အခန်း ၃၂
Vol. 4 Ch. 32
🍅 Chapter 32
“ကဲ၊ နည်းနည်းလေး ထပ်သည်းခံလိုက်ဦးနော်၊ အဘွား ခဏနေရင် မြေးလေးကို ပြန်လာခေါ်မယ်”
စုန့်ကျင်းဟွာသည် ဝူယွီလန်၏ ကျောပြင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိပြီး သူမ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။
‘ငါ တကယ်ပဲ... အိမ်ပြန်ရတော့မှာလား'
ဆိုင်ရှင် တွက်ချက်ပြလိုက်သည်။
“စုစုပေါင်း ဆန်နှစ်ထောင်ကျင်း ရှိပါတယ်၊ ပေါက်ဈေးထက် တစ်ပြား လျှော့ပြီး တစ်ကျင်းကို ကြေးပြားဆယ့်လေးပြားနဲ့ တွက်ပေးထားပါတယ်၊ အားလုံးပေါင်းဆိုရင် ငွေနှစ်ဆယ့်ရှစ်ချောင်း ကျသင့်ပါမယ်”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ဝူယွီလန်က ငွေမချေဘဲနေမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူမအား မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ နှာခေါင်းဝတွင် ဆန်ဟောင်းနံ့များ သင်းပျံ့နေသော်လည်း သူက ဟန်မပျက် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။
ဝူယွီလန် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ငွေချောင်းသုံးဆယ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပေးချေလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ငွေချောင်းသုံးဆယ်၊ ငွေနှစ်ချောင်း ပြန်အမ်းဦး”
ဆိုင်ရှင် ငွေစက္ကူများကိုယူကာ ဘယ်ညာ သေချာ လှန်လှော စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ ငွေတစ်ချောင်းတန် ငွေစနှစ်တုံးကို ဝူယွီလန်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင် ကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတော့ ပြီးပြတ်သွားပါပြီ၊ အဒေါ်၊ ဒီဆန်တွေကို အိမ်ပြန်သယ်ဖို့ ကူညီပေးမယ့်လူ စီစဉ်ပေးရမလား”
ဝူယွီလန် လက်ကာပြလိုက်၏။
“ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ဘာသာ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး နွားလှည်း နည်းနည်းလောက် ငှားလိုက်ပါ့မယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများပင် ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြီးသွားရတော့သည်။ အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုခြင်းက အလွန်ကောင်းမွန်လှ၏။
လိုက်ပို့စရာ မလိုခြင်းက ကြေးပြား ဆယ်ဂဏန်းကျော်လောက် သက်သာသွားစေသည်မဟုတ်လော။
ဆိုင်ရှင်က ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်လေ၏။
“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အဒေါ့်ကို အပြင်အထိ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်”
ဝူယွီလန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမျှသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆန်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ဆန်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမက နွားလှည်းများ ငှားရမ်းရန်အတွက် လှည်းဂိတ်သို့ အလျင်စလိုမသွားသေးဘဲ အဘွားအိုများ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းချလေ့ရှိသည့် ဈေးဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
တုန်းချန်တိုင်းပြည်တွင် အခွန်အခများ မကြီးသော်လည်း သာမန်ပြည်သူများ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော လယ်ယာမြေအများစုမှာ မြေရှင်များထံမှ ငှားရမ်းထားရခြင်းဖြစ်သည်။
အဆင့်ဆင့်သော ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်မှုများအောက်တွင် သူတို့မှာ မကြာခဏဆိုသလို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို ခံစားကြရ၏။
ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးလေ့ရှိသော အဘွားအိုများမှာ များသောအားဖြင့် စားစရိတ်အတွက် အသုံးစရိတ်အနည်းငယ် ရရှိစေရန် ဈေးသို့သွား၍ ရောင်းချဖို့ရာ ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။
ဝူယွီလန်မှာ ခေတ္တမျှစောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် နှုတ်သွက်လျှာသွက်ရှိသော အဘွားအိုတစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းစွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။
“အစ်မကြီး၊ ကျွန်မဆီမှာ အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်၊ လုပ်ချင်သလား၊ နာရီဝက်လောက်ပဲ အချိန်ပေးရမှာ၊ အခကြေးငွေအနေနဲ့ ကြေးပြားငါးဆယ်ပေးပါ့မယ်”
ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသည့် အဘွားအိုမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဟင်းရွက်စိမ်း အပုပ်အသိုးများကို ဂရုတစိုက် လိုက်လံကောက်ယူနေသည်။
ဤမျှလွယ်ကူပြီး အကျိုးအမြတ်များသော အခွင့်အရေးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် လက်ထဲမှ ပုပ်ဟောင်နေသော ဟင်းရွက်များကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပစ်ချလိုက်၏။
အဘွားအို မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ညီမကြီး၊ နာရီဝက်လေးလုပ်ရုံနဲ့ ကြေးပြားငါးဆယ်တောင် ပေးမယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား၊ ငါ့ကို လာနောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးက ဒီလောက်တောင် ဝင်ငွေကောင်းနေရတာလဲ”
ဝူယွီလန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမ မြေးမလေးကို မဖြစ်မနေ ကယ်တင်မည်ဟူသော တိကျပြတ်သားသည့် စိတ်ကူးရည်မှန်းချက်များက တောက်ပနေသည်။
သူမသည် အိတ်ထဲမှ ကြေးပြား ငါးဆယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆယ်ပြားတိတိ ရေတွက်ကာ အဘွားအိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ပါးစပ်လေးကို နည်းနည်းအလုပ်ပေးရုံပါပဲ၊ အစ်မကြီး အပြောအဆို ကျွမ်းကျင်မှု ရှိ၊ မရှိ အရင်စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ၊ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း တခြားလူကိုပဲ ရှာလိုက်ပါတော့မယ်”
ကြေးပြားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘွားအို၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး အကြည့်ပင်မလွှဲနိုင်တော့ချေ။
အဘွားအို ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။
“ပါးစပ်နဲ့ အလုပ်လုပ်ရမယ် ဆိုတာက လူတွေကို ရန်တွေ့ပြီး ဆဲဆိုရမှာမဟုတ်လား၊ အဲဒါမျိုးဆိုရင်တော့ ငါက ဆရာတစ်ဆူပဲ”
ဝူယွီလန် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက အလျင်စလိုပင် မိမိကိုယ်ကို အာမခံလိုက်သည်။
အဘွားအို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ငါ့ထက် အာပါးလျှာပါးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး”
ဝူယွီလန် ကြေးပြားဆယ်ပြားကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိကျပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါက စရန်ငွေပဲ၊ အလုပ်ပြီးသွားတာနဲ့ ကျန်တဲ့ ကြေးပြားလေးဆယ်ကို ထပ်ပေးမယ်”
အဘွားအိုမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ၊ ခဏနေရင် ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ၊ ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်ရမလဲ ဆိုတာကိုသာပြော”
ဝူယွီလန် သူမ၏အစီအစဉ်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီလိုလုပ်ရမယ်”
ဝူယွီလန်သည် အဘွားအိုကို ရှာဖွေပြီးနောက် လမ်းဘေးတွင် ဆေးသေတ္တာတစ်လုံးလွယ်ကာ ဆေးရောင်းနေသော လမ်းလျှောက်သမားတော် တစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့၏။
မြေးမလေးကို ပြန်လည်ရွေးယူလိုသော သူမ၏ပြင်းပြသောဆန္ဒများကြောင့် သူမသည် ငွေကြေးကို နှမြောတွန့်တိုနေခြင်းမရှိပေ။
သူတို့နှင့်အတူ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးကပြရန်အတွက် ထိုသမားတော်ကို ကြေးပြားငါးဆယ်ထပ်မံအသုံးပြု၍ ငှားရမ်းလိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ပြင်းရှရှအရက်တစ်ခွက်ကို တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်းကျေနပ်နေဟန်ရှိသည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ရယ်ကာမောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီဆန်ဟောင်းတွေ ရောင်းထွက်သွားတာပါပဲ၊ ငါ့လက်ထဲကနေ အလဟဿ လွှင့်လိုက်ရတော့မလို့”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးမှာ ခုနလေးကတင် အရိုက်ခံထားရသော ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်ထားရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ ချွဲနွဲ့လိုက်၏။
အမျိုးသမီးကြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။
“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ရှင်ပဲ ခုနက ပြောတယ်လေ၊ ဒီဆန်ဟောင်းတွေ ရောင်းထွက်သွားရင် ကျွန်မကို ဟိုဟာဝယ်ပေးမယ်ဆို”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ငွေဆယ်ချောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ခပ်ကြွားကြွားပင် ပုတ်ချလိုက်၏။
ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ရော့ ယူလိုက်”
ငွေစက္ကူကို ရလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား အရက်များ ဆက်တိုက်ငှဲ့ပေးကာ အမြည်းများကိုပါ ခွံ့ကျွေးနေတော့သည်။
အမျိုးသမီးကြီးက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ကျွန်မ အရိုက်ခံရတာ အလကား ဖြစ်မသွားပါဘူး”
အမျိုးသမီးကြီးက ဆက်လက်၍ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ရှင် ဆက်စားနေနော်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် ထပ်ကြော်ပေးဦးမယ်”
ထိုသို့ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သူမက ထောင့်တစ်နေရာရှိ စုန့်ကျင်းဟွာကို စောင်းမြောင်းကြည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးကြီး ဒေါသတကြီး ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြန်၏။
“ဟဲ့ သေနာမ၊ ဘာငေးကြည့်နေတာလဲ၊ မီးသွားမွှေးပေးလေ၊ ဘာလို့မသွားသေးတာလဲ”
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စုန့်ကျင်းဟွာထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်သံမှ ထွက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးကြီးက လက်လှမ်းကာ ကလေးမလေး၏မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ကလေးမလေး၏မျက်နှာပေါ်မှ နီရဲနေသော အဖုအပိမ့်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့လေ၏။
အမျိုးသမီးကြီး အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။
“ကျက်သတုံးမ၊ နင့်မျက်နှာပေါ်မှာ ရွံစရာကောင်းတဲ့အဖုတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက ထွက်လာတာလဲ”
သူမက သေချာလေး ဂရုတစ်စိုက် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နီရဲနေသော အဖုအပိမ့်များ အကွက်လိုက် အကွက်လိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မြင်ရသည်မှာလည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။
အမျိုးသမီးကြီးက ရွံရှာစွာ ပြောလိုက်ပြန်၏။
“ဟဲ့ သေနာမ၊ နင် ဘာရောဂါတွေ ကူးစက်လာတာလဲ”
ရောဂါကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမျိုးသမီးကြီးမှာ နှာခေါင်းကို ချက်ချင်းပိတ်ကာ ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အောက်ထပ်မှ အဘွားအိုတစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
အဘွားအိုက အော်ပြောလိုက်သည်။
“စားပွဲထိုးလေး၊ မင်းတို့ဆီက ဆန်တွေက စုံလည်း မစုံဘူး၊ ဒုတိယထပ်မှာကော ဆန်တွေရှိသေးလား၊ ငါ အပေါ်တက်ပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
စားပွဲထိုးကောင်လေးက တားဆီးလိုက်သည်။
“ဟေ့အဒေါ်ကြီး၊ အပေါ်ထပ်မှာ ဆန်မရှိဘူး၊ မတက်သွားနဲ့”
စားပွဲထိုးကောင်လေးက အတင်းအကျပ် တားဆီးသော်လည်း မရခဲ့ပေ။
အဘွားအိုမှာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် စုန့်ကျင်းဟွာကို လှမ်းမြင်လိုက်၏။
စုန့်ကျင်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဖုအပိမ့်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် အောက်ထပ်သို့ အလောတကြီး ပြန်ဆင်းပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
အဘွားအိုက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘုရားရေ၊ ဒီမှာ ကျောက်ရောဂါကူးစက်ခံထားရတဲ့သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ၊ ဒီရောဂါက ကူးစက်တတ်တယ်၊ သေတတ်တဲ့ ရောဂါကြီး၊ ငါ့အသက်ကိုတော့ အသေမခံနိုင်ဘူး”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားခဲ့သည်။ သူမက စားပွဲထိုးကောင်လေးကို အဘွားအိုအား အမြန်တားဆီးခိုင်းလိုက်ပြီး စူးရှရှ အသံကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“အဒေါ်ကြီး၊ ဒီကောင်မလေးက ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေတာ သေချာလို့လား”
အဘွားအို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“အရင်တုန်းက ကန်းကျိုးမှာ ကျောက်ရောဂါကူးစက်မှု ဖြစ်ဖူးတယ်၊ ငါ အဲဒီမှာနေခဲ့ဖူးတယ်၊ ရောဂါကူးစက်ခံရရင် အဲဒီပုံစံမျိုး အတိအကျပဲ၊ ငါ လုံးဝ အမှတ်မမှားနိုင်ဘူး”