အခန်း ၃၄
Vol. 4 Ch. 34
🍅 Chapter 34
ဝူယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဆီမှာ ကျန်နေတဲ့ငွေက အဲဒီလောက်ပဲ ရှိတော့တာ၊ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ကာ အပြင်သို့ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ထဲတွင် တွက်ဆနေမိသည်။
သူသည် ဤအဘွားအိုထံမှ ဆန်ဟောင်းများ ရောင်းချကာ ငွေဆယ့်ငါးချောင်း ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်လျှင် အရှုံးမရှိပေ။
ငွေတစ်ချောင်းရလည်း တစ်ချောင်းအမြတ်ထွက်သည်ပင်။
သူ့လက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး တစ်မိသားစုလုံး ဒုက္ခရောက်ရခြင်းထက်စာလျှင် ပိုကောင်းသည်မဟုတ်ပါလား။
သူက သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“သွား၊ ဟိုအဒေါ်ကြီးကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့စမ်း”
စားပွဲထိုးကောင်လေးမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဝူယွီလန်ကို အနောက်မှ အမီလိုက်၍ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက သဘောထားကြီးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
“အဒေါ်ကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ကြီးပါ၊ ငွေရေးကြေးရေး နည်းနည်းကျပ်တည်းမနေဘူးဆိုရင် ဒီလူကို အလကားတောင် ပေးလိုက်ဦးမယ်”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကြီးမြတ်လှသူ တစ်ဦးအလား ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဟန်ပန်ကို ထုတ်ပြနေသည်။
ဝူယွီလန် ငွေစလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူဌေးက တကယ်သဘောထားကြီးတာပဲ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီလူအတွက် ငွေတစ်ချောင်းနဲ့ပဲ အတည်ဖြစ်သွားပြီပေါ့”
အမျိုးသမီးကြီးသည် ကျွန်ချုပ်စာချုပ်၏ထောင့်စွန်းကို ညစ်ပတ်နေသော အရာတစ်ခုကိုင်တွယ်ရသကဲ့သို့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဟန်ဖြင့် ကိုင်ထားလေ၏။
အမျိုးသမီးကြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လူက နောက်ဖေးထင်းတဲထဲမှာ ရှိတယ်၊ သွားခေါ်သွားလိုက်တော့”
ဝူယွီလန် စာချုပ်ကို အကြိမ်ကြိမ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
သူမ၏ခိုင်မာသောရည်မှန်းချက်မှာ ဤစာချုပ်ကို အစိုးရရုံးတော်သို့ ယူဆောင်သွားကာ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများ ပြီးပြတ်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းဆွဲဖြဲပစ်ရန်ဖြစ်သည်။
ထိုအခါမှသာ စုန့်ကျင်းဟွာလေး လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန် အေးအေးဆေးဆေးပင် တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။
“ကောင်းပြီ သူဌေး၊ ဒီဆန်တွေအတွက်တော့ အလုပ်သမား နည်းနည်းလောက်ခေါ်ပြီး ကူသယ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး”
ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ အတင်းအကျပ် ပြုံးယောင်သမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ ကောင်းပါပြီ၊ ကျုပ် အခုပဲ အလုပ်သမားတွေ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ ခဏနေရင် နောက်ပေါက်ကနေ ခဏစောင့်ပြီး သူတို့ကို လမ်းပြပေးလိုက်ပါ”
ဝူယွီလန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမျှသာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဖေးထင်းတဲဆီသို့ ခြေလှမ်းစတင်လိုက်သည်။
စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး၌ အနီကွက်များ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ တကယ်ပင် ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံလိုက်ရပြီဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။
ထို့ပြင် အဘွားဖြစ်သူက သူမကိုလာရောက်ကယ်တင်သည်ဆိုသည်မှာလည်း စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။
ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ဖြစ်နိုင်သည်မို့ သူမ အိပ်မက်မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု စုန့်ကျင်းဟွာ ခံစားနေရသည်။
စုန့်ကျင်းဟွာ တစ်ဦးတည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ နေမှာလဲ၊ အဘွားက ငါ့ကို အမုန်းဆုံးပဲဟာ၊ သူ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ရောင်းစားခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကိုလာကယ်မှာလဲ၊ ငါ သေတော့မှာမို့လို့ ဒီလို မဖြစ်နိုင်တဲ့အိပ်မက်တွေ မက်နေတာလား”
စုန့်ကျင်းဟွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သရော်လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်ပြီး ကောက်ရိုးပုံပေါ်သို့ ပြန်လည်လှဲချလိုက်၏။
‘အိပ်မယ်၊ ဆက်အိပ်လိုက်ပြီး ခုနက အိပ်မက်ဆီ ပြန်သွားမယ်၊ အိပ်မက်ထဲမှာ အဘွားက ကယ်တင်ပြီး အိမ်ကိုပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီလေ’ ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။
အချိန်မည်မျှကုန်လွန်သွားသည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။ မိန်းမောနေစဉ်အတွင်း စုန့်ကျင်းဟွာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအားခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရဟန်သို့ ရှိ၏။
သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘွားဖြစ်သူ၏အရေးအကြောင်းများ ထင်းနေသော မျက်နှာကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စုန့်ကျင်းဟွာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေ၏။
“ဟက်၊ အိပ်မက် မက်ပြန်ပြီ၊ အဘွားက ငါ့ဆီကို ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာမှာလဲ၊ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်တာကို မျှော်လင့်နေမိတာပဲ”
ကလေးမလေး တွေဝေစွာ ရေရွတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်က လက်မြှောက်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်လေ၏။
“ဖြန်း”
ဝူယွီလန်က အလျင်အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟဲ့ကောင်မလေး၊ ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ၊ မြန်မြန်ထ၊ အဘွားနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့”
စုန့်ကျင်းဟွာမှာ သူမ ခေါင်းကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤအိပ်မက်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလက်တွေ့ဆန်နေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ ခေါင်းကို အရိုက်ခံရချိန်တွင် နာကျင်မှုကိုပင် အထင်းသား ခံစားလိုက်ရသည်မဟုတ်ပါလား။
စုန့်ကျင်းဟွာ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်လေ၏။
“အဘွား၊ ဒါ အိပ်မက်ဆိုတာ သမီးသိပါတယ်၊ အဘွားဘာသာ အဘွား သွားပါတော့၊ သမီး မလိုက်တော့ဘူး”
ဝူယွီလန်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။ သူမက လက်လှမ်းကာ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ပါးပြင်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်၏။
စုန့်ကျင်းဟွာ နာကျင်စွာ အော်လိုက်သည်။
“အား၊ နာတယ်၊ နာတယ်၊ နာတယ်”
ဝူယွီလန်က ဆေးလုံးသေးသေးလေးတစ်လုံး ထုတ်ယူကာ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရာ ကလေးမလေးမှာ မျက်လုံးထဲ၌ ကြယ်ပွင့်များပင် မြင်သွားရသည်အထိ သီးသွားတော့သည်။
ဝူယွီလန် စူးရှသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“နိုးပြီလား၊ မနိုးသေးရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လိမ်ဆွဲမယ်နော်”
စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ချောင်းဆိုးပြီးနောက်မှသာ ထိုဆေးလုံးကို မြိုချနိုင်ခဲ့၏။ သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့လေသည်။
စုန့်ကျင်းဟွာ အားရဝမ်းသာ အော်လိုက်၏။
“အဘွား၊ ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးပဲ၊ အဘွား တကယ်ပဲ သမီးကိုလာကယ်တာလား”
ဝူယွီလန် ကျွန်ချုပ်စာချုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ကြည့်စမ်း၊ ဒါ ဘာလဲ”
စုန့်ကျင်းဟွာက စာချုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမ စာမဖတ်တတ်သော်လည်း စာချုပ်ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာများကိုတော့ မှတ်မိနေသည်။
သူမက သူမ၏လက်မကို စာရွက်ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာနှင့် တိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် စုန့်ကျင်းဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။
“ဒါ သမီးရဲ့ ကျွန်ချုပ်စာချုပ်ပဲ၊ သမီးရဲ့စာချုပ်ကြီး”
စုန့်ကျင်းဟွာ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“အဘွားက သမီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ပြန်ရွေးလိုက်တာလားဟင်၊ ဟုတ်လား၊ ဟုတ်လားဟင်”
စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စုန့်ကျင်းဟွာသည် အရှေ့သို့တိုးကာ ဝူယွီလန်၏လက်မောင်းကို အားရပါးရ ဆွဲလှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။
ဝူယွီလန် တားမြစ်လိုက်၏။
“တော်တော့၊ တော်တော့၊ နင် လုပ်နေတာနဲ့ ငါ့အရိုးတွေ တစ်စစီ ပြုတ်ထွက်ကုန်တော့မယ်၊ မြန်မြန်သွားရအောင်၊ ဒီကျွန်စာရင်းကိုဖျက်ဖို့ ရွာလူကြီးဆီ သွားရဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် အချိန်မီမှာမဟုတ်ဘူး”
စုန့်ကျင်းဟွာမှာ တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ပေကျံနေသော မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ချေးများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်ခုံဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာသုတ်ပစ်လိုက်သည်။
စုန့်ကျင်းဟွာ ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်၏။
“သွားကြမယ်လေ”
ထိုအချိန်မှာပင် သူမ လက်မောင်းများပေါ်ရှိ အနီကွက်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
စုန့်ကျင်းဟွာ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။
“အဘွား၊ ခုနက အိပ်ပျော်နေတုန်းက သမီး တကယ်ပဲ ကျောက်ရောဂါကူးစက်ခံရပြီလို့ ထင်နေတာ၊ အဘွား သမီးကို လာကယ်တာကလည်း အိပ်မက်တစ်ခုပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ”
ဝူယွီလန်က စုန့်ကျင်းဟွာ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများအား ဆွဲယူကာ ပေါ်နေသောနေရာများကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဝူယွီလန် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေ၏။
“အိပ်မက်မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘွားက မြေးလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမှာပါ”
စုန့်ကျင်းဟွာမှာ ဝူယွီလန် ပြင်ဆင်ပေးသမျှကို ငြိမ်ခံနေပြီးမှ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
စုန့်ကျင်းဟွာ အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။
“အဘွား၊ သမီး အဝတ်အစားတွေ မသိမ်းရသေးဘူး”
ဝူယွီလန် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။
“မသိမ်းနဲ့တော့၊ အဘွား နောက်မှ အသစ်တွေဝယ်ပေးမယ်”
ဝူယွီလန်က ဤကောင်မလေးသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် အဝတ်အစားအနည်းငယ် ဝယ်ပေးကာ လျော်ကြေးပေးခြင်းမှာ မလွန်သလို၊ ကောင်မလေး၏ နုနယ်သောနှလုံးသားလေးကိုလည်း နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။
စုန့်ကျင်းဟွာကမူ နှမြောတသစွာ ပြောလာလေ၏။
“ဒါပေမဲ့ အဘွားရယ်၊ အဲဒီအဝတ်အစားတွေက ပြန်ဖာလိုက်ရင် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ဝတ်လို့ရသေးတယ်လေ”
သူမမှာ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ယဉ်ပါးလွန်းနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလဟဿ မလွှင့်ပစ်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာသည်။
ဝူယွီလန် အတင်းအကျပ် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကလေးမလေး၏သဘောအတိုင်း လိုက်လျောပေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး သူမ အိပ်စက်ရာ ဘေးဘက်အခန်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အဝတ်အစားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြာပုံလေးတစ်ပုံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားမှန်း သိသာနေပေသည်။
ဝူယွီလန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားရအောင်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအဝတ်အစားတွေက ဟောင်းနေပြီပဲဟာ၊ မီးရှို့လိုက်ပါစေတော့”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုလူနှစ်ယောက်ထံမှ သူမ သေချာပေါက် အတိုးချကာ ပြန်လည်တောင်းခံရဦးမည်ဖြစ်သည်။
စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လက်ဗလာဖြင့်ပင် ဝူယွီလန် အနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ရသည်။
ဆန်ဆိုင်ရှိ အလုပ်သမားများအားလုံးမှာ စုန့်ကျင်းဟွာ ကျောက်ရောဂါကူးစက်ခံထားရကြောင်း သိထားကြသဖြင့် မည်သူကမျှ သူမနှင့်အတူထိုင်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝူယွီလန်က သူမကိုယ်တိုင်ပင် နွားလှည်းတစ်စီးကို ဝင်ရောက်မောင်းနှင်လိုက်၏။
ဝူယွီလန် အလုပ်သမားများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့၊ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျွန်စာရင်းကို သွားဖျက်ဖို့ ရွာလူကြီးဆီကို အရင်သွားမယ်”