အခန်း ၃၈
Vol. 4 Ch. 38
🍅 Chapter 38
သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“အဘွား... သမီးကို ဘယ်... ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ”
ဝူယွီလန် ကလေးမလေးကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အိမ်ပြန်ရမှာပေါ့၊ မှောင်လည်း မှောင်နေပြီ၊ တခြားဘယ်သွားစရာ ရှိဦးမှာလဲ”
“အိမ်ကိုလား...”
စုန့်ကျင်းဟွာလေး၏ ယခင်က ညှိုးနွမ်းနေခဲ့သော အသွင်အပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလန်းဆန်းသွားကာ ဝူယွီလန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူမက ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးလေးများကို ပြူးကျယ်ထားရင်း မေးလိုက်၏။
“အဘွား... အဘွားက သမီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား”
ထိုအချိန်မှသာ ဤကလေးမလေးသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ညှိုးငယ်နေခဲ့ရခြင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ်ရောင်းစားခံရမည်ဟု ထင်မှတ်နေသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ဝူယွီလန် နားလည်သွားတော့သည်။
“မြေးလေးရဲ့ စိတ်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း သက်တောင့်သက်သာ ထားလိုက်ပါကွယ်၊ အဘွားက မြေးလေးကို ပြန်ရွေးလာပြီးမှတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မရောင်းစားတော့ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အဘွားရယ်... ဒီအဝတ်အစားသစ်တွေက...”
“အဲဒါတွေက မြေးလေးဝတ်ဖို့အတွက် အဘွား ဝယ်လာပေးတာပေါ့”
ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန်က စုန့်ကျင်းဟွာလေးကို လက်ဆွဲ၍ ထူလိုက်လေ၏။
“လာ... သွားကြစို့၊ အိမ်ပြန်ရအောင်”
ရင်းနှီးနေသော ရွာကလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါမှသာ တစ်ချိန်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သော စုန့်ကျင်းဟွာလေး၏ နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့လေသည်။
သူမက လက်လှမ်းကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ရင်း ရွှင်လန်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့... အိမ်ပြန်ကြမယ်နော်”
…
ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလာသော စုန့်အာ့လန်က ဝူယွီလန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိသားစုဝင်များအား စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းအော်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဟေး... အဘွားကို မြင်ရပြီ၊ အဘွား ပြန်လာပြီဟေ့”
“ဟင်... အဘွားရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတာ လူတစ်ယောက်ပါလား၊ အဲဒီလူက ဘယ်သူနဲ့တူသလဲဆိုတော့...”
စုန့်အာ့လန်က ထိုအရိပ်အယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေရာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
“ကျင်းဟွာလေးပါလား... ညီမလေး ကျင်းဟွာလေ”
သမီးဖြစ်သူ၏နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင် ခေါင်းထဲတွင် ထူပူသွားပြီး သူမ ဦးနှောက်ထဲ၌ ဝမ်းသာအံ့ဩမှုများက ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။
“အာ့လန်... သား ဘယ်သူလို့ ပြောလိုက်တာလဲ”
စုန့်အာ့လန် သေချာထပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်သို့လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်လေ၏။
“အမေ... ကျင်းဟွာလေ၊ သားရဲ့ ညီမလေးပါ”
“ကျင်း... ကျင်းဟွာ”
“ငါ့သမီးလေး ကျင်းဟွာပါလား...”
ဝေဝါးနေသော ဝမ်ကွေ့ချင်၏မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး ရွာထိပ်ဆီသို့ အရူးတစ်ယောက်ပမာ ပြေးသွားလေတော့သည်။
ဝူယွီလန်ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်ကလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင် ခြေထောက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ခွေကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားလေသည်။
စုန့်ကျင်းဟွာလေးကလည်း သူမ၏မိသားစုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မိခင်ဖြစ်သူ လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အပြေးအလွှား သွားရောက်တွဲကူလိုက်လေ၏။
“အမေ”
“ကျင်းဟွာ... အမေ့ရဲ့ ကျင်းဟွာလေး၊ အမေ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ်မျှ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကိုင်တွယ်လိုက်မိလျှင်ပင် သမီးလေး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေလေ၏။
“အမေ... သမီးပါ၊ အဘွားက သမီးကို ပြန်ရွေးပြီး ခေါ်လာခဲ့တာပါ”
သားအမိနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်တော့ ကျင်းဟွာလေးမှာ လုံးဝကို စိတ်အေးသွားလေတော့၏။
ဤအချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ရင်ထဲရှိ နာကြည်းခံစားရမှုများအားလုံးက ဆို့နင့်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။
“အမေ... သမီးကို နောက်တစ်ခါ အရောင်းမခံရအောင် လုပ်ပေးပါလားဟင်”
ဝမ်ကွေ့ချင်က သမီးဖြစ်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ နေရာအနှံ့တွင် ကြီးငယ်မရွေး ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏နှလုံးသားမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ နာကျင်သွားရလေသည်။
“အမေ မရောင်းပါဘူး... ဘယ်တော့မှ မရောင်းပါဘူး၊ နောက်ဆို ဘယ်သူကမှ သမီးကို ရောင်းစားလို့မရအောင် အမေ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ပြန်လည်ရရှိလာသော သမီးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။
ယခုအချိန်မှစ၍ ယောက္ခမကြီးက သူမ၏သမီးကို ရောင်းစားရန်အခွင့်အရေး မရနိုင်စေရန် တစ်နေ့လုံး သမီးဖြစ်သူကို သူမ ဘေးနားတွင်သာ အမြဲထားတော့မည်ဟု စိတ်ထဲမှ တေးမှတ်ထားလိုက်လေသည်။
စုန့်ကျစ်ယုံသည် သူ့သမီးအကြီးဆုံးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့် ခံစားချက်များက ရင်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည်၍ လှိုင်းထလာပြန်လေ၏။
သူက ခေါင်းငုံ့ကာ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို လက်ခုံဖြင့်သုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝူယွီလန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ဦးချကန်တော့လိုက်လေသည်။
“အမေ... ကျင်းဟွာ့ကို ပြန်ရွေးပေးခဲ့တဲ့အတွက် သား အမေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး အမေ သားကို ရိုက်သတ်ရင်တောင် ကျင်းဟွာ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ရောင်းစားဖို့ သား လုံးဝအခွင့်အရေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အမေ သိထားစေချင်တယ်”
အကယ်၍ မိခင်ဖြစ်သူကသာ သူ့ကွယ်ရာတွင် ကျင်းဟွာကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းစားခဲ့ခြင်းမရှိပါက ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ အဖြစ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
အတိတ်ကာလများက သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏လုပ်ရပ်များကို အမြဲတမ်း သည်းခံခဲ့သည်။ သူ၏ သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်မှုက မိခင်ဖြစ်သူထံမှ နွေးထွေးမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုအနည်းငယ်မျှကို ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် သူ၏သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်မှုက မိခင်ဖြစ်သူအား ပိုမိုရက်စက်ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်များကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာပေးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ့စိတ်နှလုံးများ လုံးဝကို ထုံထိုင်းသွားခဲ့လေပြီ။
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သမီးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။
ဝမ်းသာကြည်နူးမှုများအပြီးတွင် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများက အလေးအနက် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့ကမူ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် တစ်လှမ်းမျှမခွာဘဲ အစောင့်အရှောက်သဖွယ် ရပ်နေကြလေသည်။
သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ တင်းမာမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။
“အရင်တုန်းက အဘွားက နတ်ဖမ်းစားခံထားရသလို ဖြစ်နေလို့ ကျင်းဟွာနဲ့ ထုန်ဟွာကို ရောင်းမိသွားတာပါ”
“စိတ်အေးအေးထားကြပါ၊ အခုကစပြီး ငါတို့မိသားစုက ကလေးတွေကို ရောင်းစားတယ်ဆိုတဲ့ ညစ်ပတ်စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်က ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျောက်လီကျွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် စကားတစ်ခုခုကို ပြောလိုဟန်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့လေ၏။
“စိတ်အေးအေးထားပါ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထုန်ဟွာ့ကိုပါ ပြန်ရွေးလာခဲ့ပါ့မယ်”
“အမေ... အမေတကယ်ပြောနေတာလား”
ကျောက်လီကျွမ် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသောမျက်ဝန်းများဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“တကယ်ပေါ့၊ မနေ့က ငါ သူဌေးလုရဲ့ဇနီးကို ကလေးမွေးပေးခဲ့တော့ သူမက ငွေအများကြီးပေးလိုက်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သေချာစုံစမ်းပြီး ထုန်ဟွာ့ကိုပါ အိမ်ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်”
“ရော့... ဒါက ထုန်ဟွာ့အတွက် ငါဝယ်လာတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ နင် အရင်သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ လျှော်ဖွပ်ပြီးလှန်းထားလိုက်၊ သူပြန်လာရင် ဝတ်လို့ရအောင်လို့”
ကျောက်လီကျွမ်သည် ချည်ထည်၏ ထူးခြားလှသောအထိအတွေ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။
‘ယောက္ခမကြီးက... ငါ့သမီးကို တကယ်ပဲ ပြန်ရွေးပေးတော့မှာလား'
သူမလက်ထဲရှိ အဝတ်အစားများ၏ အရွယ်အစားမှာ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်သော စုန့်ထုန်ဟွာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတိုင်းအတာအတိုင်း တိတိကျကျ ချုပ်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သမီးအကြီးဆုံးကို ပြန်လည်ရွေးယူရန် အစီအစဉ်မရှိပါက ဤအဝတ်အစားများကို အဘယ်ကြောင့် ဝယ်လာမည်နည်း။
ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျောက်လီကျွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ခပ်သဲ့သဲ့မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု စတင်သန္ဓေတည်လာခဲ့လေသည်။
ရွာထဲမှလူများက လှမ်းကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန် အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။
“ကဲ... ဒီမှာ မျက်စိတွေအရမ်းများနေတယ်၊ လူတွေ ငါတို့ကို ဟာသလုပ်တာမခံရစေနဲ့၊ အိမ်ပြန်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်... အိမ်ပြန်ကြမယ်၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သမီးဖြစ်သူကို ကျောပိုးလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
စုန့်ကျင်းဟွာလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် မှီတွယ်ရင်း အိပ်မက်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေ၏။
‘တကယ်လို့ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုသာဆိုရင် ငါ ဘယ်တော့မှ မနိုးလာပါစေနဲ့တော့’
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သမီးဖြစ်သူကို ကျောပိုးလျက် သူတို့၏အခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေသည်။
မှောင်မိုက်ကျဉ်းမြောင်းလှသော အခန်းငယ်လေး၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် သပ်ရပ်လှသော ကုတင်ငယ်လေးတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်ထားလေ့ရှိသည်။
သူမအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော ကုတင်ငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျင်းဟွာလေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံလာခဲ့လေ၏။
“အမေ့ရဲ့ ကျင်းဟွာလေး... အမေ အသုံးမကျလို့ သမီးလေး ဒုက္ခရောက်ရတာပါ၊ အမေ့အပြစ်တွေပါ”
ဝမ်ကွေ့ချင်က သမီးဖြစ်သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဘေးသို့ဖယ်ကြည့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး နှလုံးသားနာကျင်စွာဖြင့် မျက်ရည်ကျရလေတော့သည်။
“အမေ... သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နည်းနည်းပါးပါး အရိုက်ခံရရုံတင်ပါ”
စုန့်ယင်ဟွာလေးက သူမ အစ်မကြီးအနားသို့ ကပ်သွားကာ မေးလိုက်လေသည်။
“အစ်မ... အဘွားက အစ်မကို ဘယ်မှာ သွားရောင်းလိုက်တာလဲဟင်၊ သမီးတို့ ရှာတာ တစ်နေရာမှာမှ မတွေ့ဘူး”
“မြို့ထဲက ဆန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာလေ၊ ဆိုင်ရှင်က နည်းနည်းလေး စည်းကမ်းတင်းကျပ်ရုံတင်ပါ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အဲဒီမှာ ဝအောင်စားခဲ့ရပါတယ်”