အခန်း ၃၆၃

အခန်း (၃၆၃) အသားများကို ခွဲဝေစားသောက်ခြင်းနှင့် အမြဲတမ်း လတ်ဆတ်နေသော နှင်းကျားသစ်အသား

လီလန်သည် ဒုတိယစက်ရုံမှူးလီနှင့် ကျန်းဝေမင်တို့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက် တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒုတိယစက်ရုံမှူးလီကို နှင်းကျားသစ်အသား လေးကျင်းနှင့် ကျန်းဝေမင်ကို တစ်ကျင်း ပေးလိုက်သည်။

ယနေ့ခရီးစဉ်တွင် အရှေ့ဖျားကျားသစ်သားရေတစ်ထည် ရောင်းချခြင်းမှ အသားတင်အမြတ် ယွမ်ငါးဆယ် ရရှိခဲ့လေသည်။ ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ သူတို့မိသားစု လေးယောက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်လှသည်။

ထို့အပြင် ဒုတိယစက်ရုံမှူးလီက လီလန်အနေဖြင့် တောကောင်များကို အမဲလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် တောထွက်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခြင်းများ ပြုလုပ်ပါက ဝယ်ယူရန် လူလွှတ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သေးသည်။ ဝယ်ယူမည့် စျေးနှုန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝယ်ယူသူနှင့် တိုက်ရိုက် ညှိနှိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီလန်အတွက်မူ အရှုံးပေါ်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။

"ဦးလေးဝေမင်က တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ပဲ... ကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေ ရှိလာတိုင်း သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း သတိရတယ်..."

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းဝေမင်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦးကို သူတို့တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ လီလန်ထံသို့ ငွေကြေးများ ယူဆောင်လာပေးခြင်းနှင့် အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဖျားကျားသစ်သားရေကို ယွမ်ငါးဆယ်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်ခဲ့ပြီး ချည်မျှင်နှင့်အထည်စက်ရုံမှ ဝယ်ယူရေးအမှာစာကြီးကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်သော ဒုတိယစက်ရုံမှူးလီနှင့်ပင် မိတ်ဆွေဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ခဲတစ်လုံးတည်းနှင့် ငှက်သုံးကောင် ပစ်ချနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ခုလိုကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေက များလေလေ ပိုကောင်းလေလေပဲ..."

လီလန်သည် မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အနည်းငယ် လောဘတကြီးဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

သားရဲသားရေကို ဝယ်ယူရန် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်ကို ခေါ်ဆောင်လာပေးသည့် ကျန်းဝေမင်အား ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် လီလန်သည် သူ့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ကျားသစ်အသားနှစ်ကျင်း ပေးခဲ့လေသည်။ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီးနောက် လီလန်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဝေ့ကော်သည် နှင်းကျားသစ်ကို အရေခွံဆုတ်ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ သွေးများ ပေကျံနေသော သားရေကို ကျန်းဝေ့ကော်က ရေစည်ကြီးဆီသို့ ဆွဲယူသွားပြီး ရေစည်ကြီးထဲမှ ရေကို ခပ်၍ ဆေးကြောနေသည်။ သားရေကို အကြိမ်ရေများစွာ သေချာစွာ ဆေးကြောရန် လိုအပ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သွေးများက သားရေထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ အချိန်မီ မဆေးကြောပါက အနီရောင် စွန်းထင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သားရေသာ အနီရောင်စွန်းထင်းသွားပါက ရောင်းစျေးမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေ့ကော်က သားရေကို ဆေးကြောနေစဉ် လီလန်သည် ကျားသစ်အသားရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ အရိုးခုတ်ဓားဖြင့် နံရိုးတစ်ချပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုနံရိုးများကို ခွေးအိမ်ဆီသို့ ယူဆောင်သွားကာ တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"စားကြ... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အစားအစာပဲ... မင်းတို့နှစ်ကောင် ဒီနေ့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ... ဒဏ်ရာတွေ မြန်မြန်သက်သာအောင် များများစားကြ..."

တောကြောင်ရိုင်းအထီးနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအမတို့သည် လီလန်နှင့် အားနာမနေကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ခေါင်းမြှုပ်ကာ နံရိုးများကို စတင်စားသောက်ကြလေသည်။ တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စလေးသည်လည်း မိဘများ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျှဝေစားသောက်ရန် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

လီလန်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လာပြီး အရိုးခုတ်ဓားကို အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် နံရိုးတစ်ချပ်ကို ခုတ်ဖြတ်ကာ တစ်ဝက်စီ ခွဲလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအသားနှစ်တုံးကို ယူ၍ ခွေးအိမ်တံခါးဝသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး ခွေးအိမ်တွင်းသို့ အော်ခေါ်လိုက်၏။

"ဟေးလုံ…ပိုင်လုံ... ညစာစားမယ်..."

မကြာမီမှာပင် အမည်းရောင်တစ်ကောင်နှင့် အဖြူရောင်တစ်ကောင်ဖြစ်သော အမဲလိုက်ခွေးကြီးနှစ်ကောင်သည် ခွေးအိမ်တွင်းမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် အသား၏ သွေးညှီနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် တစ်ကောင်လျှင် အသားတစ်တုံးစီ ယူကာ စတင်၍ အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။

ဤသားရဲများကို အစာကျွေးပြီးနောက် လီလန်သည်လည်း ဗိုက်ဆာလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လှည့်၍ အသားအနည်းငယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"အဖေ... ဒီကျားသစ်အသားကို ယူပြီးတော့ စွပ်ပြုတ်လုပ်လိုက်... များများလေး ချက်ထားနော်... ခဏနေရင် အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘိုးကျောက်တို့ ငါတို့အိမ်ကို ညစာစားပြီး အရက်သောက်ဖို့ လာကြလိမ့်မယ်..."

"အော်... ဟုတ်သားပဲ... သစ်ကြားမှို၊ ကြက်ပေါင်မှိုနဲ့ အဝါရောင်မှိုတချို့ကိုလည်း ကျွန်တော် ခူးလာခဲ့တယ်... အဲဒါတွေကိုပါ ထည့်ချက်လိုက်ပါ..."

လီလန်သည် အိတ်ဝရှိ ကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီး သူ၏ညာလက်ဖြင့် အနည်းငယ် အားစိုက်ကာ တောရိုင်းမှိုများအားလုံးကို အိတ်ထဲမှ သွန်ချလိုက်လေသည်။ သစ်ကြားမှို၊ အဝါရောင်မှိုနှင့် ကြက်ပေါင်မှိုများအပြင် ကြီးမားလှသော သစ်ခေါက်မှိုကြီးတစ်ခုနှင့် သစ်ခတ်သုံးဖြာကိုးရွက်ဆေးပင်ကိုးပင်လည်း ပါရှိနေသည်။ ဤတောထွက်ပစ္စည်းများနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို လီလန်က သူ၏အာကာသလက်စွပ်ထဲမှ ကြိုတင်၍ ထုတ်ယူထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီတာ့ဟိုင်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဤမျှများပြားလှသော တောထွက်ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အရောင်လင်းလက်သွားကြသည်။

"သား... ဒီမှိုတွေအကုန်လုံးကို မင်းခူးလာခဲ့တာလား..."

"အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး... တစ်ဝက်လောက်ကို အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘိုးကျောက်တို့ ခူးထားတာ... ခဏနေရင် သူတို့ကို ပေးရဦးမယ်..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤအိတ်ထဲရှိ တောထွက်ပစ္စည်းများ၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း အမည်ရှိသော အဘိုးအိုနှစ်ဦးက ခူးဆွတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ လီလန်ကဲ့သို့ မလျင်မြန်ကြသဖြင့် တောထွက်ပစ္စည်းများကို သူ့လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခူးဆွတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးပေါင်းမှ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

"အဖေ... သွားချက်တော့လေ... အာလူးတွေချည်းပဲ စားနေရတာက ဗိုက်မဝဘူး..."

လီလန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီတာ့ဟိုင်သည် နှင်းကျားသစ်အသား အနည်းငယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အသွင်အပြင် ကောင်းမွန်သော မှိုအချို့ကို ရွေးချယ်ကာ ဟင်းချက်ရန်အတွက် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလေသည်။ လီလန်သည် ဦးစွာ သစ်ခေါက်မှိုနှင့် ဆေးပင်များကို ထုတ်ယူ၍ အခြောက်လှန်းရန်အတွက် အမိုးအောက်တွင် ထားရှိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သစ်ကြားမှို၊ အဝါရောင်မှိုနှင့် ကြက်ပေါင်မှိုများကို သုံးပုံ ပိုင်းခြားလိုက်၏။ နှစ်ပုံမှာ အနည်းငယ် ပိုများပြီး တစ်ပုံမှာ အနည်းငယ် နည်းပါးလေသည်။ ပိုများသော အပုံမှာ သိပ်မများပြားလှဘဲ အများဆုံးမှာ ကျင်းဝက်ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

"ဝေ့ကော်၊ လျူဇီ... ဒီနှစ်ပုံက မင်းတို့အတွက်ပဲ... ခဏနေရင် ထည့်စရာအိတ်တစ်ခုခု ရှာပြီး မင်းတို့အဘိုးတွေဆီ အိမ်ကို ယူသွားကြချေ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုလီလန်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ကျားသစ်အသားတချို့ကိုလည်း ပြန်ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

သူတို့နှစ်ဦး အားနာနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီလန်ကိုယ်တိုင် ဓားကို ယူကာ သူတို့တစ်ဦးစီအတွက် အသားငါးကျင်းစီ ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်လေသည်။ လီလန်သည် သူ၏ညီငယ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သည့်အခါမျှ နှမြောတွန့်တိုလေ့မရှိပေ။

"ကဲ... သားရေလည်း ခွာပြီးပြီ... အသားလည်း ခွဲဝေပြီးသွားပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် မှိုတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး အသားတွေကို ယူပြီးတော့ အိမ်ပြန်ကြတော့... ဒီည ညစာစားဖို့ ပြန်လာခဲ့ကြဦး..."

လီလန်က သူတို့နှစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် ကျောက်လျူတို့သည် ရေစည်ကြီးဆီသို့ လာကာ လက်များကို ဆေးကြောလိုက်ပြီး တောရိုင်းမှိုများအားလုံးကို ထည့်ရန် ဂုန်နီအိတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ကျားသစ်အသားများကိုလည်း ထုပ်ပိုးလိုက်ကြသည်။ လီလန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာ၍ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက် လီလန်သည် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရှုပ်ပွနေသော ခြံဝင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီကျားသစ်ရဲ့ သွေးက တကယ့်ကို နံစော်နေတာပဲ..."

လီလန်သည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူသည် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ယူ၍ စတင်လှဲကျင်းလိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းတိုက်ဝတ်ကို ယူကာ ရေစည်ကြီးထဲမှ ရေကို ခပ်ယူ၍ ရေဖျန်းကာ ကြမ်းပြင်ကို တိုက်ချွတ်လေသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ခြံဝင်းမှာ နောက်ဆုံး၌ သန့်ရှင်းသွားတော့သည်။ လီလန်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတိုက်ဝတ်ကို နံရံတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီထားလိုက်သည်။

"အသားတွေက အများကြီးပဲ... ငါတို့ကုန်အောင် စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် နှင်းကျားသစ်ထံမှ ကျန်ရှိနေသေးသော အသားပမာဏများစွာကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"အဖေ... ဒီကျားသစ်အသားကို အရင်က စားဖူးလား..."

"ငါ ကလေးဘဝတုန်းက တစ်ခါစားဖူးတယ်..."

သူ၏ဖခင် လီတာ့ဟိုင်၏ အသံက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကလေးဘဝတုန်းကတဲ့လား။ ဒါဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးဆယ်ကျော်က ဖြစ်ရမည်။ ၎င်းမှာ အရမ်းကို ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် နှင်းကျားသစ်များမှာ တောင်ပေါ်တွင် အတွေ့ရများလေ့မရှိဘဲ သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ အရှေ့ဖျားကျားသစ်များထက်ပင် ပို၍ နည်းပါးကြောင်းကို သတိပြုမိသွားသည်။ လီလန်သည် အရင်က လူသားစားကျားသစ်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းမှာ အရှေ့ဖျားကျားသစ်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် လူသား၏ အသားကို စားဖူးသော ကျားသစ်တစ်ကောင်၏ အသားကို မစားချင်သကဲ့သို့ သူ၏မိသားစုကိုလည်း မစားစေချင်သောကြောင့် ထိုလူသားစားကျားသစ်ကို ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ ယူဆောင်သွားကာ အလုပ်မှတ်များနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ လီလန်က ကျားသစ်သားရေကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ယွမ်ငါးဆယ်ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ခြင်းပင်။ လူသားစားကျားသစ်၏ အသားကို မစားနိုင်သော်လည်း နှင်းကျားသစ်၏ အသားကိုမူ မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်လေသည်။

"ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့အရာကိုတော့ ငါ့အတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်မယ်... ရောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသောအခါ ကျန်ရှိနေသော နှင်းကျားသစ်အသားအပေါ်သို့ လက်ကို ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ကျန်ရှိနေသော ကျားသစ်အသားများမှာ လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လီလန်၏ လက်ပေါ်ရှိ အာကာသလက်စွပ်ထဲတွင်မူ ယခုအခါ အရေခွံဆုတ်ထားသော နှင်းကျားသစ်ကိုယ်ထည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။

"ဒီအာကာသလက်စွပ်က ကြာရှည်ခံအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်... ဘယ်လောက်ကြာကြာ သိမ်းထားသိမ်းထား ပုပ်သိုးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ရေခဲသေတ္တာတစ်ခုလိုပဲ..."

"မဟုတ်သေးဘူး... ရေခဲသေတ္တာထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်..."

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေခဲသေတ္တာဆိုသည်မှာ လျှပ်စစ်မီး အမြဲတမ်းတပ်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သော စွမ်းအားမြင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤခေတ်ကာလတွင် စျေးကွက်ထဲ၌ ရေခဲသေတ္တာများ ရရှိနိုင်သော်လည်း ချမ်းသာသော သူများသာ တတ်နိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသော သူများသာမက ရာထူးကြီးမားသော အရာရှိများ၊ အဆင့်မြင့် ကေဒါများ၊ သိပ္ပံပညာရှင်များနှင့် ပါမောက္ခကြီးများလည်း ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

"တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက ကျန်နေသေးတဲ့ နှင်းကျားသစ်အသားတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာကို အဖေ့ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ ဆိုတာပါပဲ..."

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ လီလန်အတွက် ခေါင်းခဲစရာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အဖေက နောက်ပိုင်းတွင် မေးမြန်းလာပါက သူ့ကို လှည့်စားရန် ဆင်ခြေတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနိုင်လေသည်။