အခန်း ၁၉၇

အခန်း(၁၉၇) အဘိုးကြီးကေရဲ့ စည်းမျဉ်းလား... ငါ့စကားကသာ စည်းမျဉ်းပဲ

ထိုစကားများ သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည့်အချိန်တွင် ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လေများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ခွေးရူး၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ အပ်ပေါက်အရွယ်အစားအထိ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

ပြီးသွားပြီ... သူ၏စိတ်ထဲတွင် သေမင်းတမန်ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းနေသော ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးသာ ကျန်ရှိတော့၏။

မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အဘိုးကြီးကေက အရည်အချင်းမမီဟု ပြောလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အဘိုးကြီးကေ၏ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချကာ သားရေဖိနပ်၏ အောက်ခြေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် နင်းခြေလိုက်ခြင်းနှင့် တူနေတော့၏။

"နေဦး..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အားပြောင်က သူ၏ရှေ့ရှိ ရွှေစင်ကုလားထိုင်ကို ကန်ချလိုက်၏။ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကိုယ်ရံတော်လေးဦးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခါးများမှ အနက်ရောင် ပစ္စတိုသေနတ်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ အနက်ရောင် သေနတ်ပြောင်းဝလေးခုက ချူးရှန့်ဆီသို့ ချက်ချင်း ချိန်ရွယ်သွားတော့၏။

သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များပင် ဖြစ်သည်။

အကောင်အထည်ပေါ်လာမတတ် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော အခြားခန်းမသခင်များ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များက လူတစ်ယောက်ကို အကြိမ်တစ်ရာမျှ အသားတစစီ လှီးဖြတ်သတ်ဖြတ်ချင်နေသည့်အလား ပေါ်လွင်နေသည်။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အဆိပ်ပြင်းသော အပြုံးမှာ ဤအချိန်တွင် အလွန်အမင်း တွန့်လိမ်နေတော့၏။

ဤသည်မှာ သူ လိုချင်နေခဲ့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုပင်ဖြစ်သည်။

လူမိုက်…မင်းဘာသာ သေလမ်းရှာနေခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကပင် ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသော အဘိုးကြီးကေ၏ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲမှုက ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရပ်နေသော အဘိုးကြီးကေ၏ နူးညံ့သော အပြုံးက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူက ချူးရှန့်ကို စက္ကန့်ဆယ်ခန့်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူက ပိုပြုံးလိုက်၏။

၎င်းသည် လှောင်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရယ်မောခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ အဖိုးတန် သားကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသော မုဆိုးတစ်ယောက်၏ ရယ်မောခြင်းမျိုးဖြစ်ကာ စိတ်ရောဂါရနေသူတစ်ဦး၏ သဘောကျမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

"ဟီးဟီး..."

သူက သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဖိချလိုက်၏။

သေနတ်ဆွဲထုတ်ထားသော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အားပြောင်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်ကို သေနတ်သိမ်းရန် အချက်ပြလိုက်ရင်း မလိုလားစွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

အဘိုးကြီးကေက ချူးရှန့်ကို အထက်အောက် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ မကြာမီ ရရှိတော့မည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်တုံးကို ပေးဆောင်ရမည့် ချီးကျူးလေးစားမှုမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ငါ့ကို ဒီလိုလေသံမျိုးနဲ့ စကားပြောရဲတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး..."

အဘိုးကြီးကေက သူ၏ ဝိုင်နီခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ပုံဆောင်ခဲဖန်ခွက်ကို ကော်ဇောပေါ်သို့ အသံမြည်သည်အထိ ကျက်သရေရှိစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

"အရည်အချင်းလား.."

သူက ချူးရှန့်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တူအကြီးကြီးတစ်ခုဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေ၏။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့ လူတွေထဲမှာ ဘယ်သူက မင်းကို ဒီဝိုင်ခွက်ကမ်းပေးဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်လို့ ထင်လဲ..."

ဤမေးခွန်းက တိုက်ရိုက်သေနတ်ပစ်ခတ်ခြင်းထက် အဆတစ်ရာမျှ ပို၍ ဆိုးရွားလှပေသည်။

ဤသည်မှာ ချူးရှန့်ကို အခက်တွေ့စေပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ခေါင်းဆောင်ကြီးများအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စော်ကားမိစေရန် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ခွေးရူးမှာ ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်လာပြီး ချူးရှန့်အား နောက်ဆုတ်ရန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိလျှင်ပင် ယဉ်ကျေးသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောရန် ကြိုးစားကာ မျက်စိကို အကြိမ်ကြိမ် မှိတ်ပြနေတော့သည်။

ချူးရှန့်က သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာရှိနေ၏။ ဤလူများက သရုပ်ဆောင်ရာတွင် အလွန်တော်ကြပေသည်။ သူတို့က ဝိုင်ခွက်အစုတ်တစ်ခွက်တည်းဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများစွာကို ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပြဿနာများလှသည်။ ဤကိစ္စကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်ပြီး အနားယူလိုက်လို့ မရနိုင်ဘူးလော ဟူ၍ပင်။

[ဒင်... အတွေးများ... "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့..." ... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်ရပ်မတတ် စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် ချူးရှန့်က သူ၏ မျက်ခွံများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်တင်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ထိုခန်းမသခင်ဆိုသူများ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် လုံးဝ ရပ်တန့်နေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူက အဘိုးကြီးကေကိုသာကြည့်ပြီး အချက်အလက်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ပြန့်ပြူးကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် စကားနှစ်ခွန်းကိုသာ ဆိုလိုက်၏။

"ငါ့ဝိုင်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိမီ သူက လက်လှမ်းကာ အဘိုးကြီးကေ၏ လက်ထဲမှ ၁၉၈၂ လာဖိုက် ဝိုင်ပုလင်းကို တိုက်ရိုက် ယူလိုက်တော့၏။

ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အသွင်အပြင်ဖြင့် သူ၏ အလွတ်ဖြစ်နေသော ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်ကို ငှဲ့ထည့်လိုက်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ကာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လုံးဝ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလှပေသည်။

ဝိုင်ငှဲ့ပြီးနောက် သူက ပုလင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ဘာသာပဲ ငှဲ့သောက်လိုက်မယ်..."

ယခင်က "အရည်အချင်းမမီ" ဟူသော စကားက ရန်စခြင်းဖြစ်လျှင် ဤလုပ်ရပ်နှင့် ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးသုံးခွန်းမှာ အကာအကွယ်မဲ့ ကြေညာချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူက မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူက ဤနေရာသို့ စည်းမျဉ်းအသစ်များ ချမှတ်ရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာမှာ ရေများကျဆင်းလာမတတ် မည်းမှောင်နေတော့သည်။ သူက အဘိုးကြီးကေကို စကားပြောဆိုမှုတွင် ဆက်လက်လွှမ်းမိုးခွင့် ပေး၍ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့သို့မဟုတ်လျှင် ဤကျားမှာ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်မှုမှ ကင်းလွတ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တားဆီးကာ အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုလုံက သိပ်ကိုဩဇာတိက္ကမကြီးမားပြီး အလွန်ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိတာပဲ..."

"ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီအလုပ်အကိုင်နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီဆိုတော့ စည်းမျဉ်းတွေကို သိထားသင့်တယ်..."

မဟာဗျူဟာမှူးက သူ၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ပါသော မျက်မှန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်ရှိ သူ၏မျက်လုံးများက အဆိပ်ပြင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"ဆိုရိုးစကားအတိုင်း မင်းက ပထမဆုံးရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဘုရားကျောင်းကို မသွားခင် ဒေသခံအာဏာပိုင်တွေကို အရင် ဂါရဝပြုရမယ်..."

"အစ်ကိုကေက ဒီနေ့ စားပွဲကို တည်ခင်းဧည့်ခံနေပြီး ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ..."

သူ၏အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကိုမေးမယ်... မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုအမည်က ဘာလဲ... မင်းက ဘယ်ကျေးဇူးရှင်ကို ကိုးကွယ်သလဲ... ကျန်းချန်မြို့ပေါ်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမည်ကိုရော မင်း သိရဲ့လား..."

စက်သေနတ်တစ်လက်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်ကာ အရေးတကြီးဖြစ်နေသော ဗန်းစကားများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သူ့ကိုမျှ စဉ်းစားရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းတွင်းစစ်ဆေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့က သင့်ကို အခက်တွေ့စေရန်နှင့် တွေဝေသွားစေရန်အတွက် အစဉ်အလာအရှိဆုံး မြေအောက်ကမ္ဘာ စည်းမျဉ်းများနှင့် ဗန်းစကားများကို အသုံးပြုကြလိမ့်မည်ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သင်က အဖြေမှားလျှင် သို့မဟုတ် မဖြေဆိုနိုင်ပါက သင့်ကို လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် ရှုမြင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သင် မည်မျှပင် ပြင်းထန်ရက်စက်စေကာမူ လူတိုင်းက သင့်ကို အထင်အမြင်သေးကြကာ သင်သည် ရယ်စရာလူရွှင်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ခွေးရူး၏ နှလုံးသားမှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

မြေအောက်လောက၏ ဤဟောင်းနွမ်းကာ ခေတ်နောက်ကျနေသော စည်းမျဉ်းများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိထား၏။ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့သော သေမင်းတမန်တစ်ပါးဖြစ်သည့် ချူးရှန့်က ၎င်းတို့ကို မည်သို့လုပ် သိနိုင်မည်နည်း။

သူ ပြီးသွားပြီပင် ဖြစ်သည်။

ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌။

"သူဌေး... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတယ်...ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ပဲ..."

ကီးဘုတ်က အရေးတကြီး နှိပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေ၏။

“မဟာဗျူဟာမှူးက ချူးရှန့်ကို အရှက်ခွဲတိုင်မှာ သံမှိုစွဲထားဖို့အတွက် စည်းမျဉ်းတွေကို အသုံးပြုချင်နေတာပဲ..."

ကျိုးကျန်ကော်က ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကို စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

စားပွဲတော်တည်ခင်းရာ ခန်းမအတွင်း၌။

ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ချူးရှန့်ဆီသို့ အာရုံစိုက်နေကြပြီး သူ အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ချူးရှန့်က အမှန်တကယ်ပင် စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူက နားလည်ရန်ပင် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူမှာ သူ၏ နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ယင်ကောင်တစ်ကောင်နှင့် တူသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် မဟာဗျူဟာမှူးက "ကောင်းကင်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုအမည်က ဘာလဲ..." ဟု မေးပြီးနောက်။

ချူးရှန့်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူက မဟာဗျူဟာမှူးကို ဗလာကျင်းနေသော အမူအရာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ သေဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အမြင်တွင် ဤတိတ်ဆိတ်မှုမှာ အပြစ်ရှိခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး သူက စော်ကားမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးကြီးကေကဲ့သို့သော မြေခွေးအိုကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤတိတ်ဆိတ်မှုက လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ်စားပြုနေခဲ့၏။

၎င်းမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အမြင့်မားဆုံးသော မောက်မာမှုပင် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ "မင်းရဲ့ မေးခွန်းက သိပ်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်... ငါက အဲဒါကို ဖြေဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူး..." ဟု ဆိုနေသည့် လုံးဝ နှိမ့်ချဆက်ဆံမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မြစ်ကို ဖြတ်ကူးလာသော နဂါးစစ်စစ်တစ်ကောင်က ဒေသခံ လူမိုက်များကို သူ၏ ဇာစ်မြစ်အကြောင်း ရှင်းပြရန် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။

ဤသုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကြားထဲတွင် ချူးရှန့်က နောက်ဆုံး၌ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

သူက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး.."

လေသံလုံးဝမပါဘဲ ပေါ့ပါးလွင့်ပျံနေသော စကားတစ်ခွန်းပင် ဖြစ်၏။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ...]

[အတွေးများ... "ပြီးပြီလား... ဒီနေရာက ထွက်သွားစမ်း..." ... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

မဟာဗျူဟာမှူးအတွက်မူ ထို "အိုး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းက မိုက်မဲကာ ဟန်ပြတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ အသံထွက်နေ၏။

သို့သော် အဘိုးကြီးကေအတွက်မူ ၎င်းက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကြေညာချက်တစ်ခုအလား အသံထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

မည်မျှဩဇာတိက္ကမကြီးမားလှသော အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်သနည်း။

အဲ့တာက မင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလား... မင်းရဲ့ စကားတွေလား... မင်းရဲ့ ကောင်းကင်လား... ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲဒါတွေက တန်ဖိုးမရှိဘူး ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

အဘိုးကြီးကေ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ချီးကျူးလေးစားမှုမှာ ပြည့်လျှံလာမတတ် အလွန်ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

ကောင်းလိုက်လေ။

မည်မျှ ရူးသွပ်သောသူဖြစ်သနည်း။

မဟာဗျူဟာမှူးမှာ ထို "အိုး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လည်ပင်းညှစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားတော့၏။ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ ဝါဂွမ်းကို လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်ရသကဲ့သို့ အလကားဖြစ်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားကာ သွေးအန်တော့မတတ်ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူက ကံတရားကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ဖြာသွားကာ သူ၏ နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုလုံက ငါတို့ကို ဒီဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအကြောင်း ပြောပြဖို့ကို သိပ်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုနေပုံရတယ်..."

မဟာဗျူဟာမှူးက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီလုပ်ငန်းနယ်ပယ်ရဲ့ အရှင်းလင်းဆုံးနဲ့ အတိုက်ရိုက်ဆုံး စည်းမျဉ်းတွေကို သုံးပြီး ပြောကြတာပေါ့..."

သူက ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

"ဖြန်း..."

ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုက ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

စားပွဲတော်တည်ခင်းရာ ခန်းမ၏ ဘေးဘက်ရှိ လေးလံသော ဝက်သစ်ချသား တံခါးတစ်ချပ်ကို အပြင်ဘက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။

ပိုးသတ်ဆေးနံ့နှင့် ရောနှောနေသော ပြင်းထန်ပြီး စူးရှသည့် သွေးနံ့တစ်မျိုးက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

တံခါး၏ နောက်ကွယ်တွင် လူသတ်သမားများ သို့မဟုတ် သေနတ်သမားများ မရှိခဲ့ချေ။

ထူထဲသော သံကြိုးများဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်ခံထားရသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေ၏။

တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးများဖြင့် မံမီတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားပြီး မျက်လုံးများသာ ပေါ်နေသော အသက်ရှင်နေသည့် လူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမျက်လုံးများမှာ အဆုံးမရှိသော နာကြည်းမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

မနေ့ကတင် ချူးရှန့်၏ လက်ချောင်းတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒူးဆစ်ရိုး တစ်စစီကြေမွသွားခဲ့ရသော ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် အားဟူပင်ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မဟာဗျူဟာမှူး၏ အပြုံးမှာ အယုံအကြည်ကင်းမဲ့လောက်အောင် အဆိပ်ပြင်းလာတော့၏။

သူက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်၏ တွန်သံကဲ့သို့ သူ၏အသံက နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ချန်လုံ... မင်းက ဘာစည်းမျဉ်းမှမရှိဘဲ လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်..."

"နစ်နာသူက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတယ်..."

"မင်း ပြောစရာဘာကျန်သေးသလဲ..."