အခန်း ၁၉၃

အခန်း(၁၉၃) ငရဲမင်း၏ စည်းမျဉ်းများသည် ငါ၏ စည်းမျဉ်းများပင် ဖြစ်၏

လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှပ်ချေးများနှင့် မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်များလည်း လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီ။

"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်..."

သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားကိုသုံး၍ အမည်အချို့နှင့် လိပ်စာများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်၏။ ၎င်းအမည်များသည် ရဲတပ်ဖွဲ့အတွင်းမှ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော သိုးမည်းများဖြစ်ပြီး စောစီးစွာ ဖယ်ရှားပစ်သင့်သော ကင်ဆာအကျိတ်များပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ကြားပြီးနောက်တွင်လည်း ချူးရှန့်၏ မျက်နှာထက်မှ ဖျက်ဆီးလိုသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များသည် အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိချေ။

စောင့်ကြည့်ရေးခန်းထဲတွင်မူ။

မဟာဗျူဟာမှူးသည် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အထင်အမြင်သေးသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

"ဒီလောက်လေးတောင် ခံနိုင်ရည်မရှိတဲ့ အလုပ်သင်ရဲပါလား... ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း သိပ်တော့ မထူးခြားပါဘူးလေ..."

သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အရိပ်ထဲတွင်မူ အဘိုးကြီးကေသည် အသက်မပါသော ပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့နေပြီး ဤပြကွက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

အထူးအခန်းထဲတွင်မူ။

ချူးရှန့်သည် လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်၏။

သူသည် ရွှံ့ဗွက်ပေနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပုပ်ဟောင်နေသော အမှိုက်ပုံတစ်ပုံကို ကြည့်သကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရွံရှာမုန်းတီးမှုမှာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။]

[အတွင်းစိတ်ကူး... ပြဇာတ်ပြီးသွားပြီမို့ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ။]

ချူးရှန့်၏ ပါးစပ်မှ အေးစက်စူးရှသော စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ထွက်သွားစမ်း..."

လူငယ်ရဲအရာရှိသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တီးတိုးစကားသံနှင့်တူသော ချူးရှန့်၏ အသံသည် နောက်မှ ကပ်လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီအမှိုက်လို သတင်းအချက်အလက်တွေကို မင်းတို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အွန်လိုင်းအက်ဒမင်ဆီ ယူသွားလိုက်..."

"ဒါက ငါ ချန်လုံက ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ကိုပေးတဲ့ ပထမဆုံး လက်ဆောင်ပဲလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်..."

"နောက်တစ်ခါကျရင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့အိမ်ပေါက်ဝအထိ လာပြီး သူ့ရဲ့ ခွေးသက်ကို နှုတ်ယူပစ်မယ်..."

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူးရှန့်သည် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ လူငယ်ရဲအရာရှိ၏ နံရိုးများကို တိကျစွာ ကန်ချလိုက်တော့သည်။

အဆိုပါ အင်အားကို ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ တိကျမှုမျိုးဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"အား..."

ထိုသူသည် လူသားတစ်ယောက်နှင့်မတူသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးကောက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးပဲ့သွားသော နံရိုးများမှ ပြင်းထန်လွန်းသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားလေတော့၏။

၎င်းသည် အသက်အန္တရာယ် မဖြစ်စေဘဲ အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချူးရှန့်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ချေ။

သူသည် လှည့်၍ အရက်ဘီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မဖွင့်ရသေးသော ဝီစကီပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် အဖုံးကို ရိုက်ဖွင့်ကာ တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

၎င်းသည် တဝီဝီမြည်နေသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ နင်းချေလိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်။

ခွေးရူးသည် ယုံကြည်ရသော နောက်လိုက်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ရဲအရာရှိကို အရင်ဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အရက်သောက်နေသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် အစွန်းရောက်ယုံကြည်မှုတို့ ရောယှက်နေသော ထူးဆန်းသည့် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလုံ... ပင်ပန်းသွားပါပြီ..."

သူက လက်ယမ်းပြလိုက်ရာ နောက်လိုက်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး လူငယ်ရဲအရာရှိကို ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြတော့သည်။

"အဘိုးကြီးကေက အရမ်း သဘောကျနေတယ်..."

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး ကျူးဘား စီးကရက်တစ်လိပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးကာ အလွန် နှိမ့်ချသော ဟန်ပန်ဖြင့် သူ့ဘာသာ မီးညှိပေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို သူ လက်ခံရရှိတယ်လို့ ပြောတယ်..."

ချူးရှန့်သည် ထူထဲသော ဆေးလိပ်ငွေ့ဝိုင်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့များသည် သူ၏ ရက်စက်ပြီး အေးစက်သော မျက်နှာကို ဝေဝါးသွားစေသည်။

"ဪ..."

သူက စကားတစ်ခွန်းဖြင့်သာတုံ့ပြန်ခဲ့၏။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ]

[အတွင်းစိတ်ကူး.... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ]

သို့သော် ခွေးရူး ကြားလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ နှလုံးခုန်ရပ်သွားစေလောက်သည့် အခြားသော စကားသံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"အင်း..."

၎င်းသည် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးက သူ၏ မှူးမတ်များ၏ တင်ပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ပေးမည့် အသဘာဝအကျဆုံးသော တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။

တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသော်လည်း မွေးရာပါ ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေ၏။

ခွေးရူး၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားပြီး သူ၏ အပြုံးသည် ပို၍ပင် ရိုသေလေးစားမှု အပြည့် ရှိလာခဲ့သည်။

ဤလူသည် မွေးရာပါ အထက်လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်သူပင်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်။

ချူးရှန့်သည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေမှ ဒုတိယအကြီးအကဲအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မြေအောက်လောကတွင် အစ်ကိုလုံဟု လူသိများလာခဲ့သည်။

ခွေးရူး၏ ပိုင်နက်နယ်မြေသည် သူ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေဖြစ်သည်။

ရာထူးတက်ပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး တာဝန်မှာ ပြဿနာများကို ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်၏။

မြို့အရှေ့ပိုင်းရှိ အကြီးဆုံး မြေအောက်လောင်းကစားရုံတွင် ဂိုဏ်းငယ်နှစ်ခုကြား လိမ်လည်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားရာမှ စကားများရန်ဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဓားမများနှင့် သံပိုက်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူဆယ်ဂဏန်းကျော်သည် သန်းချီတန်ဖိုးရှိသော လောင်းကစားရုံခန်းမကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြလေပြီ။

ခွေးရူး ဖုန်းခေါ်လာချိန်တွင် ချူးရှန့်သည် စားသောက်ဆိုင်၌ အလယ်အလတ် ကျက်ရုံကင်ထားသော အမဲသားကင်ကို အေးအေးလူလူ စားသောက်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလုံ... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ... နေရာလည်း အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကောင်စုတ်နှစ်ကောင်က ပြဿနာရှာနေကြတယ်... အစ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ချူးရှန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

သူ အမုန်းဆုံးအရာမှာ စားသောက်နေစဉ် အနှောင့်အယှက်ပေးခံရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"သိပြီ..."

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်။

လောင်းကစားရုံရှေ့ရှိ ဧရိယာသည် ရှုပ်ပွနေ၏။

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့နှင့် အရက်နံ့များ ရောနှောနေသည်။

“ကျွီ….”

စူးရှသော ဘရိတ်အုပ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အနက်ရောင် မာစီဒီးစ် အက်စ်-ကလပ်စ် ဆီဒင်ကားတစ်စီးသည် တိတ်ဆိတ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေသော လောင်းကစားရုံရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ကားတံခါး ပွင့်လာပြီး ချူးရှန့် ထွက်လာခဲ့၏။

ယနေ့တွင် သူသည် နေကာမျက်မှန်ကို မတပ်ဆင်ထားဘဲ လက်လုပ် အနက်ရောင် ထန်စတိုင်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ ထက်မြက်ပြီး သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုသူများကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထိုခဏတွင်ပင်။

လောင်းကစားရုံ အဝင်ဝတွင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ရုပ်ရည်ရှိသော လူမိုက်ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့သည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူတို့၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။

လောင်းကစားရုံသည် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

မျက်လုံးအားလုံးသည် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဤဧည့်သည်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

အရက်မူးပြီး ယစ်မူးနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော ဆံပင်ဝါရောင်နှင့် လူမိုက်တစ်ဦးသည် ယိမ်းယိုင်နေရင်း သွေးများ ယိုစီးကျနေသည့် သံပိုက်လုံးဖြင့် ချူးရှန့်ကို ချိန်ရွယ်ထားလေသည်။

"မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ... ငါတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီပဲ..."

ချူးရှန့်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူသည် လောင်းကစားရုံ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း စတင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် နှေးကွေးနေသော်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သေမင်း၏ ဗုံသံကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တိကျစွာ ရိုက်ခတ်နေ၏။

ထိုမမြင်ရသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်က လေထုကို ထူထဲပြီး စေးကပ်သွားစေကာ အသက်ရှူရန်ပင် မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်လာစေသည်။

"တောက်... ငါ မင်းကို ပြောနေတယ်လေ... မင်းက နားပင်းနေတာလား... မျက်ကန်းနေတာလား..."

လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံရပြီး အရှက်ခွဲခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော ဆံပင်ဝါရောင်နှင့်လူ၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် အင်အားဖြင့် ချူးရှန့်၏ ခေါင်းဆီသို့ သံပိုက်လုံးကို လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ အသံထွက်လာ၏။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြကာ ဦးနှောက်များ ပွင့်ထွက်သွားမည့် သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ရှိနေကြသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ။

မျှော်လင့်ထားသော တုံးတိတိ ထိမှန်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

၎င်းအစား အရိုးများ ပြုတ်ထွက်သွားသည့် ပြတ်သားသော အသံလေးချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သွားများပင် ကျိန်းစက်သွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်လှပေသည်။

ဒေါက်…

ဒေါက်…

ဒေါက်…

ဒေါက်…

ဆံပင်ဝါရောင်နှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။

သူ၏ လက်ထဲရှိ သံပိုက်လုံးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ အသံမည်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသည် အရိုးများ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး သူ့ကို ကျိုးပဲ့နေသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

သူသည် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သတိရှိနေကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးစပ်ကို ဟထားသော်လည်း အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်ပင် ထွက်မလာနိုင်ချေ။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချူးရှန့်သည် တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။

သူသည် လောင်းကစားရုံ အလယ်ဗဟိုရှိ ပျက်စီးနေသော လောင်းကစားစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရှိနေသော တစ်လုံးတည်းသော ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူ၍ ထိုင်လိုက်၏။

သူသည် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကျိုးပဲ့နေသော စားပွဲမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စည်းချက်ကျကျ ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေလိုက်သည်။

ဒေါက်…

ဒေါက်…

ဒေါက်…

အသံတိုင်းသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေသည့် လေးလံသော တူထုသံကဲ့သို့ပင်။

လောင်းကစားရုံတစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

ရွှံ့တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲကာ ခန္ဓာကိုယ် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသော ဆံပင်ဝါရောင်နှင့်လူကို ကြည့်နေသူတိုင်းသည် ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသည်က မည်သို့သော နည်းဗျူဟာမျိုးနည်း။

၎င်းသည် လူကို မသတ်သော်လည်း လူတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်ခြင်းထက် အဆတစ်ရာ ပို၍ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

ချူးရှန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များသည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ စဉ်းစားနေသည်မှာ ညစာစားရန် အမြန်ဆုံး ပြန်နိုင်ရန်အလို့ငှာ အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် ကိစ္စများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်နည်း ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်၏။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။]

[အတွင်းစိတ်ကူး... ပြဿနာရှာတဲ့သူကပဲ လျော်ကြေးပေးရမယ်... အမြန်ရှင်းပြီး ဤနေရာကနေ ထွက်သွားကြ... ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ]

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အသံတစ်ခုသည် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော လောင်းကစားရုံအတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သူမှားတယ် မှန်တယ်ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"ဒီနေရာက ငါ ချန်လုံပိုင်တဲ့နေရာပဲ..."

"မင်းတို့က ငါ့နေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်..."

ချူးရှန့်သည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်၏။

"ပြုပြင်စရိတ် သုံးသန်း... နောက်နှစ်နာရီအတွင်း ငွေတွေက အကောင့်ထဲ ရောက်နေရမယ်..."

"အဲဒီအပြင် ငါ့မှာစည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိတယ်..."

သူ၏ အကြည့်များသည် အကြောက်လွန်၍ ဖြူရော်နေသော ပုဆိန်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"အငြိုးအတေးတွေက မိသားစုဝင်တွေဆီ မရောက်သင့်ဘူး..."

"အဲဒီအမှိုက်ကောင်က ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် သူ့ကို အခုလို လုပ်ပစ်တာက မှန်ကန်တယ်..."

"မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းထဲက ဘယ်သူက သူ့မိသားစုရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ထိရဲလဲ..."

ချူးရှန့်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး လူသတ်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

"မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်မယ်..."

"ငါ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ..."

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီချလိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

မည်သူက ထောက်ခံပြီး မည်သူက ကန့်ကွက်မည်နည်း။

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေပြီး ပြည့်လျှံနေလုမတတ် ဖြစ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤလူသည် သူပြောသည့်အတိုင်း အတိအကျ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဆိုသည်ကို သူတို့ သံသယ မရှိကြပေ။

“ဘုန်း…”

ပုဆိန်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်သည် ပထမဆုံး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားကာ သူ၏ အသံမှာလည်း ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုလုံ... အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ လျော်ပေးပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း လျော်ပေးပါ့မယ်..."

အခြားခေါင်းဆောင်ကလည်း အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ခစားတော့၏။

"အစ်ကိုလုံ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိခဲ့ဘူး... အစ်ကိုလုံရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ကျွန်တော်တို့ မျက်စိကန်းပြီး မမြင်ခဲ့မိပါဘူး..."

ထိုကဲ့သို့ပင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အလဟဿဖြစ်စေသော စကားတစ်ခွန်းမျှ မပါသလို သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲလည်း တစ်ချက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

အကြည့်တစ်ချက်၊ လက်ဟန်အမူအရာ တစ်ချက်နှင့် ရိုးရှင်းသော စည်းမျဉ်းအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့၏။

ချူးရှန့်၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုသည် ကျန်းချန်မြို့၏ မြေအောက်လောက တစ်ခွင် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ခွေးရူး၏ အနားသို့ အစစ်အမှန် အသက်ရှင်နေသည့် ယမတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီဆိုသည်ကို လူတိုင်း သိရှိသွားကြသည်။

ထိုငရဲမင်းသည် လူသတ်ခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။

သူ နှစ်သက်သည်မှာ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာခြင်းသာဖြစ်၏။

ညဥ့်နက်ချိန် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်ပြီး ဇိမ်ခံအထူးအခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့၏။

သူသည် အင်္ကျီလက်ဖျားများကို ပေါ်လွင်စေရန် ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။

ချင်ယွိပင်းထံမှ လက်ဆောင်ရရှိထားသော ခိုးနားထောင်ခြင်းနှင့် တည်နေရာ ခြေရာခံခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်များ ပါဝင်သည့် လက်ကြယ်သီးသည် မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေ၏။

သူသည် ၎င်းကို ထိတွေ့ရန် လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်…

တံခါးပေါ်မှ အရေးတကြီး ခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ချူးရှန့်သည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အေးစက်သော အမူအရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ခွေးရူးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်ရခက်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လေးနက်မှု အငွေ့အသက်များလည်း ပါဝင်နေ၏။

"အစ်ကိုလုံ... တကယ့်ကို မိုက်တယ်ဗျာ..."

သူသည် ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"လောင်းကစားရုံက ကိစ္စကို ကျွန်တော် ကြားပြီးပြီ... အစ်ကို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို အနုပညာမြောက်တယ်... လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး သတ်ပစ်လိုက်သလိုမျိုးပဲ..."

ချူးရှန့်သည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့၏။

ခွေးရူးသည် သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အလွန်

လေးနက်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလုံ... အစ်ကို့ကို ကြိုပြောပြရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်..."

သူသည် ချူးရှန့်အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ အသံမှာ သဲ့သဲ့မျှသာကြားရ၏။

"မကြာသေးခင်က ရွှေတြိဂံဒေသကနေ ဂိုဏ်းဆီကို ပစ္စည်းကောင်းတစ်သုတ် ရောက်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ လွှဲပြောင်းပေးတဲ့ အချိန်မှာ ပြဿနာနည်းနည်းရှိခဲ့တယ်..."

"ပစ္စည်းတစ်ဝက်လောက်က လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး ပျောက်သွားတယ်..."

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများမှာ မသိမသာလေး တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီးကေ... ဒေါသအရမ်းထွက်နေတယ်..."

ခွေးရူး၏ လည်စေ့သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ လက်သွားခဲ့၏။

"ကုမ္ပဏီရဲ့ အထက်ပိုင်းအလွှာတွေထဲမှာ သူလျှိုရှိနေတယ်လို့ သူ သံသယဝင်နေတယ်..."

"အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ခုလိုမျိုးကိစ္စတွေဖြစ်ပြီးတာနဲ့ သူက မိသားစုညစာစားပွဲတစ်ခု လုပ်လေ့ရှိတယ်..."

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်အဆင့်နဲ့ အထက်က လူတိုင်း တက်ရောက်ရမယ်..."

"အစ်ကိုလုံ... အစ်ကိုက အခုမှ တာဝန်ယူထားတာဆိုတော့ အစ်ကို့ရဲ့ ရာထူးက မတည်ငြိမ်သေးဘူး... ဟိုလူအိုကြီးတွေက အထူးသဖြင့် မဟာဗျူဟာမှူးရဲ့ လူတွေက အပြစ်အားလုံးကို အစ်ကို့ဆီ ပုံချဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်..."

"ဒီမိသားစုညစာစားပွဲက..."

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီတွင်ပင် တံခါးခေါက်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

နောက်လိုက်တစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အနက်ရောင် ကတ္တီပါလင်ပန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဦးညွှတ်လျက် ဝင်ရောက်လာသည်။

လင်ပန်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်အနားသတ်ထားသော အနက်ရောင်ကတ်ပြားတစ်ခုရှိနေ၏။

ကတ်ပြားပေါ်တွင် ကေ ဟူသော အက္ခရာတစ်လုံးတည်းကိုသာ ထင်ရှားပေါ်လွင်စွာ ရေးသားထားလေသည်။

ခွေးရူးသည် ထိုကတ်ပြားကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

သူက အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မိသားစုညစာစားပွဲအတွက် ဖိတ်စာက... ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ..."

သူသည် ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားကြင်နာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုလုံ... အဘိုးကြီးကေက အစ်ကို့အတွက် နောက်ထပ် သတင်းစကားတစ်ခု ပါးလိုက်သေးတယ်..."

"ဒီမိသားစုညစာစားပွဲက သရဲဖမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူးတဲ့..."

"ပြဇာတ်ကို ကြည့်ဖို့သက်သက်ပဲတဲ့..."

"ရှင်းလင်းရေးလုပ်မယ့်... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပြဇာတ်ကြီးပေါ့..."