါးလိုက်ကာကို ဖယ်၍ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ပြန်ရောက်ပြီလား..”

"အမလေး... ဒါက..."

လီလန် အမဲလိုက်ခဲ့သည့် သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီတာ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"နှင်းကျားသစ်လား”

"မင်း နှင်းကျားသစ်ကို အမဲလိုက်ခဲ့တာလား…”

လီတာ့ဟိုင်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် လဲကျနေသည့် သားရဲကို မှတ်မိသွားပြီး လီလန်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ... အိမ်မှာ စားစရာ ဘာရှိသေးလဲ... ကျွန်တော် ဗိုက်အရမ်းဆာနေတယ်..."

လီလန်သည် ဗိုက်ကို ကိုင်၍ ပင်ပန်းဆာလောင်နေသည့်ပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ဤခရီးစဉ်တွင် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့်ပင် လေးငါးနာရီ ကြာခဲ့သည်။ ပြန့်ပြူးသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သည်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ တောင်တက်လမ်းများတွင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပင်ပန်းပေသည်။ တောင်လမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က မိုးရွာထားသဖြင့် အလွန်ချော်နေသည်။ တစ်ချက်မျှ သတိလွတ်သွားပါက လဲကျနိုင်ပါသည်။ ဤတောင်လမ်းမှာ ဖြတ်သန်းရန် ခက်ခဲပြီး ပြန့်ပြူးသောလမ်းထက် ပိုမိုပင်ပန်းသဖြင့် အားအင်ကုန်ဆုံးမှုမှာလည်း ပိုမြန်သည်။

လီလန်သည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ အားကုန်ခမ်းနေပြီး ဗိုက်ထဲတွင်လည်း ဘာမျှမရှိသဖြင့် တစ်ခုခု စားချင်နေတော့သည်။

"ငါ အာလူးတစ်အိုး ချက်ထားတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြောသည်။ သူ၏သား ဒီနေ့ အမဲလိုက်သွားမည်ကို သိသဖြင့် အာလူးများကို ကြိုတင်ဆေးကြောကာ အိုးထဲတွင် ပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ မီးဖိုအောက်ရှိ မီးမငြိမ်းသရွေ့ အိုးမှာ ပူနေမည်ဖြစ်ပြီး အာလူးများမှာ အေးသွားမည် မဟုတ်ပေ။

လီတာ့ဟိုင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားပြီး မကြာမီ အာလူးအိုးကြီးတစ်အိုးကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်ထွက်လာသည်။ အာလူးများမှာ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေပြီး တစ်လုံးစီမှာလည်း အတော်ပင် ကြီးမားလှသည်။

"ဦးလေးတာ့ပေါင် ဦးလေးကျဲ့ကျွင်း... အိမ်မှာ စားစရာသိပ်မရှိဘူး ဒီအာလူးတွေပဲ ရှိတော့တယ် အဆင်မပြေတာ ခွင့်လွှတ်ကြပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က အာလူးအိုးကို သူတို့ရှေ့တွင် ဂရုတစိုက် ချပေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ကိစ္စမရှိပါဘူး... စားစရာရှိရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ..."

ကျန်းတာ့ပေါင်သည် ရေစည်ပိုင်းတွင် မျက်နှာသစ်နေရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကလည်း "တာ့ဟိုင်... ရွာရဲ့ အခြေအနေကို မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ စားစရာရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့၊ ဘာတွေ ရွေးချယ်စရာ လိုသေးလို့လဲ..." ဟု ဆိုသည်။

ရွေးချယ်စရာလိုသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ဒေသခံစကားတွင် အကောင်းအဆိုး ရွေးချယ်တတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရွာမှာ အငတ်ဘေးနှင့် ဆက်လက်ရင်ဆိုင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ လူများမှာ ဗိုက်ဆာခြင်းကို မခံနိုင်ကြပေ။ စားစရာတစ်ခုခု ရှိနေပါက အသက်ရှူပေါက်တစ်ခု ရလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအာလူးပူပူအိုးကြီးမှာ ဗိုက်ဝစေနိုင်သဖြင့် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသည်။

"အဘိုးကျန်း အဘိုးကျောက်... စားကြပါ အားမနာပါနဲ့..."

လီလန်သည် အာလူးအချို့ကို ကောက်ယူကာ ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့ အဘိုးအိုနှစ်ဦးထံ ပေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ အာလူးကို ယူ၍ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ချကာ အခွံပင် မခွာတော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ တန်းထည့်ကာ စားနေကြသည်။

"ဝေ့ကော် လျူဇီ... မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း စားကြ..."

ညီငယ်နှစ်ယောက်အတွက်မူ လီလန်က ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အတိုချုပ်သာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့မှာ ရေသောက်ပြီးနောက် အမြန်လာ၍ အာလူးအချို့ကို ယူကာ အားအင်ပြန်ဖြည့်ရန် စားသောက်ကြတော့သည်။ လီလန်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးမားသည့် အာလူးတစ်လုံးကို ယူ၍ အခွံခွာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်သည်။

နွေးထွေးသော အာလူးများမှာ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေးထွေးလာပြီး အားအင်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။ အမဲလိုက်စဉ်က ကုန်ဆုံးသွားသော အားအင်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

သူတို့ အာလူးစားနေစဉ် တောကြောင်ရိုင်းအဖေနှင့် အမေတို့မှာ အနီးတွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံမှာ အသားကိုသာ စားသဖြင့် အာလူးကို စိတ်မဝင်စားကြပေ။ အနံ့မွှေးသော်လည်း အသားနံ့မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ တောကြောင်ရိုင်းနှစ်ကောင်မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ကျားသစ်ပေါက်စနှင့် ခွေးပေါက်စမှာမူ အပြင်သို့ မထွက်ရဲဘဲ ခွေးအိမ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။

တောကြောင်ရိုင်းအဖေသည် ခွေးအိမ်ထဲမှ အနံ့ကို အနည်းငယ် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ ခွေးအိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ကျားသစ်ပေါက်စကို တွေ့ရှိသွားပုံရသည်။

"သူ့ကို အနိုင်မကျင့်နဲ့ သူက မိသားစုဝင်ပဲ..."

လီလန်က အခြေအနေကို ရိပ်မိသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် ပိုင်ရှင်နှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ထားသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းအဖေကို "မြောင်..." ဟု အော်လိုက်သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအဖေမှာ ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်လှည့်၍ ခွေးအိမ်မှ ထွက်သွားတော့သည်။

"တောကြောင်ရိုင်းနဲ့ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားသစ်တို့က တကယ့်ကို ရန်သူတော်တွေပါလား..."

တောကြောင်ရိုင်းအဖေ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လီလန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းထဲတွင် တောကြောင်ရိုင်းတို့၏ သဘာဝရန်သူများမှာ ဝံပုလွေအုပ်၊ ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားသစ်၊ ဝက်ဝံနှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများသာ ဖြစ်သည်။ တောကြောင်ရိုင်းအဖေသည် ခွေးအိမ်ထဲမှ ကျားသစ်ပေါက်စ၏ အနံ့ကို ရသဖြင့် သူ၏ပေါက်စလေးအတွက် ဤအန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားလိုခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဤကျားသစ်ပေါက်စ ကြီးလာသောအခါ သူ၏ပေါက်စကို စားသွားလိမ့်မည်။

လီလန်က တောကြောင်ရိုင်းအဖေကို တားဆီးထားသော်လည်း သားရဲ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှာမူ ခွေးအိမ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီလန်မှာလည်း အားမလိုအားမရဖြင့် ပြုံးလိုက်ရသည်။ ဤတောကြောင်ရိုင်း၏ သတိထားမှုမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်။

အသက်တစ်ဝက်မျှသာ ရှိသေးသော ကျားသစ်ပေါက်စဖြစ်ပြီး သင့်ကလေးမှာ ငါးလသား ဖြစ်သည်။ သူက မင်းကလေးကို နိုင်မှာလား။ ဤကောင်လေးမှာ ဖျားနာနေပြီး ပိန်လှီကာ အာဟာရချို့တဲ့နေသူဖြစ်သည်။ မင်းတို့မိစ္ဆာငယ်လေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

လီလန်သည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အာလူးတစ်လုံး စားပြီးနောက် လက်ခုပ်တီး၍ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ ဓားတစ်ချောင်းကို ယူ၍ ခြံထဲရှိ နှင်းကျားသစ်အသေကောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အသားဝေဖို့ အချိန်တန်ပြီ။