အခန်း ၄၄
Vol. 5 Ch. 44
🍅 Chapter 44
ဝူယွီလန်သည် ကျောက်လီကျွမ်တစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး တုန်ယင်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို နွေးထွေးစွာ ပွတ်သပ်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အကယ်၍ အဘွားကြီးဝမ်က လိမ်ပြောခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ကို ထပ်မေးလို့ရတာပဲ၊ ကလေးမလေးကို တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ”
ယောက္ခမဖြစ်သူ၏တည်ငြိမ်ပြတ်သားသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှသာ ကျောက်လီကျွမ် ရင်ထဲရှိ သောကမီးတောက်များ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားရတော့၏။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အိမ်တော်တံခါးပွင့်လာကာ အစေခံလူငယ်လေး ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
“အဘွား၊ အဘွားပြောတဲ့ ကောင်မလေးက ကျွန်တော်တို့အိမ်တော်မှာ တကယ်ရှိပါတယ်၊ သူက အခု သခင်မကြီးဆီမှာ အစေခံနေရတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာကာ ရှေ့သို့ အလျင်စလို တိုးထွက်သွားခဲ့သည်။
“ကောင်လေး၊ မင်းပြောတာ တကယ်ပဲလား”
အစေခံလူငယ်လေးက သေချာရှင်းပြလိုက်၏။
“ဖျန်းကျန်းမြို့ကနေ ဝယ်လာတာ၊ အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ မူလနာမည်က စုန့်ထုန်ဟွာတဲ့၊ အဘွားတို့ ရှာနေတဲ့သူ သေချာလောက်ပါတယ်”
ကျောက်လီကျွမ်၏ မျက်တောင်စွန်းတွင် တွဲလွဲခိုနေသော မျက်ရည်စက်များက ပါးပြင်ထက်သို့ တိတ်တဆိတ် စီးကျသွားလေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ တုန်ရီနေလျက် အသံတိမ်တိမ်လေးဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။
“သူ၊ သူ နေကောင်းရဲ့လားဟင်”
အစေခံလူငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်မကြီးက လူတွေကို အမြဲတမ်း သဘောထားကြီးကြီး ဆက်ဆံတတ်ပါတယ်၊ အစေခံတွေအတွက် ပေးထားတဲ့ စားစရာ၊ ဝတ်စရာနဲ့ နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းတွေက အတော်လေးကောင်းမွန်ပါတယ်”
သူ၏စကားအရဆိုလျှင် ထုန်ဟွာလေးမှာ ချမ်းချမ်းသာသာ နေထိုင်ရကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍သိနိုင်ပေသည်။
ဝူယွီလန် ကျေးဇူးတင်လှိုက်လှဲစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် လူလေးရယ်”
သူမက မိသားစုကို ပြန်လည်စုစည်းလိုသော ရည်မှန်းချက်ကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် ဆက်ပြောလိုက်၏။
“အရင်တုန်းက အဘွား တစ်ခဏလောက် စိတ်တွေရှုပ်ထွေးသွားလို့ မြေးမလေးထုန်ဟွာကို ရောင်းမိခဲ့တာပါ၊ အခုတော့ အဘွားမှာ ငွေလေးနည်းနည်းပါးပါး ရှိလာပြီမို့လို့ သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားချင်လို့ပါ၊ အဲ့ဒါလေး ဖြစ်နိုင်မလားလို့”
အစေခံလူငယ်လေးက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။
“အဘွားရယ်၊ အိမ်တော်ထဲက အစေခံတွေ အားလုံးကို အိမ်တော်ထိန်းကပဲ စီမံခန့်ခွဲတာပါ၊
ပြီးတော့ အဘွားရဲ့ မြေးမလေးက သခင်မကြီးဆီမှာ အစေခံနေရတာဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကူညီပေးလို့မရနိုင်ပါဘူး”
ဝူယွီလန်သည် ငွေစတစ်စကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။
“လူလေး၊ မြေးမလေးကို ပြန်ရွေးချင်တဲ့အကြောင်းကို အိမ်တော်ထိန်းဆီ အဘွားကိုယ်စားလေး သွားပြောပေးဖို့ ဒုက္ခပေးလို့ရမလား”
အစေခံလူငယ်လေးသည် ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ငွေစကိုမယူဘဲ အိမ်တော်ထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးဝင်သွားလေသည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော အခြားအစေခံတစ်ဦးက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလာ၏။
“အဘွားက လူရွေးမှန်သွားတာပဲ၊ သာမန် အစေခံတစ်ယောက်ဆိုရင် အိမ်တော်ထိန်းကို သွားခေါ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရှောင်ကျန်းက သွားပြောမယ်ဆိုရင်တော့ အိမ်တော်ထိန်းက သေချာပေါက်ထွက်တွေ့ပါလိမ့်မယ်”
ဝူယွီလနက မုန့်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိလေသည်။
“ဪ၊ ဒါနဲ့ အဲ့ဒီလူလေးက အိမ်တော်ထိန်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်နေလို့လား”
အစေခံက ရှင်းပြလိုက်၏။
“သူက အိမ်တော်ထိန်းရဲ့တူလေ”
သူ ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလာသည်။
“အိမ်တော်ထိန်းမှာ သားသမီးမရှိတော့ ဒီတူလေးကို သူ့ရဲ့ သားအရင်းအချာလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး အလိုလိုက်ထားတာ”
ဝူယွီလန် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“သြော် ဒီလိုကိုး၊ ဒါဆိုရင်တော့ အဘွား တကယ်ပဲ ကံကောင်းသွားတာပေါ့”
အချိန်သိပ်မကြာလိုက်မီမှာပင် ရှောင်ကျန်းသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။
“အဘွား၊ ဦးလေးအိမ်တော်ထိန်းက အခု အားနေတယ်တဲ့၊ အထဲကို ဝင်ခဲ့ကြပါ”
ဝူယွီလန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အို၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် လူလေးရယ်”
သူတို့သုံးဦးသည် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စေရန် အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ရှောင်ကျန်း၏ အနောက်မှလိုက်ကာ လီအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေ၏။
လီအိမ်တော်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဝူယွီလန်၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြန့်ကြက်လာသော မြင်ကွင်းက သာမန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများနှင့်မတူညီဘဲ ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူဌေးလု၏ အိမ်တော်ကဲ့သို့ ရွှေရောင်တဝင်းဝင်းဖြင့် စည်းစိမ်ကို ကြွားဝါပြသထားသော အလှဆင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လီအိမ်တော်၏အပြင်အဆင်နှင့် အသုံးအဆောင်အားလုံးသည် ကျက်သရေဟူသော စကားလုံးအောက်တွင် စုစည်းတည်ရှိနေပေသည်။
ထိုအရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤမိသားစုသည် နက်ရှိုင်းသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနှင့် အထက်တန်းကျသော အစဉ်အလာများရှိကြောင်းကို ပေါ်လွင်ထင်ရှားစေလေ၏။
ဤလီမိသားစုသည် မြို့တော်မှ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့လာသော ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသည့်မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဝူယွီလန် တွေးတောနေမိသည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဧည့်သည်များ လက်ခံတွေ့ဆုံရာ ဧည့်ခန်းမငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ရှောင်ကျန်းသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ဒုတိယဦးလေး၊ သူတို့ပါပဲ”
အိမ်တော်ထိန်းကျန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တူဖြစ်သူ၏နားနားသို့ကပ်ကာ စကားအနည်းငယ် တီးတိုးမှာကြားလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်လေ၏။
ဝူယွီလန် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းက အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်ရမယ်”
သူမ၏ နောက်မှ ပါလာသော ချွေးမနှစ်ဦးကလည်း သူမလုပ်ရပ်အတိုင်း အတုခိုးကာ အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။
အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။
“ထိုင်ကြပါ”
သူက ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ဆက်ပြောလာသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာကိစ္စအတွက် လာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ လီအိမ်တော်မှာ အစေခံတွေ အသုံးပြုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ရှိတဲ့အတွက် ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပျက်စေမိတော့မှာပဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လီကျွမ်မှာ ပြာယာခတ်သွားပြီး နေရာမှ မတ်တတ်ထရပ်ကာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန်သည် ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်းကာ သူမအား နောက်သို့ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်စေရန် ဖိချလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။
“အမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်တော်ထိန်းကြီး”
ဝူယွီလန်သည် အခြားသူများကဲ့သို့ အကျိုးအကြောင်းမသင့် ရစ်တွယ်ငိုယိုနေခြင်းမျိုး မရှိဘဲ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာ တုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်တော်ထိန်းကျန်း၏လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။
သူ စာနာမှုအနည်းငယ် စွက်ဖက်လျက် ပြောလာလေသည်။
“အခုလောလောဆယ် သူ့ကို ပြန်ရွေးလို့ မရနိုင်သေးပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ တစ်ခါတလေ လာတွေ့ခွင့်တော့ ရှိပါတယ်”
ဝူယွီလန်သည် သူမလက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော မုန့်သေတ္တာကိုကမ်းပေးလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မတို့ တွေ့ခွင့်ရဖို့အတွက် အိမ်တော်ထိန်းကြီးကိုပဲ ဒုက္ခပေးပါရစေ”
အိမ်တော်ထိန်းကမူ လက်ကာပြလိုက်သည်။
“ကလေးတွေ စားဖို့အတွက်သာ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ အပြင်သို့ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပါ၊ သူ လာနေပါပြီ”
စုန့်ထုန်ဟွာလေး အခေါ်ခံရချိန်တွင် သူမ မျက်နှာလေးမှာ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ဘာဖြစ်နေမှန်း လုံးဝနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမက အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။
“အစ်ကိုရှောင်ကျန်း၊ သမီးကို ဘယ်သူကများ လာရှာတာလဲဟင်”