အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) - ကြာရှည်လှသော တိုက်ပွဲ

ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိဒဏ်ရာများ စတင်ပိတ်သွားစဉ် ထိုအဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ... မင်းလို ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိတဲ့သူက ဒီလောက်အထိ မသန်မာသင့်ဘူး...”

၎င်းကို လင်းဖန်မြင်သောအခါ နဂါးဟိန်းသံလှံကို လျင်မြန်စွာသိမ်းဆည်းကာ သံတူတစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူသည် သံတူများကိုအသုံးပြု၍ အဘိုးအိုထံသို့ ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

တောက်ပနေသောမီးတောက်ဝံပုလွေနှင့် ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူတို့သည် အဘိုးအိုထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြချေသည်။

ဘုန်း…

ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းတစ်ခုသည် မီးတောက်ဝံပုလွေထံသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာပြီး ၎င်းကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူသည် အဘိုးအို၏ဘေးဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခါးကို ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။

၎င်း၏အစွယ်များသည် အဘိုးအို၏အရေပြားကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း အေးစိမ့်လှသောအအေးဓာတ်က ခါးတစ်ဝိုက်ရှိအရေပြားကို ခဲသွားစေသည်။

အဘိုးအိုသည် ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူကို သစ်သားတုတ်ကောက်ဖြင့်ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လင်းဖန်သည် အဘိုးအိုထံသို့ သံတူများကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် မီးတောက်ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူတစ်ကောင်ကို အဘိုးအိုထံသို့ ထပ်မံစေလွှတ်လိုက်ချေသည်။

ဘုန်း…

အဘိုးအိုသည် ခါးနားရှိ ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူကိုရိုက်နှက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ချွန်ထက်သောသွားများရှိသည့် မီးတောက်ဝံပုလွေ၏ပါးစပ်ကြီးက သူ့မျက်နှာထံသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်လာခြင်းပင်။

မီးတောက်ဝံပုလွေထံမှ ထွက်ပေါ်လာသောအပူရှိန်နှင့် မီးတောက်များသည် အဘိုးအို၏မုတ်ဆိတ်မွေးများကို လောင်ကျွမ်းကာ မည်းတူးသွားစေသည်။

ထို့ကြောင့် သိသာထင်ရှားသော အမွေးကျွမ်းနံ့များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဘုန်း…

အဘိုးအိုသည် မီးတောက်ဝံပုလွေကို လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်ချလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

သို့သော် သူ၏အာရုံက မီးတောက်ဝံပုလွေထံရောက်ရှိနေစဉ် ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူသည် ယခင်ခါးနေရာကိုပင် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်သဖြင့် ထိုနေရာမှာ ရေခဲအဖြစ်သို့ အေးခဲသွားပြန်သည်။

အဘိုးအိုသည် ရေခဲအစွယ်ကျားဖြူကို ထပ်မံမရိုက်နှက်နိုင်မီ လင်းဖန်သည် နဂါးဟိန်းသံလှံဖြင့် ထိုအေးခဲနေသောခါးနေရာကို ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အဘိုးအို၏ခါးနေရာသည် အက်ကွဲသွားပြီး ထုထည်ကြီးမားသောရေခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ထွက်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အား...”

လင်းဖန်သည် အဘိုးအိုကို ပိုမိုထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေသည်နှင့်အမျှ နဂါးဟိန်းသံလှံအတွင်းရှိ စွမ်းအားများတိုးပွားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လှံသွားပေါ်ရှိကျမ်းစာများသည် သွေးများကိုပိုမိုစုပ်ယူရရှိသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုတောက်ပစွာ လင်းထိန်လာလေသည်။

လင်းဖန်သည် လှံကိုပြန်လည်ဆွဲယူကာ အဘိုးအို၏လည်ပင်းထံသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဟိန်း…

လှံသွားသည် အဘိုးအို၏လည်ပင်းနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နဂါးဟိန်းသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

၎င်းသည် ရဲရဲတောက်နေသော အနီရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး နဂါးပုံသဏ္ဌာန်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အဘိုးအို၏လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဖျန်း…

အဘိုးအို၏လည်ပင်းသည် လှံကြောင့်ပျက်စီးသွားပြီး သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသွားလေသည်။

လှံသည် အဘိုးအို၏လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွက်ကာ နောက်ကွယ်ရှိမြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသဖြင့် သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

အဘိုးအိုသည် ပြန်လည်ထူမတ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း လင်းဖန်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို ကန်ကျောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ယခုအခါတွင် မည်သူက ချီစွမ်းအင် ပိုမိုများပြားသနည်းဆိုသည်ကို အားပြိုင်ရသည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာချေပြီ။

လင်းဖန်သည် တိုက်ပွဲအတွင်း ချီစွမ်းအင်အတော်များများကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချီစွမ်းအင်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် အဘိုးအိုကိုဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားစဉ် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

အဘိုးအိုသည် လက်မလျှော့ဘဲ သစ်သားတုတ်ကောက်ဖြင့် လင်းဖန်၏ခြေထောက်ကို ဝှေ့ယမ်းရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း…

လင်းဖန်သည် မူလမြေကြီးခံတပ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင် သစ်သားတုတ်ကောက်သည် မည်သည့်ထိခိုက်မှုကိုမျှ မဖြစ်စေနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ချီစွမ်းအင် နည်းပါးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် မီးပုတ်သင်၏ မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေကိုအသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသည် အဆောင်ဆွဲပြားကိုအသုံးပြုပါက အသက်သွင်းပြီးနောက် မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေ၏အနှစ်သာရကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက သူ၏ချီစွမ်းအင်အချို့ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်လိမ့်မည်ပင်။

အဘိုးအိုသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုထူမတ်လာနိုင်လေသည်။

လင်းဖန်၏ ချီစွမ်းအင်များ မကြာမီကုန်ဆုံးတော့မည်ကိုသိရှိသွားသဖြင့် သူသည် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ထွက်သက်ဝင်သက်များသည် လင်းဖန်၏မျက်နှာပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျရောက်လာလေသည်။

ယခုသည် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရုတ်တရက်လင်းဖန်သည် လှံကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မီးပုတ်သင်ကြီးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဘုန်း…

အဘိုးအိုသည် မီးပုတ်သင်ကြီးကို ရိုက်နှက်လိုက်သောအခါ တိုးညင်းသောအသံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှမရှိချေ။

လင်းဖန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သဖြင့် မီးပုတ်သင်ကြီးခန္ဓာကိုယ်၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖောင်းကားသွားလေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်းဗိုက်သည် ပြန်လည်ချပ်ရပ်သွားပြီး ကျောက်ချပ်ဝတ်များ၏ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ပူပြင်းလှသော ချော်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။

ချော်ရည်များသည် အဘိုးအိုကို လောင်ကျွမ်းစေလေသည်။

အချို့သောချော်ရည်များသည် သူ၏လည်ပင်းရှိ ဒဏ်ရာထဲသို့ စီးဝင်လောင်ကျွမ်းသွားသဖြင့် သူသည်နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

လင်းဖန်သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ မီးပုတ်သင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုအသုံးပြု၍ အဘိုးအိုကို ဆောင့်နင်းလိုက်လေသည်။

ဘုန်း…

အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် လင်းဖန်သည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သံတူများကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူသည် သံတူများဖြင့် အဘိုးအို၏ဦးခေါင်းကို စတင်ထုနှက်တော့သည်။

ဘုန်း…

ဘုန်း…

ဘုန်း…

လင်းဖန်၏သံတူများက ဦးခေါင်းကိုထုနှက်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သွေးများသည် အဘိုးအို၏မီးခိုးရောင်ဆံပင်များကို နီရဲစွာစွန်းထင်းသွားစေသည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသောကျားကို သတ်ဖြတ်ပြီးသွားသောအခါ ဟိုမင်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“လင်းဖန်... ငါ ကူညီမယ်...”

သူသည် အဘိုးအိုထံသို့ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားကိုအသုံးပြု၍ အဘိုးအို၏လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း…

၎င်းသည် လည်ပင်းကို ပြတ်တောက်သွားစေခြင်းမရှိသော်လည်း အဘိုးအိုကိုပိုမိုအားနည်းသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

လင်းဖန်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသောချီစွမ်းအင်ဖြင့် သံတူနှစ်လက်လုံးကိုမြှောက်ကိုင်ကာ အဘိုးအို၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဖျန်း…

ဦးခေါင်းသည်ပေါက်ကွဲသွားပြီး အသားစများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ စင်ထွက်သွားလေသည်။

လင်းဖန်၏စိတ်အာရုံထဲတွင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

[ဒင်... ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...]

[ကလဲ့စားချေအမှတ် + ၅၀၀...]

[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ် - ၃၄၁၀...]

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအဘိုးအိုသည် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

လင်းဖန်သည် သွေးနှင့်ချီ ပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံးများကို လျင်မြန်စွာထုတ်ယူကာ အချို့ကို ဝါးမျိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသည့်ကျားဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်တွင် အဆောင်ဆွဲပြားရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်နေလေသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းဖန်သည် လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသောကျား၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုခွဲလိုက်လေသည်။

သူသည် မိစ္ဆာသားရဲအမြုတေကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ပြဿာဒ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

လင်းဖန်ကအော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူတို့သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွားကြချေသည်။

“ဟိုမင်... သွားကြစို့... လျှို့ဝှက်နယ်မြေကဆက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်...”

ပြဿာဒ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ လွင့်စင်သွားစဉ် သူတို့သည် အချိန်မီ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

“ဟိုမှာ... ထွက်ပေါက်...”

လင်းဖန်သည် ထွက်ပေါက်ရှိရာအရပ်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ပြေးသွားကြလေသည်။