အခန်း (၆၄၃-၆၄၄)

အခန်း(၆၄၃)

တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆက်နွှယ်မှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီ ရေလူသားတွေမှာ စွမ်းရည်နဲ့ ဆင်တူတဲ့အရာမျိုးကို သုံးနိုင်ခွင့်ပေးထားတဲ့ ပင်ကိုယ်တန်ခိုးတစ်ခု ရှိနေကြတယ်။

သူတို့ဆီမှာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေ မရှိတာကိုတော့ သူ အတည်ပြုလိုက်နိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အရင်က မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ တခြား မက်ဂ်နက်တစ်တွေလိုမျိုး သူတို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကနေ အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် စကင်ဖတ်စွမ်းရည် တန်ခိုးစွမ်းရည်တွေနဲ့ လင်းထိန်နေတာမျိုး မတွေ့ရလို့ပဲ။

"မင်းတို့မှာ ဘယ်လိုမျိုး တန်ခိုး ရှိတာလဲ။ အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ ပင်လယ်ဧကရာဇ်က ပေးထားတဲ့ အရာမျိုးလား" လို့ သူက ပိုပြီး သိချင်တာမို့ စုံစမ်းတဲ့အနေနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံရပြီး မွေးဖွားလာနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းတဲ့သူတွေပဲ ဒီတန်ခိုးကို သုံးနိုင်ကြတာပါ။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ဒါက သင်ယူလို့လည်း မရဘူး၊ တခြားသူတွေကို ပေးလို့လည်း မရဘူးလေ" လို့ မင်းသမီး ဆရီနာက ပြန်ဖြေရှာတယ်။

"ငါတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ဆက်နွှယ်မှုက ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိထားတာမို့ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝကြီးကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ တန်ခိုးကို သုံးနိုင်တာပေါ့။ ငါတို့ ရေလူသားတွေအတွက်ကတော့ ရေရဲ့ အရှိတရားကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာပေါ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူပေမဲ့ အရာအားလုံးက ရေနဲ့တော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတာချည်းပါပဲ"

ဒါက ရေလူသားတွေ ယေဘုယျအားဖြင့် ဘယ်လို အလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို သူ့ကို ပိုပြီး နားလည်သွားစေတယ်။

သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်က ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တဲ့ မက်ဂ်နက်တစ်တွေနဲ့ မတူဘဲ ရေလူသားတွေကတော့ ရေရဲ့ အရှိတရားကို ပြောင်းလဲဖို့ပဲ ကန့်သတ်ထားပုံရတယ်။

သူ့အထင်တော့ ဒါက သူတို့ရဲ့ တန်ခိုးဟာ ပင်လယ်ဧကရာဇ်ဆီကနေ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာတာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။

"အဲဒါက နတ်သူငယ်တွေနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေလို့လဲ။ ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်ရတာလဲ"

ရေလူသား အဖွားအိုက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ "ငါတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက တာအိုနှလုံးသားလို့ ခေါ်တဲ့အရာပေါ်မှာ အခြေခံထားတာ။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ စိတ်ထဲ၊ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲနဲ့ ငါတို့ရဲ့ တကယ့် ဖြစ်တည်မှု ထဲမှာ ရှိနေတာပေါ့။

ငါတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပိုပြီး အားကောင်းလေလေ၊ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နဲ့ ဆက်နွှယ်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလေလေ ဖြစ်ပြီး ငါတို့အထဲက ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်လေလေပဲ။

ပြီးတော့ အဲဒီ တာအိုနှလုံးသားကို အားကောင်းအောင် လုပ်မယ့် နည်းလမ်းကတော့ ငါတို့ စိတ်ခံစားချက် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားရမှ ဖြစ်မှာ။ ဒေါသထွက်တာ၊ နှလုံးသား ကြေကွဲတာနဲ့ ကြောက်ရွံ့တာတွေက အကောင်းဆုံး ရလဒ်တွေကို ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြပြီးသားပဲ"

"မင်းသမီး ဆရီနာက မင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်မလား၊ ကောင်းချီးခံရသူတွေပဲ ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ တန်ခိုးကို ရကြတာလို့။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရေလူသားတွေ အားလုံးအတွက် ကျိန်စာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ကောင်းချီးမခံရတဲ့သူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို အားကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီဖြစ်စဉ်မှာ သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်လာလိမ့်မယ်။

စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ဂေဟာမှာတင် တန့်နေတဲ့ အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရတာ။

ငါတို့ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ပိုပြီး ခက်ခဲလာလေလေပဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ တာအိုနှလုံးသားအတွက် သင့်တော်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း မရှိရင် ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ အားနည်းလာပြီး အဲဒါကတစ်ဆင့် တာအိုနှလုံးသားကို အားကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ ပိုတောင် ခက်ခဲသွားစေပြန်တယ်။ ဒါက သံသရာလည်သွားပြီး ငါတို့ရဲ့ သက်တမ်းကို အကြီးအကျယ် လျှော့ချပစ်လိုက်တော့တာပဲ။

ဒါက ငါတို့ အတ္တလန်တစ် ပြင်ပကို ထွက်ခွာလာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲပေါ့။ ငါတို့က အရာသစ်တွေကို ခံစားချင်တယ်၊ ပြီးတော့ မမြင်ဖူးတဲ့ ရှုခင်းတွေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို လှုံ့ဆော်ပေးချင်လို့ပါ။

ဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ နတ်သူငယ်တွေရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်နေရတာ။ သူတို့ကသာ ငါတို့လို ရေလူသားတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဘယ်လို သင့်တော်သလို ဖော်ထုတ်ပေးရမလဲဆိုတာ သိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူတွေလေ။ သူတို့က စိတ်ခံစားချက်ကို တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ကြတယ်။ သူတို့က အဲဒါတွေကို ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ ဘယ်လို သင့်တော်သလို ထုတ်သုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

သူမရဲ့ စကားတွေထဲမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုနဲ့ ရိုးသားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ သူမက သူတို့ရဲ့ ရေလူသား အချင်းချင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် လမ်းစတစ်ခုခုကို တကယ်ကို ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်နေရှာတာ။

"ကောင်းချီးခံရတဲ့သူနဲ့ ကောင်းချီးမခံရတဲ့ ရေလူသား အရေအတွက်က နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း နည်းပါးလာနေပြီ။ တကယ်လို့ ငါတို့ ဒါကို မကုစားနိုင်ဘူးဆိုရင်..."

မင်းသမီး ဆရီနာရဲ့ စကားသံတွေက အဲဒီအကြောင်း တွေးမိရုံနဲ့တင် သူမကို မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေတာမို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတယ်။

မိုက်ကယ်က သူတို့ကို သနားမိသွားတယ်။ သူတို့ကို အင်အားတွေ ပေးထားတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆုလာဘ်က သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်နေတဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပုံရတာကိုး။

"ရေလူသားတွေ အားလုံးက ဒီလိုပဲလား" လို့ သူက သူတို့ကို မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက ငါတို့အားလုံးကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ပြဿနာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အချို့ မျိုးနွယ်စုတွေကတော့ ဒါကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ဖြေရှင်းနိုင်ကြတယ်။ ငါတို့ ရေလူသားတွေကတော့ အဆိုးဆုံးလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့" လို့ ရေလူသား အဖွားအိုက ဝန်ခံလိုက်ရှာတယ်။

သာမန် လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား ဒါမှမဟုတ် ကြွက်သားတွေလိုပဲ၊ တကယ်လို့ ရေလူသားတွေက သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ပေးရင် အဲဒါက တဖြည်းဖြည်း အားနည်း ပျက်စီးသွားမှာပဲ။

"တခြား မျိုးနွယ်စုတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား တည်ငြိမ်နေအောင် တိုက်ခိုက်တာ၊ စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ပွဲ လုပ်တာနဲ့ တခြား ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေပေါ်မှာ ယဉ်ကျေးမှု တည်ဆောက်ထားကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရေလူသားတွေမှာကျတော့ အဲလိုမျိုး မရှိဘူးလေ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပစ်ဇီ ဘုရင်မကြီးရဲ့။ ဆက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းစကို ရှာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

မင်းသမီး ဆရီနာက ခေါင်းငုံ့ အသနားခံလိုက်သလို သူမ ဘေးနားက တခြား ရေလူသားတွေလည်း လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ ဘာလို့ ဗီဗီကို မြင့်မြတ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလိုမျိုး ဆက်ဆံနေကြလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူတို့ မျိုးနွယ်စုကို မျိုးတုန်းမယ့် ဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ့်သူ ဖြစ်နေတာကိုး။

"မင်းတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား အားကောင်းဖို့ စိတ်ခံစားချက်ကို ခံစားရမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို စိတ်ခံစားချက်မျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရတာပဲလား" လို့ သူက သူတို့ကို မေးလိုက်တယ်။

"ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သရွေ့တော့ ငါတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက အာဟာရ အပြည့်အဝ ရမှာပါ" လို့ ရေလူသား အဖွားအိုက ပြန်ဖြေတယ်။

မိုက်ကယ်က ခေါင်းငုံ့ပြီး အသည်းအသန် အတွေးနက်သွားတယ်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခုက စပြီး ထွက်ပေါ်လာနေပြီလေ။

သူ ဒီပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ရတာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။

သူ ဗီဗီနဲ့ နတ်သူငယ်တွေကို ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက သူတို့က သူတို့အနားက လူသားတွေရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို စားသုံးဖို့အတွက် သူတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပြီး နှောင့်ယှက်တတ်တဲ့ သတ္တဝါလေးတွေလေ။ သူ သူတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ သူတို့လည်း ရှင်သန်ဖို့ လိုအပ်တာကိုး။

ဒါကြောင့်ပဲ နတ်သူငယ်တွေက စိတ်ခံစားချက်ကို လိုအပ်နေရတာဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။

ဗီဗီက ပစ်ဇီ ဘုရင်မကြီး ဖြစ်တာမို့ သူမရဲ့ လက်အောက်က နတ်သူငယ်တွေကလည်း ရေလူသားတွေလိုပဲ သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့။ သူတို့မှာလည်း သင့်တော်တဲ့ လှုံ့ဆော်မှု မရှိရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်း ပျက်စီးသွားမယ့် တာအိုနှလုံးသားတွေ ရှိကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ ရေလူသားတွေနဲ့ မတူတာကတော့ နတ်သူငယ်တွေက သူတို့ရဲ့ အာဟာရ (စိတ်ခံစားချက်) ကို သူတို့အနားက လူသားတွေဆီကနေ ရယူဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာ။

ပြီးတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူက အဲဒါအတွက် အဖြေတစ်ခုကို တီထွင်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။

အဲဒါကတော့ ရိုလာကိုစတာ ပဲ။

ဒါက စီးနင်းသူတွေဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထုတ်လုပ်ပေးတဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံလိုမျိုးပဲလေ။ ကြောက်ရွံ့တာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားတာ၊ ထိတ်လန့်တာတွေပေါ့။ အဲဒါတွေ အားလုံးကို လူသားတွေက ထုတ်လုပ်ပေးပြီး အနားက နတ်သူငယ်တွေက ချက်ချင်း စားသုံးလိုက်ကြတာ။ ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေတဲ့ အခြေအနေပေါ့။

ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ရေလူသားတွေသာ ရိုလာကိုစတာကို စီးမယ်ဆိုရင် သူတို့က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ခံစားချက်တွေကနေ အကျိုးကျေးဇူး ရရှိနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ကောင်းကောင်း လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မှာပေါ့။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ကူညီပေးမလား ပစ်ဇီ ဘုရင်မကြီး" လို့ ဆရီနာက အသနားခံလိုက်တယ်။

ဗီဗီက နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးပေါ်မှာ ထိုင်နေရာကနေ ခြေထောက်လေးတွေကို ယမ်းခါလိုက်တယ်။ "အင်း... ရပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းတို့ကို ဘယ်လို ကူညီရမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးတောင် မရှိဘူး။ ငါ သိတာဆိုလို့ စိတ်ခံစားချက်ကို စားဖို့ပဲ ရှိတာ"

"ဘယ်လို အကူအညီမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ သူမက ပြန်ပြောရှာတယ်။

ဒီမှာတင် မိုက်ကယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "ရိုလာကိုစတာ ကော ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဗီဗီက သဘောပေါက်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားပြီး သူမရဲ့ နဖူးကို သူမ ပြန်ရိုက်လိုက်တယ်။ "အယ်... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ ရိုလာကိုစတာကို လုံးဝ မေ့သွားတယ်၊ ဟီးဟီး"

ဆရီနာနဲ့ တခြား ရေလူသားတွေကတော့ ဝေခွဲမရဖြစ်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ "ဝိုလာဘိုးစတာ ဟုတ်လား"

ဗီဗီက သူတို့ဆီကို ပျံသန်းသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ သူတို့ မျက်နှာတွေရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်အထိ တိုးကပ်လိုက်တယ်။

"အိုး... မင်းတို့ ရိုလာကိုစတာကို ကြည့်လိုက်ရမှာ။ အဲဒါက ဝူးစ် ဆိုပြီး သွားတဲ့ အကောင်ကြီးလေ။ ပြီးတော့ တောက် တောက် တောက် တောက် ဝုန်း..."

သူမက ရိုလာကိုစတာ စီးနေတဲ့ ပုံစံကို မျက်နှာပြောင်လေး လုပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ မမြင်ရတဲ့ လက်ရန်းအတိုင်း အောက်ကို လျှောဆင်းပြီး အပေါ်ကို ပြန်တက်ပြရင်း လိုက်လုပ်ပြနေရှာတယ်။

သူမရဲ့ ရှင်းလင်းလှတဲ့ရှင်းပြချက် ရှိပေမဲ့လည်း ရေလူသားတွေကတော့ ဘာမှ နားမလည်နိုင်သေးဘဲ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

"အဲဒါက ငါတို့ ရီနေးတား ပြည်သူတွေ ဖြစ်လာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲပေါ့" လို့ ဗီဗီက အော်ပြောလိုက်တယ်။ "မိုက်ကယ်က ငါတို့ကို နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း စိတ်ခံစားချက်တွေ ကျွေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ။ ငါတို့ နတ်သူငယ်တွေ အခုဆို ဗိုက်မဆာတော့ဘူး"

ဆရီနာနဲ့ ရေလူသား အဖွားအိုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ ပြဿနာအတွက် အဖြေကို ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ကြတယ်။

သူတို့ ဗီဗီ ပြောနေတဲ့ အကြောင်းအရာကို နားမလည်ပေမဲ့ နတ်သူငယ်တွေက စိတ်ခံစားချက် အမြောက်အမြားကို စားသုံးနေကြတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီအရာကို သူတို့အထဲမှာ ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ ဖြစ်တယ်။

"ဒီရိုလာကိုစတာ အကြောင်းကို ငါတို့ကို ပိုပြီး ပြောပြပေးနိုင်မလား" လို့ ဆရီနာက မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ သွားကြည့်လိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား" လို့ သူက သူတို့ကို မေးလိုက်တော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၄)

အခန်း(၆၄၄)

"တကယ်ကြီးလား" ဆရီနာက အံ့ဩတကြီးနဲ့ အော်လိုက်မိတယ်။

"မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငါတို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဘဲ လက်ခံပါရစေ မိုက်ကယ်" လို့ ရေလူသား အဖွားအိုက ပြောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အမူအရာက မိုက်ကယ်နဲ့ စတွေ့ခါစတုန်းကနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့ပြီပေါ့။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုအချိန်မှာ သူက သူတို့အတွက် သာမန် လူသားကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့လို့ပဲ။ သူက သူတို့ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဖြစ်တည်မှုကြီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အပြင် သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပြဿနာကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ့်သူ ဖြစ်နေနိုင်တာကိုး။

"အစေခံတို့... ရထားလုံး ပြင်လိုက်ကြစမ်း" လို့ သူမက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး "မိုက်ကယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါဦး" လို့ ပြောရှာတယ်။

သူက ချက်ချင်းပဲ လက်မြှောက်ပြပြီး သူတို့ကို တားလိုက်တယ်။ "အဲဒါ မလိုပါဘူး။ မြင်းရထားနဲ့ သွားနေရင် ခရီးက သိပ်ကြာလိမ့်မယ်။ ကားနဲ့ သွားရင်တောင် သိပ်နှေးနေဦးမှာ"

ဆရီနာက ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မက်ထရိုပိုလစ်က ဒီကနေ သွားရင် တစ်ရက်ပဲ ကြာတာလေ"

"ငါတို့ မက်ထရိုပိုလစ်ကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကင်းစ်နယ်မြေထဲကနေတစ်ဆင့် ပိုပြီး ဝေးလံတဲ့ လူသူမနီးတဲ့ အရပ်ဆီကို သွားကြမှာ"

ဆရီနာကော ရေလူသား အဖွားအိုပါ တော်ဝင်တိုက်ကြီးရဲ့ မြေပုံကို ကောင်းကောင်း သိကြတာပေါ့။ သူတို့ လူသူမနီးတဲ့ အရပ်အကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ အဲဒီနေရာက သိပ်ကို ဝေးလံလွန်းတာရယ်၊ တစ်နယ်လုံးက ခြောက်သွေ့ အက်ကွဲပြီး လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ အနည်းငယ်ပဲ အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ နေရာလို့ သတင်းထွက်နေတာကြောင့် လုံးဝကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြဘူးလေ။

သူ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို မြင်တော့ ချက်ချင်းပဲ စိတ်အေးသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ အဲဒီကို တယ်လီပို့နဲ့ သွားကြမှာ။ ငါတို့အားလုံးကို တစ်ခါတည်း သယ်သွားရလွယ်အောင် ဝိုင်းဝိုင်းလေးပဲ စုရပ်ပေးကြပါ"

သူ့ခြေထောက်အောက်က အရိပ်က အပြင်ဘက်ကို ပြန့်ကားသွားပြီး ရေတိမ်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့တယ်။ ရေလူသားတွေက ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ အံ့ဩတကြီးနဲ့ ပတ်ပတ်လည်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပေါ့။

သူ အရိပ်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း မန္တန်ကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ လေထုထဲမှာရှိတဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေက သိသိသာသာကို လျော့နည်းသွားတာမို့ ရေလူသားတွေတောင် သတိထားမိသွားကြတယ်။

"သူက ဒီလောက်အထိ များပြားတဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား" လို့ ရေလူသား အဖွားအိုက မယုံနိုင်တကြီး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။

စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာပဲ အရိပ်ကြီးက သူတို့အားလုံးကို အမိုးခုံးကြီးတစ်ခုလို ဝါးမြိုသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မှောင်အတိ ကျသွားစေတော့တယ်။ သူတို့ရှေ့မှာ မှောင်မည်းနေတဲ့ လေဟာနယ်ကြီးကလွဲလို့ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။

မကြာခင်မှာပဲ အရိပ်က ပြန်လည်လွင့်ပြယ်သွားပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ထဲကို ပြန်လည် စုပ်ယူသွားခဲ့ပြီ။

ရေလူသားတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ရှုခင်းကြောင့် ဆွံ့အမှင်တက်ကုန်ကြတော့တယ်။

သူတို့နောက်ကျောမှာ ကျယ်ပြောတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီး ရှိမနေတော့သလို ရှေ့မှာလည်း ရွှံ့နွံတွေနဲ့ ကမ်းခြေ ရှိမနေတော့ဘူး။ သူတို့ မြင်နိုင်သမျှကတော့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ခြောက်သွေ့ ပူပြင်းတဲ့ သဲကန္တာရကြီးပဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။

"ငါ... ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" ဆရီနာက မေးလိုက်တယ်။

"ငါတို့ လူသူမနီးတဲ့ အရပ်ထဲကို ရောက်နေတာ။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ရီနေးတား နိုင်ငံတော်ပေါ့"

တခြား ရေလူသားတွေလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူရပ်မတတ် အံ့ဩကုန်ကြတယ်။ ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ ဒီလောက် ဝေးလံတဲ့ ခရီးကို ရောက်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့ မရနိုင်စရာပဲ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် သူတို့က တော်ဝင်တိုက်ကြီးရဲ့ အစွန်းဆုံး၊ ပင်လယ်ပြင်နဲ့ ဝေးကွာတဲ့နေရာကို ရောက်နေကြပြီလေ။

"တကယ်ကြီးပဲ..." ရေလူသား အဖွားအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ရေလူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမဟာ မကြာသေးခင်ကမှ ထိတွေ့ဖူးတဲ့ သို့မဟုတ် မြင်ဖူးတဲ့ ရေထုအားလုံးကို စူးရှတဲ့ အာရုံခံစားမှုမျိုး ရှိတာပေါ့။ အဲဒါက သူမရဲ့ အရေပြားကို အန္တရာယ်မရှိတဲ့ အပ်ကလေးနဲ့ ဆွပေးနေသလိုမျိုး ရေရဲ့ တည်နေရာကို သိစေတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမ ဘာကိုမှ လုံးဝ ခံစားရခြင်း မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းလောက်ကတင် ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ ရေထုကို အာရုံခံဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ဒါက ဘယ်လောက်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရပါစေ... သူတို့ ကင်းစ်နယ်မြေအထိ တကယ်ကြီး ရောက်လာခဲ့ကြတာဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖြေကိုပဲ ထွက်ပေါ်စေတော့တယ်။

"ရီနေးတား နိုင်ငံတော်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်" လို့ သူက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။ "အင်း... အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့လေ။ ဒါက ငါ ရိုလာကိုစတာ ဆောက်ထားတဲ့ နေရာတင်ပဲ ရှိသေးတာ"

ရေလူသားတွေ အခြေအနေကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်မိသံတွေကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ကျားးးးးးး"

ရေလူသားတွေက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အန္တရာယ် ရှိနေပြီအထင်နဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခုခံကာကွယ်မယ့် အနေအထား ပြင်လိုက်ကြတာပေါ့။

"ဟေး... အစားအသောက်တွေ" ဗီဗီက မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားရင်း ရိုလာကိုစတာရှိရာဆီကို ချက်ချင်းပဲ ပြေးသွားတော့တယ်။

အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ရေလူသားတွေဟာ သူတို့ရှေ့က ဧရာမ သတ္တု အဆောက်အအုံကြီးကို နောက်ဆုံးတော့ သေချာ မြင်လိုက်ရတော့တယ်။

ဒါက သူတို့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ ကြည့်ရတာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကောင်ကြီးရဲ့ သံမဏိ အရိုးစုကြီးအတိုင်းပဲ။

"လာကြလေ... ဒါကို လာကြည့်ဦး" ဗီဗီက ဆရီနာနဲ့ တခြားလူတွေကို ရှေ့ကို တွန်းပို့ရင်း တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

ရေလူသား အဖွဲ့က ရိုလာကိုစတာ နားဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားကြတာပေါ့။

သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သံမဏိသေတ္တာတွေပေါ်မှာ စီးနင်းပြီး သံလမ်းတွေအတိုင်း အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးလွှားကာ အပေါ်အောက် ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်နေတဲ့ အချိန်မှာ အော်ဟစ် အော်ဒေါင်း ဖြစ်နေကြတဲ့ လူသားတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"အဲဒီ လူသားတွေ..." ရေလူသား အဖွားအိုက အံ့ဩတကြီးနဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "သူတို့ မျက်နှာပေါ်က ခံစားချက်တွေကို ငါ သိတာပေါ့။ သူတို့က ကြောက်လည်း ကြောက်နေကြသလို စိတ်လည်း လှုပ်ရှားနေကြတာ"

အဲဒီလို အမူအရာမျိုးက ရေလူသားတွေ အားလုံး မက်ခဲ့ကြတဲ့ အိပ်မက်ပဲလေ။ သူတို့ အဲလိုမျိုး ခံစားချက်ကို သိပ်ကို တောင့်တခဲ့ကြတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုမျိုး စိတ်ခံစားချက်က တာအိုနှလုံးသားကို အကောင်းဆုံး အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြပြီးသားမို့လို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက ဆယ်နှစ်မှာ တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် အဲဒီထက်မကမှ တစ်ခါသာ ဖြစ်လေ့ရှိတာပေါ့။ အဲဒါကို ခံစားဖူးတဲ့သူတွေက သိပ်ကို ကံကောင်းလွန်းလို့ ပင်လယ်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံရသူတွေလို့ သတ်မှတ်ကြတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူသား ဆယ်ဂဏန်းလောက်က အဲဒီ ခံစားချက်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ အတူတူ ခံစားနေကြရပြီ။

သူမ ဒါကို မယုံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။

ရိုလာကိုစတာက ရပ်တန့်သွားပြီး လူသားတွေက သူတို့ ထိုင်ခုံတွေပေါ်ကနေ ဆင်းလာကြကာ သူတို့နေရာမှာ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ လူသစ်တွေနဲ့ ပြန်လည် အစားထိုးလိုက်ကြတယ်။

ပြီးတော့ ပထမအဖွဲ့အတိုင်းပဲ ဒီလူသားတွေကလည်း လေထဲမှာ ပတ်ချာလည် လည်ပတ်နေတဲ့ အချိန်မှာ တူညီတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကိုပဲ ပြသနေကြပြန်တာပေါ့။

ထို့နောက် သူမက ဂိတ်တံခါးတွေဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရိုလာကိုစတာ စီးဖို့အတွက် စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူတို့က ရိုလာကိုစတာပေါ် မရောက်ရသေးခင်မှာတင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ပြသနေကြတာပဲ။

ဆရီနာနဲ့ ရေလူသား အဖွားအို နှစ်ယောက်လုံး ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြတယ်။ ဒါက တမင်တကာကို လုပ်ထားတာပဲ။ ရိုလာကိုစတာကို ဖန်တီးထားတာက ဒါအတွက်ကိုး။

"မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်လဲ" သူက မေးလိုက်တယ်။

"ဒါ... ဒါ ငါတို့ လိုချင်နေတဲ့ အရာပဲ" ဆရီနာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ဆီကို ပြေးသွားကာ သူ့ပတ်ပတ်လည်ကို ပတ်ပြီး ကခုန်တော့တယ်။

နိုဗာက ဒါက ရေလူသားတွေရဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြတဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်တယ်လို့ သူ့ကို ရှင်းပြပေးတယ်။ ဒါက သူတို့ဆီမှာတော့ ဖက်လဲတကဲ လုပ်တာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့။

"မိုက်ကယ်... တကယ်လို့ ရိုလာကိုစတာက လူသားတွေအပေါ်မှာ ဒီလို စိတ်ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရင်... ရေလူသားတွေအပေါ်မှာလည်း သေချာပေါက် ဖြစ်စေနိုင်မှာပါ။ မင်းက ငါတို့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်တာပဲ"

ရေလူသား အဖွားအိုက ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်တော့တယ်။ တခြား ရေလူသားတွေကလည်း အတူတူ လိုက်လုပ်ကြတာမို့ မိုက်ကယ်ခမျာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရရှာတယ်။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ စောပါသေးတယ်။ ဒီရိုလာကိုစတာက ရေလူသားတွေနဲ့ အဆင်ပြေပါ့မလားဆိုတာ ငါ မသေချာသေးဘူး"

သူက ဒါကို လူသားတွေနဲ့ တခြား လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေကို စိတ်ထဲထားပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တာဖြစ်လို့ သည်းထိတ်ရင်ဖို ဖြစ်စေမယ့် အချက်တွေက သူတို့အတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာလေ၊ ရေလူသားတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ သူ သိသလောက်တော့ ရေလူသားတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက လူသားတွေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတာပေါ့။

သူ့အမြင်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့အရာက ရေလူသားတွေအတွက်တော့ ထပ်တူကျချင်မှ ကျလိမ့်မယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ သူတို့က အမြင့်ကို ကြောက်ချင်မှ ကြောက်ကြမှာလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရေနက်ပိုင်းတွေအထိ ကူးခတ်ရတာ အသားကျနေတာမို့ အဲဒါက အမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျတာနဲ့ သိပ်ပြီး မထူးခြားလှဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တာပေါ့... ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။

သူ ရေလူသားတွေအတွက် သီးသန့် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ရိုလာကိုစတာအသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးဖို့ပဲ လိုတာပေါ့။ ဒါက နောက်ထပ် ဧရာမ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။

ဆရီနာနဲ့ တခြား ရေလူသားတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုတွေကို မြင်ရတာကတင် တန်နေပါပြီ။ သူတို့က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း အောင်ပွဲခံနေကြတာမို့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမိရတာပေါ့။

တခြားလူတွေကို စိတ်သက်သာရာရအောင် ကူညီပေးဖို့ဆိုတာက သူ့ရဲ့ ဘဝဆောင်ပုဒ်ပဲလေ၊ ပြီးတော့ ဒါက အဲလိုလုပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးအရာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တာပေါ့... သူ ဒါကို စေတနာသက်သက်နဲ့တင် လုပ်နေတာလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျလိမ့်မယ်။

သူ ငွေကြေးကိစ္စကိုလည်း စဉ်းစားနေတာပေါ့။ အထူးသဖြင့် သဲဒင်္ဂါးတွေကိုပေါ့။