အခန်း ၁၉၄
Vol. 20 Ch. 194
အခန်း(၁၉၄) သူတစ်ဦးတည်းကသာ အရှေ့ဘက်မြို့၏ စည်းမျဉ်းဖြစ်သည်
ခွေးရူး၏ ဟောင်သံက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်ခံစားမိသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။
ချူးရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ရွှေရောင်ကွပ်ထားသော အနက်ရောင်ကတ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ထင်ရှားသော အက္ခရာ ကေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ၎င်းကို ထိတွေ့လိုက်ရသည်မှာ အဆိပ်သုတ်လိမ်းထားသကဲ့သို့ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက်သာ ရှိနေသည်မှာ ဤရှုပ်ထွေးမှုများက ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး လူတစ်ယောက်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေခွင့်မပေးနိုင်တော့ဘူးလား ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။
[ဒင်... စိတ်တွင်းမှ အတွေးများဖြစ်သော ကျစ် ဒါက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ ကို ရက်စက်သော လူမိုက် ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲနေသည်... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ]
ခွေးရူး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက အလွန်မောက်မာသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သူရဲကောင်းအားလုံးကို အရေးမစိုက်သည့် လုံးဝ အထင်အမြင်သေးမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်ကိုသာ ဖြစ်ပေသည်။
*ပြဇာတ် ကြည့်နေတာလား…”
“သူ တည်ဆောက်ထားတဲ့ စင်မြင့်က ငါ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့တောင် လောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်နေတာ…”
“ဘုန်း…”
ခွေးရူး၏ ဦးနှောက်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။
သူ နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။
ချန်လုံဆိုလိုသည်မှာ ဤပြသမှုက သူ့ကို မကျေနပ်စေပါက သူသည် အဘိုးကြီးကေ၏ ပုန်းခိုရာနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ဖြစ်ပေသည်။
မည်မျှမောက်မာပြီး မည်မျှ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်သော အပြုအမူဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးမိလိုက်ပေသည်။
ခွေးရူး၏ သွေးများက ချက်ချင်း ဆူပွက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ရူးသွပ်သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ဦးခေါင်းခွံထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းသည် ကမ္ဘာကြီးကို အတူတကွ အုပ်စိုးခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလှပေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုလုံ…”
ခွေးရူးက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ စူးရှနေ၏။
“မိသားစုညစာစားပွဲမှာ ကျွန်တော့်လူတွေက အစ်ကို့လူတွေပါပဲ... အစ်ကို့ကို သွားဖြဲပြရဲတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး လည်ပင်းကို ချိုးပစ်မှာပါ…”
ချူးရှန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူ့ကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်ပေသည်။
သူက အေးအေးချမ်းချမ်းနေရန် လိုအပ်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…
အပြာရောင်ရင့်ရင့် စောင့်ကြည့်ကွပ်ကဲရေးစင်တာ ဖြစ်သည်။
စစ်မှန်သော မဟာဗျူဟာမှူးသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ခွေးရူး၏ ဖားယားနေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် မနာလိုမှုများက လက်ဖြာသွားပေသည်။
“အရူးပဲ…”
သူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။
“အဘိုးကြီးကေကိုယ်တိုင် ချထားတဲ့ နယ်ရုပ်ကို ခွန်အားကိုပဲ သုံးတတ်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်အတွက် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ စွန့်ပစ်လိုက်တာ... ခွေးရူးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိုက်မဲမှုကြောင့် အစောကြီး ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် သေရလိမ့်မယ်…”
သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သားရေကုလားထိုင်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်သွားပေသည်။ အရိပ်များက သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရ၏။
“သားရဲတစ်ကောင်လား…”
အီလက်ထရောနစ်နည်းဖြင့် ပြောင်းလဲထားသော အသံတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။
မဟာဗျူဟာမှူးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“အဘိုးကြီးကေ... မူလဇစ်မြစ် မသိရတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က လူကြီးမင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုခံရဖို့ မတန်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ပါ... သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းအားလုံးက အကြမ်းဖက်မှုအပေါ်မှာပဲ အခြေခံထားတယ်... ဒီလိုလူမျိုးက အသုံးဝင်ပေမဲ့ သူက ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်ထွက်သွားဖို့ ပိုများတယ်…”
“အိုး…”
အဘိုးကြီးကေ၏ အသံကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ…”
မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားပေသည်။
“သားရဲတစ်ကောင်ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ လိုတယ်... မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းမှာ လက်သီးတွေချည်းပဲဆိုရင် လုံလောက်မှု မရှိဘူးဆိုတာကို သူ နားလည်အောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်…”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ပေသည်။
“အားဟူ... ငါပါ…”
“မဟာဗျူဟာမှူး... ဘာအမိန့်များရှိပါသလဲ…”
“အရှေ့ဘက်မြို့ကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ ချန်လုံကို ခွေးရူးက အရမ်း အထင်ကြီးနေတယ်…”
မဟာဗျူဟာမှူးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။
“သူ့ကို အလုပ်တစ်ခုလောက် ပေးလိုက်စမ်းပါ... အရှေ့ဘက်မြို့ဆိုတာ သူလို ပြင်ပလူတစ်ယောက်က အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိပါစေ…”
“နားလည်ပါပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့ မဟာဗျူဟာမှူး... သူ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်သွားအောင် ကျွန်တော် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်…”
ဖုန်းချပြီးနောက် မဟာဗျူဟာမှူးက ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပေသည်။ ခဲတစ်လုံးတည်းနှင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအရာက ချန်လုံ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေရုံသာမက စကားနားမထောင်ဘဲ ကြားနေဝါဒီ လုပ်နေသူ အနည်းငယ်ကိုလည်း အားလျော့သွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။
သူက အဘိုးကြီးကေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အဘိုးကြီးကေက တိုးညင်းပြီး နားလည်ရခက်သော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပေသည်။ ထိုရယ်သံက မဟာဗျူဟာမှူး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကို အေးစက်သွားစေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်သည်။
ချူးရှန့်သည် ရှားရှားပါးပါး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်လိုက်ရပြီး ဟိုတယ်၏ အမိုးပေါ်ရှိ လည်ပတ်နေသော စားသောက်ဆိုင်တွင် နံနက်စာကို သုံးဆောင်နေရင်း အောက်ဘက်ရှိ မြို့ကို ငုံ့ကြည့်နေပေသည်။
အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
“တီ….တီ..”
နားဝင်မချိုသော ဖုန်းမြည်သံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ခွေးရူး၏ ဒေါသတကြီးအသံထွက်ပေါ်လာ၏။
“အစ်ကိုလုံ... ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သွားပြီ... အရှေ့ဘက်မြို့မှာရှိတဲ့ ဘားတွေ၊ ကေတီဗွီတွေနဲ့ ရေချိုးခန်းတွေလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အများအပြားကို တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်…”
“အဲဒီလူတွေကို ဦးဆောင်နေတာက ပုဆိန်ဂိုဏ်းက အားဟူပဲ... ဒီခွေးမသားတွေက အစ်ကို့ကို တမင်သက်သက် ရန်ရှာနေတာ အသိသာကြီးပဲ…”
ချူးရှန့်က ငရုတ်ကောင်းမည်းဆော့စ် စိမ်ထားသော အမဲသားတစ်ဖဲ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးနေပေသည်။
အနှောင့်အယှက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှပေသည်။ နံနက်စာ စားနေသည်ကိုပင် အေးအေးချမ်းချမ်း မစားရချေ။
“သိပြီ…”
သူက အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ စကားအနည်းငယ်ကိုသာ ဆိုလိုက်ပြီး ဖုန်းချပစ်လိုက်ပေသည်။
ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ခွေးရူးက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မင်းတို့ အားလုံး ကြားလိုက်ကြလား... အစ်ကိုလုံက သူ သိတယ်လို့ ပြောတယ်... အစ်ကိုလုံက ဒီလူရွှင်တော်တွေကို လုံးဝ အလေးမထားဘူးကွ…”
သူ အော်ဟစ်လို့ ပြီးသွားသည်နှင့် ချူးရှန့်၏ စာတိုလေး ရောက်ရှိလာပေသည်။ စာလုံး အနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပေသည်။
“လမ်းလာမရှုပ်နဲ့…”
ခွေးရူးက ချက်ချင်း နားလည်သွားပေသည်။
ဤသည်မှာ အစ်ကိုက အရှေ့ဘက်မြို့က ပြဿနာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပင်ဖြစ်မည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။
အရှေ့ဘက်မြို့၌ ညဟုခေါ်သော ဘားတစ်ခု ရှိပေသည်။
ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော အားဟူသည် ဘားကောင်တာပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်တင်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ လူများကို ကြွားလုံးထုတ်နေ၏။
“ဘာကို ကြောက်နေစရာလိုလို့လဲ... အဲဒီချန်လုံဆိုတာက ခွေးရူး မြှောက်ပေးထားတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ထက် မပိုပါဘူး... မဟာဗျူဟာမှူးက ငါ့ကို ကြိုပြောထားတယ်... ငါတို့သာ အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်မယ်ဆိုရင် အရှေ့ဘက်မြို့က အခုကစပြီး ငါတို့ပိုင်တာပဲ…”
“ချန်လုံ ရောက်လာတဲ့အခါ…”
စကားပင် မဆုံးသေးချေ။
“ဘုန်း…”
ဘား၏ လေးလံသော သစ်သားတံခါးကြီးမှာ အမြောက်ဆန်ဖြင့် အပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားပေသည်။ နောက်ကျောမှ အလင်းရောင်ဖြင့် အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခုက ရှုပ်ပွနေသော အရာများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝင်ရောက်လာ၏။
သူသည် အနက်ရောင် သီးသန့် ထန်စတိုင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိသည့်အပြင် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်သော အေးစက်မှုတစ်ခု ပါရှိနေပေသည်။
ထိုသူမှာ ချူးရှန့်ပင်ဖြစ်သည်။
အားဟူက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးဖြီးလိုက်၏။
“ဘုရားရေ... သူက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း လာရဲတယ်ပေါ့... ညီအစ်ကိုတို့... သူ့ကို အသေလုပ်လိုက်ကြ…”
သံပိုက်များနှင့် ဓားမများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမိုက် ဆယ်ဂဏန်းကျော်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြပေသည်။
ချူးရှန့်က သူတို့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ချေ။
သူ၏ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားသော အငွေ့အသက် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သည့် အားဟူကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပေသည်။
တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။
နှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။
သူက လူအုပ်ထဲသို့ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။
လူမိုက်တစ်ဦးက သံပိုက်ဖြင့် ချူးရှန့်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း ချူးရှန့်က အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်ဘဲ သူ၏ လက်ဖြင့်သာ ပြန်လည်ရိုက်ပုတ်လိုက်ပေသည်။
“ဖြောင်း…”
လူမိုက်၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအဖြစ် နောက်သို့ ကွေးသွားပြီး အရိုးက အသားကို ဖောက်ထွက်လာပေသည်။
“အား…”
အော်ဟစ်သံများကို မကြားရမီမှာပင် ချူးရှန့်က သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ စက္ကန့်သုံးဆယ်ပင် မပြည့်သေးချေ။
ဘားအတွင်း၌ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်သူဟူ၍ လုံးဝ ထိတ်လန့်နေသော အားဟူတစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ချူးရှန့်က သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
အားဟူ၏ ခြေထောက်များက အားပျော့သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ပုလင်းမှာလည်း အပိုင်းအစများအဖြစ် ကွဲကြေသွားပေသည်။
“အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ဒါတွေအကုန်လုံးက မဟာဗျူဟာမှူး ခိုင်းလို့ပါ... မဟာဗျူဟာမှူးက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခိုင်းတာပါ…”
ချူးရှန့်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားခဲ့ဖူးသည့် အားဟူ၏ ဘယ်ဘက်ဒူးကို ထိလိုက်ပေသည်။
“ဖြောက်…”
ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အားဟူ၏ ဒူးများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် နောက်သို့ ကွေးသွားတော့သည်။
“အား…”
ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများက လမ်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။ ချူးရှန့်က လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အေးစက်စက် စကားလုံးများက လေထုထဲတွင် ရစ်ဝဲနေ၏။
“မင်းရဲ့ သခင်ကို သွားပြောလိုက်... နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုက်တတ်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်လို့…”
ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက်တွင်ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက်မြို့တွင် မြေအောက် မာကျောက်လောင်းကစားရုံတစ်ရုံ ရှိပေသည်။
အားဟူ ဒုက္ခရောက်သွားပြီဆိုသော သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အခြားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေသော ချူးရှန့်နှင့် ဝင်တိုက်မိသွားပေသည်။
“ခင်... ခင်ဗျား... အဝေးကို ထွက်သွားစမ်း…”
ချူးရှန့်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲ
ဖြစ်၏။ သူက ထိုသူကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက အလောင်းတစ်လောင်းကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
တစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွား၏။
နှစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွား၏။
သုံးစက္ကန့် ကုန်လွန်သွား၏။
“ဘုန်း…”
သေမင်းတမျှ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် ခေါင်းဆောင်၏ ဓားမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သူ၏ ပေါင်ကြားမှ အနံ့အသက်ဆိုးရွားသော အရည်များက လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့လာပေသည်။ သူသည် အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် သေးထွက်ကျသွားခြင်းဖြစ်၏။
နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။
အနောက်ဘက်မြို့ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံတစ်ရုံဖြစ်သည်။
ဗင်ကား ဆယ်စီးခန့်ဖြင့် နောက်ဆုံး လူတစ်စုသည် ကျန်းချန်မြို့မှ ထွက်ပြေးရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားနေကြပေသည်။
“ဝုန်း…”
အင်ဂျင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများကြားတွင် အနက်ရောင် မာစီဒီးစ်အက်စ်-ကလပ်စ် ကားတစ်စီးက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။ ချူးရှန့်က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပေသည်။
မျက်လုံးများ နီရဲနေသော ဗင်ကားမောင်းသူက လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းလိုက်ပြီး သံမဏိ သတ္တဝါကြီး၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်နေသော လူရိပ်ဆီသို့ ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။
“သေစမ်း…”
တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ကျော် အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝင်တိုက်လာမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချူးရှန့်က ရှောင်တိမ်းခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ ကား၏ အရှေ့ပိုင်းက သူ့ကို ဝင်တိုက်မိတော့မည့် အချိန်တွင် သူက ညာဘက်ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။
“ဘုန်း…”
နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပေသည်။
အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာသော ဗင်ကားသည် မျက်မြင်မရသော ရှေးဟောင်း တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကားအရှေ့ပိုင်း တစ်ခုလုံးမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြိုကျကာ လိမ်ကောက်ပြီး အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။
ကားအင်ဂျင်ဖုံးမှာ လေထဲသို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွား၏။ ဘီးများမှာလည်း မြေပြင်မှ လွတ်ထွက်သွားပေသည်။
တန်ချိန်နှစ်တန်ရှိသော သံမဏိသတ္တဝါကြီးမှာ သူ၏ ပြင်းထန်သော ကန်ချက်ကြောင့် လေထဲတွင် လန်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
အနောက်တွင် ပါလာသော ကားဆယ်စီးခန့်မှာလည်း ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်ရသဖြင့် အချင်းချင်း ဝင်တိုက်မိကုန်ကြ၏။
လူတိုင်းက နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေထောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သော အမျိုးသားကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။ သူတို့၏ လောကအမြင်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုကန်ချက်ကြောင့် လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စောင့်ကြည့်ကွပ်ကဲရေးစင်တာတစ်ခုလုံး သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာမှာ လူသေတစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ ဖြူရော်နေပေသည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်သည် စုစုပေါင်း ငါးဆယ့်ခုနစ်မိနစ် အတွင်းပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ ကြော့ရှင်းပြီး အကြမ်းဖက်ဆန်ကာ ထိရောက်မှုရှိလှပေရာ ပြည့်စုံသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အနုပညာတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။
အရိပ်ထဲတွင် အဘိုးကြီးကေ၏ အီလက်ထရောနစ်နည်းဖြင့် ပြောင်းလဲထားသော ရယ်သံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားသော ကျေနပ်မှုနှင့် ကြက်သီးထဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တို့ ရောယှက်နေပေသည်။
“မဟာဗျူဟာမှူး…”
“မင်းက သူ့ကို အရှေ့ဘက်မြို့ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာစေမယ့် မယုံနိုင်စရာ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ပေးလိုက်တာပဲ…”
“ဒါပေမဲ့လည်း အဆင်ပြေပါတယ်လေ…”
“ပြည့်စုံတယ်... ထိန်းချုပ်မရတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကို လှောင်အိမ်ထဲ ဘယ်လို ထည့်မလဲဆိုတာကို လူတိုင်းကို မြင်ခွင့်ပေးလိုက်ရတာပေါ့…”
“မိသားစုညစာစားပွဲ…”
“ငါ စိတ်ကူးထားတာထက်ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာလိမ့်မယ်…”
မဟာဗျူဟာမှူးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။ အဘိုးကြီးကေ၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်ရန် သူ့တွင် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။
ချူးရှန့်၏ ဟိုတယ်အခန်းထဲတွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မမြည်ခဲ့ဖူးသော လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသည့် ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းတစ်လုံးသည် ရုတ်တရက် စူးရှသော မြည်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လာပေသည်။
ချူးရှန့်က ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးမှုမရှိသော နံပါတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖုန်းဖြေလိုက်၏။ ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အီလက်ထရောနစ်နည်းဖြင့် ဖန်တီးထားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ယင်း၏အတွင်းမှ နာကြည်းမှုနှင့် အေးစက်မှုများကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။
သူကား မဟာဗျူဟာမှူး ဖြစ်ပေသည်။
“ချန်လုံ... မင်းက တခြားသူတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့နေရာမှာ တကယ့်ကို တော်တာပဲ…”
“မိသားစုညစာစားပွဲမှာ မင်းအတွက် ပိုကြီးမားတဲ့ စင်မြင့်တစ်ခုကို ငါ ပြင်ဆင်ထားတယ်…”
“မင်းအတွက် ပြာကလွဲပြီး ဘာမှမကျန်ရစ်စေမယ့် စင်မြင့်တစ်ခုပေါ့…”