အခန်း ၁၉၁

အခန်း(၁၉၁) တစ်ယောက်တည်းဖြင့် တစ်ကွင်းလုံးကို ကြီးစိုးခြင်း၊ သူက ငါ့လက်နဲ့ သေရလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိချေ

အပြန်လမ်းတွင် လေထုက ရေခဲပမာ အေးခဲနေပုံရ၏။

အစကတည်းက ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါလာခဲ့လျှင် ယခုအခါ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားကာ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်ဖြစ်၏။

ခွေးရူး၏ လက်အောက်ရှိ လူမိုက်များသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြကာ ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ မတ်မတ် ထိုင်နေကြပေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထောင့်စွန်းများက နောက်ကြည့်မှန်ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိသွားကြ၏။

မှန်ထဲတွင် ထိုအမျိုးသားက နောက်ခန်းထိုင်ခုံကို မှီလျက် မျက်စိမှိတ် အနားယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာက ရေသေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပေ၏။ သူက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပျင်းစရာကောင်းသော ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကြည့်လာခဲ့သည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

သို့သော် မည်သူမှ ဤအရာကို မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ခြေရင်း၌ မုန့်ကြိုးလိမ်ကဲ့သို့ လိမ်ကောက်နေသော သံမဏိပုံကြီးကို မမေ့နိုင်ကြပေ။

အဘိုးကြီးကေ၏ ယုံကြည်ရသူ မဟာဗျူဟာမှူးအား သေနေသောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လွှင့်ပစ်ခံရသည်ကိုလည်း မမေ့နိုင်ကြချေ။

ဤမြင်ကွင်း၏ သက်ရောက်မှုက အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များထက် အဆပေါင်းသောင်းချီ၍ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ကားပြင်ဆိုင်တစ်ခု၏ အောက်ထပ်ရှိ ဇိမ်ခံမြေအောက်ဘားတစ်ခုဖြစ်၏။

ခွေးရူးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဒီလျှောက်လှမ်းနေကာ ပြင်းထန်သော ဝီစကီတစ်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ စူးရှသော အရက်က သူ၏ လည်ချောင်းကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကိုမူ လျော့ကျမသွားစေခဲ့ချေ။

အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်လျှင် သတင်းရရန် အချိန်တန်နေပြီဖြစ်၏။

ချန်လုံက ကင်းမြီးကောက်၏ ခေါင်းနှင့်အတူ ပြန်လာခြင်း သို့မဟုတ် မဟာဗျူဟာမှူးက ချန်လုံ ပစ်သတ်ခံရကြောင်း ကြေကွဲဖွယ်သတင်း ယူလာခြင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိနေတော့သည်။

"အစ်ကိုခွေးရူး... သူ ပြန်ရောက်လာပြီ... သူ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

တပည့်တစ်ဦးက အလောတကြီး ဝင်လာကာ အသံများ တုန်ယင်လျက် ရှိနေ၏။

ခွေးရူး၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများက ဘား၏ လေးလံသော အသံလုံတံခါးဆီသို့ ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပေသည်။

တံခါး ပွင့်သွား၏။ ချူးရှန့် ဝင်လာ၏။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလျက် ပျင်းရိသော အမူအရာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ဘား၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ ပန်းပွင့်ဒီဇိုင်း ရှပ်အင်္ကျီက အထူးတလည် တောက်ပနေပုံရ၏။

သူ၏အနောက်တွင်မူ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ကြောက်ရွံ့နေကြသော လူမိုက်တစ်စု လိုက်ပါလာကြသည်။

ခွေးရူး၏ မျက်ခုံးများက ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွား၏။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပေသည်။

အလွန်သန့်ရှင်းလွန်းနေ၏။

သွေးနံ့မရှိသကဲ့သို့ ယမ်းနံ့လည်းမရှိဘဲ ချန်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တွန့်ကြေနေခြင်းပင် မရှိချေ။

မစ်ရှင် ကျရှုံးသွားခဲ့တာများလား... ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"အစ်ကိုလုံ... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

ခွေးရူး၏ အသံက ချက်ချင်း အေးစက်သွားကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာ ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်ရှိသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ချူးရှန့်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် ဘား၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဘိလိယက်စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားကာ ခွေးရူး၏ စူးစမ်းနေသော အကြည့်အောက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ သူသည် ငွေစက္ကူများ အပြည့်ပါသော အနက်ရောင် လက်ဆွဲအိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ဘိလိယက်ဘောလုံးများ အနှံ့အပြား လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း.."

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ပစ္စည်းအသစ်များ အပြည့်ပါသော နောက်ထပ် သေတ္တာတစ်လုံးကို ငွေသေတ္တာ၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ချထားလိုက်ပြန်၏။

ခွေးရူး၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

ငွေနှင့် ပစ္စည်းများ ပြန်ရလာခဲ့ပြီလား... ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူ မေးခွန်းမမေးနိုင်မီမှာပင် ချူးရှန့်က လူတစ်ယောက်၏ ကော်လာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ စုတ်ပြဲနေသော အိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"ချလွမ်..."

သူက အဝတ်အိတ်တစ်လုံးထဲမှ ပုံစံမကျသော သတ္တုအစိတ်အပိုင်းတစ်ပုံကို လောင်းချလိုက်ကာ သေတ္တာနှစ်လုံးကြားတွင် ပုံထားလိုက်၏။

ခွေးရူးက စွန့်ပစ်သတ္တုပုံကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ကျယ်သထက် ကျယ်လာကာ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့၏။

သူ မှတ်မိသွားသည်။

၎င်းတို့မှာ သူတို့ မထွက်ခွာမီ ယူဆောင်သွားခဲ့သော သေနတ်များ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်လက်စီတိုင်းသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော ရက်စက်သည့် ခွန်အားဖြင့် မုန့်ကြိုးလိမ်ကဲ့သို့ လိမ်ကောက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ကင်းမြီးကောက် ဘယ်မှာလဲ..."

"သူ ခေါ်သွားတဲ့ လူတွေရော ဘယ်မှာလဲ..."

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် စိတ်မရှည်မှုများ ရောယှက်နေ၏။

သူက ဤအရှုပ်အထွေးတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ... ငါ နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေရတော့မယ်... ဟု တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ အသံမြည်လာ၏။ အတွေးများဖြစ်သော နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ ဟူသည်ကို ရက်စက်သော လူမိုက်စကားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြောင်းလဲမှု ပြီးမြောက်ပါပြီဟု အသိပေးလာသည်။

စကြာဝဠာ၏ အမှန်တရားတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အသံတစ်ခုက ဘားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ..."

"မင်းတို့က မတန်ဘူး... ငါ့လက်နဲ့ သေရလောက်အောင်ကို မတန်တာ..."

ခွေးရူး၏ ဦးနှောက်က လွတ်ဟသွားကာ မမြင်ရသော ဧရာမ သံတူကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။

သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွား၏။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပျက်စီးမှုမရှိသော ငွေနှင့် ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော မဟာဗျူဟာမှူးကို ကြည့်ကာ စွန့်ပစ်သတ္တုအဖြစ် အကြမ်းဖက် ဖျက်ဆီးခံထားရသော သေနတ်ပုံကြီးကိုပါ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်ကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

ချန်လုံက လက်ဗလာဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင် ၃၀ ကျော်ကို လက်နက်ဖြုတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ရုံသာမကဘဲ အဘိုးကြီးကေက သူ၏ဘေးတွင် ထည့်သွင်းထားသော သတင်းပေးကိုပင် တိကျစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အသက်အန္တရာယ် မရှိဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးနှင့်အတူ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ မည်သူ့ကိုမျှ မသတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သတ္တိကို လူသတ်ခြင်းထက် ပိုမို ရက်စက်ပြီး ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ရက်စက်သော လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ မိစ္ဆာပင်ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ လူသားများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား..."

ခွေးရူးသည် သုံးစက္ကန့်ခန့် မှင်သက်သွားပြီးနောက် နားကွဲမတတ် ရယ်မောလိုက်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာသည်အထိ ရယ်မောနေတော့၏။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

သူက ကောင်းတယ် ဟု သုံးခါဆက်တိုက် အော်လိုက်ပြီး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ ချူးရှန့်၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ လိမ်ကောက်သွားကာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေ၏။

"အစ်ကိုလုံ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော် ခွေးရူးရဲ့ အစစ်အမှန် ညီအစ်ကိုပဲ..."

"ဒါကိုမှ ပညာရှင်လို့ခေါ်တာ... ဒါကိုမှ အနုပညာလို့ ခေါ်တာ..."

သူက ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ယခုလေးတင် နိုးလာကာ တွေဝေနေသော မဟာဗျူဟာမှူးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဆိုက်ဘေးရီးယား၏ ရေခဲများထက်ပင် ချက်ချင်း အေးစက်သွားတော့၏။

"အဲ့ဒီမြေခွေးအိုကြီးကေက ငါ့ကို တကယ် မယုံတာပဲ... သူက ငါ့အပေါ် ဒီလိုလှည့်ကွက်တွေ သုံးချင်သေးတယ်ပေါ့..."

မဟာဗျူဟာမှူးက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခွေးရူး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုခွေးရူး... အစ်ကိုခွေးရူး... ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပေးပါ... ချန်လုံလုပ်တာပါ... သူ စလုပ်ခဲ့တာပါ... သူက ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ..."

ခွေးရူးက မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကိုပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ခါးမှ သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ မဟာဗျူဟာမှူး၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ဖိထားလိုက်၏။

"ရှင်းပြမယ်..."

"အစ်ကိုလုံက အကောင်းဆုံး ရှင်းပြချက်ကို ယူလာပြီးပြီ..."

"ပြီးတော့ မင်းက..."

ခွေးရူး၏ လေသံက ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေကာ

"အစ်ကိုလုံအပေါ် ထားရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ သစ္စာခံမှု ပြယုဂ်ပဲ..."

"ဒိုင်း..."

ပိတ်လှောင်နေသော ဘားအတွင်း နားကွဲမတတ် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ နဖူးတွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နှစ်ကြိမ်ခန့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

နွေးထွေးသော သွေးများက ချူးရှန့်၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်ပေါ်သို့ စင်သွားသည်။

ချူးရှန့်က မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဤခံစားချက်ကို သူ မနှစ်သက်ပေ။

သူသည် ပြဿနာကို အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းချင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် ဆက်တိုက် တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မစ်ရှင်အတွက် သူ ဆက်၍ သရုပ်ဆောင်နေရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အမူအရာက ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

ခွေးရူးက သူ၏ သေနတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်နေကြသော တပည့်များအားလုံးဘက်သို့ လှည့်ကာ ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းကို မြင့်တင်လိုက်ရင်း ဘုရင်သစ်တစ်ပါး မွေးဖွားလာကြောင်း ကြေညာလိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး..."

"ချန်လုံက ငါ ခွေးရူးရဲ့ ညာလက်ရုံးပဲ... အရှေ့ဘက်ခရိုင်က မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲပဲ..."

"သူ့စကားက ငါ့စကားပဲ..."

"မနာခံရဲတဲ့သူက အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရမယ်..."

တပည့်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အကြောက်တရားနှင့် ရိုသေမှုတို့ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကြတော့၏။

"ဂါရဝပြုပါတယ် အစ်ကိုလုံ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ရှိနေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အသံလှိုင်း ပြန်ရပါပြီ... ကြည်လင်ပြတ်သားမှုက... ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာပါ..."

ကီးဘုတ်ဟူသော လျှို့ဝှက်အမည်ရှိသည့် နည်းပညာရှင် စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် "ဒိုင်း..." စူးရှပြီး လက်တွေ့ကျသော သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အရည်အသွေးမြင့် အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ကျယ်လောင်သွားပြီး ကွပ်ကဲရေးယာဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေနွေးဘူးမှာ "ချလွမ်..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ခုံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ အင်အား အလွန်အကျွံ သုံးထားသဖြင့် သူ၏ လက်ဆစ်များက ဖြူလျော်နေပြီး လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများက ဖောင်းကြွနေပေသည်။

သူ ကြားလိုက်ရ၏။

သစ္စာဖောက်အား ကွပ်မျက်လိုက်ချိန်တွင် ခွေးရူး၏ ဟိန်းဟောက်သံကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

သေနတ်သံကိုလည်း သူ ကြားလိုက်ရပေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချူးရှန့်သည် အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုထဲသို့ အမှန်တကယ် ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလက်များသည် သေနတ်ခလုတ်ကို ကိုယ်တိုင်မဆွဲခဲ့သော်လည်း သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် သွေးစွန်းနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားက နီရဲပူလောင်နေသော သံညှပ်ဖြင့် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နာကျင်မှုက အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ကျိုးကျန်ကော်က သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် သူ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ကော်ဖတ်ဖြင့် ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက သူ လျှောက်ရမယ့်လမ်းပဲ..."

"ကင်ဆာရောဂါကို လုံးဝ ပပျောက်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ပိုထက်မြက်တဲ့ ခွဲစိတ်ဓားတစ်လက် ဖြစ်လာဖို့ လိုတယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများ တစ်လျှောက် မျက်ရည်များက တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာလေသည်။

ချူးရှန့်သည် မဟာဗျူဟာမှူး ယခင်ကနေထိုင်ခဲ့သော အခန်းတွင် နေရာချထားခံရ၏။

သီးသန့် ရေချိုးခန်းပါရှိသော ဇိမ်ခံအလှဆင်ထားသည့် အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်သည်။ ခွေးရူးက သူ့ကို တော်ဝင်မိသားစုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့ပေသည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ ရှိသော ပြတင်းပေါက်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ညဘက်၌ လင်းထိန်နေသော မြို့ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရင်းနှီးသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်..."

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခွေးရူးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖားယားနေသည့် အပြုံးမျိုး ရှိနေပေသည်။

"အစ်ကိုလုံ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ချူးရှန့်က “အင်း” ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ခွေးရူးက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက ချက်ချင်းပင် အလွန် လေးနက်သွားကာ အံ့သြရိုသေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

"ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ အားလုံးကို အထက်လူကြီးတွေဆီ သတင်းပို့ပြီးပါပြီ..."

သူက ချူးရှန့်အနီးသို့ ကပ်လာပြီး တားမြစ်ထားသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ အသံကို အလွန် တိုးချလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးကေက... အစ်ကို့ကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေတယ်..."

ခွေးရူး၏ လည်စေ့ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ ရောနှောနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွားပေသည်။

"အစ်ကိုလုံ... ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ..."

"အဘိုးကြီးကေက... အစ်ကို့ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ချင်နေတယ်..."

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးမီ အခန်းထောင့်ရှိ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြည်ဖူးသော အနက်ရောင် ကြိုးဖုန်းတစ်လုံးမှ ရုတ်တရက် စူးရှသော ဖုန်းမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

သေမင်း၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခွေးရူး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

ချူးရှန့်က ခေါင်းလှည့်ကာ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခွေးရူး၏ လက်များ တုန်ယင်နေကာ ဖုန်း၏ စပီကာခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် မည်သည့်အသံမျှ မရှိချေ။

အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင် လျှာထုတ်နေသကဲ့သို့ ရှဲရှဲမြည်နေသော အသံသာ ရှိပေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လိင်ခွဲခြား၍မရဘဲ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေကာ ပြုပြင်ဖန်တီးထားသော အီလက်ထရောနစ် အသံတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ချန်လုံကို ပြောလိုက်..."

"သူ့ရဲ့ လက်ဆောင်က လမ်းမှာ ရောက်နေပြီလို့..."