အခန်း ၂၂၃
Vol. 23 Ch. 223
အခန်း (၂၂၃) ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်ဖန်တီးခြင်းဆိုင်ရာ အိပ်မက်ဆန်သော အမွေအနှစ်လော
လူတိုင်း တွေဝေရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ရွှမ်သည် ဆက်၍ စကားဝှက်မနေ တော့ပေ။
“သူလျှိုတွေရဲ့ သတင်းပို့ချက်အရ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက အဲဒီနယ်မြေမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု ပေါ် ထွက်လာခဲ့တယ်တဲ့...။ တစ်ကြိမ်ထက်မက ပေါ်လာခဲ့တဲ့ပုံပါပဲ...။”
“ဒါ့အပြင် အဲဒီဂိုဏ်းသုံးခုကြားမှာလည်း ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါသေးတယ်...။”
“ဒါကြောင့် အဲဒီဂိုဏ်းသုံးခုက လူတွေဟာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အံ့မခန်း အမွေအနှစ်တစ်ခုခုကိုများ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတာလားလို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိတယ်...။”
“ဂိုဏ်းသုံးခုထဲက ဘယ်သူကမှ ဒီအရာကို တစ်ယောက်တည်း မသိမ်းပိုက်နိုင်သလို...၊ သူတို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြရင်တောင် ဘယ်သူကမှ လက်မလွှတ်ချင်ကြလောက်ဘူး...။”
“ဒါ့အပြင် ဒီအရာက ဆေးသန့်စင်တာနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးတာတွေနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေရ မယ်...။”
ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အသံထွက်လာပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်...၊ ဒါက ဆေးသန့်စင်တာနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးတာနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနိုင်မှာလဲ...။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စကားဖြတ်ပြောခံလိုက်ရသော ဟန်ရွှမ်သည် ထိုအကြီးအကဲအား စွံ့အ သွားသည့်အလား ကြည့်လိုက်လေသည်။
“လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ကြီးမြတ်သောပြန်လည်ကုသခြင်းဆေးလုံး နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် က အကောင်းဆုံး သက်သေပဲမဟုတ်ဘူးလား...။”
“ဒါ့အပြင် ဂိုဏ်းရဲ့ သူလျှိုတွေ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရတာက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ရွှမ်းမင်ဂိုဏ်း မှာ ဆေးလုံးမိုး တွေ ရုတ်တရက် ရွာကျခဲ့သေးတယ်တဲ့...။”
“အဲဒီနောက်မှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ နှစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ထွက်လာတာပဲ...။”
“ဆေးလုံးမိုး” ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ် သွားခဲ့ကြလေသည်။
ကောင်းကင်မှ ဆေးလုံးများ မိုးရွာချနိုင်သည်ဟူသည်ကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင် ဖြစ် ပေသည်။
ဤဆေးလုံးမိုးသည် သဘာဝကျစွာပင် လင်းဖန်က ဟင်းလင်းပြင်မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ရွှမ်းမင်ဂိုဏ်းတွင် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး များ ဖြန့်ကြဲခဲ့သည့် ကိစ္စပင်ဖြစ်လေသည်။
ထိုအချိန်က အင်အားစုအသီးသီးမှ သူလျှိုများစွာ ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ဤသတင်း ပျံ့နှံ့သွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
ဟန်ရွှမ်က ဆက်လက်၍ အနှစ်ချုပ်ပြလိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုရင် ခန့်မှန်းချက်တွေ အားလုံးက အဓိပ္ပါယ်ရှိသွားပါပြီ...။”
“ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ အနီးနားမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဆေးသန့်စင်တာနဲ့ လက်နက် ဖန်တီးခြင်းဆိုင်ရာ အမွေအနှစ်တွေကို သူတို့ ရရှိခဲ့တာပဲ...။”
“ဘယ်သူကမှ တစ်ဖက်လူကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှုမရှိသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း လက်မလွှတ်ချင် တာကြောင့် သူတို့ ပူးပေါင်းလိုက်ကြတယ်...။”
“သူတို့ဂိုဏ်းတွေထဲမှာ ဆေးသန့်စင်တာနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးတာကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ သိပ်မရှိ တာကြောင့် အခုအချိန်အထိ ဆေးလုံးအချို့နဲ့ မှော်ရတနာ နှစ်မျိုးကိုပဲ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်...။”
“ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဆေးသန့်စင်တာနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးတဲ့ အမွေအနှစ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး တန်ဖိုးကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် ဆေးဆရာတွေနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးသူတွေကို သူတို့ အလွန် အမင်း လိုအပ်နေတယ်...။”
“ဒါကြောင့် သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြတယ်...။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဟင်းလင်းပြင်မျှော်စင်က ထျန်းယွမ်မြို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကြီးမြတ်သော ပြန်လည်ကုသခြင်းဆေးလုံး တွေကို ရောင်းချခဲ့တာပဲ...။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သိုလှောင်ရေးလက်စွပ်တွေ ချို့ယွင်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ကို ထုတ်ရောင်းခဲ့တယ်…။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီလောင်းကြေးကို ဖြစ်ပေါ်လာစေဖို့ပဲ...။”
“ဒီအရာအားလုံးက အစကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာပဲ...။”
ဟန်ရွှမ်၏ အနှစ်ချုပ်ကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အကြောင်းစုံကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက် သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။
“ဒီဂိုဏ်းကြီးသုံးခုက ဒီလောက်တောင် နက်နဲတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေတာပဲ...။”
“ဟွန့်...၊ အစကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အကြံအစည် ရှိနေခဲ့တာပဲ...။ သူတို့ရဲ့ လောဘက တော်တော်ကြီးတာပဲ...။”
“ဒါဆို ဂိုဏ်းချုပ်...၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောင်းကြေးကို ငြင်းပယ်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်တွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား...။”
ဟန်ရွှမ်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ဟင့်အင်း...၊ ဒီလောင်းကြေးကို ကျွန်တော်တို့ လက်ခံရပါမယ်...။”
“သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆေးဆရာတွေနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးသူတွေကို ပစ်မှတ်ထားနိုင်မှတော့...၊ သူတို့ ရထားတဲ့ ဆေးသန့်စင်တာနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးတဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ ပစ်မှတ် ထားလို့ မရနိုင်ရမှာလဲ...။”
“ကြီးမြတ်သောပြန်လည်ကုသခြင်းဆေးလုံး နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် တွေကို ခင်ဗျားတို့ မြင်ပြီးပြီပဲ..။ ကျွန်တော် ဝန်မခံချင်ပေမဲ့ အဲဒီအမွေအနှစ်က ကျွန်တော်တို့ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာ သေချာတယ်...။”
“အဲဒါက ခေတ်ကောင်းချိန်က ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အင်မော်တယ်ဘုံ ကနေတောင် လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...။”
“ဒီလို အမွေအနှစ်မျိုးကို အဲဒီဂိုဏ်းသုံးခု လက်ထဲမှာ ထားထားတာက ပစ္စည်းကောင်းကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရာ ကျတယ်...။”
“ကျွန်တော်တို့ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းကသာ ဒီလို အမွေအနှစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်...။”
“ဒါကြောင့် ဘယ်လိုတန်ဖိုးပဲ ပေးရပေးရ...၊ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ယူရမယ်...။”
ဂိုဏ်းချုပ်ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြပြီး သူ၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်ကြလေသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ပြောတာ မှန်တယ်...၊ အဲဒီအမွေအနှစ်ကို ကျွန်တော်တို့ လုယူရမယ်...။”
“အဲဒီအမွေအနှစ်သာ ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲ ရောက်လာခဲ့ရင်...၊ မကြာခင်မှာ ပိုများတဲ့ ဆေးလုံးနဲ့ မှော်ရတနာ အသစ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...။”
“ကျွန်တော် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး...။”
လူတိုင်း၏ သဘောထားမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီနေပြီး စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။
ဤသို့ဖြင့် ကိစ္စကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခဲ့ကြလေသည်။
“အကြီးအကဲလင်း...၊ ခင်ဗျား နောက်ထပ် တစ်ခေါက်လောက် သွားပြီး ဒီလောင်းကြေးကို ကျွန်တော်တို့ လက်ခံတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ....”
“ဪ...၊ ဒါနဲ့...။ တစ်ဖက်လူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး...။”
ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားပြီးနောက် လင်းယုံယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘာဝကျကျပင် သိထား ပေသည်။
တစ်ဖက်လူက ဟန်ဆောင်ခြောက်လှန့်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ဖို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်မှုရှိနေတာလား ဆိုတာကို ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။
မကြာမီတွင် လင်းယုံယွမ်သည် ဟင်းလင်းပြင်မျှော်စင်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။
“ခင်ဗျား နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေကို သွားပြောလိုက်ပါ...။ ဒီယှဉ်ပြိုင်မှုနဲ့ လောင်းကြေးကို ကျွန်တော်တို့ ဆေးမီးဖိုမျှော်စင်က လက်ခံလိုက်ပြီလို့...။”
လင်းယုံယွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းဖန်လည်း အတော်လေး အံ့သြသွားခဲ့ပေသည်။
တစ်ဖက်လူက ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ့တွင် သရုပ်ဆောင်ရန် ဇာတ်ကွက်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်ပင်။
မူလက လင်းဖန် တွေးထားသည်မှာ ဤမျှကြီးမားသော လောင်းကြေးကို တစ်ဖက်လူက လွယ်လွယ် ကူကူ သဘောတူမည် မဟုတ်ဟု ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လျိုပိုင်ချွမ်း နဲ့ အခြားသူများကို ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းဆီ လွှတ်ပြီး တမင်သက်သက် အလျှော့ပေး ကာ လောင်းကြေးကို လျှော့ချဖို့ သူ စဉ်းစားထားခဲ့ပေသည်။
သို့မှသာ ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းမှ လူများက အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့လို ရုပ်သေးရုပ် မြင့်မြတ်သောအရှင်က စိတ်လိုက်မာပါ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဟု ယုံကြည်သွားအောင် ဖြစ်လေသည်။
နောက်ကွယ်က အင်အားစုကြီးသုံးခုမှာ ယုံကြည်မှု လုံးဝမရှိခြင်းကြောင့် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်မခံရဲ ဘူးဟု သူတို့ကို ထင်မြင်သွားစေရန် ဖြစ်၏။
ဤသို့ဆိုလျှင် ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းသည် ဤလောင်းကြေးကို အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လျိုပိုင်ချွမ်း တို့ကို သဘောတူရန် ဖိအားပေးလာမည်မှာ သေချာပေသည်။
သို့သော် တစ်ဖက်လူက တိုက်ရိုက် သဘောတူလိုက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
*ငါ မသိလိုက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုများ ကြားထဲမှာ ဖြစ်သွားခဲ့တာလား...။*
သို့ပေသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှ သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် လင်းဖန်အနေဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုမစမီ သူတို့ စကားမရုပ်သိမ်းသွားစေရန် သရုပ်ဆောင်ရမည့် ဇာတ်ကွက်များကိုတော့ ဆက်လက်သရုပ်ဆောင် ရမည် ဖြစ်ချေသည်။
ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းဖန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြန်ပြီး အနည်းငယ် ပြာယာခတ် သွားသည့် အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။
“ဆေးမီးဖိုဂိုဏ်းက တာအိုရောင်းရင်း...၊ ခင်ဗျားတို့ သေချာ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘူးဆိုတာ သေချာ ရဲ့လား....။ ဒါက အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ထားတာနော်...။”
“ကျွန်တော်တို့ ဒီလောင်းကြေးကို မလောင်းဘဲ နေလိုက်ရင်ကော...။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား အကြံပြုခဲ့ သလိုပဲ ဝိညာဉ်ကြော တစ်ခုကိုပဲ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား...။”
“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကို လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စကားနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာလဲ...။ အရင်က ကျွန်တော် နည်းနည်း စိတ်လိုက်မာပါ ဖြစ်သွားခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ...။ ခင်ဗျားတို့ ပြန်သွားပြီး ထပ်ဆွေးနွေးချင်သေးလား...။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းယုံယွမ်သည် များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို လုံးဝ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပေသည်။
သူ့ရှေ့မှလူသည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူ၏ လောင်းကြေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လိုက်မာပါ ဖြစ်သွားကြောင်း သေချာပေါက် ခံစားမိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေမည်။
*သူ့နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေကလည်း လောင်းကြေးကို သိသွားတဲ့အခါ လောင်းကြေးကို ပြောင်း လဲဖို့ သူ့ကို ဖိအားပေးခဲ့တာ သေချာတယ်…။*
ဤသို့ဖြစ်လေလေ နောက်ဆုတ်၍ မရလေလေပင် ဖြစ်သည်။
“ဟွန့်...၊ ဘာလဲ...။ ကြောက်သွားပြီလား...။”
“အစတုန်းက ဒီလောင်းကြေးကို အဆိုပြုခဲ့တာက ခင်ဗျားတို့လေ...။ အခုမှ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းချင် နေတာလား...။ နောက်ကျသွားပြီ...။”
“ဒီဆိုင်မှာ ကြည့်နေတဲ့ တာအိုရောင်းရင်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိတာကို...၊ ဒီလောက်လေးတောင် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ဆိုင် ဖွင့်ထားသေးတာလဲ...။”
“ကျွန်တော့်အထင်တော့ စောစောစီးစီး ဆိုင်ပိတ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ပြန်သွားတာ ပိုကောင်း မယ်...။”
တစ်ဖက်လူ ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းဖန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ မျက်မှောင်ကျုတ်ထားပြီး အလွန်နောင်တရနေသည့် အမူအရာကို လုပ်ပြ နေဆဲဖြစ်ပေသည်။
ခဏအကြာတွင် လင်းဖန်သည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဟွန့်...၊ ကောင်းပြီလေ...။ လောင်းကြတာပေါ့.... ဒါဆို အချိန်၊ နေရာနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သတ်မှတ် ကြရအောင်...။ ဘယ်လိုလဲ...။”
လင်းယုံယွမ် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် လင်းဖန်က ဆက်လက်၍ အကြံပြုလိုက်လေသည်။
“ဒီလိုလုပ်....။ အချိန်၊ နေရာနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မယ့် အမျိုးအစားတွေကို ခင်ဗျားတို့က သတ်မှတ် ပြီးတော့ ယှဉ်ပြိုင်မှုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့က သတ်မှတ်မယ်....။ ဘယ်လိုလဲ...။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းယုံယွမ်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်။
“ခင်ဗျားက ဒီလိုစကားမျိုးတောင် ပြောထွက်သေးတယ်နော်...။”
“အရေးမပါတဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်မယ် ဟုတ်လား...။ ဒါက ဘယ်လို အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကားမျိုးလဲ...။”
“အရှုံးအနိုင်ကိုလည်း ခင်ဗျားတို့ပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်လို့ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါလား...။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းဖန် ကြောင်သွားပြီး စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“ရလို့လား...။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းယုံယွမ် ကြောင်သွားရမည့် အလှည့်ဖြစ်ပြီး သူက နားမလည်စွာဖြင့် ပြန်မေး လိုက်လေသည်။
“ဘာကို ရလို့လား လဲ...။”
လင်းဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ခုနက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပြောတာလေ...။ အရှုံးအနိုင်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လို့ရ တယ်လို့...။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းယုံယွမ် နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီမြန်းသွားသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေသည်။
“ခင်ဗျား...၊ ခင်ဗျားတို့ တကယ်ကော ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးရဲ့လား...။ မယှဉ်ပြိုင်ချင်ရင် စောစောစီးစီး ဆိုင်ပိတ်လိုက်...။”