အခန်း ၃၅၅

အခန်း (၃၅၅) အကြွေးသွားတောင်းခြင်း၊ ဝမ်းကွဲဦးလေး မာလင်းကျီ

"မာလင်းကျီ... အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း..."

လီလန်သည် မာလင်းကျီ၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ တံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ထုနှက်လိုက်သည်။

သူသည် ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏နောက်တွင်မူ လီတာ့ဟိုင်၊ ကျန်းတာပေါင်၊ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် အခြားလူအုပ်စုတို့ ရပ်နေကြ၏။

လီလန်၏ ကျယ်လောင်သော တံခါးထုသံကြောင့် ရွာအရှေ့ဘက်ရှိ ရွာသားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြတော့သည်။

"အဲဒါ ရွာအနောက်ဘက်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန် မဟုတ်လား... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဟုတ်လား... သူက ဘာလို့ သေနတ်ကိုင်ပြီး လူတွေအများကြီး ခေါ်လာရတာလဲ..."

"အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘိုးကျောက်တို့လည်း ပါတာပဲ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘယ်သူက လီလန်ကို သွားရန်စမိလို့လဲ..."

"အဲဒါ မာလင်းကျီအိမ် မဟုတ်လား..."

"အိုး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံပဲ... မာလင်းကျီက သူ့ကို ဘယ်လိုများ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ..."

"..."

ပွဲကြည့်ရသည်ကို သဘောကျသော ရွာသားများမှာ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ ဖြစ်လာကြပြီး လီလန်နှင့် မာလင်းကျီတို့ကြားရှိ ရန်ငြိုးကို စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်၏။

"ဟေး... ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ မာလင်းကျီက လီလန်ရဲ့ ဆွေမျိုး မဟုတ်လား... သူ့ရဲ့ ဦးလေးဝမ်းကွဲလေ..."

ဘုရားရေ... တူဖြစ်သူက ဦးလေးဖြစ်သူကို လာရောက်ပြဿနာရှာနေခြင်းမှာ နဂါးမင်းကျောင်းတော်ကို ရေလွှမ်းမိုးသွားသကဲ့သို့ မိသားစုဝင်အချင်းချင်း မမှတ်မိကြတော့သည် မဟုတ်ပါလော။

"မင်းတို့က ဘာသိလို့လဲ... အဲ့မာလင်းကျီက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး... သူက အမြဲတမ်း သူများဆီက အမြတ်ထုတ်တတ်ပြီး မြို့ပေါ်က ဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှာတောင် ဝင်ပါနေတဲ့ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

အတင်းအဖျင်းတစ်ခု ကြားထားဖူးသည့်ဟန်ဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ အခြားတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလေသည်။

မာလင်းကျီမှာ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ရွာသားအများစုမှာ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။

သူတို့အားလုံးမှာ အမဲလိုက်ခြင်း၊ တောင်ပေါ်တက်၍ ရှာဖွေခြင်းနှင့် ငါးဖမ်းခြင်းတို့ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရသော သာမန်ရွာသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ လူရမ်းကားဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို သူတို့ မည်သို့လျှင် သွားရောက်ရန်စရဲပါမည်နည်း။

မရန်စရဲပေ။ လုံးဝ မရန်စရဲကြပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသဖြင့် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကာ လီလန်၏ "ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..." ဟူသော တံခါးထုသံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

အိမ်ထဲမှ ပျင်းရိလေးတွဲသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

အသံရှင်မှာ အိပ်ရာမနိုးသေးဘဲ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေပုံရကာ အသံမှာလည်း လေးတွဲနေပေသည်။

လီလန်က ဘာမျှမပြောဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ လီတာ့ဟိုင်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန် သင်ပေးထားသည့် စကားလုံးများကို သုံးကာ ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"လင်းကျီ... ငါ လီတာ့ဟိုင်ပါ... ဒီမနက် တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရင်း မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင် ဖမ်းမိလို့ မင်းအတွက် တစ်ကောင် လာပို့ပေးတာ..."

မိုးပျံနဂါးကို မှိုနှင့်တွဲ၍ စွပ်ပြုတ်လုပ်ကာ ဆားအနည်းငယ် ဖြူးလိုက်ပါက အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိလှရာ တကယ့်ကို နတ်သုဒ္ဓါပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီတာ့ဟိုင်က မိုးပျံနဂါး လာပို့ကြောင်း ကြားသောအခါ အိမ်ထဲရှိလူမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာသွားပြီး

"အစ်ကိုဝမ်းကွဲ... ခဏလေးစောင့်ဦး... ငါ အင်္ကျီအရင်ဝတ်လိုက်ဦးမယ်... အခုလာပြီ... အခုလာပြီ..."

ကျန်းတာပေါင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပြီး လီလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းခရီးတွင် တံခါးခေါက်၍ မာလင်းကျီက တံခါးမဖွင့်ပေးပါက သားကောင်လာပို့ကြောင်း ပြောရန် လီလန်က လီတာ့ဟိုင်အား ကြိုတင်၍ ပြောပြထားခဲ့သည်။

ကျန်းတာပေါင်သည် တိတ်တဆိတ် အံ့သြနေမိသည်။ လီလန်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် နည်းဗျူဟာများမှာ မိမိကဲ့သို့ တော်လှန်ရေးသမားဟောင်းကြီးထက်ပင် သာလွန်နေပေသည်။

"လီ... မာလင်းကျီက တံခါးဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းက ကြိုသိနေလို့ မင်းအဖေကို ခုလိုပြောခိုင်းလိုက်တာလား..."

ကျန်းတာပေါင်က စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးသာနေလိုက်၏။

မာလင်းကျီအကြောင်းကို သူ အလွန်ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။ သူများဆီမှ အမြတ်ထုတ်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးမှာ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တတ်ကာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများကို ပြုလုပ်ရသည်ကို သဘောကျသူဖြစ်သည်။ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ ပါးနပ်ဖို့ လိုအပ်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် လူရမ်းကားရုပ်ပေါက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ပင်မတံခါးကို လာဖွင့်ပေးလေသည်။

ဆံပင်တိုတိုနှင့် အမျိုးသားသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်၏ လက်ထဲရှိ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဦးစွာ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် လီလန်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

လီလန်ကို မျက်နှာစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ... ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကော ဘယ်မှာလဲ..."

လီလန်က ဘာမှမပြောပေ။ အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝမှာ သူ့ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။

မာလင်းကျီသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားတော့၏။

သို့သော်လည်း သူက အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

"ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ကို ထိရဲတယ်ပေါ့... ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား..."

လီလန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့... မင်းက ငါတို့အိမ်ကိုလာပြီး တောင်းရမ်းစားသောက်ဖို့ နှစ်သက်တဲ့ ဝမ်းကွဲဦးလေးဆိုသူ မဟုတ်လား..."

ထိုအခိုက်တွင် မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လီလန်သည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ မာမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

ထိုအခါမှ မာလင်းကျီသည် ဤတူဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် လူအများအပြား ပါလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး အများစုမှာ မျက်နှာစိမ်းများဖြစ်ကြကာ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ သူ မှတ်မိလေသည်။

သူ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ လီတာ့ဟိုင်ပင်ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုဝမ်းကွဲ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ကျွန်တော့်အိမ်ကို ဘာလို့ လူတွေအများကြီး ခေါ်လာရတာလဲ..."

မာလင်းကျီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လီတာ့ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သော သူ၏မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် သတိပေးချက်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကာ မာလင်းကျီအား အရေးမစိုက်ဘဲ ခြံဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားလေသည်။

မာလင်းကျီသည် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ လီတာ့ဟိုင်မှာ စိတ်သဘောထားပျော့ပျောင်းပြီး သူ့စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခွင့်ပြုထားတတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ တင်းမာနေရသနည်း။

"မာမိသားစုက ကောင်လေး... မင်းက မှားယွင်းတဲ့လူကို သွားရန်စမိပြီ..."

အဘိုးကျန်းက မာလင်းကျီကို မဲ့ပြုံးပြုံးကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ပွဲက စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ကြည့်စရာပွဲရှိနေမှတော့ အဘယ်ကြောင့် မဝင်ဘဲ နေရမည်နည်း။

အဘိုးကျောက်ကလည်း ဘာမျှမပြောဘဲ ပြုံး၍ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် လျူဇီတို့ကို ခေါ်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

မာလင်းကျီမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။

ရွာသားများအားလုံး သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူက ကြမ်းတမ်းစွာ မျက်စောင်းထိုး၍ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလာကြည့်နေကြတာလဲ... ကြည့်စရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

"ထွက်သွားကြစမ်း... မင်းတို့အားလုံး အခုထွက်သွားကြ..."

ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော မာလင်းကျီသည် ခြိမ်းခြောက်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပါရှိနေပြီး အလွယ်တကူ ရန်စ၍ရမည့်သူနှင့် မတူပေ။

သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသည်ကို လာကြည့်ကြသော ရွာသားအချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ပွဲကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော ရွာသားအများစုမှာမူ မာလင်းကျီကို အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ကြပေ။

အတင်းအဖျင်း နားထောင်ခြင်းမှာ အရေးကြီးပေသည်။ ရန်စမိခြင်း ရှိမရှိကိုမူ နောက်မှသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။

"ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးမှ စာရင်းရှင်းမည်" ဟူသော ဆိုရိုးစကားရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အရင်ဆုံးပွဲလေး အဆုံးထိကြည့်ပြီး အတင်းအဖျင်းတွေကိုသာ နားထောင်လိုက်ကြပါစို့။

ခြံဝင်းအတွင်းမှ လီလန်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မာလင်းကျီ... ခင်ဗျား တံခါးဝမှာ ဘာတွေကြောင်နေတာလဲ... အထဲကို ဝင်ခဲ့စမ်း..."

မာလင်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လီလန်၏ ဘိုးဘေးဆယ့်ရှစ်ဆက်တိုင်အောင် ရင်ထဲမှနေ၍ ဆဲဆိုနေမိတော့သည်။

"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ ကောင်စုတ်လေးမို့လို့ ငါ့ခေါင်းပေါ်ကိုတောင် တက်ပြီး အီးပါသေးပေါက် လုပ်ရဲရတာလဲ... ငါ မင်းကို ဘယ်လိုပြန်လုပ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်း..."

သေနတ်တစ်လက် ပါလာရုံမျှဖြင့် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူ့တွင်လည်း သေနတ်ရှိပေသည်။

မာလင်းကျီသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပင်မတံခါးကို ပိတ်ကာ မိမိခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မာလင်းကျီသည် လီလန်က ခြံဝင်းအလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး လီတာ့ဟိုင်နှင့် အခြားသူများကမူ ခြံဝင်းနံရံများကို မှီကာ နေရာယူထားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟို၌ မာလင်းကျီနှင့် လီလန်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။

"မင်းက လီလန် မဟုတ်လား... အစ်ကိုဝမ်းကွဲ တာ့ဟိုင်ရဲ့ သားလေ..."

မာလင်းကျီက စတင်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်ပြီး

"ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဝမ်းကွဲတွေဆိုတော့ မျိုးဆက်အရဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို ဦးလေးဝမ်းကွဲလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့..."

လီလန်က သူ့ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအမေ ဝမ်းကွဲဦးလေး... ဘယ်သူက ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေမျိုးတော်နေလို့လဲ..."