အခန်း (၆၅၃-၆၅၄)

အခန်း(၆၅၃)

မိုက်ကယ်က သူ့လက်ချောင်းကြားထဲကနေ သေချာချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ဆရီနာဟာ ဆံပင်တွေရဲ့အောက်မှာ သဘာဝအတိုင်း ထွားကျိုင်းလှပနေတဲ့ ရင်သားအစုံကို ကွက်တိဖုံးကွယ်ပေးထားတဲ့ ခရုခွံတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဘီကီနီကို ဝတ်ဆင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"အော်။" လို့ သူက အိုးတိုးအမ်းတန်းနဲ့ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ငါက မင်းကို။ ထားလိုက်ပါတော့။"

"ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲဟင်။ ရိုလာကိုစတာကြီး ပြီးသွားပြီလား" လို့ သူမက သူမရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်တယ်။

သူမက သူ့အနားကို ပိုတိုးကပ်လာတာမို့ သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ နောက်ကို ပြန်ဆုတ်လိုက်မိတယ်။ "အာ။ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ ငါက တခြားကိစ္စတစ်ခုနဲ့ လာတာပါ။ ရိဒ် လို့ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်ယောက် မက်ထရိုပိုလစ်ထဲကို မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာတယ်လို့ ကြားလို့လေ။ မင်း သူ့အကြောင်း တစ်ခုခု သိလား"

သူ အဲလိုပြောလိုက်တာနဲ့ ဆရီနာရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားခဲ့တယ်။ "နစ်စီ။" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"နစ်စီ ဟုတ်လား"

"အဲဒါ သူ့သမီးလေးလေ" လို့ သူမက ရှင်းပြတယ်။ "တာအိုနှလုံးသားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ကျိန်စာအကြောင်း မင်းကို ပြောပြဖူးတယ်မလား။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေ အသက်ကြီးလာပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဝိညာဉ်ကို မမှီနိုင်တော့တဲ့ အခါကျမှသာ အဲဒီ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုက ဖြစ်တတ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တချို့ ရှားရှားပါးပါး အခြေအနေတွေမှာတော့ ကလေးတွေပါ တာအိုနှလုံးသား ကျိန်စာရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံရတတ်တယ်လေ။

နစ်စီက အဲဒီလို ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုးပေါ့။ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက သိပ်ကို ကြွပ်ဆတ်လွန်းနေတော့ သူ့ဘာသာ သူတောင် ရေကူးလို့ မရရှာဘူး။ ပြီးတော့ တကယ်လို့များ သူက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး တာအိုနှလုံးသားကို သန်မာအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်လည်း ကျိန်စာက ချက်ချင်း အစွမ်းပြလာပြီး သူ့ကို အလွန်အမင်း နာကျင်အောင် လုပ်တယ်။"

သူက ဒီ နစ်စီ ဆိုတဲ့ ကလေးမလေးကို မတွေ့ရသေးပေမဲ့ သူမအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားပြီ။ သူမဘာသာ အပြင်ထွက်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကတင် သူမရဲ့ ကလေးဘဝဟာ သိပ်ကို အကန့်အသတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဆိုတာ သိသာနေတာပဲလေ။

"တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ။ နှစ်တိုင်း ဒီကျိန်စာကြောင့် သေဆုံးရတဲ့ ရေလူသား ကလေးငယ်တွေ ရာနဲ့ချီ ရှိပြီး အများစုကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆယ်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့အထိတောင် မခံကြပါဘူး။

ပြီးတော့ ကံမကောင်းချင်တော့ နစ်စီကလည်း မကြာခင် ဆယ်နှစ်ပြည့်တော့မှာလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ရိဒ်တစ်ယောက် ကုန်းပေါ်ကမ္ဘာကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်လာခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ သူ့သမီးရဲ့ ရောဂါအတွက် အဖြေတစ်ခု ရှာချင်လို့ပေါ့။ သမီးလေးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် သူ ဘာမဆို လုပ်မှာပဲ။"

မိုက်ကယ်ကတော့ သူတို့ မက်ထရိုပိုလစ်ကို ရောက်ရောက်ချင်းမှာတင် အဲရစ်ဆီ ဘာလို့ တန်းပြီး လာခဲ့ကြလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ သူတို့က သမီးလေးကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြတာပဲ။

အခုတော့ သူတို့အနေနဲ့ နစ်စီရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို အမြစ်ပြတ် ကုသပေးနိုင်မလားဆိုတာ သေချာမသိပေမဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေကို အနည်းဆုံးတော့ သက်သာအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်လိုက်ပြီ။

ရိုလာကိုစတာက ဒီရေလူသားမလေးအတွက် အကောင်းဆုံး ကုထုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လေ။ ရိုလာကိုစတာ ရထားတွဲကြီးက အတက်အဆင်းတွေအတိုင်း ခရီးနှင်နေတဲ့အချိန်မှာ သူမက ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေရုံနဲ့တင် စိတ်ခံစားမှုတွေ ပြင်းထန်တဲ့ အတွေ့အကြုံရဲ့ အကျိုးကျေးဇူး အားလုံးကို ရရှိမှာ ဖြစ်သလို။

သူမရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘဲ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးနိုင်မှာပေါ့။

"ရိုလာကိုစတာက သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"

ဆရီနာက အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားခဲ့တယ်။ သူမက သူ့ပခုံးတွေကို ဖမ်းကိုင်ပြီး အားရပါးရ ဖက်လိုက်တော့တယ်။

"ဟုတ်သားပဲ။ မင်းမှာ ရိုလာကိုစတာတွေ ရှိတာပဲ"

သူမကလည်း နစ်စီရဲ့ ပြဿနာအတွက် အကောင်းဆုံး အဖြေကို သဘောပေါက်သွားပြီလေ။

"ငါတို့ အခုပဲ အဲဒီကို သွားရမယ်။ ငါ မင်းအတွက် အာမခံပေးမယ်။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို သိကြတာပဲ"

* * * * * * * *

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲရစ်ရဲ့ ဆေးဆိုင်ထဲက မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာတော့ ရိဒ်နဲ့ သူ့ဇနီးဟာ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ဆေးဖက်ဝင် အနံ့အသက်တွေကို ပေးစွမ်းနေတဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ ထွန်းညှိထားရင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ သမီးလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေပြီး အရေပြားပေါ်မှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ အရည်အဖျော်အစပ်တွေကို ပွတ်သပ်ထားတာကို ကြည့်ရင်း သူတို့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ အဲရစ်က အခန်းကို ဆက်တိုက် ပြင်ဆင်နေပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်ခုထဲမှာ ဒြပ်စင် အမြုတေ အနည်းငယ်ကို ကြိတ်ချေကာ သမီးငယ်လေး နစ်စီကို တိုက်ကျွေးနေတယ်။

"ငါ သူ့ကို ဆေးတိုက်ပြီး သတိမေ့အောင် လုပ်ထားတယ်။ တာအိုနှလုံးသားရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချဖို့အတွက် နှလုံးခုန်နှုန်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး နှေးအောင် လုပ်ထားတာပါ" လို့ သူမက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။

"သူတို့ လာကြတော့မှာလား" လို့ ရိဒ်က စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်တယ်။

"ဒါက အရေးပေါ် အခြေအနေဆိုတာ သူတို့ သိပါတယ်။ အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံး ရောက်လာအောင် သူတို့ ကြိုးစားနေကြမှာ သေချာပါတယ်" လို့ အဲရစ်က သူတို့ကို အားပေးစကား ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာတင် အခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လူနှစ်ယောက် အထဲကို လှမ်းဝင်လာခဲ့တယ်။

အသက်သုံးဆယ်နှောင်းပိုင်းအရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က နစ်စီဆီကို ချက်ချင်း လှမ်းသွားပြီး သူမကို စစ်ဆေးဖို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက နှုတ်ဆက်တာတွေ၊ အပိုစကားတွေ ပြောနေပြီး အချိန်မဖြုန်းခဲ့ဘူး။

သူမရဲ့ နောက်မှာတော့ အဲရစ်နဲ့ အသက်အရွယ်တူလောက် ရှိမယ့် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီး သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ အိတ်တစ်လုံး ကိုင်ထားကာ အိတ်ရဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ပုံစံအရ ဆေးကုသရေး ကိရိယာတွေ ပြည့်နှက်နေမယ့် ပုံပဲ။

"စီနီယာ ဂျူနီပါ" လို့ အဲရစ်က အသက်ကြီးတဲ့ အမျိုးသမီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "ကလေးလေး အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလ"

ဂျူနီပါက နစ်စီရဲ့ ရင်ဘတ်ကို စမ်းသပ်ရင်း မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်တယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး တို့ထိလိုက်ရုံနဲ့တင် ကလေးမလေးက နာကျင်လို့ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး တင်းမာသွားခဲ့တယ်။

"ငါ့ကို အခုလို အမြန်ဆုံး ခေါ်လိုက်တာ ကောင်းတယ်။ ဒီကလေးရဲ့ ကျိန်စာက သူမရဲ့ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့အထိ တော်တော်လေး ကျွမ်းနေပြီ။ သီအိုဒိုရာ။ ငါ့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အရွက်ကို ပေးစမ်း"

သူမနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အမျိုးသမီး သီအိုဒိုရာက အိတ်ထဲကို အမြန်နှိုက်ပြီး ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အရွက်အချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

ဂျူနီပါက အရွက်တွေကို လက်ခံလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မန္တန်တွေကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို အမြန် ရွတ်ဆိုလိုက်တော့တယ်။

ရိဒ်က ဂျူနီပါကို ကြည့်ရင်း မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

"ဆင်ကလဲယားက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ အားမလပ်လို့လားခင်ဗျာ"

"သူက လက်ရှိမှာ တခြားတိုက်ကြီးတစ်ခုကို ရောက်နေလို့ပါ" လို့ အဲရစ်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဒုတိယအတော်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ ဆေးပညာရှင်ကို စေလွှတ်ပေးခဲ့တာပဲလေ။ စီနီယာ ဂျူနီပါက ဆရာကြီး ဆင်ကလဲယားရဲ့ ညာလက်ရုံးပဲ။ မင်းရဲ့ သမီးလေးက စိတ်ချရတဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ယုံကြည်လိုက်ပါ"

ဂျူနီပါရဲ့ မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်းက ပြီးဆုံးသွားပြီး နစ်စီကို ဝန်းရံသွားတဲ့ အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူသွားတဲ့ အလင်းမှုန်လေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ မန္တန်က ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့တယ်။

နစ်စီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာကို သက်သာချောင်ချိသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူမက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသလိုမျိုး အခန်းထဲကို ဝေဝေဝါးဝါး လှည့်ကြည့်လာခဲ့တယ်။

"အ… အဖေ။"

"နစ်စီ" ရိဒ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ "အစ်မကြီးက သမီးလေးကို ကုသပေးလိုက်ပြီ"

ဒါဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ သူ့သမီးလေး ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောလိုက်တာပဲ။ ဒါဟာ တကယ့် အံ့ဖွံ့စရာ အမှုအရာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဝမ်းသာစရာ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာတောင်မှ ဒီအံ့ဖွံ့စရာ အမှုကို ပထမဆုံး ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး ဂျူနီပါကတော့ လုံးဝ ပျော်ရွှင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။

"ဒါက အချိန်ဆွဲပေးရုံ သက်သက်ပဲ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားထဲက ပျက်စီးမှုတွေကို ကုသပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ရောဂါရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို မပြင်ဆင်နိုင်ရင်တော့ ဒါက ဆက်ပြီး ယိုယွင်းနေဦးမှာပဲ"

"ဒါဆို အစ်မကြီး ကုသပေးနိုင်မလား" ရိဒ်က မျှော်လင့်ချက် ကြီးစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ကံမကောင်းစွာပဲ။ သူ့ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်က တာအိုနှလုံးသားရဲ့ ကျိန်စာ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ အဲဒါက ငါလည်း ကုလို့မရသလို ဆင်ကလဲယားလည်း ကုလို့မရတဲ့ အရာမျိုးပါ"

ရိဒ်ကတော့ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့ ဒီအထိ အဝေးကြီး လာခဲ့ကြတာတောင်မှ သမီးလေးအတွက် ဆေးမြီးတိုတောင် ရှာမတွေ့သေးဘူးလေ။

ဒါက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန် ပျက်သုဉ်းသွားစေချင်စရာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ့သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတင် သူက ချက်ချင်း မျှော်လင့်ချက် ပြန်ရလာခဲ့တယ်။ "ငါတို့ သမီးလေးကို အရှုံးမပေးပါဘူး ကလေးရယ်။"

တကယ်လို့ သမီးလေးကို ခဏတာ စိတ်သက်သာရာရစေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ လက်ကျန်ဘဝတွေကို ကုန်းပေါ်ကမ္ဘာမှာပဲ ကုန်ဆုံးရမယ်ဆိုရင်တောင် အဲလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့။

အဲဒီအချိန်မှာတင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခုကို သူတို့ ကြားလိုက်ရတယ်။

အဲရစ်ရဲ့ ဥယျာဉ်မှူးတွေထဲက တစ်ယောက်က အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ "မစ္စ အဲရစ်။ ဒီမှာ တွေ့ချင်တဲ့သူ ရောက်နေပါတယ်။ မင်းသမီး ဆရီနာ ပါ"

ရိဒ်က စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့တယ်။ "မင်းသမီး ဟုတ်လား။ သူ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

အဲရစ်က သူမရဲ့ ဥယျာဉ်မှူးကို ဧည့်သည်တွေကို အိမ်တော်ထဲ ပေးဝင်ဖို့ ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာတင် မင်းသမီး ဆရီနာက ဘေးနားမှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ အခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ မိုက်ကယ် ဖြစ်နေတယ်။

"မိုက်ကယ်" အဲရစ်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "မင်းက ဘာလို့ မင်းသမီးနဲ့ အတူရှိနေတာလဲ"

ဆရီနာက လူတိုင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ မင်းသမီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က လက်ရှိမှာ နစ်စီကို ကုသပေးနေတုန်းမို့လို့ပါ" လို့ ရိဒ်က ပြောလိုက်တယ်။

မင်းသမီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်တယ်။ "အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီကို လာခဲ့တယ်။ ငါတို့ မင်းရဲ့ သမီးလေးအတွက် ကုထုံးတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ထင်တယ်"

ဆေးပညာရှင် သုံးယောက်စလုံးက သူမရဲ့ စကားကို ချက်ချင်းပဲ သံသယစိတ်နဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့က တာအိုနှလုံးသားရဲ့ ကျိန်စာဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလိုမျိုး အတည်တကျ ရှိနေတဲ့ အရာလို့ သိထားကြတာကိုး။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၅)

အခန်း(၆၅၄)

"တကယ်ပဲလား" လို့ ရိဒ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါကလည်း ကျွန်မတို့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဒီလူကြောင့်ပေါ့။ မိုက်ကယ် လေ" လို့ ဆရီနာက သူမဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ကောင်လေးကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်တာ" လို့ သီအိုဒိုရာက ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။ "ဆရာသခင် ဆင်ကလဲယားတောင်မှ မှော်သားရဲ တစ်ပိုင်းသတ္တဝါ တွေရဲ့ ကျိန်စာကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့သေးတာပဲလေ"

သီအိုဒိုရာက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်လေးပဲ ရှိသေးတာကို သတိထားမိသွားတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လေးထက်စာရင် သူမကိုယ်တိုင် ကုထုံးကို တီထွင်လိုက်ဖို့ကမှ အခွင့်အရေး ပိုများဦးမယ်။

အဲရစ် တောင်မှ သူမရဲ့ သံသယကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ "ကျွန်မတို့တွေ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး မထားကြရအောင်။ မင်းသမီး ဆရီနာ... မိုက်ကယ်... ခင်ဗျားတို့ ပြောတဲ့အချက်ကို ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"

ဒါပေမဲ့ ဆရီနာ ရှင်းပြဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ အခန်းထဲကနေ ပြင်းထန်တဲ့ တုန်ခါမှုလှိုင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာပြီး အပင်တွေနဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို လဲပြိုသွားစေတဲ့အပြင် အမွှေးတိုင်တွေကိုပါ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ ဒီတုန်ခါမှုလှိုင်းအပေါ် တုံ့ပြန်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာကြောင့်ပဲ။

လူတိုင်းက ဒီတုန်ခါမှုလှိုင်းရဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်တဲ့ နစ်စီ ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ရေလူသား ကောင်မလေး အသေးလေးက အခုဆိုရင် လေထဲမှာ ပျံဝဲနေပြီး ရေစက်ကလေးတွေက လေထဲမှာ ပုံပေါ်လာကာ သူမကို ဝန်းရံပြီး လည်ပတ်နေကြတယ်။

ရိဒ်က သူ့သမီးလေးကို ပွေ့ဖက်ဖို့အတွက် ချက်ချင်းပဲ အနားကို သွားခဲ့ပေမဲ့ ရေစက်ကလေးတွေက ရုတ်တရက် ပုံစံပြောင်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ အနားကပ်လာမှုကို ငြင်းပယ်တဲ့ ဖန်သားပြင် နံရံအပါးလေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ သူက ပက်လက်လန်လဲကျသွားပြီး သူ့လက်က နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒီရေနဲ့ ခဏလေး ထိမိလိုက်ရုံတင် ရှိသေးတယ်... သူ့လက်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ အပူလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ခံစားလိုက်ရတာလေ။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ ဒရုန်း မြင်ကွင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးမပြုဘဲနဲ့တင် ရေလူသား ကောင်မလေးအသေးလေးကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို မြင်နိုင်နေတယ်။ သူမဟာ တန်ခိုးစွမ်းရည် တွေကို အကြီးအကျယ် ပြသနေပြီး ဒါက သူမလို ပုံမှန်ကလေးတစ်ယောက် သုံးနိုင်ရမယ့် ပမာဏထက် သိပ်ကို ပိုလွန်းနေတယ်။

ဒါဟာ အဲလ်ရစ် ဒါမှမဟုတ် ပေါ့တ်ဘိုးလ် တို့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းရည် အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်မှုမျိုးကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေပဲ။

အခုအချိန်မှာတော့ သူမက ကိုးဆင့်မြောက် အင်အားကို ပြသနေတာ ဖြစ်တယ်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ရိဒ်က ဆေးပညာရှင် တွေကို မေးလိုက်တယ်။

ဂျူနီပါက လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ နစ်စီ အနားကို ချဉ်းကပ်လာတယ်။ "အဆိုးဆုံး အခြေအနေကတော့ ဖြစ်ပျက်သွားပြီ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းရဲ့ သမီးလေးက အခုတင်ပဲ ဆုလာဘ် အပ်နှင်းခြင်း ခံရတဲ့သူအဖြစ် နိုးထလာတဲ့ ပုံပဲ"

နစ်စီက အခုမှ အသက်တစ်ဆယ် ပြည့်တာဆိုတော့ သူမအနေနဲ့ ပင်လယ်ဧကရာဇ် ရဲ့ တန်ခိုးအာဏာနဲ့ ဆုလာဘ် အပ်နှင်းခြင်း ခံရလား မခံရဘူးလားဆိုတာကို သိရမယ့် အသက်အရွယ်ကို ရောက်နေပြီလေ။

ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တာအိုနှလုံးသား ကျိန်စာရှိတဲ့သူတွေက ဆုလာဘ် အပ်နှင်းခြင်း မခံရတဲ့ ရေလူသား အုပ်စုထဲမှာပဲ ပါဝင်လေ့ရှိတာမို့ ရိဒ်က သူ့သမီးလေးဆီမှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ တောင် မတွေးခဲ့မိဘူး။

"သူ ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ"

"သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ထဲကို မင်းတို့ရဲ့ အထွတ်အမြတ်ထားတဲ့ အရှင်သခင်ဆီက တန်ခိုးတွေက အလုံးအရင်းနဲ့ စီးဝင်နေတာ" လို့ ဂျူနီပါက ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "ဒါက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး တာအိုနှလုံးသား ထဲက တန်ခိုးအသစ်တွေကို လက်ခံနိုင်အောင် ပိုပြီး သန်မာလာစေရမှာလေ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား က ကျိန်စာကြောင့် အားနည်းနေပြီ။ ထပ်ပြီး ရောက်လာတဲ့ ဘယ်လို တန်ခိုးမျိုးမဆို သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီးတော့ပဲ ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ဒါကို ဒီအတိုင်း ဆက်လွှတ်ထားရင်တော့ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်။

သူ့ကို ခွဲစိတ်ကုသမှု လုပ်ရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ သူ သေသွားလိမ့်မယ်"

ရိဒ်က ခက်ခဲတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။

အခုအချိန်မှာ ခွဲစိတ်ကုသမှုဆိုတာ ဒီကမ္ဘာမှာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မက်ဂ်နက်တစ် တွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထည့်သွင်းဖို့ လိုအပ်တိုင်း ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းကြရတာပဲလေ။

လူသားတွေက ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဘေးကင်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းခဲ့ကြတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီခွဲစိတ်ကုသမှုကတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူမက ရေလူသား ဖြစ်နေပြီး ဒီဆေးပညာရှင် တွေ ရင်းနှီးနေကျ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနဲ့ မတူဘူး။ ဒုတိယအနေနဲ့ ဆုလာဘ် အပ်နှင်းခြင်း ခံနေရတဲ့ အချိန်မှာ တာအိုနှလုံးသား ကို ခွဲစိတ်တာက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တန်ခိုးတွေကို အရှိန်အဟုန်အပြည့်၊ ဖိအားအပြည့်နဲ့ နှလုံးသားထဲကနေ ရုတ်တရက် ယိုစိမ့်ထွက်လာစေနိုင်တယ်။

"သူ့ကို ကယ်နိုင်ပါ့မလား"

ဂျူနီပါက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ငါလည်း သေချာမပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ကို ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ရင်တော့ သူ သေမှာကတော့ သေချာပေါက်ပဲ"

ရိဒ်က သွားကို ကြိတ်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းညှိမ့်ပြလိုက်တယ်။ "လုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော့် သမီးလေးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် လုပ်သင့်တာမှန်သမျှကိုသာ လုပ်ပေးပါ"

မိဘရဲ့ သဘောတူညီချက် ရလိုက်တာနဲ့ ဂျူနီပါက ချက်ချင်းပဲ အရေးယူ ဆောင်ရွက်တော့တယ်။ သူမက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သီအိုဒိုရာကလည်း သူမရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်ကို ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်ချောင်း ချက်ချင်း ယူဆောင်လာပေးရမယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တယ်။

"ငါ ခွဲစိတ်မှုကို စတော့မယ်" လို့ ဂျူနီပါက ပြောရင်း လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ နစ်စီ ဆီကို လှမ်းသွားလိုက်တယ်။

ဒါကို ကြည့်နေရင်း မိုက်ကယ်ကတော့ နေရာမှာတင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာမိတော့တယ်။

သူတို့က ဒီလိုမျိုး သန့်ရှင်းမှု မရှိတဲ့ နေရာမှာ ခွဲစိတ်မှု လုပ်ကြတော့မှာလား။

ဂျူနီပါက နစ်စီကို လှီးဖြတ်တော့မယ့် ဓားကို ဆေးကြောထားတဲ့ ပုံစံမျိုးတောင် မပေါက်ဘူးလေ။

"နေဦး" လို့ သူက ပြောရင်း သူတို့ကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျားတို့ အရင်ဆုံး ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ပိုးသတ် ထားသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဒါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

သီအိုဒိုရာက သူ့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး "စိတ်မရှိပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆေးပညာရှင် တွေပါ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... စီနီယာ ဂျူနီပါ ကိုယ်တိုင်က ဒီကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ဒုတိယအကောင်းဆုံး ကုသရေးသမား ပဲလေ။ သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်မှ မလိုဘဲ သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိတယ်"

မိုက်ကယ်က သူတို့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တာက တကယ့်ကို မရိုသေရာ ရောက်တဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေတယ်။ အထူးသဖြင့် သူတို့က သူ့မှာ ဆေးဝါးပညာ ဒါမှမဟုတ် ကုသရေးပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိတာကို သိနေကြတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက အသိပညာတွေ ရှိနေတာပဲလေ။ သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင်တောင်မှ ပိုးသတ်ခြင်း က ခွဲစိတ်ကုသမှုမှာ အရေးကြီးဆုံး အရာတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်မှန်း သူ သိတယ်။

"မင်းကို ဒီကနေ ထွက်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုရလိမ့်မယ်" လို့ သီအိုဒိုရာက ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါက အချိန်နဲ့ အမျှ အရေးကြီးနေတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ…"

သီအိုဒိုရာရဲ့ စကားက ဂျူနီပါကြောင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတယ်။ သူမက လက်ကို မြှောက်ပြီး သီအိုဒိုရာရဲ့ စကားတွေကို တားဆီးလိုက်တာလေ။

"မင်းက ဘာလုပ်ဖို့ အကြံပြုချင်တာလဲ" လို့ သူမက မိုက်ကယ်ကို မေးလိုက်တယ်။

သီအိုဒိုရာ ကန့်ကွက်ဖို့ မပြင်နိုင်ခင်မှာတင် မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကို လက်နှိုက်ပြီး ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ သဟဇာတဓါး က ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။

လက်ထဲမှာ တောက်ပနေတဲ့ သဟဇာတဓါး ကို ကိုင်ထားရင်း သူက ဂျူနီပါ အနားကို ချဉ်းကပ်သွားလိုက်တယ်။

အဖိုးကြီး ဆေးပညာရှင် ကတော့ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိသလို သူ့ရဲ့ လက်နက်ကြောင့်လည်း ကြောက်ရွံ့သွားပုံ မရဘူး။ သူမက သူ လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကိုပဲ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က သူမရဲ့ လက်ထဲက ဓားကို ယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သဟဇာတဓါး ကို အသုံးပြုကာ ဓားသွားရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဗက်တီးရီးယား အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက သီးသန့်ဖြစ်နေတဲ့ လေးထောင့်အခန်းပုံစံ မန္တန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဂျူနီပါ အနေနဲ့ နစ်စီကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခွဲစိတ်နိုင်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အကျယ်အဝန်းကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သီးသန့်ခွဲစိတ်မှု အခန်းထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဗက်တီးရီးယား မှန်သမျှကို အကုန်လုံး ရှင်းလင်းပစ်လိုက်တာကို သေချာအောင် လုပ်လိုက်တယ်။

ဒါကို ကြည့်နေရင်း သီအိုဒိုရာကတော့ သူမရဲ့ သံသယကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘူး။

"စီနီယာ ဂျူနီပါ... ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီကောင်လေးရဲ့ အလိုဆန္ဒနောက်ကို လိုက်လျောနေရတာလဲ။ နစ်စီရဲ့ နှလုံးသားကို အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံး ပြုပြင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ပြောတာ မှန်နေနိုင်လို့ပဲ" လို့ ဂျူနီပါက မိုက်ကယ်ဆီကနေ မျက်လုံးမလွှဲဘဲ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ဆင်ကလဲယား က ခွဲစိတ်မှုအတွင်းမှာ ဖြစ်ပွားတတ်တဲ့ ရောဂါတွေနဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေဟာ သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ သေးငယ်လွန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကြောင့် ဖြစ်ရတာလို့ ကာလရှည်ကြာ ယူဆခဲ့တာလေ။

သူမ ပြောတာကတော့ ခွဲစိတ်မှုခံယူနေတဲ့ လူနာရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို သေချာစေဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အဲဒီ သတ္တဝါတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သူတို့ ပြန့်နှံ့မသွားအောင် တားဆီးဖို့ပဲ တဲ့။

သူမက အဲဒီ သတ္တဝါတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် စိတ်ချရတဲ့ နည်းလမ်းကို မဖန်တီးနိုင်သေးလို့ ဒီတွေ့ရှိချက်ကို မထုတ်ပြန်ရသေးတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ဒီကလေးက ဒါကို သူ့ဘာသာသူ အကုန် ဖြေရှင်းလိုက်တဲ့ ပုံပဲ။ ပိုးသတ်ခြင်း ပေါ့"

ဂျူနီပါက သူမရှေ့က နာမည်မသိတဲ့ ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး သဘောကျမိသွားတော့တယ်။ ဆင်ကလဲယား သာ ဒီလိုကောင်လေးမျိုးနဲ့ တွေ့ရရင် သိပ်ကို သဘောကျနေမှာ သေချာတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ အခု ခွဲစိတ်မှုကို ဆက်လုပ်လို့ ရပြီမလား" လို့ ရိဒ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

ဂျူနီပါက ခွဲစိတ်အခန်းထဲကို ဝင်တော့မယ့် အချိန်မှာ မိုက်ကယ်က ထပ်ပြီး ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်တယ်။

"နောက်ဆုံး တစ်ချက် ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မေ့ဆေး လိုအပ်တယ်။ ဒါက ခွဲစိတ်နေတုန်းမှာ သူ ဘာနာကျင်မှုမှ မခံစားရအောင် လုပ်ပေးမယ့် နည်းလမ်းပဲ" လို့ သူက ရှင်းပြလိုက်တယ်။

နစ်စီက နေ့တိုင်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတာပဲလေ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က လှီးဖြတ်နေတာကိုတော့ ထပ်ပြီး ခံစားနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။

* * * * * * * *