အခန်း ၁၉၆

အခန်း(၁၉၆) အဘိုးကြီးကေ၏ဝိုင်၊ ငရဲမင်း၏ စည်းမျဉ်းများ

ချူးရှန့်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူက ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ပိုလျှံသော ခံစားချက်တစ်ခုမျှ ပြသရန်ပင် အာရုံမစိုက်ခဲ့ချေ။ ရန်စခံရ၍ ဒေါသထွက်ခြင်းမျိုးမရှိသလို အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေ၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ အကြည့်သည် လှိုင်းမထသော ရေကန်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး လူရွှင်တော်တစ်ဦးက အလွန်ပျင်းစရာကောင်းသော တစ်ကိုယ်တော်ပြဇာတ်ကို ခုန်ပေါက်ကပြနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"အိုး..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အပြုံးက ခဏတာ အေးခဲသွားတော့သည်။

သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သော အကြောက်တရား ဒေါသနှင့် လေးနက်မှုအရိပ်အယောင်တို့သည် ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ချေ။

တစ်ဖက်လူ၏ တည်ငြိမ်နေမှုသည်ပင်လျှင် အဆိုးရွားဆုံး စော်ကားမှုဖြစ်နေလေ၏။

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ပိုးသားရှပ်အင်္ကျီကို လုံးဝစိုရွှဲသွားစေသော အေးစက်သည့် ချွေးများဖြင့် ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ရွှဲနစ်နေတော့သည်။

တံခါးပွင့်သွားသော အချိန်မှစ၍ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေဟောက်များ၏ လျှာနှစ်ခွကဲ့သို့ အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်ဆယ်ခုထက်မနည်း ချူးရှန့်ထံ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအကြည့်များသည် စံအိမ်တော်၏ အရိပ်များထဲမှနေ၍ စားသောက်ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ချူးရှန့်သာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ကျည်ဆန်များဖြင့် အပေါက်ဖောက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလုံ ဒီဘက်ကို ကြွပါ..."

ခွေးရူးသည် စိတ်ကိုတင်းထားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပို၍ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး လမ်းပြလိုက်သော်လည်း သူ၏အသံက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။

ချူးရှန့် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ သွေးရောင်ကော်ဇောသည် ခဲနေသောသွေးများကဲ့သို့ နူးညံ့နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမနှင်းဆီသစ်သား တံခါးကြီးနှစ်ချပ်သည် အသံတိတ်စွာ ပိတ်သွားတော့၏။

ဂျုံး ဟူသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခေါင်းဖြတ်စင် ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ တုံးတိတိကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ လောကနှစ်ခုကို လုံးဝ ခွဲခြားလိုက်တော့သည်။

ရွေ့လျား ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

"ပစ်မှတ်က စံအိမ်တော်ရဲ့ အဓိက ဧရိယာထဲကို ဝင်ရောက်သွားပါပြီ..."

"နှလုံးခုန်နှုန်း ရှစ်ဆယ် အသက်ရှူမှန်ကန်ပြီး အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာတွေ ပုံမှန်ပါပဲ..."

"လက်ကောက်ဝတ်ကြယ်သီးဆီက အသံလှိုင်း ပြန်လည်ရရှိပါပြီ ရှင်းလင်းစွာ ကြားရပါတယ်..."

ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းအတွင်း၌ ကီးဘုတ်ရိုက်ခတ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အက္ခရာတစ်ခုစီတိုင်းသည် ပြတ်တောက်တော့မည့် သံမဏိကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ တင်းမာနေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် လက်ရန်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အားအလွန်အကျွံသုံးထားသဖြင့် သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်ပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသော လျှပ်စစ်နှလုံးတိုင်းမျဉ်းကွေးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စားသောက်ခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားခဲ့၏။

အမိုးခုံး၏ အထက်တွင် ဧရာမ ပုံဆောင်ခဲ မီးပန်းဆိုင်းကြီးတစ်ခုက မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်နေစေသည်။

မီတာနှစ်ဆယ် ရှည်လျားသော သစ်မည်းစားပွဲကြီးကို အလယ်ဗဟိုတွင် ထားရှိကာ အရသာရှိသော အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သူမျှ မစားသောက်ကြချေ။

ရှည်လျားသော စားပွဲကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့် ထိုင်နေကြ၏။

မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ ဌာနခွဲမန်နေဂျာများနှင့် အရေးပါသူများအားလုံး ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသက်ရှူသံများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။

လူတိုင်းသည် တောင့်တင်းနေသော ပန်းပုရုပ်တုများအစုအဝေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တံခါးမှ ဝင်လာသော လူရိပ်ဆီသို့သာ ကြောက်ရွံ့မှု မနာလိုမှု သို့မဟုတ် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ချူးရှန့်သည် ထိုအကြည့်များကို ခွဲခြားသိမြင်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

သူ၏ အကြည့်သည် လူတိုင်းကို ကျော်လွန်သွားကာ ရှည်လျားသော စားပွဲကြီး၏ အဆုံးရှိ အဓိကနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေ၏။

အသက်ငါးဆယ်ခန့်ရှိမည်ဟု ထင်ရသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ အလွန်ပြော့ပျောင်းသေသပ်သော မီးခိုးရင့်ရောင် တရုတ်စတိုင် ကော်လာထောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသည်။

သူသည် ချူးရှန့်ကို မကြည့်ဘဲ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူလွတ်နေသော ပိုးသားလက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် အစိမ်းရောင်ရှိသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ကုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ သုတ်သင်နေ၏။

၎င်းသည် ရှေးဟောင်း ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲပုံစံ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အရာများကို မွေးမြူရန်အတွက် အကန့်အသတ်မဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးများကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ထံတွင် လူမိုက်တစ်ဦး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အနည်းငယ်မျှပင်မရှိဘဲ တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ လေးစားအပ်သော ပါမောက္ခအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လေထုသည် ပြဒါးကဲ့သို့ ထူထပ်လာပြီး အသက်ရှူရခက်ခဲလာစေသည်။

ခွေးရူးသည် ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အသက်ရှူရပ်သွားတော့၏။

အဘိုးကြီးကေဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်မြို့၏ ဒဏ္ဍာရီလာ မြေအောက်ဧကရာဇ်သည် ယနေ့မှသာ ဤမျှများပြားသော လူများရှေ့တွင် သူ၏ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်းရှိ လေထုက ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

"ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိပါပြီ..."

"အတည်ပြုပါတယ် အဘိုးကြီးကေပါ သူ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ပေါ်လာပါပြီ..."

တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ ကီးဘုတ်ရိုက်ခတ်သံများ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ကျိုးကျန်ကော်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်သွားကာ အဝေးထိန်းယာဉ်ပျံမှ အဝေးမှနေ၍ ချဲ့ကြည့်နေသော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤလူသည် ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးအတွက် ငါးနှစ်တိတိ ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

စားသောက်ခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးကေသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သုတ်သင်ပြီးစီးသွားကာ သူ၏ဘေးတွင် ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့၏ အကြည့်သည် ချူးရှန့်ထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

ထိုအကြည့်သည် စူးရှခြင်းလည်းမရှိသလို အေးစက်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သို့သော် အက်ကြောင်းတိုင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသော ရေကဲ့သို့ ချူးရှန့်၏ အရိုးများထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ချူးရှန့်က သူ၏အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

သူက မျက်နှာသေဖြင့်သာ နေခဲ့၏။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည် ဤလူများသည် ညစာစားပွဲကို ဘုရင်သရဖူဆောင်းပွဲ အခမ်းအနားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြသော အလွန်စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့် လူများ ဖြစ်ကြသည်ဟူ၍ပင်။

[ဒင်... အတွေးများ... "ပြောစရာရှိရင် မြန်မြန်ပြောပါ မဟုတ်ရင် ငါပြန်တော့မယ်..." ...ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ…]

အခြားလူများအတွက်မူ ချူးရှန့်သည် စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း အရသာမရှိသလို ဂရုမစိုက်မှုများလည်း ပါဝင်နေ၏။

သို့တိုင်အောင် ထိုစကားသည် ဘုရင်တစ်ပါးက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို တုံ့ပြန်သည့်ကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆသော မာနကြီးသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

“ဝိုး..”

ပရိသတ်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့၏။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့်ထုကာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော လက်နက်များကို လျှပ်တစ်ပြက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

ခွေးရူးသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် နေရာတွင်ပင် ချူးရှန့်၏ရှေ့၌ ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

မဟာဗျူဟာမှူးသည် အဘိုးကြီးကေ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသော ဆိုးယုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည် ဤလူမိုက်သည် သူ၏ သေမင်းဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ပို့ဆောင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဘိုးကြီးကေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။

သူက လက်ကိုပင် ညင်သာစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သေး၏။

"ဖြောင်း..."

"ဖြောင်း..."

"ဖြောင်း..."

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏အသံသည် နက်ရှိုင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်မှုများ အားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဒေါသကြီးတဲ့ ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ကမှ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ..."

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖောက်ထားပြီးဖြစ်သော ၁၉၈၂ လာဖိုက် ဝိုင်ပုလင်းနှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ပုံဆောင်ခဲ ဝိုင်ခွက်နှစ်ခွက်ကိုယူကာ ချူးရှန့်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ခန်းမအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ တစ်ဒီဂရီခန့် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြ၏။

အဘိုးကြီးကေက မျက်နှာသစ်တစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်တိုင်

ဝိုင်ငှဲ့ပေးမည်လော။

ဤသည်မှာ မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း တည်ထောင်ကတည်းက မကြုံစဖူးသော ဂုဏ်ကျက်သရေပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် မကြုံစဖူးသော... အမြင့်ဆုံး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေ၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အပြုံးသည် ပို၍ပို၍ အေးစက်လာတော့သည်။

ပြဇာတ်ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးကေသည် ချူးရှန့်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ပုလင်းကို စောင်းလိုက်ရာ သွေးကဲ့သို့နီရဲနေသော အရည်များသည် ချူးရှန့်၏ ခွက်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"မင်းက ဒီကိုရောက်ခါစဆိုတော့ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသေးတာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

အဘိုးကြီးကေ၏ အသံသည် တိုးညှင်းသော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွား၏။

"ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို သင်ပေးမယ်..."

သူသည် သူ၏ခွက်ကို ဖြည့်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို ချထားကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်ကို နူးညံ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ ပထမဆုံးစည်းမျဉ်း..."

"မိသားစုညစာစားပွဲတွေမှာ ငါပေးတဲ့ အရက်ကို ဘယ်သူမှ ငြင်းပယ်ခွင့်မရှိဘူး..."

မဟာဗျူဟာမှူးသည် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ချန်လုံ အဘိုးကြီးကေက မင်းကို ကိုယ်တိုင် ဝိုင်ငှဲ့ပေးတာ အဲဒါက မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ..."

"ဒီဝိုင်တစ်ခွက်က မင်းရဲ့ သစ္စာခံမှု ကတိကဝတ်ဖြစ်သလို မင်းရဲ့... နောက်ဆုံးသောက်ရတဲ့ အရက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

သူ၏ အသံက ရုတ်တရက် တင်းမာသွားတော့၏။

"သောက်မှာလား မသောက်ဘူးလား ငါ့ကို တည့်တည့်သာ အဖြေပေးစမ်းပါ..."

အကြည့်များအားလုံးသည် ထက်မြက်သော ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ချူးရှန့်နှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေကြသည်။

၎င်းကို သောက်သုံးခြင်းဆိုသည်မှာ အဘိုးကြီးကေ၏ စည်းမျဉ်းများကို လက်ခံခြင်း သူ့ကို နာခံခြင်းနှင့် သူ၏ ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်လာခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

မသောက်ဘဲ ငြင်းပယ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အဘိုးကြီးကေ၏ မျက်နှာကို အရေးပါသူများအားလုံး၏ အရှေ့တွင် မြေကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူပေသည်။

ရလဒ်ကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အကျဉ်းချုံးနိုင်၏။

သေရမည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် သူ့ကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှ မကယ်တင်နိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသော သေဆုံးမှုမျိုးဖြစ်သည်။

ခွေးရူး၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်နေခဲ့၏။ သူက ချူးရှန့်ကို မျက်လုံးများဖြင့် အသည်းအသန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"သောက်လိုက်ပါ... အခုချက်ချင်း သောက်လိုက်ပါ..."

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

သူက ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း မသောက်ခဲ့ပေ။

သူက ဝိုင်ခွက်ကို သူ၏ နှာခေါင်းနားသို့ ယူဆောင်လာပြီး အရသာခံနေသကဲ့သို့ ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူ တွေးနေခဲ့သည်မှာ ဤဝိုင်၏ အနံ့က မဆိုးသော်လည်း လေထုက အလွန်ဆိုးရွားနေသဖြင့် အရသာကို ထိခိုက်စေသည် ဟူ၍ပင်။

[ဒင်... အတွေးများ... ဒီဝိုင်ရဲ့ အနံ့က မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ လေထုက အရမ်းဆိုးရွားနေတော့ အရသာကို ထိခိုက်စေတယ်...ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ…]

တင်းမာပြီး အသက်ရှူကျပ်စေသော လူတိုင်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ချူးရှန့်၏ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာက အလွန် မာနကြီးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်သည် အဘိုးကြီးကေကို ကျော်လွန်သွားပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့ ပြုံးနေသော မဟာဗျူဟာမှူးထံသို့ ကျရောက်သွား၏။

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အသံတစ်ခုသည် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော လောင်းကစားရုံအတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ဝိုင်ကတော့ ဝိုင်ကောင်းပါပဲ..."

လူတိုင်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိကြ၏။

သို့သော် ချူးရှန့်၏ နောက်ထပ်စကားသည် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နှမြောစရာပဲ..."

သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားကာ အဘိုးကြီးကေထံသို့ တိုက်ရိုက် စူးဝင်သွားတော့၏။

"အရက်တိုက်တဲ့လူက အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး..."