အခန်း ၃၆
Vol. 4 Ch. 36
🍅 Chapter 36
“ဪ၊ ဒီဆန်သားအကောင်းတွေကို မင်းတို့ ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က သမားတော်ဝူကို ရောင်းလိုက်တာပေါ့လေ”
ဆိုင်အကူများသည် ဝူယွီလန်တစ်ယောက် မည်သို့မည်ပုံ သမားတော်ဝူဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီးမာက အပိုစာလွှာစကားများ ပြောမနေတော့ချေ။
“ဒီဆန်အိတ်တွေကို ဖွင့်လိုက်စမ်း”
ထိုသို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပါလာသော အစောင့်များက အရှေ့သို့တက်ကာ ဆန်အိတ်များကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ကြလေ၏။
ဆန်ဟောင်းများအကြောင်း ပေါ်ပေါက်တော့မည်ကို သိလိုက်ရသော ဆိုင်အကူများသည် အစောင့်များအား တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသော်လည်း အစောင့်များက သူတို့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြမ်းပတမ်း ဖိချလိုက်သဖြင့် မည်သူမျှ မလှုပ်ဝံ့တော့ပေ။
ရွာတာဝန်ရှိသူများက ဆန်အိတ်များကို အသီးသီး ဝင်ရောက်စစ်ဆေးလိုက်ကြပြီးနောက် ထောင်းခနဲထွက်လာသော အပုပ်နံ့နှင့် မှိုတက်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။
“ရွာလူကြီး၊ ဒီအထဲမှာ မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်ဟောင်းတွေချည်းပါပဲ”
“ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာလည်း အတူတူပဲ၊ ရေစိမ်ခံထားရလို့ မှိုတက်ပြီးမှ ပြန်လှန်းထားတဲ့ ဆန်ဟောင်းတွေဆိုတာ သိသာလွန်းနေတယ်”
“ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း အတူတူပဲ”
ရွာလူကြီးမာ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးလိုက်ရာ မှိုတက်နေသော ဆန်ဟောင်းများဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သဖြင့် သူ့မျက်နှာထားမှာ လုံးဝကို မည်းမှောင်သွားလေတော့၏။
“ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်ကို အခုချက်ချင်း သွားခေါ်ခဲ့စမ်း”
သိပ်မကြာမီမှာပင် ကောင်းမိသားစု ဆန်ဆိုင်ပိုင်ရှင် လင်မယားနှစ်ဦးကို အစောင့်များက ကြိုးတုပ်ကာ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေသည်။
စစ်ဆေးရေး ခန်းမဆောင်အတွင်း၌
“ဆိုင်ရှင်ကောင်းတို့လင်မယား၊ မင်းတို့အပြစ်ကိုမင်းတို့ သိကြရဲ့လား”
ခန်းမအတွင်းရှိ ဝူယွီလန်နှင့် ဆိုင်အကူများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်ကောင်းတို့လင်မယားမှာ မည်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြလေ၏။
ကောင်းယောင်ချိုက်၏မျက်လုံးများ ကလယ်ကလယ်ဖြစ်သွားကာ ဝူယွီလန်အား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ရွာလူကြီး၊ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ပြောတာကို နားထောင်ပေးပါဦး၊ ဒီအဘွားကြီးက ဒီဆန်ဟောင်းတွေကို သူကိုယ်တိုင် ဝယ်ချင်တာပါ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီအဘွားကြီးက သူ့ဘာသာသူ ဝယ်ချင်လို့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
လင်မယားနှစ်ဦးမှာ အသံညီညီညာညာဖြင့် ဇာတ်တိုက်ထားသည့်အလား လိမ်လည်ထွက်ဆိုကြလေသည်။
ဝူယွီလန် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ အသာအယာပြုံးလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆင်ခြေပေးနေသည်ကို သူမက အေးအေးဆေးဆေးပင် ရပ်ကြည့်နေလေသည်။
ရွာလူကြီးမာ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“ဟွန့်၊ ဒါဆိုလည်း ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းတို့ သမားတော်ဝူဆီကနေ ငွေဘယ်လောက် ယူလိုက်သလဲ”
ကောင်းယောင်ချိုက်က အပြစ်ရှိန်ဖြင့် တုန်ယင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်တော်တို့... ငွေနှစ်ဆယ့်ရှစ်ချောင်း ယူလိုက်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဈေးကွက်ထဲမှာ ဆန်သားအကောင်း တစ်ကျင်းကို ဆယ့်ငါးပြား ပေါက်ဈေးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဒီဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို တစ်ဂျင်ကို ဆယ့်လေးပြားနဲ့ ရောင်းတယ်ပေါ့၊ မင်းတို့က လူတွေကို အရူးတွေများ မှတ်နေလား၊
ငွေနှစ်ဆယ့်ရှစ်ချောင်းဆိုတဲ့ ပမာဏနဲ့ ဘယ်ဆန်အမျိုးအစားကိုမဆို ဝယ်လို့ရနေတာကို ဘယ်သူကများ မင်းတို့ရဲ့ ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို ဝယ်မယ့်အရူးဖြစ်မလဲ”
ဆင်ခြေပေး၍ မရနိုင်တော့သည်ကို သိလိုက်ရသော ကောင်းယောင်ချိုက်က မျက်လုံးများကို ကလယ်ကလယ် ထပ်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြန်လေသည်။
“ရွာလူကြီးမာ၊ ကျွန်တော် မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းသွားလို့ပါ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရောင်းလိုက်တာ ဆန်သားအကောင်းတွေပါ၊ သူကိုယ်တိုင် ဒီဆန်ဟောင်းတွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကောင်းယောင်ချိုက်၏ ဇနီးဖြစ်သူကလည်း ချက်ချင်းထောက်ခံလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပါပဲ၊ ကျွန်မတို့ ရောင်းလိုက်တာက ဆန်သားကောင်းတွေပါ”
သူတို့လင်မယားနှစ်ဦး ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီးမာက ဆိုင်အကူများဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုရင် ဆန်သားကောင်းတွေကို ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တာ မင်းတို့လို့ ပြောချင်တာလား”
ကောင်းယောင်ချိုက်၏ မျက်စိပစ်ကာ အချက်ပြနေမှုကို မြင်လိုက်ရသော ဆိုင်အကူများအားလုံးမှာ တွေဝေသွားကြလေ၏။
အကယ်၍ သူတို့သာ ကောင်းယောင်ချိုက်ဘက်မှ မရပ်တည်ပါက အနိုင်နိုင် ကြိုးစားရှာဖွေထားရသော သူတို့၏အလုပ်အကိုင်များ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြ၏။
သို့သော် သူတို့သာ ကောင်းယောင်ချိုက်ဘက်မှ ရပ်တည်လိုက်မည်ဆိုလျှင်...
“မင်းတို့ မပြောခင် သေချာစဉ်းစားကြ၊ မှိုတက်နေတဲ့ဆန်ဟောင်းတွေကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတာက ကြီးလေးတဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ၊ ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ နယ်နှင်ဒဏ် ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခံရနိုင်တယ်”
‘ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဆိုင်အကူများ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထကာ တုန်ယင်သွားကြလေသည်။
အလုပ်ပြုတ်ခြင်းက သေးငယ်သော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းပြတ်မည့်ကိစ္စကတော့ အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စပင်မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝန်ခံကြတော့သည်။
“ရွာလူကြီးမာ၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ဆန်သားကောင်းတွေကို ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လဲလှယ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး”
“ဒီဆန်ဟောင်းလှည်းကြီး တစ်ခုလုံးက သူဌေးကောင်းကိုယ်တိုင် အန်တီဝူကို ရောင်းလိုက်တာပါ”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါ အမှန်ပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သက်သေခံနိုင်ပါတယ်”
ကောင်းယောင်ချိုက်မှာ သူတို့ကို ဆက်တိုက်အချက်ပြနေပြီး ငွေစများကိုပင် ထုတ်ပြကာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသေး၏။
သို့သော် ဓားက လည်ပင်းပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မည်သူကများ ထိုငွေစအနည်းငယ်ကို မက်မောနေနိုင်တော့မည်နည်း။
“ရွာလူကြီးမာ၊ ကျွန်တော်တို့က ကောင်းယောင်ချိုက်ရဲ့ ဆိုင်အကူတွေသက်သက်ပါ၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး”
ကောင်းယောင်ချိုက်သည် ဆက်လက်၍ ဆင်ခြေပေးချင်နေသေး၏။
“ရွာလူကြီးမာ၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက... ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ပြောင်းတဲ့အချိန်မှာ အမှားအယွင်းတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာနေမှာပါ”
ရွာလူကြီးမာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။
“ကောင်းယောင်ချိုက်၊ သက်သေခံတွေရော သက်သေခံပစ္စည်းတွေပါ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှိနေတာတောင် မင်းက ဆင်ခြေပေးဝံ့သေးတယ်ပေါ့လေ”
“လာကြစမ်း၊ သူ့ပါးစပ်ကို အချက်နှစ်ဆယ်ရိုက်စမ်း”
ထိုအမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ဘေးတွင် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသော အစောင့်များသည် ဒဏ်ခတ်တုတ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ချက်ချင်းတက်လာကြလေသည်။
အစောင့်နှစ်ဦးက ကောင်းယောင်ချိုက်ကို မြဲမြံစွာ ချုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဦးက ဒဏ်ခတ်တုတ်ပြားဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို ရိုက်ချလိုက်လေ၏။
“ဖြန်း”
မာကျောလှသော သစ်သားတုတ်ပြား၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ကောင်းယောင်ချိုက်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။
အချက်နှစ်ဆယ်တိတိ ရိုက်နှက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ကာ မြင့်တက်လာပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း သွေးသံရဲရဲဖြင့် ကြည့်မရအောင် ပျက်စီးသွားတော့၏။
“ကောင်းယောင်ချိုက်၊ မင်းကို ငါမေးမယ်၊ ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို လိမ်လည်ရောင်းချတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကို မင်း ဝန်ခံမှာလား၊ ဝန်မခံဘူးလား”
ဒဏ်ခတ်တုတ်ပြား၏ ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ချက်ကြောင့် နာကျင်မှုဝေဒနာကို မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ကောင်းယောင်ချိုက်တစ်ယောက် အရိုးမပါသည့် ခူကောင်ပမာ ပျော့ခွေကျသွားလေတော့သည်။
“အင့်... ကျွန်... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါပြီ”
ရွာလူကြီးမာက စုတ်တံကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး တရားဝင်တိုင်ကြားစာတစ်စောင်ကို ရေးသားလိုက်လေ၏။
“စောစောကတည်းက ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်ရင် ဒီလိုအနာခံစရာ မလိုဘူးပေါ့၊ သမားတော်ဝူ... ဒီမှာ ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဒီတိုင်ကြားစာထဲမှာ အမှားအယွင်း တစ်ခုမှမရှိဘူးဆိုရင် ပေလျိုခရိုင်ဝန်ဆီကို အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးစီရင်ဖို့ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်”
ဝူယွီလန် ထိုစာလိပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် ခွန်အားပါပါ ရေးသားထားသော ရိုးရာစာလုံးများကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာသူကြီး၊ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိပါဘူး”
ရွာလူကြီးမာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ခရိုင်ဝန်ကြီးက အမိန့်ချမှတ်နိုင်ဖို့ ခရိုင်ရုံးကို လူလွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်၊ လျော်ကြေးငွေတွေ ရလာပြီဆိုရင်တော့ သမားတော်ဝူဆီကို လူကြုံနဲ့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်”
ဝူယွီလန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာလူကြီးမာ”
ကောင်းယောင်ချိုက်က သူတို့နှစ်ဦးကို အငြိုးတကြီးဖြင့် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ဤအချိန်ရောက်မှသာ ဝူယွီလန်၏လှည့်စားခြင်းကို သူ ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။
ဝူယွီလန်ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုန့်ကျင်းဟွာကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ ကောင်းယောင်ချိုက်၏မျက်နှာထားမှာ ရေခဲရိုက်ခံလိုက်ရသည့်အလား အေးခဲသွားလေသည်။
ယခုအချိန်တွင် စုန့်ကျင်းဟွာလေးမှာ သန့်ရှင်းကျန်းမာနေပြီး သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျောက်ပေါက်နေသည့်လက္ခဏာ တစ်စက်ကလေးမျှပင်မတွေ့ရတော့ပေ။
ထိုအခါမှသာ ဝူယွီလန်၏ အကွက်ဆင်လှည့်စားမှုအောက်တွင် သူ မည်မျှအထိ အလူးအလဲခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။
သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျား... ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားခဲ့တာပဲ၊ ဒီမိန်းမယုတ်လေးက ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေတာမှ မဟုတ်တာ”
ကောင်းယောင်ချိုက်တစ်ယောက် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန်က စုန့်ကျင်းဟွာကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော အဝတ်စုတ်များကို ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အေးအေးလူလူပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။