အခန်း ၃၅၇

အခန်း (၃၅၇) အသေးအဖွဲ အမြတ်အစွန်းများကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းက အရှုံးကြီးကြီး ပေါ်စေခြင်း... မာလင်းကျီ မင်း ခုလို ထပ်လုပ်ရဲသေးသလား…

"ကျွန်တော် သိပါတယ်... ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

မာလင်းကျီသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့ အပါအဝင် အခြားသူများရှေ့တွင် သူသည် လီလန်၏ရှေ့၌ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

ဤသို့ ဒူးထောက်လိုက်ခြင်းက စောင့်ကြည့်နေသူများကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေသည်။

"မာလင်းကျီက ဘာလို့ ဒူးထောက်လိုက်တာလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဘာလုပ်လိုက်လို့လဲ... သူက မာလင်းကျီကို တစ်ခုခုနဲ့ ဖမ်းချုပ်ထားတာလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ... မာလင်းကျီလို လူယုတ်မာမျိုးကိုတောင် သူက နိုင်အောင် ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်..."

"..."

ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မာလင်းကျီဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်၊ လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လီလန်၏ရှေ့၌ တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်နေခဲ့လေပြီ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီလန်သည် သာမန်မုဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ မာလင်းကျီကို သူ၏ဆန္ဒအလျောက် ဒူးထောက်လာစေရန် လီလန်တွင် မည်သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေပါသနည်း။

"ကျွင်းဇီ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ကျန်းတာပေါင်က ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းကို မေးလိုက်၏။

"ငါလည်း မသိဘူး..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒ္ကိစ္စက လီလန်အတွက်တော့ ကောင်းပါတယ်... မာလင်းကျီရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရတာ သူ အမှားကို သိသွားပုံရတယ်... ပြီးရင် သူ ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်လောက်တယ်..."

ကျန်းတာပေါင်က ထိုအချက်ကို သဘောတူလေသည်။

မာလင်းကျီသည် ဤသို့ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ လီတာ့ဟိုင် ချေးငှားထားသော ငွေများမှာ သေချာပေါက် ပြန်လည်ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူရန်အတွက် သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ဦးစွာအနိုင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုမှသာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

မာလင်းကျီကဲ့သို့သော လူယုတ်မာမျိုးသည် အကြမ်းကိုသာ လက်ခံပြီး အနုကို လက်မခံပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာမှသာ သူသည် ကြောက်ရွံ့၍ အရှုံးပေးမည် ဖြစ်သည်။

"တခြားရှိသေးလား..."

လီလန်သည် ဒူးထောက်နေသော မာလင်းကျီကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

မာလင်းကျီသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏လက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်ကာ သူ၏မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဖြန်း…

ဖြန်း…

ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း…

ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံများမှာ သေးငယ်သော ခြံဝင်းလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျန်းတာပေါင်၊ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် အခြားသူများကို မှင်သက်သွားစေသည်။

မာလင်းကျီသည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ပါးကို ရုတ်တရက် ဤသို့ ရိုက်ရသနည်း။

ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့သည် ဂိုဏ်းဝင်များ မဟုတ်ကြသဖြင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို နားမလည်ကြပေ။ စောစောက လီလန်၏ စကားများမှာ မာလင်းကျီအား အင်အားဖြည့်တင်းရန် လူခေါ်ခိုင်းနေသည့်ပုံပင် ပေါက်နေလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အကြောက်အလန့် မရှိပေ။ မာလင်းကျီ လူဘယ်လောက်ပင် ခေါ်လာပါစေ သူ ဂရုမစိုက်ချေ။

လူမည်မျှပင် ခေါ်လာပါစေ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ချင်းလုံဂိုဏ်းက ဖြေရှင်းပေးနိုင်လေသည်။

ထို့ထက်ပို၍ လီလန်တွင် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားပြားတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

လူတစ်ယောက်၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုနှင့် သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားသော ဧရာမအင်အားကြီး နှစ်ခု။ ဤအရာကို မည်သူက မကြောက်ရွံ့ဘဲ နေမည်နည်း။

မာလင်းကျီသည် လီလန်အား ထပ်၍ မာနမထောင်ရဲတော့ပေ။ လီလန် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့နေတော့သည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ရာထူးကို ရယူထားသူ တစ်ယောက်သည် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ သူ့တွင် စွမ်းရည်မရှိဘဲ နေမည်လော။ နည်းလမ်းများမရှိဘဲ နေမည်လော။

အဆင့်နိမ့် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နှင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းချင်းပင် မတူညီကြပေ။

မာလင်းကျီသည် လီလန်အား ထပ်မံရန်စရန် တွေးတောခြင်းများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်လေပြီ။

ယခုအချိန်တွင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အမှားဝန်ခံခြင်း၊ တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ဦးညွှတ်ခြင်းတို့မှာ အရေးတကြီး လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများပင် ဖြစ်သည်။

ကြီးမြတ်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ကွေးတတ်၊ ဆန့်တတ်ပြီး မိမိ၏ အမှားများကို မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်ကို သိရှိပေသည်။ သူနှင့် လီလန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပြန်လည်အဖတ်ဆယ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

မာလင်းကျီက တကယ့်လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတစ်ပါးအပေါ် ရက်စက်သကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း ပို၍ ရက်စက်တတ်သည်။ သူ၏မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အချက်အနည်းငယ် ရိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နီရဲကာ ဖူးရောင်လာပြီး သူ၏ နှာခေါင်းမှလည်း သွေးများ ထွက်လာတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက နံရံပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေကြသော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လီလုံနှင့် လီဟူတို့ကို မှင်သက်သွားစေသည်။

"မာလင်းကျီက ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူ... သူ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"သူက လီလန်ကို တောင်းပန်ဖို့ တကယ်ကြီး ဒူးထောက်လိုက်တာလား... ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူတောင် ပါးရိုက်နေသေးတယ်... သူ ရူးသွားတာလား..."

"မာလင်းကျီက ကြောက်နေတာလား..."

"လီလန်က ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး... မာလင်းကျီက ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ..."

"..."

လီဟူသည် နားမလည်နိုင်ဘဲ ခေါင်းကို အမြန်ကုတ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေနေပုံရသည်။

လီလုံကမူ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသော လီလန်ကိုသာ ကြည့်နေလေသည်။

"မာလင်းကျီက လူမိုက်တစ်ယောက်လေ... သူလိုလူက လီလန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အရှုံးကြီးကြီး ပေးရတာလဲ..."

"လီလန်မှာ ဘယ်လိုစွမ်းရည်နဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေလို့လဲ... သူက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အင်အားကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ခြံဝင်းအလယ်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုနှင့် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း လီလုံသည် တွေးလေတွေးလေ ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာလေဖြစ်ပြီး လီလန်မှာ ပို၍ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟူဇီ... ဟိုလူယုတ်မာ မာလင်းကျီက ဘာလို့ ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်နေတာလဲ..."

စောင့်ကြည့်နေသော လီရှန်းဟွာမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် တွေဝေနေလေသည်။

"အစ်မက ကျွန်တော့်ကို မေးနေတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

လီဟူက အမြန်ပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လီလန်က မာလင်းကျီထက် နည်းနည်းပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

လီဟူက သေချာပေါက် ပြောလိုက်၏။

"လီလန်က မာလင်းကျီထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

လီရှန်းဟွာက ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်။

မာလင်းကျီသည် လူမိုက်တစ်ဦး၊ လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တာ့ချင်းယန်မြို့နယ်တွင် သူသည် လွှမ်းမိုးမှု ကြီးမားပြီး အရည်အချင်းရှိသော ဒေသခံ အာဏာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အကယ်၍ လီလန်ကသာ မာလင်းကျီထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေလျှင် ယင်းက ဆိုလိုသည်မှာ...

လီရှန်းဟွာသည် ထပ်၍ မတွေးဝံ့တော့ချေ။

သူမသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မောင်နှစ်ယောက်ဖြစ်သော လီလုံနှင့် လီဟူတို့ကို ကြည့်လိုက်ကာ…

"တာ့လုံ... ဟူဇီ... ဟိုကိစ္စကို ငါတို့... ငါတို့ ဆက်လုပ်ရဦးမလား..."

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် လီရှန်းဟွာက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်မထပ်ရသေးသော အပျိုစင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမနှင့် စေ့စပ်ထားခြင်းကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သော အမျိုးသားတစ်ဦးအား မြူဆွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

"လုပ်ရမှာပေါ့..."

"ဘာလို့မလုပ်ရမှာလဲ... ငါတို့ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ်..."

လီဟူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဒီကိစ္စသာ အဆင်ပြေသွားရင် လီလန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ဖ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မာလင်းကျီထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ယောက်ဖလေ... လူတွေကို ပြောပြရတာ ဂုဏ်ယူစရာကြီး ဖြစ်နေမှာပဲ..."

"အစ်မကြီး... ဒီကိစ္စက အစ်မ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... အစ်မ နည်းနည်းတော့ ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ လိုတယ်နော်..."

လီဟူသည် သူ၏ အစ်မကြီးအား မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကြိုးစားအားထုတ်ရမယ်... ငါက... ကြိုးစားအားထုတ်ရမယ်..."

လီရှန်းဟွာက အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့ ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်နည်း။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ မို့မောက်သင့်သည့် နေရာများက မို့မောက်နေပြီး ကောက်ကြောင်းပေါ်သင့်သည့် နေရာများကလည်း ကောက်ကြောင်းပေါ်နေလေသည်။

ကောင်းမွန်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် တစ်ခုတည်းသော အားသာချက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မာလင်းကျီသည် သူ၏နှာခေါင်းမှ သွေးများထွက်လာသည်အထိ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်နေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လီလန်သည် နှာခေါင်းမှ လေမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေလိုက်သည်။

"ကဲပါ... မင်းသာ သတိလစ်သွားရင် ငါ့ကို ဘယ်သူက ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်မှာလဲ..."

မာလင်းကျီက နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်နေပြီး မူးဝေနောက်ကျိနေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ အမှားဝန်ခံတဲ့ အပြုအမူက မဆိုးဘူးဆိုတော့ ဒီလိုလုပ်ပါ... ပါးတစ်ချက်ရိုက်ရင် ဆယ်ပြား... မင်း ခုနက မင်းကိုယ်မင်း ဆယ်ချက်ရိုက်လိုက်တယ်ဆိုတော့ ငါ့ကို ၉၉ ယွမ်ပဲ ပြန်ဆပ်တော့..."

လီလန်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော မာလင်းကျီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ကောင်းပါပြီ..."

မာလင်းကျီသည် သူ၏ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိတ်မပါ့တပါ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကူအညီမဲ့ မဖြစ်ဘဲ နေမည်နည်း။ လီလန်က သက်ညှာပြီး ငွေအနည်းငယ် လျှော့ပေးမည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယွမ်သာ လျှော့ပေးခဲ့လေသည်။

ဤအရိုက်ခံရခြင်းက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒုတိယခေါင်းဆောင်လီ... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပါ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သွားပြီး ပိုက်ဆံ... ပိုက်ဆံ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်..."

မာလင်းကျီသည် သူ့ကိုယ်သူ လက်ဖြင့် ထောက်၍ ခေါင်းထဲမှ တဝီဝီမြည်နေမှုကို အံကြိတ်ခံကာ ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ သစ်သားအိမ်ဆီသို့ ယိမ်းထိုးကာ လျှောက်သွားလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် လက်ထဲတွင် ငွေတစ်ထပ်ကို ကိုင်လျက် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒုတိယခေါင်းဆောင်လီ... ဝမ်းကွဲအစ်ကို တာ့ဟိုင်ဆီက ကျွန်တော် ချေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီ ပြန်ပေးပါတယ်..."

မာလင်းကျီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေတစ်ထပ်ကို လီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် ယင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ယူလိုက်ပြီး ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ အပိုအလိုမရှိ အတိအကျ ၉၉ ယွမ် ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန်သည် ထိုငွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး…

"အဲဒါမှ မှန်တာပေါ့... မင်းသာ စောစောကတည်းက ငါပြောတာကို နားထောင်ပြီး ပိုက်ဆံကို လိမ္မာကျိုးနွံစွာ ပြန်ဆပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီဆယ်ချက် အရိုက်ခံရစရာအကြောင်း ဘယ်ရှိပါ့မလဲ..."

"ဒုတိယခေါင်းဆောင်လီ... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်..."

မာလင်းကျီသည် ဒေါသများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

လီလန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ မာလင်းကျီကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မာလင်းကျီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... မင်း လူတွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ချေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်မဆပ်တာကို ငါ ထပ်တွေ့လို့ကတော့..."

"ကျွန်တော် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး... မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး..."

မာလင်းကျီသည် ကြောက်လန့်သွားဟန်ဖြင့် အမြန်ခေါင်းယမ်းပြလိုက်တော့သည်။