အခန်း ၁၉၅

အခန်း(၁၉၅) ပူးပေါင်းကြံစည်မှုအတွက် စားပွဲလား၊ ၎င်းသည် ညစာစားပွဲမျှသာ ဖြစ်သည်

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ မဟာဗျူဟာမှူး၏ အေးစက်သော အသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ချူးရှန့်သည် မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ဖုန်းကို သူ၏နားမှ ခွာလိုက်လေသည်။

သူသည် ဖုန်းချရန်ပင် ပျင်းရိနေခဲ့၏။

သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် ဂျွတ်ခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တန်ဖိုးကြီးမားလှသော အထူးလျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ထိုဖုန်းသည် သူ၏လက်ဝါးထဲတွင် ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ကွဲအက်နေသော မျက်နှာပြင်နှင့် ပုံပျက်နေသော သတ္တုအပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အသုံးပြုပြီးသား စက္ကူတစ်ရွက်ကို စွန့်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားသော အပိုင်းအစများကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်လေသည်။

လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေး စတင်သည့် အချိန်မှစ၍ မည်သည့်အရာမျှ မလွယ်ကူခဲ့ချေ။

[ဒင်... အတွေးများ ဒီမဟာဗျူဟာမှူးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ အရမ်းပြောလွန်းတယ် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်လိုက်လို့ မရဘူးလား... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပါပြီ]

ခွေးရူးသည် အလောင်းပင်ရှာမရအောင် ဖျောက်ဖျက်ခံရမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုမှ သတိဝင်လာစတွင် ချူးရှန့်က ဖုန်းကိုချေမွလိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဖုံးကွယ်မထားသော ဒေါသများကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

၎င်းသည် ခြင်များနှင့် ယင်ကောင်များ၏ အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းကို ခံရသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က ၎င်းတို့ကို ရိုက်သတ်ကာ အသိုက်တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အခါမျိုးတွင် ခံစားရသော လုံးဝသည်းမခံနိုင်သည့် ဒေါသမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ခွေးရူး၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့၏။

သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဖုန်းကို မချေမွမီ ချန်လုံသည် အေးစက်ပြီး အလွန်တရာ အထင်အမြင်သေးသော ရယ်မောသံတစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့၏။

ထိုရယ်သံတွင် ဒေါသ သို့မဟုတ် အကြောက်တရားတို့ မပါဝင်ခဲ့ချေ။ အရာအားလုံးကို ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သဘောထားကာ သန့်စင်သော အထင်အမြင်သေးမှုသာ ပါဝင်လေသည်။

"အစ်ကိုလုံ..."

ခွေးရူး၏အသံသည် တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်နေခဲ့၏။ သူသည် မဟာဗျူဟာမှူးကို မကြောက်သကဲ့သို့ အဘိုးကြီးကေကိုလည်း ထိုမျှလောက် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ချေ။

သူကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ သူ၏ရှေ့မှ လူသည် ဥပဒေမဲ့ ရူးသွပ်နေသူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကိုပင် အမှန်တကယ် ဖောက်ထွက်သွားမည်ကို ဖြစ်သည်။

"မိသားစုညစာစားပွဲဆိုတာ နောက်စရာမဟုတ်ဘူး..."

သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ မကြားရသလောက် တိုးတိတ်နေကာ မျက်နှာမှာလည်း ထူးထူးခြားခြား လေးနက်နေလေ၏။

"အဘိုးကြီးကေက ခန့်မှန်းရခက်တယ်... ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့အတွေးတွေကို နားမလည်နိုင်ဘူး... သူချမှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဘယ်သူမှ မချိုးဖောက်ရဲဘူး..."

ခွေးရူးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။

"မိသားစုညစာစားပွဲမှာ ခင်ဗျားပြောသမျှ လုပ်သမျှနဲ့ ထိုင်တဲ့နေရာတောင်မှ အတော်လေးကို အရေးကြီးတယ်..."

"အထူးသဖြင့် အစ်ကိုလုံပေါ့... ခင်ဗျားက လူသစ်ဖြစ်ပြီး မဟာဗျူဟာမှူးရဲ့ မျက်လုံးထဲက ဆူးတစ်ချောင်းပဲ... သူတို့က ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ရာလောက် ရှာကြလိမ့်မယ်..."

"အချိန်တန်ရင်တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ..."

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စကားလုံးတိုင်းကို တမင်တကာပင် ပီပီသသ ပြောလိုက်သည်။

"ပိုကြည့်ပါ... စကားနည်းနည်းပြောပါ... ပြီးတော့ ထင်ပေါ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့..."

"အသက်ရှင်ဖို့... အသက်ရှင်ဖို့က တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်နော်..."

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အကြည့်သည် ခုန်ပေါက်နေသော မျောက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

[ဒင်... အတွေးများ နားလည်ပါပြီ အရမ်းစကားရှည်တာပဲ... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပါပြီ]

ခွေးရူး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ချူးရှန့်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဝီစကီကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အကုန်သောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့်ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားသုံးခွန်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါပဲလား..."

ခွေးရူးခမျာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

*ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... ဒါပဲလားဆိုတာက…*

ထိုနေရာသည် ကျန်းချန်မြို့ မြေအောက်လောကတစ်ခုလုံး၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သော ယမမင်း၏ နန်းတော်ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက ညစာစားပွဲတစ်ခုပါပဲ..."

ချူးရှန့်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ခွေးရူး၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။

"ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျမသွားပါဘူး..."

ခွေးရူးသည် ပိတ်သွားသော တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ငေးမောစွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများအားလုံးသည် ကြီးမားသော ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

မှန်ပေသည်။

ဤအသက်ရှင်နေသည့်ယမမင်းအတွက် ဟုန်မင်ထောင်ချောက်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ နဂါးများနှင့် ကျားများ၏ တွင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ညစာစားပွဲတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့ပိုင် ကွပ်ကဲရေးယာဉ် တစ်စီးအတွင်း၌ လေထုမှာ အလွန်ဖိနှိပ်မှုများပြားနေသဖြင့် လေများပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

တီ…….

တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်ကာ ပြတ်သားသော အတည်ပြုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကီးဘုတ်ဟူသော လျှို့ဝှက်အမည်ရှိသော နည်းပညာရှင်သည် သူ၏ကုလားထိုင်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အလွန်ဝမ်းသာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောနှောနေလေ၏။

"လော့ခ်ချလိုက်ပြီ..."

"အချက်ပြရင်းမြစ်ကို လော့ခ်ချလိုက်ပြီ... မိသားစုညစာစားပွဲ လုပ်မယ့်နေရာက မြို့စွန်မှာရှိတဲ့ ကွမ်လန်စံအိမ်တော်ပဲ..."

သူက မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အဆက်မပြတ် တောက်ပနေသော သွေးကဲ့သို့ အနီရောင်အစက်လေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ... အဲဒါက စစ်တပ်က တားမြစ်ထားတဲ့ နယ်မြေပဲ... မြေပုံပေါ်မှာတောင် မရှိဘူးလေ..."

"ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ နှလုံးသားကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပြီ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကွမ်လန်စံအိမ်တော်၏ ဂြိုဟ်တုမြင်ကွင်းကို လျင်မြန်စွာ ချဲ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် တောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိသော ပုဂ္ဂလိက အိမ်ခြံမြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်းဖြင့်သာ ဝင်ရောက်နိုင်လေ၏။

ပတ်ပတ်လည်တွင် သုံးမီတာအမြင့်ရှိ လျှပ်စစ်ခြံစည်းရိုးဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အတွင်းဘက်တွင် ကင်းစခန်းများရှိသည်။ အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော်စနစ်အရ အနည်းဆုံး လက်နက်ကိုင်အင်အား ငါးဆယ်ခန့်သည် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေကြောင်း ပြသနေ၏။

ဤနေရာသည် အပန်းဖြေစခန်း လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အကြီးအကျယ် လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော စစ်တပ်ခံတပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်သီးများသည် အလွန်တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသဖြင့် သူ၏လက်ဆစ်များမှာ ဖြူရော်လာကာ မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲနေခဲ့၏။

"ချူးရှန့်... သူက အဲ့ဒီလိုကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာကို တစ်ယောက်တည်း သွားမှာလား..."

ကျိုးကျန်ကော်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏လေးနက်သော မျက်နှာပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများသည် ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ တင်းမာနေလေသည်။

"အမိန့်ပေးတယ်..."

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

"စစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံး အဆင့် ၁ တိုက်ခိုက်ရေးအသင့်ဖြစ်မှု အခြေအနေမှာ နေရမယ်..."

"ပတ်ဝန်းကျင် စောင့်ကြည့်ရေး တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး ငါးကီလိုမီတာ ရှေ့တိုးပါ... စနိုက်ပါအဖွဲ့တွေ ချက်ချင်း အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်နေရာတွေကို ရှာဖွေပါ..."

"အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ကို အကြောင်းကြားပါ... ရှီလဲ့နဲ့ ကျွမ်းယန်တို့က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ခြေမှာ အသင့်စောင့်နေပါ..."

ကျိုးကျန်ကော်သည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော ရက်စက်မှုများ တောက်ပသွားခဲ့၏။

"အကယ်၍ ချူးရှန့်ရဲ့ အသက်အချက်ပြမှုသာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ရင်... အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အမြန်နှုန်းမြင့် စစ်ယန္တရားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကာ ချူးရှန့်၏ နှလုံးခုန်သံကို ကိုယ်စားပြုသော မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်အစက်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချောမွေ့လေသည်။

အစွမ်းထက်လေသည်။

သို့သော် ဤချောမွေ့သော မျဉ်းကွေးသည် ဤအချိန်တွင် တုံးနေသော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူ၏နှလုံးသားကို ထပ်ခါတလဲလဲ နှိပ်စက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူတို့ မြင်နိုင်သည်။ ကြားနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိခဲ့ချေ။

မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးနှင့် ဖိအားများအားလုံးသည် ချူးရှန့် တစ်ယောက်တည်း အပေါ်သို့သာ ကျရောက်နေခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် ကျည်ကာ ရိုးရွိုက်စ်ကားတစ်စီးသည် ဟိုတယ်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ခွေးရူးက ချူးရှန့်အတွက် ကားတံခါးကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှာ အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေလေသည်။

"အစ်ကိုလုံ... ကားက အဘိုးကြီးကေရဲ့ကားပါ..."

"ကားပေါ်တက်ပြီးရင် ခင်ဗျားရဲ့ဖုန်းကို အပ်ရမယ်ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေကိုလည်း ဖုံးထားရမယ်... အဲဒါက စည်းမျဉ်းပဲ..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်ရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်၏။

ကားထဲတွင် မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားနှစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူတို့ထံမှ အလောင်းပုံများတွင်သာ တွေ့ရတတ်သည့် ထူထပ်ပြီး ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ချူးရှန့် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင် အဝတ်စတစ်စကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလာခဲ့၏။

သူသည် ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ယူကာ မျက်လုံးများကို စည်းလိုက်လေသည်။

မှောင်မိုက်မှုများ ကျဆင်းလာခဲ့၏။

ယာဉ်က ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားသွားလေသည်။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်းတွင် ကီးဘုတ်၏ အသံသည် အလွန်တင်းမာနေသဖြင့် ပုံပျက်သွားခဲ့၏။

"ပစ်မှတ်ယာဉ် စတင်ထွက်ခွာသွားပြီ..."

"နှလုံးခုန်သံနဲ့ အသက်ရှူနှုန်း ပုံမှန်ပါပဲ..."

"သူ့မျက်လုံးတွေကို စည်းထားလိုက်ပြီ... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အမြင်အာရုံကနေ ဆုံးရှုံးသွားပြီ..."

"လက်ကောက်ဝတ်က အချက်ပြတည်နေရာကို ပြင်းထန်တဲ့ လျှပ်စစ်သံလိုက် လှိုင်းတွေနဲ့ နှောင့်ယှက်နေတယ်... တစ်ဖက်မှာ စောင့်ကြည့်ရေးကို တန်ပြန်တဲ့ စက်ကိရိယာတွေ ရှိနေတယ်..."

"အချက်ပြမှုက... အားနည်းလာတယ်..."

"ပျောက်သွားပြီ... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်ရေးဘုတ်ပြားကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်လေသည်။

"သောက်ကောင်တွေ..."

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်ကို ကိုယ်စားပြုသော အစက်လေးသည် မြေပုံပေါ်တွင် အကြမ်းပတမ်း အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အမှောင်ထုထဲသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ချူးရှန့်သည် အထီးကျန်နေသော ကျွန်းတစ်ကျွန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကားထဲရှိ ချူးရှန့်ကမူ ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

သူသည် ယာဉ် မည်သည့်လမ်းများမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အကွေ့မည်မျှ ကွေ့ခဲ့သည်နှင့် လက်ရှိတွင် တောင်ပေါ်လမ်းကို တက်နေကြောင်းကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိနိုင်လေသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကားရပ်သွားခဲ့၏။

ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး မြက်ခင်းများနှင့် သစ်ပင်များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည့် အေးမြသော လေပြေတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ..."

ချူးရှန့်သည် မျက်လုံးစည်းကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

သူ၏ရှေ့တွင် ရှေးဟောင်းနန်းတော်တစ်ခုနှင့်တူပြီး တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဝင်ပေါက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူနှစ်တန်းသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေသော သတ်ဖြတ်ရေးစက်ရုပ်များကဲ့သို့ တည်ကြည်လေးနက်နေကြ၏။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် နှင်းဆီသစ်သား တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ထွင်းထုထားသော ကြီးမားလှသည့် တံခါးပေါက်ကြီးသည် အတွင်းဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာလေသည်။

တံခါးအတွင်း၌ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အမှောင်ထု မရှိခဲ့ချေ။

ယင်းအစား ၎င်းသည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြန့်နေသော သွေးကဲ့သို့ နီရဲသည့် ကော်ဇောတစ်ခုရှိနေလေ၏။

ကော်ဇော၏ အဆုံးတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ထိုလူသည် မိန်းမဆန်သော အသွင်အပြင်နှင့် ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသည့် မဟာဗျူဟာမှူးပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သူ၏ဖန်ခွက်ထဲရှိ တောက်ပသော အနီရောင်အရည်ကို လှည့်မွှေနေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြွက်တစ်ကောင်ကို ကစားနေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

သူသည် အဝေးမှ ချူးရှန့်ကို မျက်နှာမူကာ သူ၏ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်လေသည်။

"ချန်လုံ... ခင်ဗျားရဲ့..."

"ခေါင်းဖြတ်စင်ဆီက ကြိုဆိုပါတယ်..."