အခန်း ၁၉၈

အခန်း(၁၉၈) သူဌေးကို အဆိပ်ခတ်ခြင်းလော... ငါ့အသက်ကို မင်း ယူရဲလား…

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

မျက်လုံးများအားလုံးက အကောင်အထည်ပေါ်နေသော ဓားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချူးရှန့်ကို ရက်စက်စွာ လှီးဖြတ်နေကြသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် ပြဇာတ်ကောင်းတစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ရှုနေရသကဲ့သို့ ကျေနပ်နေမှုများ၊ သွေးဆာနေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သော ဤလူသစ်အပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ ကြောက်ရွံ့နေမှုများ ပါဝင်နေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ဖြစ်နေသော အားဟူကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအားဟူဆိုသောလူက အဘယ်ကြောင့် အသက်ရှင်နေသေးသနည်း... ရှင်းလင်းမှုက သိပ်ကို ပေါ့ဆလွန်းသဖြင့် အလွန်ပြဿနာများလှပေသည် ဟူ၍ပင်။

[ဒင်... အတွေးများ... "အသုံးမကျလိုက်တာ... အရှုပ်အရှင်းကိုတောင် သေချာမရှင်းလင်းနိုင်ဘူး... ဘာကို စောင့်နေတာလဲ..." ... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

ခွေးရူးက ချူးရှန့်၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်မရှည်မှုများက သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေတော့၏။

၎င်းမှာ ထိပ်တန်းလက်မှုပညာရှင်တစ်ဦးက ညံ့ဖျင်းစွာ ပြုလုပ်ထားသော ချို့ယွင်းနေသည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခံစားရသော လုံးဝ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သံချေးတက်နေသော ခေါင်းဖြတ်စင်တစ်ခုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ နိမ့်ကျကာ အက်ကွဲနေသော အသံတစ်ခုက ချူးရှန့်၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘယ်အချိန်ကစပြီး ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ မင်းက ငါ့လူကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခွင့် ရသွားတာလဲ..."

“ဝိုး….”

စကားတစ်ခွန်းတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ ရေခဲဂူတစ်ခုအလား ထိုးကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့၏။

"ငါ့လူများ" ဟူသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သနည်း။

အားဟူသည် ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူက ချန်လုံဆိုသော မင်း၏ မဟာရန်သူဖြစ်ပြီး မင်းတို့က သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ချက်ချင်း ကြေမွသွားတော့၏။

သူ နားလည်သွားသည်။

ချန်လုံဆိုလိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ခြေမွပစ်ခဲ့သော မည်သူမဆိုသည် သူ၏ ဆုဖလားပင်ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ သူတို့ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ၊ အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်၍ ခွေးကျွေးသည်ဖြစ်စေ၊ တံခါးစောင့်အဖြစ် ထားရှိသည်ဖြစ်စေ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်၏။

မည်မျှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလှသနည်း။

မည်မျှ မောက်မာလှသနည်း။

"မင်း..."

မဟာဗျူဟာမှူးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘဲ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဆွဲထုတ်သွားစမ်း..."

"ဒီလိုအမှိုက်မျိုးကို အစ်ကိုကေရဲ့ နယ်မြေမှာ လာမညစ်ပတ်စေနဲ့..."

ထိုလေသံမှာ တံခါးပေါက်ရှိ အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းရန် အစေခံတစ်ဦးကို ညွှန်ကြားနေသကဲ့သို့ အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ခွေးရူး၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူသန်ကြီးနှစ်ဦးမှာ သူ၏ ဩဇာတိက္ကမကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး အလိုအလျောက် ရှေ့သို့လှမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ခွေးရူးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူက ထိုလူများကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားလိုက်ပြီး သွားရောက်၍ အသေမခံရန် မျက်လုံးများဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

"ချန်... လုံ..."

မဟာဗျူဟာမှူးက သွားများကို ကြိတ်ထားပြီး ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို သူတို့ကြားမှ အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးနေရာမှ အဘိုးကြီးကေ၏ တည်ငြိမ်ကာ ညီညာသော အသံက ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အားဟူကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ညည်းတွားနေဆဲဖြစ်သော အားဟူကို သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်အလား ဆွဲထုတ်သွားကြတော့၏။ ကော်ဇောပေါ်တွင် စေးကပ်ကာ စူးရှနေသော သွေးကွက်တစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးကေ၏ အကြည့်များက ချူးရှန့်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ချီးကျူးလေးစားမှုများမှာ ပြည့်လျှံလာမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မှာ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေ ရှိသင့်တယ်..."

သူက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့နေသော မဟာဗျူဟာမှူးကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဩဇာအာဏာ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"အားကျန်း... ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုသစ် ရောက်လာပြီ... ဒါပေမယ့် သူက စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသေးဘူး..."

"သွားပြီး သူ့အတွက် သစ္စာစောင့်သိမှုဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပါ..."

"အဲ့ဝိုင်ခွက်ကို သောက်ပြီးသွားရင် အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားပြီ..."

မဟာဗျူဟာမှူးက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းထနေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အကြံအစည်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေခြင်းနှင့် ပိုတူသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်၏။

သူ ကိုယ်တိုင် ဘေးဘက်ရှိ ဝိုင်စင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရှေးဟောင်း ကြေးဝါဝိုင်ခွက်တစ်ခုနှင့် တစ်ခါမျှ မဖွင့်ရသေးသော နှစ် ၃၀ သက်တမ်းရှိ မော်ထိုင်း ဝိုင်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလုံ... ဒီအရာက အစ်ကိုကေရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ပစ္စည်းပဲ... ငါတို့က ပုံမှန်ဆိုရင် အနံ့တောင် မရနိုင်ဘူး..."

လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူက တံဆိပ်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ဝတ်ရည်တစ်ပေါက်အလား ကြည်လင်နေသော အရက်က ဖန်ခွက်ထဲသို့ စီးဆင်းသွား၏။ အလွန် ပြင်းထန်ကာ ကြွယ်ဝသော ပဲငံပြာရည်၏ ရနံ့တစ်ခုက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သူက ဝိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး နွေးထွေးသော်လည်း အတုအယောင်ဖြစ်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို မျက်နှာတွင် တပ်ဆင်ကာ ချူးရှန့်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့၏။

"အစ်ကိုလုံ...ဒါက သစ္စာစောင့်သိမှုဝိုင်ပဲ... ဒါကို သောက်လိုက်ပါ... မင်းရဲ့ အသက်က အစ်ကိုကေရဲ့ အသက်ဖြစ်လာပြီး အစ်ကိုကေရဲ့ စီးပွားရေးက မင်းရဲ့ စီးပွားရေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... အခုကစပြီး ငါတို့က ဘောင်းဘီတစ်ထည်တည်း အတူဝတ်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားပြီ..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ လက်မှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်၏ [ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်] ထဲတွင်မူ ပင့်ကူအိမ်ထက် ပိုမိုပါးလွှာသော အမည်းရောင်စွမ်းအင်တန်းတစ်ခုက ကြည်လင်နေသော ဝိုင်ထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအမည်းရောင် မြူခိုးများမှာ တွန့်လိမ်လှည့်ပတ်နေပြီး သေဆုံးခြင်း၏ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့မှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

၎င်းမှာ အဆိပ်ပင်ဖြစ်သည်။

သုံးမိနစ်အတွင်း နှလုံးကို လုံးဝ အကြောသေသွားစေနိုင်သော အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိသည့် အာရုံကြောအဆိပ်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကပင် မကယ်တင်နိုင်သော အဆိပ်မျိုးဖြစ်၏။

မည်မျှ ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြံအစည်မျိုးဖြစ်သနည်း။

ခေါင်းဆောင်ကြီးများ အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် အဘိုးကြီးကေ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုဝိုင်ဟူသော အမည်ဖြင့် အဆိပ်ခတ်ထားသော ဝိုင်ကို ပေးသနားလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းကို သောက်သုံးခြင်းက မင်း၏ အူများကို ပုပ်ပွသွားစေပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားစေလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

မသောက်ဘဲ ငြင်းဆန်ခြင်းကလည်း အဘိုးကြီးကေ၏ မျက်နှာကို လူလုံးသူလုံးရှေ့ ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူညီကာ အမိန့်မနာခံခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်မှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်ကာ သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံကာ သေချာပေါက် သေဆုံးစေမည့် ထောင်ချောက်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့၏။

ခွေးရူး၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲအထိ ရောက်လာမတတ် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ သူက ဝိုင်ထဲတွင် အဆိပ်ပါမပါကို မသိနိုင်သော်လည်း မဟာဗျူဟာမှူး၏ အပြုံးနောက်ကွယ်ရှိ ပြင်းထန်ကာ သေချာလှသော သွေးနံ့ကို အနံ့ခံမိနေခဲ့၏။

သူက ချူးရှန့်အား မျက်စိများကို အကြိမ်ကြိမ် မှိတ်ပြကာ ဝိုင်ထဲတွင် မသင်္ကာစရာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သတိပေးရန် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ကြိုးစားနေတော့သည်။

ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌။

"သူ ဝိုင်ငှဲ့နေတယ်... နေဦး... အပူလှိုင်းပုံရိပ်ဖော် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအရ ပုလင်းဝမှာ သေးငယ်တဲ့ ဆေးထိုးအပ်ရာလေးတွေ တွေ့နေရတယ်..."

"သေစမ်း... အဲဒါက အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ဝိုင်ပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ခုံပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေတော့၏။

"ချူးရှန့်... မသောက်နဲ့..."

သူက လွတ်ဟာနေသော ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ကျိုးကျန်ကော်က ဖန်သားပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူလျော့နေသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် တင်းတင်းစေ့ထားကာ အလွန်အမင်း တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေခဲ့၏။

စားပွဲတော်တည်ခင်းရာ ခန်းမအတွင်း၌။

မျှော်လင့်နေကြသည်ဖြစ်စေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်နေကြသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင်။

ချူးရှန့်က ဝိုင်ခွက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆိပ်ပြင်းကာ အောင်ပွဲခံနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားတော့၏။

ပြီးသွားပြီ။

ထိုသားရဲ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဝိုင်ခွက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်…

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က ၎င်းကို မသောက်ခဲ့ချေ။

သူက ဝိုင်ခွက်ကို အောက်သို့ပင် ငုံ့မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူက သေစေနိုင်သော အဆိပ်ခတ်ထားသည့် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားရုံသာ ကိုင်ထားပြီး မဟာဗျူဟာမှူးက ရူးသွပ်စွာ ပြုံးရယ်တော့မည့်အချိန်တွင်ပင် သူက လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားစေပြီး ဦးနှောက်များ ရပ်တန့်သွားစေမည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တော့၏။

သူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တစ်လှမ်း…

နှစ်လှမ်း…

လေးလံသော စစ်ဖိနပ်များ၏ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းက ငရဲပြည်မှ သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုအလား လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို ထုနှက်နေတော့၏။

သူက သူ၏ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ခန်းမသခင်များနှင့် ခေါင်းဆောင်ကြီးများအားလုံး၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ရှည်လျားသော စားပွဲ၏ အဆုံးဘက်ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ထိုင်နေသော အမျိုးသားဖြစ်သူ အဘိုးကြီးကေဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ခွေးရူးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားတော့၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် တုန်လှုပ်လာတော့သည်။

သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ဤအရူးက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။

လူတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လေထုထဲတွင် ချူးရှန့်က အဘိုးကြီးကေဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူက ဝိုင်ခွက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးအဆင့်အထိ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ဤအမူအရာမှာ အရက်ကမ်းခြင်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းမှာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအပြုံးမှာ မောက်မာလှပေသည်။ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေ၏။ ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ ရှုမြင်ထားသည့် လုံးဝ ရူးသွပ်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။ လူမိုက်... ငါ့ကို အဆိပ်နဲ့ စမ်းသပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်းရဲ့ သူဌေးက ငါ့အသက်ကို ယူရဲတဲ့ သတ္တိရှိမရှိ ကြည့်ကြတာပေါ့ ဟူ၍ပင်။

[ဒင်... အတွေးများ... "မင်းရဲ့ သူဌေးက ဒီအဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဝိုင်ကို သောက်ရဲသလား..." ... ရက်စက်သော လူမိုက်၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

နက်ရှိုင်းသော်လည်း ရှင်းလင်းကာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဒီဝိုင်ခွက်..."

ချူးရှန့်က ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက လောင်ကျွမ်းနေသော တစ္ဆေမီးတောက်နှစ်ခုအလား တောက်ပနေကာ အဘိုးကြီးကေကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်ပဲ တိုက်သင့်တာပါ... အစ်ကိုကေ..."

"ဒီနေ့မှစပြီး ကျွန်တော့်အသက်က အစ်ကိုကေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်..."

“ဝိုး….”

ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံများမှာ ထိုစကားတစ်ခွန်းနှင့် ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် အမည်းရောင် ဗလာကျင်းသည့်အခြေအနေသို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

ခွေးရူးမှာ မေးရိုး ပြုတ်ထွက်မတတ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကို အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်ထဲမှ တွားသွားထွက်လာသော ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မော့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ရက်စက်လှပေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်လွန်းလှ၏။

ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်အကြံအစည်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းကာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အကြံအစည်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လောင်းကစားစားပွဲတစ်ခုလုံးကို မှောက်လှန်ပစ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ပိုင်အသက်ကို စွန့်စားရသော အသည်းအသန် လောင်းကစားတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း သွေးဆုတ်သွားကာ သေမင်းတမျှ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆင်စွယ်တူများမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် ကျဆင်းသွားပြီး ထိုအသံမှာ အလွန်စူးရှလွန်းသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလုမတတ်ပင် ဖြစ်၏။

ပြီးသွားပြီ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤအကျပ်အတည်းကို တစ်ဖက်လူက သူ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးသော နည်းလမ်းဖြင့် ရူးသွပ်ကာ အရာအားလုံးကို ပုံအောသည့် သဘောထားဖြင့် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင် ဘောလုံးမှာ အဘိုးကြီးကေ၏ ခြေထောက်အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သောက်မည်လော သို့မဟုတ် မသောက်ဘဲ နေမည်လော။

၎င်းကို သောက်မည်လော။ ၎င်းက အဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မသောက်ဘဲ နေမည်လော။ မင်းက ညီအစ်ကိုများအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူသစ်တစ်ဦး၏ လက်နက်ချအညံ့ခံမှုကို၊ သူတို့၏ အသက်များဖြင့် ရရှိလာသော လက်နက်ချအညံ့ခံမှုကို ငြင်းပယ်နေခြင်းလော။ မင်းကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးခဲ့သော သစ္စာစောင့်သိမှုဝိုင်ကိုပင် မင်း မသောက်နိုင်လျှင် အနာဂတ်တွင် မည်သူက မင်းအတွက် အသက်စွန့်ရဲတော့မည်နည်း။

မည်သို့ပင် ရွေးချယ်စေကာမူ အဘိုးကြီးကေ၏ ဩဇာတိက္ကမမှာ တိမ်တိုက်များပေါ်မှနေ၍ ရွှံ့နွံများထဲသို့ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သော မဟာဗျူဟာမှူး ဖြစ်နေခဲ့၏။

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ဗလာကျင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြေပြိုကျကာ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ဆူညံအုံကြွမှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဘုရားရေ..."

"သူက... သူက အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဝိုင်ကို အဘိုးကြီးကေဆီ ပေးလိုက်တယ်..."

"ဒါက အဆုံးသတ်ကွက်ပဲ... ဒါက အရက်စက်ဆုံးနဲ့ အပြတ်သားဆုံး လှုပ်ရှားမှုပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တစ်ဦး သို့မဟုတ် ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်မှု မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို စွန့်စားရဲသော အရူးတစ်ယောက်သာလျှင် ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ခြေလှမ်းမျိုးကို လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စားပွဲတော်တည်ခင်းရာ ခန်းမအတွင်း၌ အဘိုးကြီးကေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့သော အပြုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်လက်မချင်းစီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူက ဝိုင်ခွက်ကို မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူ၏ အကြည့်များက သံချေးတက်နေသော ဂီယာတစ်ခုအလား ချူးရှန့်၏ အလွန်အမင်း မောက်မာနေသော မျက်နှာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွား၏။

ထို့နောက် ၎င်းက မဝေးလှသော နေရာတွင် ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီဖြစ်သော မဟာဗျူဟာမှူးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထိုအကြည့်ထဲတွင် ဒေါသများ မရှိသကဲ့သို့ မေးခွန်းထုတ်မှုများလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်ကိုပင် အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစက်လှသော ကျောချမ်းဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့၏။

အဘိုးကြီးကေက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမထဲရှိ လေများမှာ ချက်ချင်း စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖိအားများ မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူက ချူးရှန့်၏ လက်ထဲမှ ဝိုင်ကို မယူခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူက သေနေသော လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမျိုး ဖြစ်နေသည့် မဟာဗျူဟာမှူးကို သေဆုံးသူများကို မြင်နေရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"အားကျန်း..."

"မင်းက ဒီသစ္စာစောင့်သိမှုဝိုင်ခွက်ကို ငှဲ့ခဲ့တာလေ..."

"မင်းပဲ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ..."

"ငါ သောက်သင့်သလား... ဒါမှမဟုတ် မသောက်သင့်ဘူးလား..."