အခန်း (၈၈၃-၈၈၄)

အပိုင်း (၈၈၃) စွန်းရှန်းအား ကယ်တင်ခြင်း။

ဖျင်ဝမ်ခရိုင်၏ လမ်းမများထက်တွင် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် အမတ်တစ်စုသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော မြို့ပြ အခြေအနေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ယန်ဖုန်းဖန်သည် ဧကရာဇ်မင်း၏ ဘေးမှလိုက်ပါရင်း မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ အပြည့်ဖြင့် လျှောက်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... လက်ရှိ ဖျင်ဝမ်ခရိုင်ရဲ့ လူဦးရေက တစ်သိန်းရှစ်သောင်းအထိ ရောက်ရှိနေပါပြီ။ ကုန်သွယ်ရေး လွတ်လပ်ခွင့်ကြောင့် နေရာတကာက အလုပ်သမားတွေ စုပြုံရောက်လာကြတာပါ။ အလုပ်သမားတွေက မနက် ၉ နာရီကနေ ည ၉ နာရီအထိ ၆ ရက်လုပ်၊ ၁ ရက်နား စနစ်နဲ့ အလုပ်လုပ်ကြပြီး တစ်လကို ငွေနှစ်တေလ်းကနေ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေဆိုရင် ငွေငါးတေလ်း၊ ခြောက်တေလ်းလောက်အထိတောင် ဝင်ငွေရှိကြပါတယ်။"

ဤစကားကြောင့် ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ကြီး ရှီဝမ်ရှူက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကုန်သွယ်ရေး ဒီလောက်စည်ကားနေရင် အရာရှိတွေက ကုန်သည်တွေကို ခေါင်းပုံဖြတ်တာမျိုးကိုရော မင်း ဘယ်လိုဖြေရှင်းလဲ"

ယန်ဖုန်းဖန်က ဖွဖွလေးပြုံးလိုက်ကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ "ဒါက အရာရှိဖန် လွှတ်လိုက်တဲ့ ကျင်းယီဝေတွေကို အားကိုးရတာပါ။ အများသုံး အိမ်သာတွေမှာ အမည်မသိ တိုင်စာထည့်လို့ရတဲ့ စာတိုက်ပုံးတွေ ထားရှိပြီး ကျင်းယီဝေတွေက လိုက်လံ ဖြေရှင်းပေးလို့ အခုဆို ဘယ်သူမှ မကောက်ကျစ်ရဲတော့ပါဘူး"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က သဘောကျစွာဖြင့် ဖန်ကျန်းရီအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်လျှောက်တင်လိုက်ရာ အားလုံးက လေးစားအံ့ဩသွားကြ၏။ "ဥပဒေဆိုတာ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အမြစ်တွယ်သွားဖို့ လိုပါတယ်။ ကနဦးမှာ အကြောက်တရား ကင်းအောင် အမည်မသိတိုင်စာပုံးတွေနဲ့ စတင်ရတာပါ။"

ထိုသို့ လမ်းလျှောက်လာရင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအုပ်လယ်တွင်မူ တောက်ယွမ်သူဌေးကြီး လျိုကျုံးရွှင်က နိုင်ငံတကာစူပါစတားတစ်ဦးပမာ စာအုပ်များကို ခပ်တည်တည်ဖြင့် လက်မှတ်ထိုးပေးနေ၏။

ဖန်ကျန်းရီက သူ့ကို အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှောက်သို့ ကမန်းကတန်းဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က မေးလိုက်၏။ "မင်း ဘာစာအုပ်တွေ ရောင်းနေတာလဲ"

လျိုကျုံးရွှင်က ချက်ချင်းပင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဒူးထောက်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ရေးသားထားတဲ့ စီးပွားရေးကျမ်းပါ။ ကုန်သည်ဆိုတာ အမြတ်တစ်ခုတည်းကို မကြည့်ဘဲ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအပေါ် တာဝန်ယူစိတ် ရှိရပါမယ် အရှင်မင်းကြီး။ ရတဲ့ငွေတွေကိုလည်း သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် လှူဒါန်းသွားမှာပါ"

အမတ်များအားလုံးက အဆက်မပြတ် ချီးကျူးလိုက်ကြ၏။ "ဒါမှ တကယ့် လောကအကျိုးပြု ကုန်သည်ကြီးပဲ"

သို့ပေမည့် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်တို့ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားချိန်တွင် ဖန်ကျန်းရီက လျိုကျုံးရွှင်ကို အတင်း ဆွဲကာ တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရှာနိုင်ခဲ့လဲ။"

လျိုကျုံးရွှင်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဖြေလေ၏။ "သခင်လေးရာ၊ စာအုပ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး လယ်မြေတွေ ဝယ်လှောင်ထားလိုက်လို့ အခု တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မရှိတဲ့ ဆင်းရဲသားလေး ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီက လူတွေက ဂျူးမြစ်တွေလိုပဲ... တစ်သုတ်ရိတ်ရင် နောက်တစ်သုတ် ပြန်တက်လာတာပဲ။ ပိုက်ဆံရှာရတာ အရမ်းလွယ်တယ်"

ဖန်ကျန်းရီ မျက်နှာတည်သွားပြီး ချောက်ချကာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "ပေါက်ကရ မပြောနဲ့! ပြည်သူတွေကို ဂျူးမြစ်လို့ သွားခေါ်ရလား။ ခင်ဗျား လယ်မြေ ထပ်လှောင်ချင်ရင် ရှင်းကျန်းခရိုင်ကို ပြောင်းပြီး သိုလှောင်ချေ"

သိပ်မကြာမီမှာပင် အဖွဲ့သားများသည် အသစ်တည်ဆောက်ထားသော အန်းချင်းကျောင်းတော် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် အမြောက်ပြွန်ငယ်လေးများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း၊ ယန်ဖုန်းဖန်က ပစ်ဖောက် ဟု အော်လိုက်ချိန်တွင် တဒိုင်းဒိုင်း အသံများနှင့်အတူ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော စက္ကူပန်းမိုးများ ကောင်းကင်မှ သာယာညင်သာစွာ ကျဆင်းလာခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီ၏ တီထွင်မှုဖြစ်သော ထိုစက္ကူပန်းအမြောက်များကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်နှင့်တကွ အမတ်များအားလုံး ကလေးငယ်များသဖွယ် ရယ်မောပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ဖဲကြိုးဖြတ် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျောင်းဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် စာသားတစ်ခုရေးရန် ဖန်ကျန်းရီအား တာဝန်ပေးလိုက်၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်းဝင်ပြီးနောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တိုင်းပြည် အကျိုးရှိမည်ဆိုပါက အသက်ကိုပင် ပေးအပ်ရဲ၏ ၊ မိသားစု မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရေးသည် ကျုပ်တို့ မျိုးဆက်၏ တာဝန် ပင်။"

အားလုံး၏ လက်ခုပ်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဘဏ္ဍာရေးအမတ် ရှီဝမ်ရှူက ဖျင်ဝမ်ခရိုင်၏ တစ်နှစ်တာ ဝင်ငွေကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ဒီခရိုင်ရဲ့ ဝင်ငွေက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”

"စုစုပေါင်း ဝင်ငွေ ငွေခုနစ်သိန်းထက် မလျော့နည်းနိုင်ပါဘူး"

ယန်ဖုန်းဖန်က ဖြေကြားလိုက်ရာ အမတ်များအားလုံး မျက်လုံးပြူးကာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

အရှင်မင်းကြီးသည် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရသွားပြီး ယန်ဖုန်းဖန်အား ဟန်ကျန်းပြည်နယ်၏ တုန်းကျိ ဖြစ် ရာထူး နှစ်ဆင့်ဆက်တိုက် တိုးမြှင့်ပေးလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတန်းမှ အပြစ်သား ခရိုင်ဝန်ဟောင်း စွန်းရှန်းမှာမူ မိဘဆုံးပါးသွားသူကဲ့သို့ သွေးဆုတ်မတတ် ဖြူလျော်နေ၏။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က သူ၏အပြစ်ကို မည်သို့စီရင်သင့်သနည်းဟု မေးသောအခါ အမတ်ကြီး ယန်ရင်းချိုက်က အကြံပြုလိုက်သည်။ "သာမန်အရပ်သားအဖြစ် ရာထူး ဖြုတ်ချပြီး တစ်သက်လုံး ထပ်မခန့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ရပါလိမ့်မယ်။"

ထိုစကားကြောင့် စွန်းရှန်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မြေပေါ်သို့ ဘုန်းကနဲ ထိုင်ကျသွားသည်။ သူ အလေးစားဆုံး ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ဤသို့အပြစ်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ကြောက်စရာပင်။

သူ ထိုသို့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အရှင်မင်းကြီး... စွန်းရှန်းအပေါ် ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန် အရာရှိတွေက ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ မဝံ့ရဲတော့မှာ စိုးရိမ်ရပါတယ်။"

စွန်းရှန်း မယုံနိုင်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အတွက် ကာကွယ်ပြောဆိုပေးနေသူမှာ သူ၏ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက် ဖန်ကျန်းရီ ဖြစ်နေလေသည်။

အမတ်ကြီး လီယန်စုန့်ကပါ ဖန်ကျန်းရီ၏စကားကို ထောက်ခံလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က စွန်းရှန်းအား အပြစ်များကို ကောင်းမှုဖြင့် အစားထိုးနိုင်ရန် ရှင်းကျန်းခရိုင်၌ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ဖို့ တစ်နှစ်တိတိ အချိန်ပေးလိုက်၏။

စွန်းရှန်းသည် မျက်ရည် နှာရည်များ စီးကျလျက် ဒူးထောက်ဦးတိုက်လိုက်သည်။ ဖန်ကျန်းရီအား ကြည့်ကာ သူ၏ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

'ဒါကမှ တကယ့် လူကောင်း အစစ်အမှန်ကြီးပဲ'

…….

ညအချိန်ဖြစ်၏။

ယန်ဖုန်းဖန်သည် နာမည်ကောင်းရှိသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး တတိယထပ ်အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် အခြားသူများအတွက် ခမ်းနားသော ညစာစားပွဲတစ်ရပ်ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

တစ်နေကုန် အလုပ်များပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ဗိုက်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ကာ အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေကြပြီဖြစ်၏။

သူတို့အားလုံးသည် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အားပါးတရ စားသောက်ကြသည်။

ပွဲတော် အရှိန်တက်နေချိန်မှာတော့ ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် ဖန်ကျန်းရီကို ခေါ်လိုက်သည်။ အရက်ခွက်ကိုကိုင်ကာ လက်ရန်းကိုမှီလျက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ် မည်သည့်စကားပြောမည်ကို မသိသောကြောင့် အရက်ကို တစ်ငုံချင်းသောက်ရင်း လမ်းမပေါ်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ လူစည်ကားနေဆဲဖြစ်ကာ ပြည်သူအများအပြားသည် မီးပုံးများချိတ်ဆွဲ၍ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများသည်လည်း ဟိုမှဒီသို့ သွားလာလျက် စျေးဆစ်နေကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျန်းရီ ... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်ကနေ ကိုယ်တော် အများကြီး အကျိုးအမြတ်ရခဲ့တယ်။

ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ၊ သူတော်စင်တွေရဲ့ ကျမ်းစာတွေအတိုင်း လိုက်နာရုံနဲ့ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်မယ်လို့ ကိုယ်တော် အမြဲတွေးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကုန်သွယ်ခွင့်ပြုမယ့်ကိစ္စကို ကိုယ်တော် အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲခဲ့ဘူး။ ဒီကနေ့ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရမှ မင်းမှန်တယ်ဆိုတာကို ကိုယ်တော် သိလိုက်ရပြီ။

ကုန်သည်တွေရဲ့ စွမ်းအားက လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ အခု မင်းရဲ့ ထပ်တလဲလဲ အကြံပြုချက်တွေကြောင့် ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားမှသာ လူဒီလောက်များများ မျက်စိပွင့်လာနိုင်တာပဲ။

ကိုယ်တော်က ဟန်ကျန်းပြည်နယ်မှာ ဖျင်ဝမ်ခရိုင်က နည်းလမ်းကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီး ကုန်သွယ်ရေးအတွက် သီးသန့် ရုံးတော်တစ်ခု ထပ်ဖွင့်ချင်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်သလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဟန်ကျန်းပြည်နယ်မှာ ကုန်သွယ်မှုနယ်ပယ်ကို အရှင်မင်းကြီး ဆက်ပြီးချဲ့ထွင်ချင်တာကို ကျွန်တော်မျိုး သေချာပေါက် သဘောတူပါတယ်။ အစကတည်းက ကျွန်တော်မျိုးက ဟန်ကျန်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ နန်းတွင်းက ကန့်ကွက်မှုတွေ အရမ်းများနေခဲ့လို့သာပါ။ အခုပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ကန့်ကွက်မှု သိပ်မရှိနိုင်တော့ပါဘူး။

ရုံးတော်အသစ် ဖွင့်မယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုး အကြံပြုချင်တာက ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားစေချင်ပါတယ်။ အရာအားလုံးက အစပဲ ရှိသေးတော့ ပြည်သူတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြီးထွားခွင့်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ စောစောစီးစီး ဝင်စွက်ဖက်မယ်ဆိုရင် ဒီအပင်ပေါက်လေးက ပန်းမပွင့်၊ အသီးမသီးခင်မှာပဲ အသတ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်။

အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ရုံးတော်အသစ်ကို တကယ်ပဲ တည်ထောင်ချင်တယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေကို ကန့်သတ်ဖို့ထက် အစိုးရရုံးတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းကတော့ အရှင်မင်းကြီးက ကျင်းယီဝေကို စေလွှတ်ပြီး ဖျင်ဝမ်ခရိုင်ရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း ဒေသဆိုင်ရာ ရုံးတော်တွေကို ကူညီပေးဖို့ပဲလို့ ထင်ပါတယ်။

အရှင်မင်းကြီးက ပြောင်းလဲဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ တခြားအမတ်တွေကို ထုတ်မပြောရတာလဲ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က လက်ခံခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို နန်းတော်ပြန်ရောက်မှ တရားဝင် ဆွေးနွေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းယီဝေအကြောင်း ပြောရရင် မင်းက တာဝန်မရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေလာတာ အတော်ကြာပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုခံစားရသလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ယစ်မူးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်မျိုး တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေတာပါပဲ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဤကောင်စုတ်လေး၏ ဤအချက်ကတော့ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲသေးပေ။ သူက ရာထူးပြန်လိုချင်သလား ဆိုသည်ကို မေးရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေမိသည်။ သို့သော် ရလဒ်က ဤစကားကိမျိုး ဖြစ်လို့နေ၏။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "အရင်တုန်းက တောက်ယွမ် ခရိုင်ကနေ မင်းကို ကိုယ်တော် ခေါ်လာတုန်းကလည်း မင်း ရာထူးကနေ နှုတ်ထွက်ခဲ့တယ်။ အခုထိလည်း နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲသေးဘူး။ မင်းက အမတ်လုပ်ရတာကို အဲဒီလောက်တောင် မလုပ်ချင်တာလား။"

ဖန်ကျန်းရီသည် စကားမှားသွားမှန်း သိလိုက်သော်လည်း မထိတ်လန့်သွားချေ။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူနေလာခဲ့ပြီး မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိတ်လန့်စရာ မရှိပေ။

ဖန်ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။ "ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် အမတ်လုပ်ရခြင်း မလုပ်ရခြင်းက ကျွန်တော်မျိုး အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။ အာဏာနဲ့ စည်းစိမ်ဆိုတာကို တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ ကျွန်တော်မျိုး သဘောထားပါတယ်။ ဒီဘဝမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာဝန်ကျေဖို့လောက်ပဲ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က ရယ်မောလိုက်၏။ "ဘယ်လိုလုပ်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာဝန်ကျေတယ်လို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် အောက်ထပ်မှ လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အမှတ်ရမှုအချို့နှင့်အတူ ပြောလိုက်၏။ "အောက်ခြေက သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝကို အရှင်မင်းကြီး ကြည့်လိုက်ပါ။ အဆင်ပြေနေပုံရပေမဲ့ ဘာအန္တရာယ်ကိုမှ မခံနိုင်ကြပါဘူး။

သူတို့မှာ အာဏာလည်းမရှိ၊ ဩဇာလည်းမရှိဘဲ တစ်နေကုန် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရတယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကိုလည်း ခံရနိုင်တယ်။ မိဘတွေ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာပြီး ရောဂါဝေဒနာတွေ ခံစားနေရတာကို မြင်နေရပေမဲ့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြဘူး။ တစ်သက်လုံး ဘဝရဲ့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတွေကို ခံစားနေရရှာတယ်။

ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်မှာ ဒါကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အမတ်ဖြစ်နေချိန်မှာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သလို၊ အမတ်မလုပ်ရင်လည်း တတ်နိုင်သလောက် ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုနိုင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးအတွက်တော့ ဒါက ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်လို့ လူဖြစ်ရကျိုးနပ်ပါပြီ။"

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် အလွန်အမင်း နှစ်သိမ့်မှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်၏။

ဘဝတစ်ဝက်ဆိုသည်မှာ သူက ဆယ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ဆယ်နှစ်ကျော်အရွယ် လူငယ်လေး တစ်ယောက်က ဤမျှလောက် နားလည်သဘောပေါက်နေသည်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်များထဲမှ ပါရမီရှင်ပါပင်။

"ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာကြောင့် အမတ်လောကမှာ ရာထူးတိုးဖို့ မကြိုးစားရတာလဲ။ မင်းမှာ ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ တိုင်းပြည်ကို အကျိုးပြုရင် ပိုပြီးတော့ ပြည့်စုံသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖန်ကျန်းရီသည် အရက်ကို ထပ်သောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုးက သာမန်လူပါပဲ။ လူဆိုတော့လည်း ပျင်းတတ်တာပေါ့။ ရောက်တဲ့နေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်ကျပြီး မိသားစုရှိနေပြီဖြစ်လို့ နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်စရာမလိုတာကလည်း ကောင်းပါတယ်။"

"မင်း ..."

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က ဤအသုံးမကျသော သမက်ကို အော်ဟစ်ဆူပူရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာတော့ ရုတ်တရက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒုန်း ... ဖောင်း။"

အပိုင်း (၈၈၄) မူကြိုကျောင်း တည်ထောင်သူ ဖန်ကျန်းရီ။

ရောင်စုံ မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုက ပေါက်ကွဲသွားပြီး မိုးကောင်းကင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထိုအသံ ပေါ်ပေါက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယအသံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆက်တိုက်ဆိုသလို အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်ပနေသော မီးရှူးမီးပန်းများက ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ကွင်းတိုင်းသည် လှပသော ရှုခင်းများဖြစ်နေ၏။

မူလက အရက်ဝိုင်းတွင် အရက်သောက်နေကြသော အမတ်များသည်လည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး လက်ရန်းနံဘေးသို့ သွား၍ မှီလျက် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ပေါက်ကွဲနေသော မီးရှူးမီးပန်းများက အလွန်တရာ လှပနေပြီး လမ်းဘေးရှိ ပြည်သူများသည်လည်း ရပ်တန့်၍ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသည်။

ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံများ၊ ပေါက်ကွဲသံများက နားထဲတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပြီးနောက် ယန်ဖုန်းဖန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ယန်ဖုန်းဖန် ... ဒီမီးရှူးမီးပန်းတွေက ဘာအခြေအနေလဲ။ မင်းက ကိုယ်တော့်အတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားတာလား။"

ယန်ဖုန်းဖန်သည် ဖန်ကျန်းရီအား မြန်ဆန်စွာ လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး ရှက်မိပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးအတွက် မီးရှူးမီးပန်းတွေ သီးသန့်ပြင်ဆင်ပေးဖို့ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။

ဒီမီးရှူးမီးပန်းတွေက ခရိုင်ထဲမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ရောက်တိုင်း ဖောက်လေ့ရှိတာပါ။ ဒီညနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားလို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း ခဏတာ ပေါ့ဆသွားလို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကြိုတင် သတိမပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိဘူး။ ခရိုင်ထဲမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ရောက်တိုင်း ဖောက်တာက ဘာအကြောင်းပြချက်များ ရှိလို့လဲ။"

ယန်ဖုန်းဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှတော့ မရှိပါဘူး။ လစဉ်လတိုင်း တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်လောက် ဖောက်လေ့ရှိပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ မြို့ထဲက ပြည်သူတွေ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရတာကို ထည့်တွေးမိလို့ပါ။ ခရိုင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေး ကလည်း ပိုလျှံနေတော့ မီးရှူးမီးပန်းတချို့ ဝယ်ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေအားလုံး ခံစားနိုင်ဖို့ အားလုံးရှေ့မှာ ဖောက်ပေးတာပါ။

ကျွန်တော်မျိုးက လစဉ်လတိုင်း မီးရှူးမီးပန်း တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ဖောက်ပေးတော့ ပြည်သူတွေလည်း ကြည့်ရတာ ပျော်ရွှင်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို သက်သာစေပါတယ်။ ဒီငွေကြေးအတွက်တော့ ရုံးတော်ကို ကျွန်တော်မျိုး အစီရင်ခံစာ မတင်ခဲ့ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။"

ဖန်ကျန်းရီက ဝင်၍ ထောက်ခံပေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ... ဒီငွေက သုံးရကျိုးနပ်တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်။ ပြည်သူတွေက မူလတည်းက ပိုက်ဆံမရှိလို့ မီးရှူးမီးပန်း အများကြီး မဝယ်နိုင်ကြပါဘူး။ ရုံးတော်က မီးရှူးမီးပန်း ဝယ်ဖောက်ပေးတာက ငွေသိပ်မကုန်တဲ့အပြင် ပြည်သူတွေလည်း ကြည့်ရတာ ဝမ်းသာကြပါတယ်။ ဒီစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကလည်း ဓနဥစ္စာတစ်ရပ်ပဲလို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်။ နောက်နေ့ သူတို့ အလုပ်သွားလုပ်တဲ့အခါ စိတ်ကြည်လင်နေတော့ ပိုပြီး ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြမှာပေါ့။"

အမတ်အားလုံးသည် မီးရှူးမီးပန်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဖန်ကျန်းရီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အသီးသီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် စစ်တပ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေတတ်သူဖြစ်ရာ စစ်ချီရာတွင် အတင်းအကျပ်မလုပ်ဘဲ အပန်းဖြေတတ်ရန် လိုအပ်ကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိထားပေသည်။

ထို့အပြင် မီးရှူးမီးပန်း အနည်းငယ်ဝယ်ခြင်းကလည်း ငွေအများကြီး မကုန်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ယန်က ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် စဉ်းစားနိုင်တာကိုး။ ဖျင်ဝမ်ခရိုင်ကို ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်အောင် အုပ်ချုပ်နိုင်တာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်တော် မင်းကို ဟန်ကျန်းပြည်နယ်ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်တာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို နှိမ့်ချလိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ။"

ယန်ဖုန်းဖန်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ရူးမတတ်ပင် ဖြစ်သွား၏။

တကယ်ကို အမတ်ဖန်ပါပေ။ ဒီအကွက် သင်ပေးလိုက်တာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။

"ကျွန်တော်မျိုး မခံယူဝံ့ပါဘူး။ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးတယ်။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ကာ လက်နောက်ပစ်ရပ်လျက် မီးရှူးမီးပန်းများကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်။

ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွား၏။

လူတိုင်း အသီးသီး နေထိုင်ရာသို့ ပြန်သွားကြပြီး ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်ကတော့ သဘာဝကျစွာပင် သီးသန့် စီစဉ်ပေးထားသော နေရာဖြစ်သည်။

ဖန်ကျန်းရီတို့ လူစုကမူ လူအရေအတွက် အလွန်များပြားသောကြောင့် အနီးနားရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ နေထိုင်လိုက်ကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ပြတင်းပေါက်နှင့် နီးသော အခန်းတစ်ခန်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ အိပ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ဤတစ်နေ့တာက သူ့အတွက် အတော်လေး ပင်ပန်းစေခဲ့ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ယခုအချိန်အထိ တွန်းအားပေး လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် အားလုံး အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် မြို့တော်သို့ပြန်ပြီး ဘဝကို ဆက်လက်ခံစားရမည်ဖြစ်ကာ သားနှင့် ဇနီးကိုလည်း တွေ့ရဦးမည်။

လှဲလျောင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာတော့ ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

...

ညလယ်ယံအချိန်တွင် ဖန်ကျန်းရီ၏ တံခါးကို လာခေါက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စွန်းရှန်းပင် ဖြစ်နေသည်။ အရှင်မင်းမြတ် ရှေ့မှောက်တွင် အသက်ကယ်ပေးခဲ့သော ဖန်ကျန်းရီ၏ ကျေးဇူးကို လာရောက်ဆပ်ခြင်း ဖြစ်၏။

စွန်းရှန်းက သူ့ကဲ့သို့ နိုင်ငံရေးအရ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသူကို အဘယ်ကြောင့် ကူညီရသနည်းဟု မေးမြန်းမိသည်။

ဖန်ကျန်းရီက လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေ၏။ "ငါတို့က သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ပေမဲ့ ပန်းတိုင်ကတော့ အတူတူပါပဲ။ အားလုံးက တိုင်းပြည်ကြီးပွားဖို့နဲ့ ပြည်သူတွေ အေးချမ်းဖို့ မျှော်လင့်ကြတာချည်းပဲလေ။ လူတွေကို အမှားမလုပ်ခွင့် မပေးရင် ဘယ်တော့မှ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤစကားကြောင့် စွန်းရှန်းမှာ အကြီးအကျယ် ကြည်ညိုသွားပြီး ဖန်ကျန်းရီအား တကယ့်ကို ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်း အဖြစ် ရင်ထဲမှ လေးစားသွားတော့၏။

ဖန်ကျန်းရီကလည်း ရှင်းကျန်းခရိုင် တိုးတက်စေရန် တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ ကုန်သည်များကို လွှတ်၍ ကူညီပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မြို့တော်သို့ အပြန်လမ်းတွင် ဖန်ကျန်းရီသည် သူ့ကိုလာကြိုသော ကျန်းပြောင်နှင့် သားဖြစ်သူ ဖန်ချန်ယွီတို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သားလေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ ချစ်မဝဖြစ်နေစဉ် လမ်းဘေး စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှ သူတောင်းစားတစ်ဦးကို မြင်သည်။

သားဖြစ်သူက မေး၏။ "ဖေဖေ... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးလျက် ခြောက်လန့်လိုက်သည်။ "အဲဒါကို ဟစ်ဟော့အဆိုတော် (ရက်ပါ) လို့ ခေါ်တယ်လေ။ သားသာ စာသေချာမသင်ရင် အဲဒီလို ရက်ပါ သွားလုပ်ရလိမ့်မယ်"

ကလေးငယ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ငိုတော့သည်။ ဖန်ကျန်းရီက သူ့သားရှေ့တွင် အထင်ကြီးခံချင်သဖြင့် ရွတ်ဖတ်ပြလိုက်၏။ "၁၉၉၆ မှာ မွေးဖွားတယ်... ငါက တောက်ယွမ်ခရိုင်က ဖန်ကျန်းရီပဲ"

ဟစ်ဟော့ရစ်သမ်များအား ပါးစပ်ဖျားမှ ရွတ်ဆိုပြရာ ဘေးနားမှ လူများသည်။ ကပ်ရောဂါဆိုးကြီးကို မြင်လိုက်ရသလို လန့်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းသမီးအိမ်တော်တွင် စောင့်နေသော အိမ်ရှေ့စံ လီယွမ်ကျောက်နှင့် တွေ့ဆုံ၏။

ဖန်ကျန်းရီက သူ၏ ထူးခြားသော ပညာရေးအယူအဆကို ရှင်းပြနေသည်။ "ကလေးကို အလွန်အကျွံ ချီးကျူးလို့မရဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် သားကို ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လို ပျိုးထောင်ရမယ်"

ဆိုလိုရင်းမှာတော့ သူ မူကြိုကျောင်းဖွင့်ချင်ကြောင်း သွယ်ဝှိုက်ကာ အသိပေးခြင်းပင်။

သူ၏ လက်တွေ့ကျလှသည့် စကားများကြောင့် လီယွမ်ကျောက်ပင် သူ၏သားတော် လီယွီကို ဖန်ကျန်းရီဖွင့်မည့် မူကြိုကျောင်းသို့ အပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် လီယွမ်ကျောက်က မြို့တော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြသည်။ ကျင်းယီဝေ တပ်မှူးသစ် ထောင်ဟွေသည် အမတ်များကို လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ကာ အသေးစိတ် စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်နေကြောင်းနှင့် ရွှေတိုင်းပြည်မှ ပို့လိုက်သော ကျွန်များအပေါ် ပြည်သူများက အထင်အမြင်သေး၍ မောက်မာစွာ ဆက်ဆံနေကြကြောင်း ပြောပြလာသည်။

ဖန်ကျန်းရီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တိုင်းပြည်အရေးကို စဉ်းစားကာ လေးနက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ "စစ်ပွဲပြီးသွားပေမဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ နိုင်ငံပီသရမယ်။ ရွှေတိုင်းပြည်သားတွေကလည်း လူတွေပဲ။ ဒီလိုစကားတွေ ပြန့်သွားရင် ဟိုဘက်မှာရှိတဲ့ တာ့ကျင်းကုန်သည်တွေ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်"

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကြီးဖန်သည် ကလေးများ၏ မူကြိုပညာရေးအတွက် အင်တိုက်အားတိုက် စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။ သူသည် အကျင့်ဆိုးများကိုဖျောက်ကာ ညစောစောအိပ်၊ မနက်စောစောထပြီး သားဖြစ်သူနှင့် ကျန်းပြောင်၏သားအတွက် နံနက်စာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ စာအုပ်များ ပြည့်နှက်နေသော ဧရာမ စာကြည့်ခန်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ တစ်နေ့လုံး စာဖတ်ရင်း ကလေးများကို စံနမူနာပြနေခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် တစ်နေ့တွင် ဇနီးဖြစ်သူ လီမြောင်ဟန်က စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်လာပြီး သူဖတ်နေသော စာအုပ်ကို အမှတ်မထင် ဆွဲယူကြည့်လိုက်ရာ 'လှပတဲ့ ခြေတံလေးတွေ လေထဲဝဲပျံ...' စသည့် အဝါရောင် ရမ္မက်စာအုပ် ဖြစ်နေကြောင်း ပက်ပင်းမိသွား၏။

ဖန်ကျန်းရီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်သွားသော်လည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ရှက်ရမ်းရမ်း၍ ဆင်ခြေ ပေးလေသည်။ "ကိုယ်က ဝေဖန်ပိုင်းခြားတဲ့ အမြင်နဲ့ ဖတ်နေတာပါ မိန်းမရာ"

ဇနီးသည် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် သက်ပြင်းချကာ မူကြိုကျောင်းအတွက် ပုံပြင်စာအုပ်များ စတင် ရေးသားတော့သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝမှ နာမည်ကျော် ကာတွန်းနှင့် ပုံပြင်များဖြစ်သော "ကာတွန်းမင်းဇော်၏ ဘိုဘို"၊ "စနိုးဝှိုက်နဲ့ လူပုလေးခုနစ်ယောက်"၊ "အလီဘာဘာနှင့် ခိုးသားငါးရာ" နှင့် "နဂါးပုလဲ" အစရှိသည့် လက်ရာများကို ကလေးများအတွက် ပြန်လည်ရေးသား ဖန်တီးပေးခဲ့၏။

ဤသို့ဖြင့် နောက်ပိုင်းခေတ်များ၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ကြီးမြတ်သော ဆရာကြီး ဖန်ကျန်းရီသည် သူ၏ ဘဝအနိမ့်ကျဆုံး အချိန်တွင်ပင် ကလေးငယ်များအတွက် တက်ကြွလှုပ်ရှားမှုနှင့် အကောင်းမြင်ဝါဒများ ပြည့်နှက်နေသော ပုံပြင်များကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည့် မူကြိုပညာရေး နတ်ဘုရား အဖြစ် ထာဝရ ကမ္ပည်းတင် ကျန်ရစ် ပေလိမ့်မည်။

…….

တစ်လတာ အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် သတင်းထောက်ကဲ့သို့ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤကာလအတွင်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်နွားများကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေစုဆောင်းနေခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင်လည်း နွားမွေးမြူရေးခြံအတွက် မြေကွက်တစ်ကွက်ကို သီးသန့်ငှားရမ်းထားခဲ့သည်။ မင်းသမီးအိမ်တော်ဘေးရှိ ကျောင်းဆောက်လုပ်ရေးမှာလည်း ပြီးဆုံးခါနီးဖြစ်ပြီး အသစ်စက်စက် ကစားစရာပစ္စည်း မြောက်မြားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျောင်း၏ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု ဧရိယာသည် မြေတစ်ဧကခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ကစားစရာပစ္စည်းများ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်မြင့်မားကာ အသေးစား ကစားကွင်းတစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်၏။

"ဟိုက်ရှားပါး။"

ရုတ်တရက် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယွမ်ကျောက်သည် မေးရိုးပြုတ်ကျလုမတတ် အံ့သြနေပုံရပြီး ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်လျက် အရာအားလုံးကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဖန်ကျန်းရီက လီယွမ်ကျောက်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်ရယ်မိသည်။ သို့နှင့် ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ရှေ့စံ... ဒီနေ့ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ကျုပ် ဆောက်ထားတဲ့ ဒီကျောင်းက ဘယ်လိုနေလဲ။"

လီယွမ်ကျောက်က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အဆက်မပြတ် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမိ၏။ "အကောင်းစားပဲ... အရမ်းကောင်းတယ်။ ဖန်ကြီး .. တစ်လကျော်လေးနဲ့ ဒီလိုနေရာမျိုး ဖန်တီးနိုင်တာ ခင်ဗျားက သောင်းဂဏန်းမှာ တစ်ယောက်တောင် ရှာရခက်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။ ဒီနေ့တော့ ကျုပ် လုံးဝ လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပြီ။ "

ထို့နောက် လီယွမ်ကျောက်သည် ဧရာမဆင်ခြေလျှောကြီးကို တွေ့သွားပြီး ဖန်ကျန်းရီက မပြီးသေးဘူးဟု တားနေသည့်ကြားမှ အပေါ်ဆုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးတက်သွားကာ ပိုက်လုံးထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်။ အား... ဟိုူက်ရှားပ။ ဒီမှာ လိမ်ခွေနေတဲ့ နေရာကြီးပါသေးတယ်။ ဟိုက်ရှားပါး" ပိုက်လုံးအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ကျော်အကြာတွင် ဆင်ခြေလျှောအထွက်၌ စောင့်နေသော ဖန်ကျန်းရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားနေမိသည်။ "မပြီးသေးဘူးလို့ ပြောနေတာကို အိမ်ရှေ့စံရယ်။ ကလေးတွေအတွက် သီးသန့် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလေ။ ခင်ဗျားရဲ့ ပေါင်တစ်ရာကျော် အလေးချိန်ကြောင့် ပျက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လီယွမ်ကျောက်က တုန်ယင်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင်းဆို၏။ "ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်။ မဖြစ်ဘူး။ ကျုပ် လီယွီကို မဖြစ်မနေ ပို့ရမယ်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို ခင်ဗျားသား .. ကျုပ်တူ တစ်ယောက်တည်းကို ကစားခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ နန်းတွင်းက အမတ်တွေရဲ့ ကလေးတွေကိုပါ ခေါ်လာမယ်။ ရမလား၊ မရဘူးလားဆိုတာကိုပဲ ပြောစမ်းပါ ဖန်ကြီး"

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်ဖြေသည်။ "ရတော့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို မေးကြည့်ရအုံးမယ်"

လီယွမ်ကျောက်က အလောတကြီး ဆိုလေ၏။ "ခမည်းတော်ဘက်ကို ကျုပ် သွားပြောလိုက်မယ်။ မဟုတ်ရင်လည်း အချိန်တစ်ခုရှာပြီး ခမည်းတော် ကို လာကြည့်ခိုင်းဖို့ ဖိတ်လိုက်မယ်"