အခန်း (၂၆၃၉-၂၆၄၀)
Vol. 264 Ch. 2639-2640
အခန်း (၂၆၃၉) - ငရဲပြည်ကို ထိန်းချုပ်သည့် ကရုဏာတံဆိပ်
တတိယမြောက် ရွှေရောင်တံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ကျောက်တိုင် (၁၂) တိုင် ရှိနေမြဲပင်။
ဖန့်ချန်သည် ကျောက်တိုင်များပေါ်ရှိ ကျင့်စဉ်နာမည်များကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်သည်။
ရှေ့ဆက်စကားမှာ ‘ဒေသငယ်’ ဟူ၍ပင် ဖြစ်နေသည်။
သူသည် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အမြင့်ပိုင်းတွင် ရှိနေသည့် စတုတ္ထမြောက် ရွှေရောင်တံခါးကြီးဆီသို့ တန်းမတ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
မှန်ပေသည်။ ဤတံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ကျင့်စဉ်၏ ရှေ့ဆက်စကားမှာ ‘ဒေသကြီး’ ဟူ၍ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။
ဒေသကြီး ကျင့်စဉ် - ရွှမ်ယန် ရွှေကိုယ်ခန္ဓာ」
ဒေသကြီး ကျင့်စဉ် - ကောင်းကင် မိုးကြိုး ရွှေရောင် (၉) ပါး
ဒေသကြီး ကျင့်စဉ်......
“ဒီနေရာက ကျင့်စဉ်တွေကတော့ ‘လင်နယဲ့’ အစောပိုင်းအဆင့်တွေအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။”
ဖန့်ချန်က တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်ရင်း ပဉ္စမမြောက် တံခါးကြီးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ပဉ္စမမြောက် တံခါးကြီးနောက်တွင်လည်း ကျောက်တိုင် (၁၂) တိုင် ရှိနေပြီး ဒေသကြီး ကျင့်စဉ် (၁၂) ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဖန့်ချန်က မျက်လုံးကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ဆဌမမြောက် တံခါးကြီးမှာ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဆဌမမြောက် တံခါးကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
တံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း ကျောက်တိုင် (၁၂) တိုင် ရှိနေမြဲပင်။
သို့သော် အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင် အားလုံးကို စုပ်ယူထားသည့်အလား မည်းမှောင်နေသော တံခါးကြီး တစ်ခုရှိနေပြီး အတွင်းဘက်တွင် အဘယ်အရာ ရှိသည်ကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။
ဖန့်ချန်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် တံခါးကြီးရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး မိမိအနေဖြင့် ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာကာ ကျောက်တိုင် (၁၂) တိုင် ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျောက်တိုင် (၁၂) တိုင်ပေါ်တွင် တစ်ချက်မျှ စုန်ဆန်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျင့်စဉ်၏ ရှေ့ဆက်စကားမှာ ‘ဒေသကြီး’ ပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာနိုင်သည်ဆိုခြင်းက ၎င်းတို့မှာ ဒေသကြီး ကျင့်စဉ်များထဲတွင် ထိပ်သီးအဆင့်များ ဖြစ်ရန် အလားအလာ အလွန်များကြောင်း ပြသနေသည်။
“ဒီနေရာမှာ ‘လင်နယဲ့’၊ ‘ရွှမ်နယဲ့’ အဆင့်တွေကို အစောပိုင်း၊ အလယ်အလတ်၊ အဆင့်မြင့် ဆိုပြီး ခွဲခြားထားတယ်။”
“အခု ကျင့်စဉ်တွေကိုလည်း အဆင့် (၃) ဆင့် ခွဲခြားထားပြန်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် ဒါက အောက်အဆင့်၊ အလယ်အဆင့်၊ အထက်အဆင့် ဆိုပြီး ခွဲခြားထားတာလား။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောမိသည်။
အကယ်၍ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက၊ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ကျင့်စဉ် (၁၂) ခုမှာ ဒေသကြီး အထက်အဆင့် ကျင့်စဉ်များပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဖန်ရုကန်တို့ ရရှိခဲ့သည်မှာမူ ဒေသငယ် အောက်အဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင် ရရှိခဲ့သည်မှာ ဒေသငယ် အလယ်အဆင့် ဖြစ်သည်။
“အကယ်၍......”
“သူတို့သာ ဒေသငယ် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာခဲ့ရင်၊ ဒီနေရာမှာ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်တွေကို ရလာနိုင်သေးတယ်။”
“လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့တံဆိပ် သို့မဟုတ် ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရလာဖို့ ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဖန်ရုကန်တို့၏ ပါရမီကြောင့်သာ ဤမျှအထိ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည် မဟုတ်၊ အရေးကြီးဆုံးမှာ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားပြီးနောက် ပိုမိုမြင့်မားသည့် ဘွဲ့တံဆိပ်များကို ရရှိရန် အခွင့်အလမ်းမှာ သေချာပေါက် ရှိနေသည်။
“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ကောင်းကင်ငါးပါး အတွင်းမှာရှိတဲ့ ‘ဒေသငယ် သူတော်စင်’ တွေရဲ့ ပျမ်းမျှ စွမ်းအားအဆင့်က သူတို့ကြောင့် အများကြီး မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်။”
“ဒီတစ်ခါ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ ပြီးသွားရင်တော့၊ ဝမ်အိုကြီးတို့ကိုပါ ဒီကို ရောက်အောင် ခေါ်လာဖို့ နည်းလမ်း ရှာရတော့မယ်။”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ဖန့်ချန်သည် ကျောက်တိုင်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဒေသကြီး ကျင့်စဉ် - ငရဲပြည်ကို ထိန်းချုပ်သည့် ကရုဏာတံဆိပ်
သူ့အမြင်တွင် ဒေသကြီး ကျင့်စဉ် (၁၂) ခုမှာ အလားတူပင် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့၏ အခြေခံကို မသိရှိရသေးသဖြင့် ကြုံရာတစ်ခုခုကို ရွေးချယ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤကျင့်စဉ်နာမည်တွင် ‘ကရုဏာတံဆိပ်’ ဟူသည့် စကားလုံး ပါဝင်နေသဖြင့် ဖန့်ချန်အား စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
ခဏချင်းမှာပင် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားစေသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပိုမိုပြင်းထန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျောက်တိုင်မှ လာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
ပုံစံမှာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်က အိမ်ကြီးတစ်လုံးထဲသို့ အတင်းဝင်ရန် ကြိုးစားသဖြင့်၊ အိမ်ကြီးရှိ အစေခံများက တုတ်ဖြင့် ဝိုင်းရိုက်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ကျောက်တိုင်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ရွှေရောင်အလင်းများမှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ အရွယ်အစားသေးငယ်သော ကျောက်တိုင်ကလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
“ဒါက......”
ဖန့်ချန်သည် လက်ဝါးထဲရှိ အရွယ်အစားသေးငယ်သော ကျောက်တိုင်ကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။
ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသည်များမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူပင် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒါဆိုရင် လူတိုင်းက ကျင့်စဉ် တစ်မျိုးကိုပဲ ကျင့်နိုင်တာမို့လို့......”
“ငရဲပြည်ကို ထိန်းချုပ်သည့် ကရုဏာတံဆိပ် ဆိုတဲ့ ဒီ ဒေသကြီး အထက်အဆင့် ကျင့်စဉ်က၊ ငါ့ရဲ့ ‘သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ်’ ကြောင့် မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရတာလား။”
“ဒီတစ်မျိုးပဲ ရှင်းပြလို့ ရတော့မယ်......”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် နည်းနည်းတော့ နှမြောမိသော်လည်း ထိခိုက်မှုတော့ မရှိပေ။ ယင်းထက် လက်ထဲရှိ ကျောက်တိုင်ကလေးကို သူ ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေသည်။
“ဒီပစ္စည်းက ဒီနေရာက ကျောက်တိုင်တွေနဲ့ ပုံစံတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရွယ်အစားကတော့ လက်ဝါးတစ်ဝါးလောက်ပဲ ရှိတယ်။”
“ငါက ‘ငရဲပြည်ကို ထိန်းချုပ်သည့် ကရုဏာတံဆိပ်’ ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့လို့ သူက ဒီလို ပုံစံမျိုး ပြောင်းသွားတာလား၊ ဆိုလိုတာကတော့ ဒီတစ်ခါ နားလည်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို သိမ်းထားပေးလိုက်တာမျိုးလား......”
“ဒါဆိုရင်တော့ တခြားသူတွေကို နားလည်အောင် ပေးလို့ ရသွားပြီပေါ့။”
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု ရောက်လာသည်။
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ကို ပြန်လှည့်ကာ ဤကျောက်တိုင်ကလေးကို သိမ်းလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် မူလက ပထမဆုံး ရောက်ရှိခဲ့သော ကျယ်ပြောလှသည့် ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဖန်လီပန်တို့နှင့် စကားလက်ဆုံကျနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မထိန်းနိုင်အောင် ဝမ်းသာနေသည့် ရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဖန့်ချန် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်များ အပါအဝင် နေရာရှိ ကျောင်းသားများ အားလုံးမှာ သူတို့၏ အကြည့်များကို ချက်ချင်းပင် သူ၏ ထံသို့ ပို့လိုက်ကြသည်။
ထိုအကြည့်များထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ သံသယဖြစ်ခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ အားကျခြင်းတို့အပြင် အနည်းငယ်မျှသော မနာလိုခြင်းနှင့် ရန်လိုမှု၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များပင် ရောနှောနေသည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ မင်း ဘယ်အဆင့် ကျင့်စဉ်ကို ရခဲ့တာလဲ ”
ဖန်လီပန်က ဖန့်ချန်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။
“စတုတ္ထမြောက် တံခါးကြီး နောက်ကဆိုရင် ဒေသကြီး ကျင့်စဉ်တွေ၊ ပဉ္စမမြောက်၊ ဆဌမမြောက် တံခါးတွေလည်း အတူတူပဲ။ ကျွန်တော်က ဆဌမမြောက် တံခါးကြီး နောက်ထိပဲ သွားနိုင်ခဲ့တာ၊ သတ္တမမြောက် တံခါးကိုတော့ ဝင်လို့ မရခဲ့ဘူး။”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
“ဒေသကြီး ကျင့်စဉ်း ဟားဟားဟားဟား ”
ဖန်လီပန်က အံ့အားသင့် ဝမ်းသာစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ရိပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်းတို့က ကျင့်စဉ် အဆင့်ခွဲခြားပုံတွေကို ကြိုသိနေကြတာကိုး။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒေသငယ်၊ ဒေသကြီး၊ ဒေသအချုပ်။ အရင်တုန်းက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဒီလို အမှတ်အသားမျိုးကို ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှပဲ အတည်ပြုနိုင်တော့တယ်။”
“မှန်တယ်၊ အရင်က ငါတို့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဝက်လောက်က ဒီကျင့်စဉ် သုံးမျိုးက တကယ် ရှိတာလားလို့တောင် သံသယ ဝင်ခဲ့ကြသေးတယ်။”
“အခုတော့ အမှန်တရားက ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေပြီလေ။”
ဖူရှီလင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း
“ခုနက ငါတို့ စမ်းကြည့်ခဲ့သေးတယ်၊ အဲဒီ တံခါး (၉) ပေါက်ကို ပြန်ဝင်လို့ မရတော့ဘူး။ အခုတော့ ဒီနိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေက ဘယ်လောက်ကြာမှ ပြန်ပွင့်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်။ နောက်တစ်ခါ ဝင်နိုင်ရင်တော့ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး အပြည့်ရှိပြီ။”
ထိုအဖွဲ့မှာ ဖန့်ချန်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ပြီး၊ ဖန်ရုကန်တို့မှာမူ ဖန့်ချန် ရရှိလိုက်သည့် ကျင့်စဉ်၏ အရည်အသွေးကို အားကျရုံသာ ရှိသည်။
သို့သော် စီကုရှန်ရိတို့ကဲ့သို့သော သူများအတွက်မူ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ဖြစ်နေသည်။
သူတို့သည် ထိုမျှအခွင့်အရေး ရရှိထားပါလျက် နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေသို့ ရောက်လာခဲ့သော်လည်း၊ အကျိုးကျေးဇူး တစ်စုံတစ်ရာမှ မရရှိလိုက်ပေ။
ဆန်းနယဲ့ဘွဲ့တံဆိပ်ကိုလည်း မရခဲ့သလို၊ ထိုသူတို့ ပြောနေသော ကျင့်စဉ်ကိုလည်း မရခဲ့ပေ။
ထိုကျောင်းသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် တင်းကျပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ဤသူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့နောက်မှ လိုက်ရန်ပင် အရည်အချင်း မရှိတော့မည်ကို ကြိုတင် ခံစားနေရသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ ပွင့်လာရင် ငါတို့က ပထမဆုံး အသုတ်အနေနဲ့ ဝင်ရောက်နိုင်မှာပါ။”
ဖန်လီပန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြသည်။
ထို့နောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေသည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ ဒီတစ်ခါ အသုတ် (၉) သုတ် ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့အထဲမှာ ငါတို့ အဖွဲ့က ရလဒ် အကောင်းဆုံးပဲ၊ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူထားနိုင်ပြီ။”
“သူတို့ အကုန်လုံး ထွက်လာကြပြီလား ”
ဖန့်ချန်က တစ်ဖက်တစ်ချက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မထွက်သေးဘူး၊ ငါတို့ အသုတ်ကပဲ အစောဆုံး ထွက်လာတာ။”
ဖန်လီပန်က ရယ်မော၍
“ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အမှားအယွင်း မရှိဘူးဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ‘ရွှမ်နယဲ့’ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ကတော့ လူတိုင်းထက်သာတဲ့ ရလဒ် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။”
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင်တော့ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ခန်းမ က တရားဝင် အစည်းအဝေး ခေါ်လိမ့်မယ်။ မင်းလည်း ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်လာရမယ်၊ ဒီကိစ္စက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။”
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ မတိုင်ခင်မှာ၊ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ‘စစ်ဆေးရေးဌာန’ ရဲ့ တာဝန်ခံနဲ့ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူကို အရင် မေးမြန်းရဦးမယ်။”
အခန်း (၂၆၄၀) - ဖန့်ချန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ ထွက်ခဲ့စမ်း
“မေးသည်ဖြစ်စေ၊ မမေးသည်ဖြစ်စေ အတူတူပါပဲ။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ခန်းမက မင်းကို အစည်းအဝေး ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် သူတို့ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန်လီပန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ထိုအချိန်တွင် အနီးအနား၌ ကျောင်းသား အမြောက်အမြား ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြသည်။
ကျောင်းသားများမှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ထိုဘက်ခြမ်းရှိ ဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ် ရရှိသူ အရေအတွက် ပြည့်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိသူများသာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။
“စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်တွေပဲ။”
ကျောင်းသား တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြောသည်။
ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်များမှာလည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ အတော်ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
ဖန်လီပန်တို့ အဖွဲ့သည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။
“ဟိုကောင်တွေ အကုန်လုံး ဆန်းနယဲ့ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရသွားပုံပဲ။”
ကျောင်းသားများမှာ သူ၏ အဆိုပါ ‘ဟိုကောင်တွေ’ ဆိုသည်မှာ မည်သူကို ဆိုလိုမှန်း သိလိုက်ကြသည်။
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ၏ အဖွဲ့ဝင်များ မဟုတ်ဘဲ တခြား ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။
“နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေလည်း အများကြီး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတယ်။ ငါတို့ဆီကထက် ပိုများတယ်နော်။”
ဖန်ရုဂန်တို့က သေချာစွာ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်များထဲတွင် နေမင်းခုနှစ်ပါးကျောင်းသားများမှာ တစ်ဝက်နီးပါး ပါဝင်နေသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ ရရှိရမည့် နေရာများကို ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်များက သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လျှင်တော့ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမမှ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်း အဆင့်များမှာဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရရှိထားပြီး ‘ဒေသငယ် ကျင့်စဉ်’ ကိုလည်း ရထားကြသည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ ဖန့်ချန်က ဖန်လီပန်တို့ကို ရိုက်နှက်ပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေကာ စာမေးပွဲ မဖြေဆိုနိုင်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပိုမို ပါဝင်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့် ကျောင်းသား နောက်တစ်သုတ် ပေါ်လာပြန်သည်။
သူတို့မှာ နေမင်းခုနှစ်ပါးကျောင်းသားများ ချည်းသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။
ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်များက ရွှေရောင်တံခါးကြီး နောက်ကွယ်တွင် ဘာရှိသနည်းဟု အလောတကြီး မေးမြန်းကြသည်။
ဖန်လီပန်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မေးဆတ်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။
“ငါက ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ က ဖန်လီပန်ပဲ။”
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်များသာမက ပျော်ရွှင်နေသော နေမင်းခုနှစ်ပါးကျောင်းသားများပါ ဖန်လီပန်ကို လေးစားရိုသေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဟိုဘက်က ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်တွေက သူတို့ကို အနိုင်ယူပြီး လက်နက်ချခိုင်းလိုက်ပုံပဲ......”
ဖန်ရုကန်တို့ ကျောင်းသားများမှာ တိတ်တဆိတ် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးကြသည်။
သူတို့ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်နိုင်သည်။
စွမ်ူမင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်ရှိ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်များ၏ နည်းလမ်းများမှာ အဆင့်တူ နေမင်းခုနှစ်ပါးကျောင်းသားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေမှာ သေချာသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်ကဲ့သို့ပင် တစ်ချက်မျှ စိုက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချင်းချူးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်သည်။
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာလည်း အံ့အားသင့်စရာ မရှိဘဲ အလွန်ပင် အခြေအနေဆိုးဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရပြီးမှသာ ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။
“ခင်ဗျား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ ”
ယွမ်ချွန်ယန်က ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းသည်။
ဖန့်ချန်သည် ယွမ်ချွန်ယန်ကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရာ ဤကောင်လေးက ဘာကြောင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးသလဲဟု စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။
ပုံစံကြည့်ရသည်မှာ ဒေသငယ် အောက်အဆင့် ကျင့်စဉ်ကို ရရှိသွားပုံရသည်။
“ကြယ်ခုနှစ်လုံး နဂါး မျိုးနွယ်စုကလား ”
ဖန်လီပန်က မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် “ဒီတစ်ခါ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်တွေ အကုန်လုံး ဆန်နယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ် ရသွားကြပြီလား။
ယွမ်ချွန်ယန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်
“ဟုတ်ကဲ့၊ အကုန်လုံးပါပဲ။”
ဖူရှီလင်းက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်မျှ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မြင်လား၊ ငါတို့ရဲ့ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ က အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
“ဒါတော့ သေချာတာပေါ့။”
“......”
ဖူရှီလင်း ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဖန်လီပန်က ဆက်လက် မေးမြန်းသည်။
“သူတို့ရဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ် အဆင့်တွေကို ပြောပြစမ်း။ လင်နယဲ့ အလယ်အဆင့်လား လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ရှိသေးလား ရွှမ်နယဲ့ကော ”
ယွမ်ချွန်ယန်က အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာ ပြောသည်။
“ဘိုးဘေးများ အကုန်လုံးက လင်နယဲ့ အလယ်အဆင့်ကနေ စတင်ပြီး ရရှိကြတာပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေထဲမှာလည်း လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့တံဆိပ် ရတဲ့သူ အတော်များပါတယ်။”
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ရွှမ်နယဲ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့......”
“ရွှမ်နယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်အတွက် စာမေးပွဲ မရှိပါဘူး။”
ရွှမ်နယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ် စာမေးပွဲ မရှိဘူးလား
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့မှာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ လင်နယဲ့ အလယ်အဆင့်တွင်သာ စာမေးပွဲ အရာရှိကို အနိုင်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ရောက်သည့်အခါ တစ်နာရီခန့်သာ ခံနိုင်ရည် ရှိတော့သည်။
ထို့ကြောင့် ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်း အဆင့်အတွက် စာမေးပွဲ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာပင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ် နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာ လင်နယဲ့ အစောပိုင်း အဆင့်ပင် မနည်းရုန်းကန်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ က သူတို့ကို လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့တံဆိပ် ရရှိအောင် တွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခဲ့ရသည့် အဖိုးအခအတွက် ကျေနပ်စရာ အဖြေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
“ရွှမ်နယဲ့ မရှိဘူးပေါ့လေ......”
ဖန်လီပန်၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ချွန်ယန်က ဖန့်ချန်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘိုးဘေး၊ ဖန့်ချန် ကျောင်းသားရဲ့ စာမေးပွဲကကော......”
“ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်မြင့်။”
ဖန်လီပန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့်
“မင်းတို့ ခေတ်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလိုမျိုး ပါရမီရှင် ဖြစ်တာ ။ သူက လမင်းကြီး၊ မင်းတို့ကတော့ လမ်းဘေးက ကျောက်စရစ်ခဲတွေ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ‘ကောင်းကင်ငါးပါး မဟာမိတ်’ က ပိုပိုပြီး ပျင်းရိလာနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းပါတယ်၊ အခု ငါတို့ နိုးထလာပြီဆိုတော့ ငါတို့ အာဏာ ပြန်ရတဲ့အခါ ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာမှာ သေချာတယ်။”
ပြောပြီးနောက် သူသည် လူကြီးလူကောင်း ပုံစံဖြင့် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
အံ့ဩမှင်သက်နေသော ကျောင်းသားများစွာကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။
“ရွှမ်နယဲ့...... အဆင့်မြင့်”
ယွမ်ချွန်ယန်မှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တံတွေးပင် မမြိုနိုင်တော့ပေ။ သူ ဖန့်ချန်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူနှင့် ဖန့်ချန်ကြားတွင် မမြင်နိုင်သော ခြားနားချက် တစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အဝေးဆုံးသို့ ရောက်သွားသည်အထိ သူ မမြင်နိုင်တော့ပေ။
“ယွမ်ချွန်ယန်၊ ဖန့်ချန် ကျောင်းသားက ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့တံဆိပ် ရတာတဲ့၊ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။”
နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ဦးက အားကျသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။
ယွမ်ချွန်ယန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖန့်ချန် ထိုနေရာမှာပင် ရပ်နေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခုနက အရာအားလုံးမှာ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်လောက်ကတည်းက နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမမှာ သူတို့က ဖန့်ချန်ကို နောက်မျိုးဆက်အဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့ကြသည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်၊ တန်ခယ်ရွှမ်တို့ကဲ့သို့သော သူများပင် သူ့ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာမှာ သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန် သူတော်စင် ဆက်ခံသူများက မော့ကြည့်ရမည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဖန့်ချန်ကို မမီရင်တောင် အရင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ မမီရမှာလား ”
“ဒေသငယ် ကျင့်စဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ သုံးခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးတဲ့အခါ......”
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ယွမ်ချွန်ယန်မှာ ပြုံးမိသွားသည်။
နေရာရှိ နေမင်းခုနှစ်ပါ ကျောင်းသားများလည်း သူ့ကို မရယ်မောကြပေ။ သူတို့လည်း ယွမ်ချွန်ယန်က ဒေသငယ် ကျင့်စဉ်အကြောင်း တွေးနေမှန်း သိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဖန်လီပန် ကျောင်းသားများ ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။
“ငါတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်က လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့်ပဲ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ဒီတစ်ခါ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ စွမ်းအားတွေသာ မကုန်ဆုံးခဲ့ရင် နောက်တစ်ခါ စောင့်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါဝင်ရင် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကို အများကြီး ယူသွားပြီး ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်း အဆင့်ကို အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားကြည့်မယ်။”
ဖန်ရုကန်တို့က တိတ်တဆိတ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးမှာ ကောင်းကင်ငါးပါးတွင် အရှားပါးဆုံးနှင့် အသုံးဝင်ဆုံး ဖြစ်သည်။
သာမန်အချိန်တွင် မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုပင် တစ်လုံး၊ နှစ်လုံး ရရန်ပင် မိုးပျံတက်ရလောက်အောင် ခက်ခဲသည်။
ယခုမူ ဤ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ၏ ဘိုးဘေးများအတွက်မူ လိုသလောက် ရနိုင်သည့် ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်နေသလား။
ဖန့်ချန်သည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး သောင်းနှင့်ချီ ရှိနေသည်ကို တွေးမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
“ဖန်အစ်ကို၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဗောဓိသီးတွေကို အချိန်ပြည့် စားသုံးနေကြတာလား ”
ဖန်လီပန်က ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ပြည့် စားနိုင်မှာလဲ အကယ်၍သာ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲက ဗောဓိသီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရနိုင်ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ အခု ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အရေအတွက်က အတော်လေး နည်းပါးပါတယ်။ ငါတို့ကတော့ အခြေခံ တည်ဆောက်ဖို့ ဒီပစ္စည်းကို မလိုတော့တာ ကြာပြီလေ။
ဒါကြောင့် အခုတော့ တစ်လုံးမှ မပါလာတာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီတစ်ခါ ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အများစုကိုတော့ ခေတ်သစ် လူငယ်ကျောင်းသားတွေကိုပဲ ပျိုးထောင်ပေးနေတာ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းထဲ ဝင်နိုင်မယ့်သူတွေ ပေါ်လာဖို့လေ။”
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေအတွက် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးချင်းစီကို သုံး၊ လေးလုံး ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်၊ ရှစ်လုံးလောက် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူး။”
“ဟူးးးးး”
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ဘိုးဘေးတွေက ဒီလောက်များနေတာ၊ တစ်ဦးကို သုံး၊ လေးလုံးဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်မလဲ။
ဖန်ရုကန်တို့ အဖွဲ့မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့် သူတော်စင်များလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။
အားလုံးမှာ မျက်နှာသစ်များသာ ဖြစ်သည်။
ကြည့်လိုက်တာနှင့် ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ၏ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်မှန်း သိသာသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက မျက်နှာကို တင်းထားပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။
“ဖန့်ချန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ ထွက်ခဲ့စမ်း”