အခန်း ၁၉၉

အခန်း(၁၉၉) တတိယအာဏာပိုင်၊ အစ်ကိုကေ၏ စည်းမျဉ်းများအရ ယခု ငါတာဝန်ယူမည်။

“ဂွက်…ဂွက်… “

မဟာဗျူဟာမှူး၏ သွားများသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေပြီး အထက်နှင့်အောက် မေးရိုးများ အချင်းချင်း တိုက်မိကာ ထွက်ပေါ်လာသော အက်ကွဲသံသည် ကြားရသူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေ၏။

ချွေးများ စီးကျလာ၏။ တစ်စက်ချင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နဖူးနှင့် လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ ချွေးပေါက်များ စီးကျလာခြင်း ဖြစ်သည် ။ အေးစက်နေသော ချွေးများက သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ပိုးသားရှပ်အင်္ကျီကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေပြီး အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေကာ သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်မှုကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။

ပြီးဆုံးသွားပြီ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးတည်းသာ သေမင်းခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ သူ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

အဘိုးကြီးကေသည် သူ့ကို ထပ်မံ၍ပင် လှည့်မကြည့်တော့ချေ။ ထိုတည်ငြိမ်သော မေးခွန်းသည်ပင် အဆိုးရွားဆုံးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ဖြစ်နေတော့၏။

တစ်ခန်းလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် အဘိုးကြီးကေသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်၏။ သူသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ကာ နှေးကွေးသော်လည်း တည်ငြိမ်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချူးရှန့်၏ လက်ထဲမှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြေးဝါဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်သည် ။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားသည် မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညှစ်ခြေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ခွေးရူး၏ အသက်ရှူသံများ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကြေးဝါခေါင်းလောင်းကြီးများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်လျက် ထိုဝိုင်ခွက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ ထိုခွက်ထဲတွင် ဝိုင်များ မရှိဘဲ တစ်ခုလုံးသော မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ လွင့်စင်သွားစေနိုင်သည့် စွမ်းအားမြင့် ပေါက်ကွဲရေးပစ္စည်းများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးကြီးကေသည် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး မကြည့်ဘဲ အနံ့လည်း မခံခဲ့ချေ။ သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို လက်ထဲတွင် ညင်သာစွာ လှည့်လည်ရင်း စီးဆင်းနေသော သွေးများကဲ့သို့ ဖန်ခွက်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အစင်းကြောင်းများ ချန်ရစ်ထားသည့် နီရဲသော အရည်များကိုသာ ကြည့်နေ၏။

ထို့နောက် သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား…”

“ဟားဟားဟားဟား…”

ရယ်မောသံသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခန်းလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ သလင်းကျောက် မီးပန်းဆိုင်းကိုပင် တုန်ခါသွားစေ၏။

စော်ကားခံရမှုကြောင့် ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိုရယ်မောသံတွင် သံသယဖြစ်ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က သူနှင့်အမျိုးတူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့် ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် အပြိုင်အဆိုင်မရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့သွားသော ဘုရင်တစ်ပါး၏ အဆုံးမရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုများသာ ပါဝင်နေသည်။

လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် အဘိုးကြီးကေသည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်၏။

သူသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော်လည်း သေစေနိုင်သော သစ္စာစောင့်သိမှုဝိုင်ကို သူ၏ ခြေရင်းရှိ တန်ဖိုးကြီး ပါရှားကော်ဇောပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

ဝိုင်သည် လျင်မြန်စွာ စိမ့်ဝင်သွားပြီး လှပသော ပုံစံဒီဇိုင်းကို ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော အနီရင့်ရောင် သွေးအရောင်အဖြစ် စွန်းထင်းသွားစေ၏။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အဘိုးကြီးကေသည် လွတ်နေသော ကြေးဝါဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ နားခါးဖွယ်ကောင်းသော ဒေါင်ခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။ သူ၏ ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်ကြီးသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ချူးရှန့်၏ ပခုံးပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ကျဆင်းလာ၏။ ထိုအင်အားသည် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။

“ကောင်းတယ်…”

အဘိုးကြီးကေသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခင်က မကြုံစဖူး ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

“ခွေးရူး… ခွေးမသား မင်းက ငါ့ဆီကို နတ်ဘုရားတစ်ပါး ခေါ်လာပေးတာပဲ…”

ခွေးရူးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး နေရာမှ ခုန်ထမတတ် ဖြစ်သွားကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသည် အဖျားတက်နေသကဲ့သို့ နီမြန်းနေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာမတတ် အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်နေသည်။

ဤအံ့မခန်း အပြောင်းအလဲကို လူတိုင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ အဘိုးကြီးကေ၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အသံကြီးသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြန်၏။

“ငါ ကြေညာတယ်…”

သူသည် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ခန်းလုံးကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ခန်းမသခင်တိုင်းနှင့် လူကြီးပိုင်းများ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

“ဒီနေ့ကစပြီး ချန်လုံဟာ ငါ့ရဲ့ မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းကို ပိုင်ဆိုင်တယ်…”

“တတိယအဆင့်ပဲ…”

“သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါနဲ့ ခွေးရူးပြီးရင် ဒုတိယပဲ…”

အဘိုးကြီးကေ၏ အသံသည် ခိုင်မာပြီး ဟိန်းထွက်နေကာ စကားလုံးတိုင်းသည် လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“ဘယ်သူ သဘောတူလဲ…”

“ဘယ်သူ ကန့်ကွက်လဲ…”

ပွဲခံခန်းမတစ်ခုလုံးသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်သည် ထိုစကားလုံးအနည်းငယ်ကြောင့် ပြာကျသွားသော အပျက်အစီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွား၏။

တတိယ… တတိယအာဏာပိုင် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးနေ့တွင် ရောက်လာပြီး ဂိုဏ်းချုပ်နှင့်ပင် နီးကပ်မှုမရှိသော မျက်နှာသစ်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးတွင် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော နံပါတ်သုံးနေရာသို့ ရုတ်တရက် တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ဤသည်က ဒုံးပျံတစ်စင်းထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်နေသည်။

ခန်းမသခင်များနှင့် လူကြီးပိုင်းများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများသည် တုန်လှုပ်မှုမှ ထိတ်လန့်မှုသို့လည်းကောင်း ထို့နောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုသို့လည်းကောင်း ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ချူးရှန့်ကို သူတို့ကြည့်နေသော အကြည့်များသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော လူရိုင်းတစ်ဦးကို ကြည့်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ မျက်လုံးပင် မဖွင့်ရဲလောက်အောင် တောက်ပနေသော မြင့်မားလှသည့် နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးကို မော့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လူတိုင်း နားလည်ထားကြ၏။ ထိုတိုတောင်းသော မိနစ်အနည်းငယ် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အဘိုးကြီးကေ၏ ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်မှုများနှင့် သူ၏ မြေကြီးတုန်လှုပ်မတတ် ခန့်အပ်မှုက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးဖြစ်သည်။

ခွေးရူး၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူညံနေပြီး ကြီးမားလှသော ဝမ်းသာပီတိနှင့် ကျန်ရစ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်နေသဖြင့် သူ့ကို မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်အောင် ဖြစ်စေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်၏ အံ့မခန်းစွမ်းရည်က မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသနည်း။

ပထမအဆင့်တွင် ချူးရှန့်သည် ဝိုင်ထဲမှ အဆိပ်ကို မြင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အသံမထွက်သလို တုံ့ပြန်မှုလည်း မရှိခဲ့ပေ ထိုအရာက မည်မျှကြီးမားသော သတ္တိမျိုး ဖြစ်မည်နည်း။

ဒုတိယအဆင့်တွင် သူသည် အဆိပ်ခတ်ထားသော ဝိုင်ကို အဘိုးကြီးကေထံသို့ လှည့်ပေးခဲ့သည်။ ဤသည်က ရန်စခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ သစ္စာစောင့်သိမှု ကတိကဝတ်ပြုခြင်းဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ အသက်ကို အဘိုးကြီးကေထံ တိုက်ရိုက် အပ်နှင်းခဲ့သည်မှာ မည်မျှ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သစ္စာတရားနည်း။

တတိယအဆင့်တွင် သူသည် မဟာဗျူဟာမှူးကို တိုက်ရိုက် အနိုင်ယူရန် အဘိုးကြီးကေကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရင်ကို သတ်ရန် ကြံစည်မှုနှင့်အတူ အဆိပ်ခတ်ထားသော ဝိုင်ကို မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ မည်မျှ ပြောင်မြောက်သော နည်းဗျူဟာနည်း။

ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်သုံးကောင်ကို သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတ္တိ၊ သစ္စာစောင့်သိမှု၊ နည်းဗျူဟာများ။ ၎င်းတို့ တစ်ခုစီတိုင်းသည် ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများ ဖြစ်ကြ၏။

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်၏ မြင့်မားသော ပုံရိပ်ကို အံ့သြမှုနှင့် ရိုသေမှုများမှလွဲ၍ အခြားမရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ဤသည်မှာ မြစ်ကိုဖြတ်ကူးသော အစွမ်းထက်သည့် နဂါးတစ်ကောင်မျှသာ မဟုတ်တော့ချေ။ ၎င်းသည် တကယ့် နဂါးစစ်စစ်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

“ဒုတ်…”

တိုက်ခတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာနှင့် မဟာဗျူဟာမှူးသည် ဆက်လက်၍ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး သူသည် ပျော့ဖတ်နေသော အဝတ်အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေ၏။ သူ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ငြိမ်းချမ်းမှု ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။ ဤလူများသည် အလွန် သရုပ်ဆောင်ကောင်းကြပြီး ရိုးရှင်းသော ညစာစားပွဲကို အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်း စာချုပ်ထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးသော အရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကြ၏။

[ဒင်…. ပိုင်ရှင်သည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ အဓိကအမာခံများကို အောင်မြင်စွာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပါသည် ။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၅၀၀၀ ]

[ဒင်…ပိုင်ရှင်သည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ အဓိကယုံကြည်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့ပြီး မစ်ရှင်၏ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို သော့ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပါသည်]

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့ပိုင် ရွေ့လျား ကွပ်ကဲရေးယာဉ်တစ်စီးအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

အဘိုးကြီးကေက ခန့်အပ်မှုကို ကြေညာလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကွပ်ကဲရေးယာဉ် တစ်စီးလုံးသည် သုံးစက္ကန့်ခန့် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြေပြိုခြင်းနှင့် ဆူနာမီလှိုင်းကဲ့သို့ သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“သောက်ကျိုးနည်း…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ခုံပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော ဝုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ထီပေါက်သွားသည်ထက်ပင် ပို၍ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည် ။

“အဲဒီကောင်လေး သူ တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနိုင်ခဲ့တာပဲ…”

ကျိုးကျန်ကော်သည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားထင်များကို အပြင်းအထန် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အမြဲတမ်း တည်ကြည်နေတတ်သော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ဤအံ့မခန်း တုံ့ပြန်မှုသည် သူတို့၏ အကြောက်မက်ဆုံး အရေးပေါ် အစီအစဉ်များကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် သံမှိုတစ်ချောင်း မဟုတ်တော့ချေ။ သူသည် ခွဲစိတ်ဓား တစ်ချောင်းဖြစ်၏။

ရန်သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တည့်တည့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပြည်တည်နေသော အနာများအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သည့် ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ အထက်မြက်ဆုံးသော ဓားတစ်ချောင်း ဖြစ်လာ၏။

ပွဲခံခန်းမ အတွင်း၌ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးကေသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော မဟာဗျူဟာမှူးကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ တံခါးပေါက်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“အချိန်ဆွဲထားပြီး စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း ဆက်လုပ်ပါ…”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ဦး ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ခွေးသေတစ်ကောင်ကို ဆွဲယူသကဲ့သို့ စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော မဟာဗျူဟာမှူးကို မတင်ကာ အပြင်သို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

“အစ်ကိုကေ အစ်ကိုကေ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါ အစ်ကိုကေ…”

ဧရာမ နှင်းဆီသစ်သားတံခါးကြီး ပိတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မဟာဗျူဟာမှူး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ခန်းမသည် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အဘိုးကြီးကေ၏ နူးညံ့သော အပြုံးက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ သူသည် သူ၏ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မူလက မဟာဗျူဟာမှူး၏ နေရာဖြစ်ပြီး ချူးရှန့်ကို ထိုင်ရန် အမူအရာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“လာ အားလုံ ထိုင်…”

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ထိုင်ချလိုက်၏။ ဧကရာဇ်မင်းပြီးလျှင် ဒုတိယ အခြားသူများအားလုံးထက် မြင့်မားသောနေရာ ဖြစ်သည်။

ရှိနေသော ခန်းမသခင်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး အသံကျယ်ကျယ်ပင် အသက်မရှူရဲကြချေ။

အဘိုးကြီးကေသည် ဤအရာအားလုံးကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“အားလုံး လူစုခွဲကြတော့…”

လူတိုင်းသည် ခွင့်လွှတ်မှု ရရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အဘိုးကြီးကေနှင့် ချူးရှန့်ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးနောက် ခန်းမထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ခွေးရူးက ထွက်သွားချင်သော်လည်း အဘိုးကြီးကေက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“ခွေးရူး မင်း နေခဲ့…”

မကြာမီ ကြီးမားလှသော ပွဲခံခန်းမကြီးထဲတွင် သူတို့သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။ အဘိုးကြီးကေသည် ချူးရှန့်နှင့် ခွေးရူးအတွက် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ လွင့်ပျံလာသော လက်ဖက်ရည်ရနံ့က လေထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော သွေးနံ့များနှင့် လူသတ်ချင်စိတ်များကို ပြယ်လွင့်သွားစေ၏။

သူသည် ချူးရှန့်ကို လေးစားမှုနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စူးစမ်းလေ့လာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အားလုံ အိမ်ထဲက ပိုးကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ…”

“နောက်ထပ် မင်းကို လွှဲအပ်ဖို့လိုအပ်တဲ့ တကယ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်…”

အဘိုးကြီးကေသည် အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တည်ကြည်မှုဖြင့် စကားပြောလိုက်၏။

သူသည် စကားလုံးများကို ထပ်မံ အလေအလွင့် မခံတော့ချေ။ အစားထိုးအနေဖြင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ဖွင့်ကာ ချူးရှန့်၏ အရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြသထား၏။ အဖြူရောင် ချီပေါင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်ကာ ခပ်တန်းတန်းနေတတ်သော စိတ်နေသဘောထားရှိပြီး အံ့မခန်းလှပကာ ထက်မြက်၍ စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“သူမနာမည်က အဖြူရောင်မုဆိုးမတဲ့ သူမက ရွှေတြိဂံဒေသကနေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးပဲ…”

အဘိုးကြီးကေသည် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် မုဆိုးမဖြူ ဟူသော စကားလုံးများကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အေးစက်သွား၏။

“သုံးရက်ကြာပြီးနောက် သူမဟာ နောက်ဆုံးပေါ် ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ ကျန်းချန်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ် ပြီးတော့ ငါ သတင်းရထားတာက…”

သူက ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ပီပီသသ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဂိုဏ်းထဲမှာ သတင်းပေးတွေ ရှိနေတယ်…”