အခန်း ၁၉၂

အခန်း(၁၉၂) ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်၏ သွေးဖြင့် လဲလှယ်ရသော လက်မှတ်များ

ဖုန်းထဲမှ တဂျီဂျီမြည်နေသော အသံသည် ကလစ်ခနဲ မြည်ကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ခွေးရူး၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာပြီး သူ၏ အမာရွတ်ကြောင်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွား၏။ သူက ချူးရှန့်အား ကြည့်လိုက်သော အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အသိအမှတ်ပြုမှုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိနှင့် အမျိုးအစားတူသူကို အကဲခတ်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောက်တရားတစ်မျိုး ဖြစ်နေ၏။

"အဘိုးကြီးကေက လူသစ်တွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ လူကိုယ်တိုင် အဆက်အသွယ် မလုပ်ဘူး..."

ခွေးရူး၏ အသံမှာ သဲဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေ၏။

"အစ်ကိုလုံ မင်းကတော့ ချွင်းချက်ဖြစ်နေပြီ..."

ချူးရှန့်သည် ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်၏။ သူက စားပွဲပေါ်မှ ဝီစကီပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဖုံးကိုဖွင့်ကာ ပုလင်းထဲမှ တိုက်ရိုက်ပင် တစ်ကျိုက်ကြီး မော့သောက်လိုက်သည်။

ပြင်းရှသော အရက်သည် သူ၏ လည်ချောင်းကို ပူလောင်သွားစေသော်လည်း သူကမူ မတုန်မလှုပ်ပင် ရှိနေ၏။

ငါ့ဘဝထဲကို နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ထပ်တိုးလာပြန်ပြီဟု သူ တွေးကာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမိသည်။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ]

အတွင်းစိတ်ကူးဖြစ်သော အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည် ဟူသော စကားရပ်အား ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။

ခွေးရူးမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သည့် တီးတိုးရေရွတ်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရ၏။

"သူ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

ထိုလေသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး တုန်လှုပ်မှု အလျဉ်းမရှိသော်လည်း အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုနိုင်သော မာနတရားများ ပါဝင်နေ၏။

ခွေးရူး၏ အသက်ရှူသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားရသည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အဘိုးကြီးကေ၏ စည်းမျဉ်းများသည် မိမိနှင့် မဆိုင်ကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲသူမှာ ချန်လုံ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

သူသည် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းသော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်။

ချူးရှန့်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်လူသည် နောက်ဆုံးတစ်မျိုးဖြစ်မည်ကို ခွေးရူး လုံးဝ သံသယမဝင်တော့ချေ။

ထိုစဉ်တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခွေးရူးသည် အမြီးအနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လန့်ဖျပ်သွားပြီး တံခါးသွားဖွင့်ရန် ချက်ချင်း ထထွက်သွား၏။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူမိုက်နှစ်ဦး ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင်တော့ ခေါင်းကို အနက်ရောင်အစွပ် စွပ်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန်ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော လူတစ်ယောက် ပါလာ၏။

"အစ်ကိုခွေးရူး လက်ဆောင် ရောက်ပါပြီ..."

ခွေးရူးက လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် အခန်းထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး ယိမ်းယိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

လူမိုက်တစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ၏ ခေါင်းမှ အနက်ရောင်အစွပ်ကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။

ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အရှုံးမပေးလိုသော ခေါင်းမာမှုများ ပါဝင်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာသည် အလင်းရောင်အောက်တွင် ပေါ်လွင်လာ၏။

သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အရောင်လွင့်နေသည့် ရဲဝတ်စုံက ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေသည်။

"ရဲလား..."

ခွေးရူး၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး သားကောင်ကို မြိုချရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေနှစ်ကောင်နှင့် တူသွားတော့၏။

ချူးရှန့်၏ အကြည့်များသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ကျရောက်သွားသည်။

စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ အလုပ်သင်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးသော်လည်း သူ၏ နာမည်ကိုကား မမှတ်မိတော့ချေ။

လူငယ်ရဲအရာရှိသည် ချူးရှန့်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပလာတော့၏။

"နည်းပြအရာရှိချူး... နည်းပြအရာရှိချူး..."

သူက စကားနှစ်ခွန်းပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမီ ဘေးနားရှိ လူမိုက်က သူ၏ ဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

"အာ့..."

သူ၏ ကျန်ရှိနေသော စကားလုံးများသည် နာကျင်စွာ ညည်းညူသံများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ခွေးရူး၏ အကြည့်များသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အပြန်အလှန် ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အလွန်သဘောကျနေပုံရသည်။

"အစ်ကိုလုံ သူ့ကို သိလို့လား..."

ချူးရှန့်သည် ပြန်မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ကြည့်နေလိုက်၏။

"အဘိုးကြီးကေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က အရမ်း ရှင်းပါတယ်..."

ခွေးရူးသည် လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ ခေါင်းကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ခြေဖျားဖြင့် ကန်လိုက်၏။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်လိုနဂါးမျိုးလဲဆိုတာကို သူက ကြည့်ချင်နေတာ..."

"မြစ်ကူးနဂါးတစ်ကောင်လား ဒါမှမဟုတ်... နဂါးရေခြုံထားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လား ဆိုတာပေါ့..."

ခွေးရူး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားတော့သည်။

"သူ့ကို သတ်လိုက်ပါ..."

"မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို အကောင်းဆုံး သက်သေပြနိုင်မယ့် နည်းလမ်းနဲ့ သူ့ကို သတ်လိုက်..."

"အဲ့လက်မှတ်ကို ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးရဲ့ သွေးနဲ့ ဝယ်ယူရလိမ့်မယ်..."

ခွေးရူးသည် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ လူမိုက်နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး သူတို့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။

အခန်းထဲတွင် ချူးရှန့်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များမှ အကြွင်းမဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လူငယ်ရဲအရာရှိတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မည်သည့်မြေပုံတွင်မှ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားခြင်း မရှိသော ကျန်းချန်မြို့ရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ အသည်းနှလုံးပင်ဖြစ်၏။

ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းသည် အေးစက်စက် အပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့်သာ လွှမ်းခြုံထားသည်။ နံရံတစ်ခုလုံးသည် ရုပ်ထွက်ကောင်းမွန်သော ဖန်သားပြင် ရာပေါင်းများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ နံရံတစ်ခု ဖြစ်၏။

ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး မိန်းမဆန်သော အမူအရာရှိသည့် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စောင့်ကြည့်ရေးနံရံရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူသည် စစ်မှန်သော မဟာဗျူဟာမှူးဖြစ်၏။

ကားပြင်ဆိုင်တွင် ခွေးရူး၏ သေနတ်ဖြင့် ခေါင်းပစ်ခံလိုက်ရသော ကံဆိုးသူမှာမူ သူ၏ ကိုယ်ပွားများစွာထဲမှ အရေးမပါဆုံးသူ တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီးကေ... အဲဒီခွေးရူးက အရမ်း မိုက်မဲလွန်းတယ်..."

မဟာဗျူဟာမှူးသည် ချူးရှန့်နှင့် လူငယ်ရဲအရာရှိတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ လေသံတွင် ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အသုံးမကျတဲ့ အဲဒီကောင်က ငါလို့ သူက တကယ် ယုံကြည်သွားတာ... လူသစ်တစ်ယောက်ကို သိမ်းသွင်းဖို့အတွက် သူက ယုံကြည်ရတဲ့ လူယုံတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လိုက်တယ်... ဒီလိုလူမျိုးက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ကြီးမားသော သားရေကုလားထိုင်ကြီးမှာ စောင့်ကြည့်ရေးနံရံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မဟုတ်ဘဲ ကျောခိုင်းထား၏။

ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ လူသည် အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရချေ။

ထိုသူက အဘိုးကြီးကေဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

အီလက်ထရွန်နစ်စနစ်ဖြင့် ပြောင်းလဲထားသော ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် အသံတစ်ခုသည် အရိပ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ခွေးရူးက မမိုက်မဲဘူး... သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနဲ့ အကိုက်ညီဆုံးနဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့တာပဲ..."

"ငါ ထည့်ထားတဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက်ကို ချန်ထားမယ့်အစား အဲဒီသူလျှိုရဲ့ အသက်ကို ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ သစ္စာခံမှုနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ချင်တယ်..."

အဘိုးကြီးကေသည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။

"မင်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းက ဒီကျားရဲ့ သတ္တိကို စမ်းသပ်ဖို့ အလုပ်သင်ရဲအရာရှိတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ မင်းရဲ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့တာပဲ..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့အစည်းအတွက် မတည်ငြိမ်တဲ့ အချက်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်ရုံပါ... ဒီချန်လုံက နောက်ခံအကြောင်းရင်း မသိရဘူး... အရမ်းလည်း အာဏာရှင်ဆန်တယ်... ပြီးတော့ သတ္တိသာရှိပြီး ဗျူဟာမရှိတဲ့ ခွန်အားကြီးတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ထက် မပိုပါဘူး..."

"လူမိုက်လား..."

အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အဘိုးကြီးကေသည် တိုးညင်းပြီး နက်နဲသော ရယ်မောသံတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

သူက လက်တစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ရန်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

စောင့်ကြည့်ရေးနံရံပေါ်တွင် ဖန်သားပြင်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ဂိုဒေါင်မှ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ပြသနေ၏။

ထိုဗီဒီယိုအား ဆယ်ဆမျှ အနှေးပြကွက် ပြုလုပ်ထားသည်။

မြင်ကွင်းထဲတွင် ချန်လုံသည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး သေနတ်ပြောင်းဝ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်နေရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လူသားများ၏ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သော အနေအထားဖြင့် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေ၏။

ကျည်ဆန်တိုင်းကို သူက ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အလား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်ကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

"ကြည့်စမ်း..."

အဘိုးကြီးကေ၏ အသံက တီးတိုး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သူက ကျည်ဆန်တွေကို ရှောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... သူက အဲဒါတွေကို ခံစားနေတာ..."

"သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက မီလီမီတာအထိ တိကျပြီး အနည်းဆုံး အားစိုက်ထုတ်မှုနဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အားလုံးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါက ခွန်အားသက်သက် မဟုတ်ဘူး... အလောင်းတောင်တွေနဲ့ သွေးပင်လယ်တွေထဲကနေ တွားသွားပြီး ရလာတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအလိုသိစိတ်ပဲ..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

သူက ရလဒ်ကိုသာ မြင်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးကြီးကေကမူ လုပ်ငန်းစဉ်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ဗီဒီယိုသည် ဆက်လက်ပြသနေသည်။

ချန်လုံသည် မဟာဗျူဟာမှူး၏ ကိုယ်ပွားအား နောက်ပြန်လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး ကင်းမြီးကောက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျိုးသွားစေရန် သော့ခလောက်တစ်ခုကို ပစ်ပေါက်ကာ သံမဏိသေနတ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သူ၏ လက်ဗလာဖြင့် လိမ်ချိုးပစ်ခဲ့၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး ကျက်သရေရှိလှကာ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော အကြမ်းဖက်မှု အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချူးရှန့် ထွက်ခွာသွားချိန်၌ ကင်မရာကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော အာခံသည့် အကြည့်နှင့်အတူ သူ၏ အသံထွက်မလာသော နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုများပေါ်တွင် ရုပ်ပုံမှာ ရပ်တန့်သွား၏။

"နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲ..."

"သူ မင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ..."

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အဘိုးကြီးကေ၏ လေသံတွင် စစ်မှန်သော စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်လာသည်။

"အစောင့်တွေကို ကြိုတင်ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး သူလျှိုကို တိတိကျကျ ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ အကြည့်တွေကိုတောင် သိရှိနိုင်တဲ့ လူမိုက်လား..."

"မဟာဗျူဟာမှူး... သူက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ ကျောပြင်က ရုတ်တရက် ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့၏။

ထို့နောက် သူသည် ချန်လုံဟုအမည်ရသော ဤလူအား လုံးဝ အထင်သေးမိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ရွေ့လျား ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

“တီ တီ တီ…”

စူးရှသော အချက်ပေးသံသည် သတိပေးချက်မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ် အရာရှိ..."

ကီးဘုတ်ဟူသော လျှို့ဝှက်အမည်ရှိသည့် နည်းပညာရှင်သည် ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဟက်ခံလိုက်ရပါပြီ..."

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာ မဟုတ်ဘူး..."

သူက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော ကုဒ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တစ်ဖက်လူရဲ့ အချက်ပြအရင်းအမြစ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ္ဆေအချက်ပြမှုပေါ်မှာ တပ်ဆင်ထားတာ... ကပ်ပါးကောင် တစ်ကောင်လိုပဲ..."

"သူတို့က ပစ်မှတ်တွေကို ပိုပြီး တိတိကျကျ စောင့်ကြည့်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို အသုံးပြုနေကြတာ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ခြေရာခံလို့ ရနိုင်မလား..."

ကျိုးကျန်ကော်က တင်းမာစွာ မေးလိုက်၏။

"မရပါဘူး..."

သူ၏ လက်များသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးအေးများ စီးကျနေသည်။

"သူတို့ရဲ့ နည်းပညာက အရမ်းအဆင့်မြင့်လွန်းတယ်... သူတို့ရဲ့ ခြေရာခံမှုကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ပရိုဂရမ်က ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ နံရံတစ်ခုလိုပဲ...ကျွန်တော်တို့ကို သူတို့ သိသွားပြီ... သူတို့ရဲ့ ခြေရာတွေကို ဖျက်ပစ်နေကြတယ်..."

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မှားယွင်းမှုကုဒ်သည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး စိုးမိုးသွားသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွား၏။

ယခုအခါ ချူးရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဘိုးကြီးကေ၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် ပေါ်လွင်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်တန်းမှ အထောက်အပံ့များသည် မျက်ကန်းဖြစ်သွားရုံသာမက သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရန် ရန်သူ၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ချူးရှန့်သည် အထီးကျန်ဆန်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်လာခဲ့တော့၏။

အထူးအခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လူငယ်ရဲအရာရှိသည် သူ၏ အစပိုင်းက ထိတ်လန့်မှုမှ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက တောင်းပန်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချူးရှန့်အား ကြည့်လိုက်၏။

"နည်းပြအရာရှိချူး... ခင်ဗျားက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... သူငယ်တန်းကျောင်းမှာ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ခဲ့တယ်လေ..."

"သွားပါ... ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့က ခင်ဗျားကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းနေတာ... ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်ဘူး..."

ချူးရှန့်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လူငယ်ရဲအရာရှိထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွား၏။

ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုက တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လူငယ်ရဲအရာရှိသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေးမျိုချလိုက်သော်လည်း ရက်စက်သော မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ မဖော်ပြထားချေ။

ချူးရှန့်သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ နားထဲသို့ စကားတစ်ခွန်းကို လျင်မြန်စွာ တီးတိုးပြောလိုက်၏။

ထိုစကားတစ်ခွန်းက လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားစေသည်။ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအားလုံးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ထို့နောက် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသည့်အလား ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာသော မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာသည်။

ချူးရှန့်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ဝိုက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ အကြည့်သည် မျက်နှာကျက်ပေါ်ရှိ သတိမထားမိနိုင်သော မီးခိုးငွေ့ဖမ်းကိရိယာပေါ်တွင် တစ်စက္ကန့်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ထောက်လှမ်းရေး မျက်လုံးတစ်လုံး ပုန်းကွယ်နေ၏။

သူသည် လက်ထဲရှိ ဝီစကီပုလင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ ပယင်းရောင် အရည်များက အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

ပစ်မှတ်မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ ခေါင်းပင်ဖြစ်တော့၏။

ကင်မရာနောက်ကွယ်တွင် မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှုများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သူ သိထားသည်။

ဤဟန်ဆောင်မှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ရပေမည်။

ထို့အပြင် တင်ဆက်မှုသည်လည်း အလွန် ကောင်းမွန်နေရမည်ဖြစ်၏။

စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းထဲတွင် အဘိုးကြီးကေသည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မကြာမီ ပေါ်ပေါက်လာတော့မည့် ပြကွက်ကောင်းတစ်ခုအတွက် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ရှိနေပုံရသည်။

ရွေ့လျား ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ချူးရှန့်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို ကိုယ်စားပြုသော ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် အစက်ကလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို တည်ငြိမ်နေသော မျဉ်းကွေးသည် ယခုအခါ သူ၏ နှလုံးသားကို အကြိမ်ကြိမ် လှီးဖြတ်နေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ချူးရှန့်သည် ပုလင်းကို ချမထားလိုက်ချေ။

ထိုအစား ပုလင်းကို နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ဖန်ကွဲစများသည် နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့၏။

သူသည် လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ ကော်လာမှ ဆွဲကိုင်ကာ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဒူးဖြင့် တိုက်ချလိုက်သည်။

“အု…ဝေါ့”

လူငယ်ရဲအရာရှိသည် အချဉ်ရည်တစ်လုတ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွား၏။

ချူးရှန့်၏ ရက်စက်သော မျက်နှာသည် သူ၏ မျက်နှာနှင့် နီးကပ်လုမတတ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အူသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အတွင်းစိတ်ကူးဖြစ်သော ယုံကြည်အောင် လုပ်ပြရမယ် မဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေလိမ့်မယ်ဟူသော စကားရပ်အား ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။

လူငယ်ရဲအရာရှိနှင့် ဖန်သားပြင်နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော အဘိုးကြီးကေတို့ ကြားလိုက်ရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ကြေညာချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ အသက်က ငါ့လက်ကို ညစ်ပတ်ခံဖို့ မတန်ဘူး..."

"ပြောစမ်း... မင်းကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ... မင်းရဲ့ အထက်အရာရှိက ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့ မင်းတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲမှာ နောက်ထပ် ဘယ်သူတွေက လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တွေ ဖြစ်နေသေးလဲ..."

"ရှင်းပြစမ်း..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ သေရတာကို တောင့်တချင်စရာ ဖြစ်အောင် ငါ လုပ်ပြမယ်..."