အခန်း ၃၅
Vol. 4 Ch. 35
🍅 Chapter 35
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆန်ဆိုင်မှ အလုပ်သမားအနည်းငယ်မှာ မည်သည့်သံသယမျှ မရှိကြဘဲ ဝူယွီလန်၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
နွားလှည်းများမှာ ယိမ်းထိုးလှုပ်ခါလျက် ဆန်ဟောင်းကျင်းနှစ်ထောင်ကို တင်ဆောင်ကာ ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။
ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝူယွီလန် ကြေးပြားအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ အလုပ်သမားတစ်ဦးစီကို ကြေးပြား နှစ်ပြားစီ ပေးကမ်းလိုက်သည်။
ဝူယွီလန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။
“အဒေါ် အထဲဝင်ပြီး ကိစ္စလေးတစ်ခု သွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်၊ ကောင်လေးတို့… ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးဖို့ ဒုက္ခပေးပါရစေ”
ပစ္စည်းပို့ဆောင်ခြင်းသည် မူလကတည်းက အခကြေးငွေရရှိသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး အလုပ်ကြမ်း မလုပ်ရခြင်းကပင် အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ယခုလို အပိုငွေလေးပါ ရရှိလာသောအခါ သူတို့အနေဖြင့် သဘောမတူနိုင်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။
သူတို့ ကြေးပြားများအား ဝမ်းသာအားရလက်ခံယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်၏နှုတ်ခမ်းထက်ရှိအပြုံးမှာ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။
ရွာလူကြီးသည် ရပ်ရွာရေးရာများကို တာဝန်ယူကြီးကြပ်ရသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီးများသောအားဖြင့် ရွာလူကြီးအိမ်တွင် ကျေးရွာအသီးသီးမှ ရွာတာ၀န်ခံများနှင့်အတူ အမှုအခင်းကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပေးလေ့ရှိသည်။
ဝူယွီလန်သည် တံခါးစောင့်ကို ရှာဖွေကာ အရင်ဆုံးအိမ်ထောင်စုစာရင်း စီမံခန့်ခွဲသည့်နေရာသို့ သွားရောက်၍ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ကျွန်စာရင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီးနောက် ရွာလူကြီးကို သွားရောက်ရှာဖွေလေ၏။
သူမ ရှာတွေ့ချိန်တွင် ရွာလူကြီးမှာ အခြားရွာတာ၀န်ခံများနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေသည်။
ဝူယွီလန် လက်ချင်းယှက်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။
“ရွာလူကြီးမင်း”
ရွာလူကြီးမှာ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်က ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မြို့နယ်အစိုးရ၏ တန်ဖိုးထားမှုကိုခံရကာ ရွာလူကြီးအဖြစ်ခန့်အပ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန်၏ယဉ်ကျေးပျူငှာသောဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီးက မုတ်ဆိတ်မွေးကိုပွတ်သပ်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ရွာလူကြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေ၏။
“အင်း၊ မင်းက ဘယ်ရွာကလဲ၊ ငါ့ဆီ လာတွေ့တာ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ”
ယေဘုယျအားဖြင့် အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များကို သက်ဆိုင်ရာကျေးရွာများမှ ရွာတာ၀န်ခံများကသာ ဖြေရှင်းလေ့ရှိပြီး ရွာလူကြီးထံသို့ လာရောက်တိုင်တန်းသူများမှာ အများအားဖြင့် ခေါင်းခဲစရာပြဿနာကြီးများ ရှိနေတတ်သည်။
ဝူယွီလန် လေးစားစွာ လျှောက်ထားလိုက်သည်။
“ရွာလူကြီးမင်းကို ဖြေကြားပါရစေ၊ ကျွန်မက စုန့်မိသားစုရွာက ရွာသူတစ်ယောက်ပါ၊
ကျွန်မ ဒီကိုလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်ဟောင်းတွေကို ဆန်သစ်အဖြစ်လိမ်လည်ပြီး ကျွန်မကို ရောင်းချခဲ့တဲ့အတွက် တိုင်တန်းဖို့လာခဲ့တာပါ”
ရွာလူကြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“အို”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွာလူကြီး၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းတင်းမာသွားခဲ့လေ၏။
တုန်းချန်တိုင်းပြည်တွင် မှိုတက်နေသော သို့မဟုတ် ပျက်စီးနေသော အစားအစာများကို ဈေးကွက်အတွင်း ရောင်းချခွင့်မပြုဟူသော ဥပဒေများရှိပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက မီးရှို့ဖျက်ဆီးရမည်ဟုပြဋ္ဌာန်းထားသည်။
အကယ်၍ ဤဆန်ဟောင်းများကြောင့် သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် အဆိပ်သင့်သည့်ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာပါက သူသည်လည်း ရွာလူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ရွာလူကြီး၏လေသံမှာ အနည်းငယ် ပိုမိုလေးနက်သွားခဲ့၏။
ရွာလူကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုကိစ္စမျိုး တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလား၊ မင်းဆီမှာ သက်သေအထောက်အထား ရှိလို့လား”
ဝူယွီလန် လက်ချင်းယှက်ကာ ပြန်လည်လျှောက်ထားလိုက်သည်။
“ရွာလူကြီးမင်းကို ဖြေကြားပါရစေ၊ ကျွန်မ အခုလေးတင် ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်ကနေပြန်လာခဲ့တာပါ၊ ပြီးတော့ ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေက ဆန်ဟောင်းတွေကို သယ်ဆောင်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြပါတယ်၊ ဒါက အကောင်းဆုံးသက်သေပါပဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီးမှာ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး ဤအဘွားအိုသည် သက်သေများကို ရုံးတော်အထိ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လောက်အောင် အတော်လေးပါးနပ်လှသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
ရွာလူကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါမင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်၊ ကောင်းမိသားစုက မှိုတက်နေတဲ့ဆန်ဟောင်းတွေကို ဆန်သစ်အဖြစ် လိမ်ရောင်းတယ်ဆိုတာက မင်းပြောသလို တကယ်ပဲမှန်ကန်နေမယ်ဆိုရင် ငါသူတို့ကို ညှာတာမှုမရှိဘဲ သေချာပေါက်အပြစ်ပေးမယ်”
ရွာလူကြီး စကားပြောပြီးနောက် ကျေးရွာအသီးသီးမှ ရွာတာ၀န်ခံများကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“မင်းတို့အားလုံးက စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေချည်းပဲ၊ မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်ဟောင်းနဲ့ ဆန်သစ်ကို ခွဲခြားသိဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြစမ်း”
ရွာတာ၀န်ခံများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြပြီး ရွာလူကြီး အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
သူတို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ယောက်က သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။
………..
ဖျန်းကျန်းမြို့၏ စည်ကားလှသော နေ့လယ်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် လူစည်ကားရာလမ်းမထက်၌ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူဌေးလုက ဝူယွီလန်အား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။
“အို၊ သမားတော်ဝူပါလား”
ဝူယွီလန် ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ ကျက်သရေရှိစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“သူဌေးလုပါလား”
သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိချင်စိတ်များ ကိန်းအောင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
“ဝမ်ယန်၊ မင်းနဲ့ သူက တော်တော်ရင်းနှီးကြတာလား”
သူဌေးလုသည် ရွာလူကြီးအား ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။
“ဆရာကြီး၊ ဒါ ကျွန်တော်အရင်က ပြောဖူးတဲ့ သမားတော်ဝူပါ၊ သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ငရဲပြည်တံခါးဝကနေ ဆွဲထုတ်ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ”
“ဪ၊ ဒါဆို ခင်ဗျားက ဆေးပညာစွမ်းရည် ပြောင်မြောက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ သမားတော်ဝူကိုး”
ရွာလူကြီး၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝူယွီလန်အပေါ် လေးစားချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့လေသည်။
“အခုလို ချီးကျူးတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလို သာမန်မိန်းမသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆေးပညာကို ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး သေချာလေ့လာဆည်းပူးခဲ့ရတာမို့ ရိုးရိုးရောဂါဘယလောက်ကတော့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ကုသနိုင်ပါတယ်”
ဝူယွီလန်သည် ရွာလူကြီးရှေ့တွင် သူမ၏စွမ်းရည်များကို လျှို့ဝှက်ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိပေ။
နောင်တစ်ချိန် ဖျန်းကျန်းမြို့တွင် အခြေချနေထိုင်မည့် သူမ၏ရည်မှန်းချက်များအတွက် ရွာလူကြီး၏အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိထားခြင်းက နောင်ရေးအတွက် များစွာအထောက်အကူဖြစ်စေမည်ဟု သူမ ကောင်းကောင်းတွက်ဆထားလေ၏။
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွာလူကြီး၏စိတ်ထဲ၌ သူမအား ပိုမိုသဘောကျသွားခဲ့၏။
“အရည်အချင်းရှိသူတွေက အရမ်းကြီး နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ”
အခြေအနေကို အကဲခတ်မိသော သူဌေးလုက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
“သမားတော်ဝူ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ တစ်ခုခုအခက်အခဲကြုံနေရလို့လား”
ဝူယွီလန်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ဖြေကြားရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။
“သိပ်ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်ကနေ ဆန်နည်းနည်းဝယ်လိုက်တာ၊ ဆိုင်ရှင်က ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို ဆန်သစ်ဆိုပြီး လိမ်ရောင်းလိုက်လို့ပါ”
“ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို ဆန်သစ်အနေနဲ့ ရောင်းတာက လိမ်လည်မှုပဲ၊ ဒီဆိုင်က သမားတော်ဝူကို ဆန်ဟောင်းဘယ်လောက်တောင် ရောင်းလိုက်တာလဲ”
သူဌေးလု၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဆုံးရှိလှ ကျင်းတစ်ရာခန့်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝူယွီလန်၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ကျလာသော စကားလုံးများကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများ အိမ်ပြင်ကျမတတ် ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။
“သိပ်မများပါဘူး၊ ကျင်းနှစ်ထောင်လောက်ပါပဲ”
“ကျင်းနှစ်ထောင်လား”
သူဌေးလုသည် အံ့ဩလွန်း၍ လျှာသပ်သွားမိလေသည်။ ကျင်းနှစ်ထောင်ကိုမှ သိပ်မများဘူးဆိုလျှင် မည်မျှလောက်ကိုများ များသည်ဟု ခေါ်ရမည်နည်း။
ထိုပမာဏကို ကြားလိုက်ရသော ဘေးနားရှိ လူများအားလုံးလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မှင်တက်သွားကြလေသည်။
ရွာလူကြီး၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤကိစ္စကို ဤအတိုင်းလွှတ်ထား၍မဖြစ်တော့ဟု တွေးလိုက်မိ၏။
“သွားကြစို့၊ အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်”
အိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လေးလံလှသော ဆန်လှည်းများကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ဆိုင်အကူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ဝူယွီလန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုသူများ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဆိုင်အကူက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားရင်း အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။
“ရွာလူကြီးမာနဲ့ ရွာတာဝန်ရှိသူများကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ရွာလူကြီးမာက ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စူးရှသောအကြည့်များက ဆန်အိတ်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
“မင်းတို့က ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က ဆိုင်အကူတွေလား”
ဆိုင်အကူများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ထိုခဏတွင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့နားလည်လိုက်ကြ၏။
လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြေးပြားများသည်ပင် မီးစများကဲ့သို့ ပူလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ကြရ၏။
ရွာလူကြီးမာ၏ အသံမှာ အေးစက်မာကျောသွားလေသည်။
“ငါ့ကို ဖြေစမ်း”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဆိုင်အကူက အလျင်စလို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
“ရွာလူကြီးမာကို တင်ပြပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က ဆိုင်အကူတွေပါ”
“ဒီအိတ်တွေထဲမှာ ဘာတွေလဲ”
“ရွာလူကြီးမာကို တင်ပြပါတယ်၊ အကုန်လုံး ဆန်တွေချည်းပါပဲ”
ရွာလူကြီးမာသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေသည်။
“ဘာဆန်အမျိုးအစားတွေလဲ၊ ဆန်ချောလား၊ ဆန်သားအကောင်းတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာတွေလဲ”
ဆိုင်အကူခေါင်းဆောင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မျက်စိမှိတ်ကာ လိမ်ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါက... ဆန်သားအကောင်းတွေပါ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆန်သားအကောင်းတွေပါ”