အခန်း ၃၆၅

အခန်း (၃၆၅) ဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်းအရက်က ကျားသစ်အသားကဲ့သို့ပင် သောက်လေ သောက်လေ ပိုရှိလေပင်

အမဲလိုက်ခရီးစဉ်သည် သန်ဘက်ခါတွင် ဖြစ်သည်။ လီလန်က လွယ်လင့်တကူ သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်းက ငယ်ရွယ်တယ် အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်တယ် ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်မှုစွမ်းရည်လည်း ကောင်းတယ်..."

"ငါ အနားယူသွားရင် ရွှမ်းရွှေရွာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာဖို့ မင်းကို ထောက်ခံပေးမယ်..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် လီလန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အနာဂတ်ပုံရိပ်ကို စတင်ပြောပြလေတော့သည်။

လီလန်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်သာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ညစာအတွက် ကျားသစ်သား စားရမည်ကိုသာ အလွန်မျှော်လင့်နေပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ပြောနေသော ကြီးကျယ်သည့် အနာဂတ်အကြောင်းများကို စိတ်မဝင်စားသလို ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရန်လည်း စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင် လီလန်သည် သူ၏ မိသားစုလေးကိုသာ စောင့်ရှောက်ချင်ပြီး သူ၏ ညီမနှစ်ယောက်ကို အဖေဖြစ်သူနှင့်အတူ ပြုစုပျိုးထောင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လှပသော ဇနီးတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေကာ သားမယားများနှင့်အတူ နွေးထွေးသော မိသားစုဘဝလေးကို ဖြတ်သန်းလိုခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ကြီးပွားချမ်းသာသော ဘဝလေးတစ်ခု ရရှိလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် အခြားသော ရွာတာဝန်ခံနှင့် ရာထူးကြီးကြီးများ လုပ်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီလန်သည် ရေနွေးတစ်အိုး တည်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ရေနွေးချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အဖေ ကျောက်မီးသွေးတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

လီလန်သည် ကျောက်မီးသွေးယူရန် မီးညှပ်ကို ကိုင်၍ သိုလှောင်ရုံသို့ သွားသော်လည်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေကာ ကျောက်မီးသွေး တစ်ခဲမျှပင် မကျန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျောက်မီးသွေးသည် ကြာရှည်ခံကာ မီးတောက်အားကောင်းသောကြောင့် မီးဖိုအတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ လီလန်သည် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ရေနွေးတည်ရာတွင် ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိ၏။

"ကုန်သွားတာ ကြာပြီလေ... နှစ်သစ်ကူးပြီးကတည်းက ကုန်သွားတာ... လတ်တလောတော့ ငါတို့အိမ်မှာ ထင်းပဲ သုံးနေရတယ်..."

မီးဖိုချောင်ထဲမှ သူ၏အဖေ လီတာ့ဟိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အော် ဒါနဲ့ လီလန် အချိန်ရရင် တောင်နောက်ဘက်ကို သွားပြီး ထင်းနည်းနည်းလောက် သွားကောက်ဦး... အိမ်က ထင်းတွေလည်း ကုန်တော့မယ်..."

သူ၏အဖေအသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မနက်ဖြန် သွားလိုက်မယ်..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သိုလှောင်ရုံ၏ အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းကာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ထောင့်ကို ကြည့်ရင်း လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျောက်မီးသွေး သွားဝယ်မှ ရတော့မယ်..."

"မြို့နယ်က ကျောက်မီးသွေးလုပ်ငန်းက ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်မယ်လို့ ငါ မှတ်မိနေတယ်..."

"ဒါဆိုရင် နောက်မှ ဂိုဏ်းကိုပဲ လှမ်းပြောလိုက်တော့မယ်..."

လီလန်သည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်လုပ်ရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဤခံစားခွင့်များကို သဘာဝကျကျပင် ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ ပေးလာသည့်အရာကို လက်မခံစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"အဖေ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် မြို့နယ်ကို သွားပြီး အိမ်အတွက် ကျောက်မီးသွေး သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်..."

လီလန်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ကျောက်မီးသွေး မရှိတော့သဖြင့် ရေနွေးတည်ရန်အတွက် ရိုးရာမီးဖိုကိုသာ သူ အသုံးပြုရတော့သည်။

လီလန် ရေနွေးတည်ပြီးသွားသောအခါ သူသုံးနေကျ ဆပ်ပြာမွှေးမှာလည်း ကုန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုဆပ်ပြာမွှေးမှာ သာမန်ဆပ်ပြာသာဖြစ်ပြီး သူသုံးနေသောအရာမှာ ပိုင်ကျဲ့က သူ့ကို ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟူး ဆပ်ပြာလည်း ကုန်ပြီ အိမ်က ဆန်နဲ့ ရိက္ခာတွေလည်း ပြတ်နေပြီ... မနက်ဖြန် မြို့နယ်ကို သွားပြီး ရိက္ခာသွားဝယ်ရမယ်..."

လီလန်သည် နံနက်စောစော စက်ဘီးစီးကာ မြို့နယ်သို့ ရိက္ခာသွားဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်က သူ့အတွက် ဂျုံမှုန့်တစ်အိတ်နှင့် ကြက်ဥအချို့ ပေးပို့ထားသော်လည်း ထိုဂျုံမှုန့်တစ်အိတ်မှာ လေးယောက်မိသားစုအတွက် မလုံလောက်ပေ။ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူရန် မြို့နယ်သို့ တစ်ခေါက်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ရေနွေးတည်ပြီးနောက် ဆပ်ပြာသီး အနည်းငယ်ကို ယူ၍ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ရေချိုးလိုက်သည်။

ဆပ်ပြာသီးဆိုသည်မှာ ဆပ်ပြာပင်ဟုခေါ်သော သစ်ပင်မှ သီးသည့် အသီးဖြစ်ပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် အလွန်ပေါများသည်။

ဆပ်ပြာပင်၏ အသီးများတွင် သန့်စင်စေသော ဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်ပြီး အနံ့အသက်လည်းရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို ခေါင်းလျှော်ရန်၊ ရေချိုးရန်နှင့် အဝတ်လျှော်ရာတွင်ပင် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤဆပ်ပြာသီးသည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးတစ်မျိုးလည်းဖြစ်ပြီး ပိုးမွှားများကို သေစေနိုင်ကာ ချောင်းဆိုးခြင်းနှင့် သလိပ်များကို သက်သာစေနိုင်သောကြောင့် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။

သူတို့ရွာရှိ သူတို့အိမ်၏ အနောက်ဘက်တွင် ဆပ်ပြာပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ နွေဦးရာသီတိုင်းတွင် ပန်းများပွင့်ကာ အသီးများ သီးလေ့ရှိပြီး လီလန်သည် အဝတ်လျှော်ရန်နှင့် ခေါင်းလျှော်ရန်အတွက် ဆပ်ပြာသီးအချို့ကို ရံဖန်ရံခါ သွားရောက်ခူးယူလေ့ရှိသည်။

ဆပ်ပြာသီးများသည် သန့်စင်စေသော အာနိသင်ရှိသော်လည်း တစ်ခါသုံးသာဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်သုံးပြီးသည်နှင့် ကုန်သွားတတ်သောကြောင့် အကြိမ်များစွာ အသုံးမခံပေ။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းမာရေးနှင့် ပို၍ညီညွတ်လေသည်။

လီလန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုလေ့ရှိ၏။

အဝတ်လျှော်ရန်နှင့် ရေချိုးရန်အတွက်မူ အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာမှုန့်နှင့် ဆပ်ပြာတို့ကို လိုအပ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ခေတ်ကာလများက တိုးတက်ပြောင်းလဲနေပြီး လူများအနေဖြင့် နောက်ကျကျန်ရစ်နေ၍ မရပေ။ ၎င်းနှင့်အတူ လိုက်ပါတိုးတက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာမှုန့်လည်း ကုန်နေပြီ... နောက်မှ အိတ်အနည်းငယ်လောက် သွားဝယ်ရမယ်..."

လီလန်က ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်များကို သွားလျှော်လိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်ကြိုးစားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏အဖေကို ဒုက္ခမပေးလိုသောကြောင့် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ဤအလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး ညစာစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။

အဘိုးကျန်းနှင့် ကျန်းဝေ့ကော်တို့မှာ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့အိမ်မှာလည်း ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်တွင်ရှိပြီး လီလန်တို့အိမ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သည်။

အဘိုးကျန်းသည် ဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်း အရက်နှစ်ပုလင်းကို သယ်ဆောင်လျက် ညစာစားရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဟဲပေမှ စစ်မှန်သော ကုန်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး အလွန်စစ်မှန်သော အရသာရှိလှသည်။

"အဘိုးကျန်း ရောက်လာပြီပဲ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အရက်နှစ်ပုလင်း ယူလာရတာလဲ... တကယ်တော့ ယူလာစရာ မလိုပါဘူး၊ အိမ်မှာလည်း ရှိနေတာပဲကို..."

လီလန်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးအိုသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ရဲရဲတင်းတင်းပင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အဘိုးကျန်းက မုဆိုးတစ်ယောက်ကွ၊ ပြီးတော့ ငယ်ငယ်တုန်းက မိစ္ဆာတွေကိုတောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတာ... ငါက မင်းတို့အိမ်ကို ညစာစားဖို့ ဘာမှမပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် လာလို့ဖြစ်မလဲ... ဒါဆို အလကား လာစားတာနဲ့ မတူဘူးလား..."

"ဦးလေးတာပေါင်ကလည်း ချဲ့ကားပြောနေပြန်ပါပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးက ဂျပန်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ တော်လှန်ရေး သူရဲကောင်းဟောင်းကြီးပါ ဦးလေးကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးရတာက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ... အလကား လာစားတယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး..."

"အဘိုး ကျွန်တော် ပြောသားပဲ အစ်ကိုလီလန်နဲ့ ဦးလေးတာ့ဟိုင်က ဒါတွေကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့... ကျွန်တော် ယူမလာဖို့ ပြောတာကို အဘိုးက ဒီအရက်နှစ်ပုလင်းကို အတင်းယူလာတာပဲ..."

ကျန်းဝေ့ကော် စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် အဘိုးကျန်းက သူ့ခေါင်းကို တူဖြင့် ခေါက်လိုက်လေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး လူကြီးတွေ စကားပြောနေတဲ့အချိန် မင်းလို ကောင်လေးက ဘာဝင်လုပ်တာလဲ..."

အဘိုးအိုသည် သူ၏မြေးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။

အဘိုးကျန်း၏ မြေးဖြစ်သူအပေါ် ပညာပေးသွန်သင်မှုမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အလွန်တင်းကျပ်ခဲ့ပြီး "တုတ်အောက်မှ သားလိမ္မာ ထွက်သည်" ဆိုသော လမ်းစဉ်ကိုသာ လိုက်နာခဲ့သည်။

သူ၏မြေးဖြစ်သူကို အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်လျက် အဘိုးအိုသည် ကျန်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူကို ဆုံးမရန် တုတ်ကို မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူက ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လေလေ၊ ကျန်းဝေ့ကော်မှာ ပို၍ ဆိုးသွမ်းလေလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

တုတ်အောက်မှ ထွက်လာသော သားလိမ္မာကို သူ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ဆိုးသွမ်းနေသူကိုသာ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် သူ၏ အဘိုးကျန်းတာပေါင်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး သူသည် အေးဆေးကာ သတ္တိနည်းသူလည်း ဖြစ်သည်။ လီလန်ကဲ့သို့သော ရင်းနှီးသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင်သာ သူက ပို၍ပွင့်လင်းကာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လေးနက်မှုမရှိသော သူ၏အမူအကျင့်ကိုကြည့်ပြီး မလိမ်ခံလိုက်နှင့် ယင်းမှာ သူ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေချိန်၌သာ ဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ညစာစားချိန်၌ပင် သူသည် ပန်းကန်ကို တည့်မတ်စွာ ကိုင်ထားပြီး ခါးကို မတ်မတ်ထားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူသည် စစ်သားတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားအတိုင်း တည့်မတ်မှန်ကန်စွာ နေရပြီး ခါးကိုင်း၍ မရပေ။

"အဘိုးကျန်း ဝေ့ကော်က ငယ်ပါသေးတယ်... သူ့ကို အမြဲတမ်း မဆူပါနဲ့..."

လီလန်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ဖျန်ဖြေလိုက်သည်။

လီလန်၏ ဖျန်ဖြေမှုကြောင့် အဘိုးကျန်းသည် တူကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လီတာ့ဟိုင်နှင့် စတင်စကားပြောလေတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် အိမ်ပြင်သို့ လူများပိုရောက်လာကြသည်။

အဘိုးကျောက်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း အဘိုးနှင့်မြေး နှစ်ယောက်ပင်ဖြစ်ကြသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် အဘိုးကျောက်သည်လည်း အရက်နှစ်ပုလင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤအရက်မှာ ချောင်တျန်းကျီရွာရှိ အရက်ချက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်သော ဒေသထွက်အရက် ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးမကြီးလှဘဲ ကန်စွန်းဥဖြင့် ချက်လုပ်ထားသော အယ်လ်ကိုဟောပါဝင်မှုနည်းသည့် လောင်ပိုင်ကန်အရက်တစ်မျိုး ဖြစ်၏။

"အဘိုးကျောက် အဘိုးကရော ဘာလို့ အရက်ယူလာရတာလဲ..."

လီလန်က စုပ်သပ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းတို့အိမ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က အရက် လာပေးသွားလို့လား..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အိုး အစ်ကိုကြီး ဒါက ဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်း မဟုတ်လား..."

"ခင်ဗျားရဲ့ ရဲဘော်က နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်တုန်းက အရက်ကောင်းတွေ ပို့ပေးထားတာကို ခင်ဗျားက ဒီနေ့ သောက်ဖို့ တကယ်ကြီး ထုတ်လာရက်တယ်ပေါ့..."

စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်နှစ်ပုလင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

ဤဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်း အရက်နှစ်ပုလင်းမှာ နှစ်သစ်ကူးကာလဝန်းကျင်က ဟဲပေပြည်နယ် ပေါင်တင်းမြို့မှ အလည်လာသော ကျန်းတာပေါင်၏ ရဲဘော်က သူ့အတွက် အထူးသီးသန့် ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည့် ဒေသထွက်အရက်ကောင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအရက်မှာ တန်ဖိုးမကြီးဘဲ အဆင့်မြင့်မဟုတ်သည်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးလိုက်နှင့် ၎င်းသည် အလွန်ပင် နာမည်ကြီးလှပေသည်။

အဓိကက လက်တွေ့ဆန်ဖို့ပဲဖြစ်သည်။

အရသာကောင်းနေသရွေ့ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပဲ ဖြစ်၏။

"ကျွတ် ကျွတ်... မင်းက ကံကောင်းတာပဲ ကောင်လေးရေ..."

"ကျွင်းဇီရေ မင်း ဒီနေ့ ဒီဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်းကို သောက်ခွင့်ရတာ လီလန်ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ..."