အခန်း ၃၃
Vol. 4 Ch. 33
🍅 Chapter 33
အဘွားအိုမှာ သူမကို တစ်စုံတစ်ရာက အနောက်မှလိုက်ဖမ်းနေသည့်အလား ထိတ်လန့်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းရန် ရုန်းကန်နေသည်။
အဘွားအိုက အတင်းအကျပ်ရုန်းကန်နေရင်းမှ ပြောလိုက်လေ၏။
“ငါ့ကို လာမတားနဲ့၊ ငါက ကန်းကျိုးကနေ သေမလိုဖြစ်ပြီးမှ လွတ်လာခဲ့တာ၊ ကျောက်ရောဂါနဲ့တော့ ဒီလိုမျိုး အသေမခံနိုင်ဘူး”
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အမျိုးသမီးကြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကလေးတို့ရဲ့အဖေရေ၊ ဒီ... ဒီကောင်မလေး တကယ်ပဲ ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရတာများလား”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာမူ ထိုမျှအလွယ်တကူ လှည့်စား၍မရနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ သူ့ကို ငွေရှစ်ချောင်းတောင်ပေးပြီး ဝယ်လာခဲ့ရတာ၊ တကယ်လို့ သူ ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်တောင် ငါ့အတွက် အဲဒီငွေတွေကို အရင်ပြန်ရှာပေးရဦးမယ်”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“သွား၊ သမားတော်တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာချေ၊ ဒါ ကျောက်ရောဂါမဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ခူယားကောင် တစ်ကောင်ကောင် ကိုက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
အမျိုးသမီးကြီးမှာ စုန့်ကျင်းဟွာတွင် ကျောက်ရောဂါရှိနေမည်ကို တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သဖြင့် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ သမားတော်ရှာရန် ထွက်သွားတော့သည်။
သူမသည် စားပွဲထိုးကောင်လေးကို သွားခိုင်း၍ ရနိုင်သော်လည်း တကယ်သာ ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေပါက သူမကိုယ်တိုင် ကူးစက်ခံရလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်းဟု တွေးတောပူပန်နေမိသည်။
မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးကြီးသည် သမားတော်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
အမျိုးသမီးကြီးက အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။
“သမားတော်ကြီး၊ ဒီကောင်မလေး ကျောက်ရောဂါများ ကူးစက်ခံထားရသလားဆိုတာ သွားကြည့်ပေးပါဦး”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။
“ပိုးကောင် တစ်ကောင်ကောင် ကိုက်ထားတာလားဆိုတာ သေချာကြည့်ပေးပါ၊ သူ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနီကွက်တွေ ထွက်နေလို့ပါ”
သမားတော်သည် ဆေးသေတ္တာကိုလွယ်ကာ စုန့်ကျင်းဟွာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူသည် ကလေးမလေး၏ အရေပြားပေါ်ရှိ အနီကွက်များကို အရင်ဆုံး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်လေ၏။
“သမားတော်ကြီး၊ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဒီကောင်မလေးကို ပိုးကောင်တွေ ကိုက်ထားတာမဟုတ်လား”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ပိုးကောင် ဟူသော စကားလုံးကို အထပ်ထပ်အခါခါ ဖိအားပေး၍ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သို့သော် သမားတော်မှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မှင်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။
အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။
သမားတော်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။
“ဒီရောဂါကို... ဒီရောဂါကို ငါ မကုနိုင်ဘူး၊ ငါ လုံးဝမကုနိုင်ဘူး”
သမားတော်သည် စုန့်ကျင်းဟွာကို လက်ညှိုးထိုးကာ နောက်သို့ဆုတ်သွားရင်း အသံတုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါ ကျောက်ရောဂါပဲ၊ ကျောက်ရောဂါ”
သမားတော် ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါ ကျောက်ရောဂါအစစ်ပဲ၊ အရင်တုန်းက ကန်းကျိုးမှာ ကျောက်ရောဂါဖြစ်ပွားတော့ ရွာလူကြီးက ငါ့ကို ကန်းကျိုးအထိသွားပြီး ရောဂါကုပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်၊
ဒါ လုံးဝ ကုသလို့မရနိုင်တဲ့ ရောဂါမျိုးပဲ၊ တစ်ကြိမ် ကူးစက်ခံရပြီဆိုတာနဲ့ တစ်လအတွင်း သေချာပေါက်သေရမှာ”
သမားတော် အထပ်ထပ်တောင်းပန်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ”
ထို့နောက် သမားတော်သည် ဆေးသေတ္တာကိုပခုံးပေါ်တင်ကာ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးကြီး၏မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့၏။ သူမသည် အနားရှိ သူမ သားမိုက်လေးကို ဆွဲယူကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။
ထွက်ပြေးရင်းမှ အမျိုးသမီးကြီးက ငိုယိုကာ မေးလိုက်လေသည်။
“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ဒီ... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
သာမန်လူတစ်ယောက်ယောက်က ကျောက်ရောဂါဟုပြောလျှင် သူ မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း သမားတော်ကိုယ်တိုင်က ကျောက်ရောဂါဟု အတည်ပြုလိုက်သောအခါ ဤကိစ္စမှာ သေချာသလောက်ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ခဏတွင်းချင်းမှာပင် သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် တန်ပြန်ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားခဲ့သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။
“နံစော်နေတဲ့ကောင်မ၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အဝတ်နဲ့ အမြန်ပတ်ထားလိုက်စမ်း”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ထပ်မံအမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“သူ့ကို ထင်းတဲထဲမှာ သွားလှောင်ထား၊ လောလောဆယ် ထင်းတဲထဲမှာပဲ လှောင်ထားလိုက်အုံး”
သူ ဇနီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ အရေးတကြီး ခိုင်းစေလိုက်သည်။
“ကလေးတို့ရဲ့အမေ၊ ပွဲစားတစ်ယောက်လောက်ကို အမြန်သွားရှာချေ”
အမျိုးသမီးကြီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး ပွဲစားရှာရန် အလျင်စလိုထွက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ပွဲစားရုံသို့ ရောက်သောအခါ ပွဲစားများအားလုံးက သူမအား ရှောင်ဖယ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူမက ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် မေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏အစေခံကောင်မလေး ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံနေရသည်ဟူသော သတင်းမှာ ပွဲစားရုံတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး မည်သည့်ပွဲစားကမျှ ထိုလူကို လက်ခံရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြတော့သည်။
ဝူယွီလန်၏ကြိုတင်စီစဉ်ထားမှုများက ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုထိရောက်နေခဲ့ပြီး မြေးမလေးကိုပြန်လည်ရွေးယူရန် သူမ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်ရန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးကြီးက အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ညည်းတွားလိုက်လေ၏။
“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ ဒီကောင်မလေးတော့ ကျွန်မတို့လက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတော့မှာပဲ”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ သူ၏ငွေရှစ်တေးကို တွေးမိပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရသည်။ သူမကို ပွဲစားထံ ရောင်းထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး ငွေငါးတေးလောက် ပြန်ရလျှင်ပင် တော်လှပြီဟု သူ တွေးတောနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ဝူယွီလန်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
ဝူယွီလန် အေးအေးလူလူပင် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“သူဌေးရေ၊ ငါ လှည်းငှားလို့မရဘူး၊ မင်းတို့လူကိုပဲ ဆန်တွေ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်တော့၊ ခဏနေရင် အိမ်အလုပ် ကူလုပ်ပေးမယ့် ကောင်မလေးတစ် ယောက်လောက် သွားဝယ်ဖို့ ပွဲစားရုံကိုသွားရဦးမှာ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ယခုတော့ အလွန်အဆင်ပြေသွားလေပြီ။
အရူးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီမဟုတ်ပါလား။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးကမူ ဇနီးဖြစ်သူကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်၏။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ချိုသာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“အို၊ အဒေါ်ကြီးပဲကိုး”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ဆက်လက်၍ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
“အဒေါ်က ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဝယ်ချင်လို့လား၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျုပ်ဆီမှာ တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ မူလကတော့ ကျုပ်သားအတွက် ကလေးသတို့သမီးလုပ်ဖို့ ဝယ်လာတာပဲ၊
ဒါပေမဲ့ ကျုပ်သားက သူ့ကို သဘောမကျလို့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ပြန်ရောင်းထုတ်လိုက်မလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ”
ဝူယွီလန် သူမ၏အစီအစဉ်အတိုင်း အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားဟန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန် တအံ့တဩ မေးမြန်းလိုက်၏။
“အို၊ ခုနက မင်းတို့ကို အလုပ်အကျွေးပြုနေတဲ့ ကောင်မလေးလား၊ သူက တော်တော်လေး သွက်လက်တာပဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးက အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်လိုက်တာ၊ ဒီကောင်မလေးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်က အရမ်းကြိုးစားတတ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးထားတာပါ၊ ထမင်းဟင်းလည်း ချက်တတ်တယ်၊ ရေနွေးလည်း တည်တတ်တယ်၊ သူ အကုန်လုပ်တတ်တယ်”
ဝူယွီလန် အနည်းငယ် တွေဝေသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဒီကောင်မလေးက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့... ငါက အခုလေးတင် ဆန်တွေအများကြီး ဝယ်ထားသလို၊ စောစောကလည်း အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အများကြီး ဝယ်ထားလို့ ငါ့ဆီမှာ ငွေသိပ်မရှိတော့ဘူး”
ဝူယွီလန် အခက်တွေ့နေဟန် ဟန်ဆောင်ညည်းတွားလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ကောင်မလေးက ဈေးပေါမယ့်ပုံမပေါ်ပါဘူး၊ မင်းတို့တောင်းတဲ့ဈေးကို ငါ ပေးနိုင်ပါ့မလားမသိဘူး”
အမျိုးသမီးကြီးက သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်စကိုဆွဲကာ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ပေးနိုင်ပါတယ်ရှင်၊ ပေးနိုင်ပါတယ်”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏တုံးအမှုအတွက် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ငွေမည်မျှပင် ပြန်ရရ ဘာမှမရခြင်းထက်စာလျှင် ပိုကောင်းသည်ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက သဘောကောင်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အဒေါ်ကြီး၊ ကျုပ်တို့ဆိုင်ကနေ ဆန်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်ထားတာကို ထောက်ထားပြီး သူ့ကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးပါ့မယ်၊
ကျုပ် သူ့ကို ငွေဆယ့်ငါးချောင်းနဲ့ ဝယ်ထားတာ၊ အဒေါ်ကြီးကိုတော့ ငွေရှစ်ချောင်းနဲ့ပဲ ရောင်းပေးလိုက်မယ်”
ဝူယွီလန် အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား၊ ငါ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ငါမတတ်နိုင်ပါဘူး၊ ပွဲစားရုံကိုပဲ သွားကြည့်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ အပြင်သို့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးက သူမကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်၏။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်သည်။
“ဟေး အဒေါ်ကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းပဲဟာ၊ ဒီလိုလုပ်လေ၊ အဒေါ်ကြီး ပေးနိုင်မယ့်ဈေးကိုသာ ပြောကြည့်ပါလား”
ဝူယွီလန် လက်ငါးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝူယွီလန်က လက်ငါးချောင်းမှ လေးချောင်း၊ ထို့နောက် သုံးချောင်း၊ ထို့နောက် နှစ်ချောင်းအဖြစ် အစဉ်လိုက်ခေါက်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
နောက်ဆုံးတွင် လက်တစ်ချောင်းတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
အမျိုးသမီးကြီး အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငွေတစ်ချောင်းတည်းလား”