အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) - လော့ချန်အိမ်တော် (၂)

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က ချက်ချင်းပင် ချူချင်းတို့အဖွဲ့ကို လော့ချန်အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

ဤအိမ်တော်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး တောင်နှင့်ရေကို အမှီပြုကာ တည်ဆောက်ထားသဖြင့် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အပေါ်သို့တက်လှမ်းသွားရပေသည်။

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က လျှောက်လှမ်းရင်း ချူချင်းတို့အား လိုက်လံမိတ်ဆက်ပေးနေခဲ့၏။ ဝမ်ခိုင်ယွမ် စကားပြောရပ်နားချိန်တွင် ပျန်းချန်က အခွင့်ကောင်းယူ၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့... သခင်ဝမ်က အခုဘယ်မှာလဲ..."

သမီးဖြစ်သူ အိမ်ပြန်လာသည်ကိုပင် လာရောက်မကြိုဆိုခဲ့ချေ။

ဤကိစ္စကိုပြောလိုက်သောအခါ မူလက စကားမစဲဘဲ ပြောနေသောဝမ်ခိုင်ယွမ်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဝမ်ရိုက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ သွေးညှီနံ့ရနေတယ်..."

ဤစကားကြောင့် ချူချင်းတို့အဖွဲ့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြမိ၏။

သွေးညှီနံ့လော။ ဤမျှကြာအောင် မမေးဘဲ အောင့်အီးထားနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ရိုအာရဲ့နှာခေါင်းကို ဖုံးကွယ်လို့မရဘူးဆိုတာ သိသားပဲ..."

"သမီးအဖေက... မနေ့ညက လုပ်ကြံခံလိုက်ရတယ်..."

ချူချင်းက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ခိုင်ယွမ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ခိုင်ယွမ်မှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားရချေသည်။

ပျန်းချန်နှင့်ချောင်ချိုးဖူတို့မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ဤစကားကို အခြားသူများကြားသွားခြင်းရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။

ဝမ်ရိုတစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သူ ဘယ်မှာလဲ..."

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က ခေတ္တမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သမီးအဖေက အခုအနားယူဖို့ လိုအပ်နေတယ်..."

"ဦးလေးမပြောလည်း ကျွန်မ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်..."

ဝမ်ရိုက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ခိုင်ယွမ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချူချင်းကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့လျှောက်လှမ်းသွားရန် ပြင်လိုက်၏။

ဝမ်ခိုင်ယွမ်လည်း မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒုတိယဦးလေး သိပါပြီ... သမီးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို အရင်နေရာချပေးပြီးရင် ဦးလေးလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ ဟုတ်ပြီလား..."

ဝမ်ရိုက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝမ်ခိုင်ယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..."

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူတိုင်းအတွက် တည်းခိုရန်နေရာများကို စတင်စီစဉ်ပေးလေသည်။

ရောက်ရှိလာသူများပြားသဖြင့် သူတို့ကို ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းတွင်သာ အတူတူထားရှိပေးလိုက်၏။

ချူချင်းက အခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ရိုက သူ့ကိုဆွဲထားလိုက်၏။

"အစ်ကိုသုံး...ကျွန်မနဲ့အတူတူ အဖေကို သွားကြည့်ပေးလို့ရမလား..."

ချူချင်း မဖြေရသေးမီမှာပင် ပျန်းချန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဘာလဲ... အစ်ကိုသုံးရှိသွားတော့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလတ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား..."

ဝမ်ရိုက သူ့ကို ခံစားချက်မရှိသောမျက်နှာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"အရင်ကတည်းက ဂရုမစိုက်တာပါ..."

ပျန်းချန်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

ပျန်းချန်က မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်၏။

ဝမ်ရိုက ထပ်မံ၍ သေချာစွာအနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး အတည်ပြုပြောလိုက်၏။

"နံစော်နေတာပဲ..."

ပျန်းချန် ဒေါသမပေါက်ကွဲမီမှာပင် ဝမ်ရိုက ချူချင်းကိုဆွဲ၍ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က ချူချင်းနှင့်ဝမ်ရိုတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

သို့သော် သူက ထပ်မံ၍မမေးတော့ဘဲ ချူချင်းနှင့်ဝမ်ရိုတို့ကို ဦးဆောင်ကာ အိမ်တော်၏အတွင်းပိုင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချူချင်းက လော့ချန်အိမ်တော်၏အခြေအနေကို အမြဲမပြတ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဤနေရာသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် လျော့ရဲနေပုံရသော်လည်း အတွင်းပိုင်း၌မူ အလွန်ပင်တင်းကျပ်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။

ချူချင်းတို့အဖွဲ့ တည်းခိုသောခြံဝင်းမှာ အစောင့်အရှောက် မတင်းကျပ်သော်လည်း အိမ်တော်၏ အဓိကအချက်အချာနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကင်းစောင့်များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှ၏။

ထို့ပြင် လော့ချန်အိမ်တော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သာမန်မဟုတ်ချေ။

မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသူများထဲ၌ သိုင်းမတတ်သူတစ်ဦးမျှ မရှိချေ။

ထိုသူများ၏ အသက်ရှူသံကိုကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူတို့၏အတွင်းအားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သိနိုင်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုအသုံးမကျသော ကျိုရွှမ်နတ်သိုင်းကို မကျင့်ကြံမီက တုန်ရှင်းကျီထက် များစွာလျော့နည်းမည် မဟုတ်ချေ။

တုန်ရှင်းကျီတစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အရေးမကြီးလှပေ။

သို့သော် ဤနေရာရှိလူတိုင်းတွင် ထိုမျှလောက် နက်ရှိုင်းသောအတွင်းအားများ ရှိနေကြပြီး တင်းကျပ်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ခံယူထားကြကာ အမိန့်ကို တိကျစွာ လိုက်နာကြမည် ဆိုလျှင်မူ။

ထိုအခါ သူတို့ထုတ်ဖော်နိုင်မည့် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

လော့ချန်အိမ်တော်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤနေရာကိုဗဟိုပြု၍ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းမှာ အတိအကျ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်မိုင်သာ ရှိခဲ့၏။

ဤတစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်မိုင်မှာ သံမဏိတံတိုင်းကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသဖြင့် ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းပင် ဖြစ်ပါစေ၊ မည်မျှပင် ကျော်ကြားနေပါစေ ဤနယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဤမျှကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေကိုသာ ဂရုတစိုက်ထိန်းသိမ်းခဲ့သဖြင့် ဤမျှထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ နားမလည်နိုင်စရာမဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်လာရပြန်၏။

မည်သူက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဝမ်ဖူစန်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည်နည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသခင်ဝမ်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ နန်လင်ဒေသရှိ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူသည် အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်သီးဆယ်ဦးစာရင်းထဲတွင် ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် ဤမျှတင်းကျပ်သော အစောင့်အရှောက်များအကြားတွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်ဟူသောကိစ္စမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းလှချေသည်။

ချူချင်းက ဝမ်ခိုင်ယွမ်ကို တစ်ချက်ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ်ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။

"အရင်က ဝမ်ရိုပြောတာကြားဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ ဦးလေးနှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်းချစ်ကြတာတဲ့..."

"ဒီနေ့ ဒုတိယသခင်ကို တွေ့ရပေမဲ့ တတိယသခင်ကရော အခုဘယ်မှာလဲ မသိဘူး..."

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

"ညီသုံးက အခုထိ အိမ်တော်ကို ပြန်မလာသေးဘူး... သခင်လေးသုံးလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... အခု လော့ချန်အိမ်တော် နယ်မြေထဲမှာ လူပေါင်းစုံရှိနေတာ..."

"လူများရင် ပြဿနာလည်းများတာပေါ့..."

"ဒီနေ့မနက် အစောကြီးကတည်းက ညီသုံးက ပြဿနာတွေရှင်းဖို့ အပြင်ထွက်သွားတယ်..."

"ဟူး... ကျန်းဟူလောကသားတွေ အရမ်းများလာတော့ ဒုက္ခရောက်ရတာက သာမန်လူတွေပဲ..."

"ဒီကျန်းဟူလောကသားတွေရဲ့ စိတ်ကလည်း မတည်ငြိမ်ဘူး... နည်းနည်းလေး အဆင်မပြေတာနဲ့ လူသတ်ဖို့အထိ လုပ်တတ်ကြတယ်..."

"တကယ်ပဲ... ဟူး..."

သူသည် ဥပဒေမဲ့ပြုမူနေကြသည်ဟု ပြောလိုသော်လည်း လက်ရှိလောကကြီးတွင် မည်သည့်နေရာ၌ ဥပဒေရှိသေးသနည်း။

ချူချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ မမေးတော့ပေ။

သူတို့သည် ဝမ်ခိုင်ယွမ်၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း လမ်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသောခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ဤနေရာမှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပုံရသော်လည်း လော့ချန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှကြည့်လိုက်ပါက ဤနေရာသည် အိမ်တော်တစ်ခုလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့် ဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ်တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ခပ်တိုးတိုးခေါ်လိုက်၏။

ခြံဝင်းတံခါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပွင့်သွားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နေရာအသီးသီးတွင် ရပ်နေကြသောလူများစွာက အပြင်ဘက်ရှိလူများကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုကြလေသည်။

အချက်အချာကျသော အခန်းတံခါးဝတွင်မူ လက်ပိုက်ကာ နံရံကိုမှီရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသားတစ်ဦးက ခေါင်းမော့၍ ချူချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသဖြင့် အတွင်းအား အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံမှာ ညဘက်လှုပ်ရှားသည့် ဝတ်စုံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ရွှေချည်မျှင်များဖြင့် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ဖော်စပ်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှ၏။

သူက ချူချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်များကို ဝမ်ရို၏ထံသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှငေးမောသွားပြီးမှ အလျင်အမြန်ပင် ကိုယ်ကို တည့်မတ်စွာရပ်လိုက်ရင်း လက်သီးဆုပ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"သခင်မလေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း အခန်းတံခါးပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့၏။

သူမသည် အသက်ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး အများဆုံးရှိ ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ရုပ်ရည်မှာ လှပပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာလည်း သိမ်မွေ့သိက္ခာရှိလှ၏။

သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ လက်တစ်ဝါးစာမျှသာ ရှိသော်လည်း ဖြူဖွေးသောမျက်နှာပေါ်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် ကြေးဇလုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဇလုံအတွင်းရှိရေများမှာ သွေးများကြောင့် နီမြန်းနေ၏။

ခေါင်းမော့၍ ဝမ်ရိုကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက်နီရဲသွားပြီး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အစ်မ..."

ကြေးဇလုံမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ကျသွားသဖြင့် အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့ပြီ။

သူမက ဝမ်ရို၏ထံသို့ အပြေးရောက်ကာ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်၏။

"အစ်မ... အစ်မ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ..."

"အစ်မ... ဦးကြီးကို ပြောပေးပါဦး... ခယ်ရန် အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုချင်သေးဘူးလို့ ပြောပေးပါနော်..."

ဤသူမှာ ဝမ်ခယ်ရန်ဖြစ်ပေသည်။

ချူချင်းသည် ဤမိန်းကလေးကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေခဲ့သော ကိစ္စအချို့မှာ ပိုသေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ခယ်ရန်... ကလေးကလားမလုပ်နဲ့..."

ဝမ်ခိုင်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်းအစ်မက ခရီးပန်းလာတာ... ပြောစရာရှိရင် မင်းဦးကြီးကိုတွေ့ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့..."

"အရင်လွှတ်လိုက်ဦး..."

ဝမ်ခယ်ရန်က ဝမ်ရိုကို မတတ်သာဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

ဝမ်ရိုက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"လိမ္မာတယ်..."

ဝမ်ခယ်ရန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွားကာ သူမ၏မျက်ဝန်းတစ်စုံတွင် မျက်ရည်များပြည့်လျှံလာပြီး ငိုတော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားချေသည်။

ဝမ်ရိုက ထပ်မံ၍ ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ချူချင်းကိုဦးဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။

သို့သော် အခန်းထဲသို့ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသားက ရုတ်တရက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ချူချင်း၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး... သခင်ဝမ်က ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေလို့ ပြင်ပဧည့်သည်တွေကိုတွေ့ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး..."

သူက ချူချင်းကိုမကြည့်ဘဲ ဝမ်ရိုကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ဝမ်ရိုက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဖယ်ပေး..."

ထိုအနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသားမှာ သူမ၏စကားကို နာခံခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်းလည်းမပြုဘဲ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားလျက် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ချူချင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရိုကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို အထဲကို တကယ်ပဲ ခေါ်သွားချင်တာလား…”