အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂) - တစ်ကွက်တည်း (၂)

လက်ဝါးချက် မထွက်သေးမီမှာပင် ဖိအားများက ဦးစွာကျရောက်လာခဲ့၏။

လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်သောအခါ လေပြင်းများက ဝေ့ဝဲလာခဲ့လေသည်။

ချူချင်းသည် ထိုသူ၏ လက်ဝါးချက်က ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး အားကောင်းလှသည်ကို ခံစားမိလိုက်၏။

သို့သော် ဤလက်ဝါးချက် ကျရောက်လာသောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာအကြား ရှောင်တိမ်းစရာ နေရာမရှိတော့ချေ။

တောင်ကြီးပြိုကျလာပါက မည်သို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်နည်း။

ကောင်းကင်ကြီးပြိုကျလာပါက မည်သို့ ပုန်းကွယ်နိုင်မည်နည်း။

ရှောင်တိမ်းစရာ နေရာမရှိသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန်သာ စိတ်ကူးရှိတော့သည်။

လက်သီးထက်တွင် နှင်းခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ပျံ့လွှင့်သွားခဲ့၏။

ချူချင်း၏ အတွင်းအားများ လည်ပတ်လာသောအခါ ဘေးပတ်လည်ရှိ လူအားလုံးသည် ဤဆောင်းဦးရာသီတွင် ပိုမိုအေးစိမ့်လာပြီး ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အချို့လူများမှာမူ တွေဝေစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသလော သို့မဟုတ် ယခုအချိန်က နှစ်သစ်ကူးကာလ ရောက်နေပြီလောဟု တွေးတောနေကြ၏။

မဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အေးစိမ့်နေရသနည်း။

သို့သော် သူတို့ သေချာမကြည့်ရသေးမီမှာပင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားနှစ်ခုက အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

အငွေ့အသက်များက နဂါးရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟောက်ရမ်းနေပြီး လေပြင်းများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေခဲ့ချေသည်။

ဘေးပတ်လည်ရှိ ထျယ်ရွှဲ့တပည့်များသည် ထိုစွမ်းအားကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ခုခံကာကွယ်ပေးကာ သာမန်လူများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

ဓားနှင့် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာရိပ်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ချူချင်းသည် ယခင်တိုက်ခိုက်စဉ်က အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ သိရှိသွားခဲ့ကြ၏။

ယခုမှသာ သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဓားချီနှင့် ဓားမြှောင်ချီများက လေပြင်းကိုခုခံရန် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူတို့၏ ဆံပင်များနှင့် အဝတ်အစားများက လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေခဲ့ချေသည်။

ထိုဓားသမား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ မရှိတော့ဘဲ လျှပ်စီးကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် မိမိ၏ ဆံပင်တစ်ပင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးခဲသွားသည်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။

ချူချင်းကို နားလည်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော ပျန်းချန်ပင်လျှင် ဤအခြေအနေကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ရလေသည်။

သူတို့သည် ထိုစွမ်းအားကြောင့် နောက်သို့ဆုတ်သွားခဲ့ရပြီး တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

နောက်ကွယ်မှ ကြည့်ရှုနေသူများမှာမူ လူအုပ်ကြားတွင် ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ်ဖြစ်ကာ တံခါးခုံနှင့် တိုက်မိပြီး တည်းခိုခန်းခန်းမထဲသို့ လဲကျသွားခဲ့ကြချေသည်။

ပျန်းချန်က ဆွံ့အစွာ ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ချူချင်းက ဤလက်ဝါးချက်ကို ခုခံနိုင်သည်ကိုမူ သူ အံ့ဩမနေခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူချင်းသည် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကပင် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ပျံလွှားဓားမြှောင်တစ်စင်းဖြင့် ဖေးဝူကျိ၏ အသက်ကို နှုတ်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချူချင်း၏ သိုင်းပညာက မည်မျှအထိ မြင့်မားသည်ကို ပျန်းချန် မပြောဝံ့သော်လည်း ဤလူငယ်သည် သူ မြင်ဖူးသမျှလူများထဲတွင် ဝှက်ဖဲအများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်ကိုမူ သူ ယုံကြည်နေခဲ့၏။

သို့သော် ဝှက်ဖဲများပြားလှလျှင်ပင် အကန့်အသတ်တော့ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤလူငယ်တွင် အကန့်အသတ် မရှိသကဲ့သို့ပင်။

သူက ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လက်သီးသိုင်းကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤလက်သီးသိုင်း၏ စွမ်းအားက ကြီးမားလှသဖြင့် မိမိ၏ လူသားစာလိပ်မှ ထိုက်ရိနတ်လက်သီးဖြင့် ခုခံနိုင်ပါမည်လော။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

ကျန်းရှန်တောက်သည် သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်များကြောင့် အရိုးများ ကြေမွပျက်စီးပြီး အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ဤလောကတွင် သူ မတတ်မြောက်သော သိုင်းပညာဟူ၍ ရှိပါသေးသလော။

ဝမ်ရို၏ သာယာသောအသံက သူ၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"တကယ့်ကို... နှင်းခဲတွေရဲ့ အနံ့ပဲ..."

"ဘာနှင်းခဲအနံ့လဲ..."

ဟွာကျင်နျန်းက ရှေ့တည့်တည့်ရှိ မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

"မင်းတို့ ပြောကြည့်ဦး... ဘယ်သူ နိုင်သွားတာလဲ..."

လူတိုင်းက သူ၏ သတိပေးမှုကြောင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူနှစ်ဦး၏ ဘေးပတ်လည်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မာကျောသော မြေပြင်ထက်တွင် လေပြင်းများကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့၏။

အက်ကွဲကြောင်းများထက်တွင် နှင်းခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ပတ်လည် ပေသုံးဆယ်အတွင်း အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။

ချန်ထျယ်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကုလားထိုင်မှာမူ အစောကတည်းကပင် အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ချန်ထျယ်ရှန်းက မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ချူချင်းကလည်း ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤတိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် လူနှစ်ဦးလုံးက မိမိတို့၏ လက်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြလေသည်။

"ကြည့်ရတာ... အနိုင်အရှုံး မပေါ်ဘူး ထင်တယ်..."

ပျန်းချန်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ဟွာကျင်နျန်းကမူ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

အဘယ်ကြောင့် အနိုင်အရှုံးမပေါ်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

ချူချင်း၏ အသက်အရွယ်နှင့် ချန်ထျယ်ရှန်း၏ လက်ဝါးချက်ကို ခုခံနိုင်ပြီး အရေးမနိမ့်ခဲ့ခြင်းကပင် သူအနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းက ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သူ သေဆုံးခြင်းမရှိသရွေ့ သူ၏ အနာဂတ်က အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေပေလိမ့်မည်။

မိုးရွာသောညတွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရုံမျှနှင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူက ဧကရာဇ်သုံးပါးနှင့် မင်းငါးပါးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်လော။

ကျန်းဟူလောက၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သလော။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ဟွာကျင်နျန်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချန်ထျယ်ရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်သီးသိုင်း... ဒီလက်သီးသိုင်းရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ..."

"ကောင်းကင်နှင်းခဲလက်သီး..."

ချူချင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ဆက်လမ်းညွှန်ပေးပါဦး..."

ချန်ထျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာရိပ်က မပြောင်းလဲဘဲ ချူချင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... နန်လင်ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်ကို ခုခံနိုင်တဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့ရတယ်..."

"မင်းမှာ ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားသိုင်းလည်း ရှိနေမှတော့... ဒီခရီးစဉ်က စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

"ကျန်တဲ့နှစ်ကွက်ကိုတောင် ထုတ်သုံးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

"သွားကြစို့..."

ချူချင်းက ဆွံ့အသွားခဲ့ရလေသည်။

အစောပိုင်းက သူ၏လက်သီးချက်တွင် အစွမ်းကုန် မထုတ်ရသေးချေ။

ချန်ထျယ်ရှန်းသည် ကျော်ကြားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ချူချင်းကလည်း သူ့ကို လျှော့မတွက်ဝံ့ခဲ့ပေ။

သူက ချီကွမ်းကို သေဆုံးစေနိုင်သော ခုနစ်ပုံခန့်ရှိသည့် အတွင်းအားကို ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူက အားမရသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။

တစ်ဖက်လူ၏ ဒုတိယမြောက်လက်ဝါးချက် ကျရောက်လာပါက မိမိ၏ ရှစ်ပုံခန့်ရှိသော အတွင်းအားကို ထုတ်သုံးပြီး အနိုင်ယူရန် သူကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ကူးများက ကောင်းမွန်လှသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့ချေ။

သူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ချန်... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲက အားမရသေးပါဘူး..."

"ရေစက်ရှိလို့ ပြန်တွေ့ကြရင် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမ‌ဆောင်ကို လာရောက်လည်ပတ်ပြီး ဒုတိယခန်းမသခင်ချန်ဆီကနေ ပညာရပ်တွေကို သင်ယူပါရစေဦး..."

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားခဲ့သော ချန်ထျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အေးစိမ့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အချိန်မရွေး ကြိုဆိုနေမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

ချူချင်းသည် သူ သဘောတူသည်ကို ကြားသောအခါမှသာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းတံခါးဝရှိ လူအနည်းငယ်ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

"ဒီဒုတိယခန်းမသခင်ချန်က တကယ့်ကို ကျန်းဟူလောကရဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်ပဲ... သူက ပြတ်သားပြီး ကတိတည်တဲ့ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..."

ပျန်းချန်နှင့် အခြားလူများကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေသည်။

"တကယ့်ကို ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ..."

ဟွာကျင်နျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမ‌ဆောင်မှာ ဒီလိုလူမျိုးက ဒုတိယခန်းမသခင်အဖြစ် ရှိနေတာကြောင့်လည်း အခုလိုမျိုး အင်အားကြီးလာတာ မဆန်းပါဘူး..."

ချူချင်းက ပြောလိုက်၏။

"စောစောက ပျန်းချန် ပြောခဲ့တဲ့ လော့ချန်အိမ်တော်ကို သတင်းပို့မဲ့ကိစ္စကတော့ ထားလိုက်ပါတော့..."

"ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်ကတောင် လော့ချန်အိမ်တော်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီဆိုတော့ လော့ချန်အိမ်တော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခုခံဖို့တောင် အချိန်မရှိလောက်တော့ဘူး... ဝမ်ရိုရဲ့သရုပ်မှန်က အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်... တကယ်လို့ လူတွေ အရမ်းများလာရင် ပြဿနာတွေ ပိုကြီးလာလိမ့်မယ်..."

"တကယ်လို့ လော့ချန်အိမ်တော်ထဲမှာ လူယုတ်မာတွေ ရှိနေရင် အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်..."

ပျန်းချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်... ငါ စောစောက သေချာမစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး..."

သူတို့သည် စကားပြောရင်း တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး မစားရသေးသော မနက်စာကို ဆက်လက်စားသောက်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ချန်ထျယ်ရှန်းသည် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထိုမြို့ငယ်လေးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာဖြင့် သုံးလေးမိုင်ခန့် ခရီးဆက်ခဲ့သည်ကိုမူ သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြချေ။

ချန်ထျယ်ရှန်းသည် ထိုအချိန်မှသာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူမှ လိုက်မလာဘူးမလား..."

"ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး..."

ထိုဓားသမားက ချန်ထျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"သခင်... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့တာလဲ..."

"ဒုတိယခန်းမသခင်က အမြဲတမ်း ကတိတည်တဲ့သူပဲ... ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှော့ပေးလေ့မရှိဘူး မဟုတ်လား..."

"လျှော့ပေးတယ် ဟုတ်လား..."

ချန်ထျယ်ရှန်းက သူ့ကို စွေစောင်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါလည်း လျှော့ပေးချင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့မှာကို ကြောက်ရတယ်... တကယ်လို့ နောက်ထပ် နှစ်ကွက်သာ ဆက်တိုက်ရင် ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်မှာ ဒုတိယခန်းမသခင်ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက အင်္ကျီလက်အောက်တွင် ဝှက်ထားသော လက်ကို ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးအလယ်တွင် လက်သီးရာတစ်ခု ထင်ကျန်နေခဲ့ပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် ခံစားရစေသည်။