အခန်း ၃၆၆

အခန်း (၃၆၆) မြို့ထဲမှာ မုန့်ပေါင်းဆိုင်အသစ် ဖွင့်လိုက်တာလား၊ မုဆိုးမပိုင်ကို မြို့ဆီ ခေါ်သွားခြင်း

"အား... ငါ့ခေါင်းတွေ တအားမူးနေတာပဲ..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လီလန်က အရက်နာကျနေလျက်ဖြင့် နိုးထလာခဲ့လေသည်။

မနေ့က အရက်သောက်ခဲ့သည့်ပွဲသည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မိသားစုသုံးစု၏ ပထမဆုံးအကြိမ် စုဝေးမှုပင်ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းတာပေါင်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့ ယူလာသည့် ဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်းနှင့် ဒေသထွက် ကန်စွန်းဥအရက်တို့ ကုန်သွားရုံသာမက လီလန်ကလည်း နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီက ဆွေမျိုးတစ်ဦး ပေးထားသော ရှန်းရှီးဖန်းကျိုအရက် နောက်ထပ်တစ်ပုလင်းကိုပါ ထုတ်ယူလာခဲ့သေးသည်။

သူတို့လေးယောက်ပေါင်း၍ အရက်ငါးပုလင်းတိတိကို သောက်သုံးခဲ့ကြလေသည်။

အဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းနှင့် ကျောက်တို့မှာ အရက်သောက်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ကြပြီး တစ်ယောက်လျှင် အရက်ဖြူ တစ်ကျင်းခွဲစီ သောက်နိုင်ကြသည်။

အဖေလီတာ့ဟိုင်ကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ တစ်ကျင်းတိတိ သောက်ခဲ့၏။

လီလန်၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်သာဖြစ်သော်လည်း သူကလည်း အရက်တစ်ဝက်ကျင်းခန့် သောက်ခဲ့သေးသည်။

ထိုတစ်ဝက်ကျင်းကို သောက်ပြီးနောက် သူသည် အသိစိတ်လွတ်သွားကာ ကန်းပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ဂျင်းဆိုသည်မှာ ရင့်လေစပ်လေဖြစ်ပြီး အရက်သောက်သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဤအဘိုးအိုများကိုသာ အားထားရမည်ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ရေစည်ကြီးထဲမှ ရေအေးတစ်ဇလုံ ခပ်ယူလိုက်လေသည်။

ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်သောအခါ အေးစိမ့်သွားမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် အမူးတစ်ဝက်ကျော်ခန့် ပြေသွားတော့၏။

"ဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်းက တကယ့်ကို ပြင်းတာပဲ..."

ဒေသထွက် ကန်စွန်းဥအရက်နှင့် ရှန်းရှီးဖန်းကျိုအရက်တို့က အဆင်ပြေသော်လည်း ဤဟန်ရွှေလောင်ပိုင်ကန်းကတော့ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ အယ်လ်ကိုဟောပါဝင်မှုအရ တစ်ဝက်ကျင်းခန့် သောက်လိုက်ရုံဖြင့် ခေါင်းထဲသို့ တန်းရောက်သွားနိုင်လေသည်။

"အစ်ကို နိုးပြီလား..."

"အဖေ မနက်စာ လုပ်ထားတယ် ညီမ သွားယူပေးမယ်နော်..."

ညီမငယ်လီရွှယ်သည် လီလန် နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယနေ့အတွက် မနက်စာယူရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမြန်ပြေးသွားလေသည်။

တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ သိတတ်နားလည်သော ဤညီမနှစ်ယောက်ကြောင့် လီလန်မှာ အလွန်ကျေနပ်ဝမ်းသာရသည်။

"လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်တို့ ဆရာမလုဆီမှာ စာသင်နေတာ ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နောက်ထပ် နှစ်လခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ လီလန်သည် ဒုတိယညီမနှင့် ညီမငယ်တို့၏ အိမ်စာများကို မစစ်ဆေးရသေးကြောင်း သတိရသွားတော့သည်။

"သြော်... ငါ့စာမူကရော ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး..."

အိမ်စာအကြောင်း တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် မြောက်ပိုင်းစာပေ မဂ္ဂဇင်းသို့ တင်ပြခဲ့သော သူ၏စာမူကို သတိရသွားလေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုတိုင် သတင်းအစအနမျှ မကြားရသေးပေ။

ဤစာမူကို ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ ပညာတတ်လူငယ် ကျန်းချောင်ရင်၏ အကူအညီဖြင့် စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် မြို့နယ်ထဲရှိ စာပို့သမားကို သိကျွမ်းပြီး တံဆိပ်ခေါင်းများလည်း ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် လီလန်သည် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် သူ့ကို စာမူပေးကာ ကူညီပို့ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟိုကောင်လေးက ငါ့စာမူကို ခိုးယူသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လီလန်မှာ မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဤအတွေးမှာ လက်တွေ့မကျကြောင်း တွေးမိလိုက်လေသည်။

ပညာတတ်လူငယ် ကျန်းချောင်ရင်မှာ အနည်းငယ် ရိုးအသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထားမှာ မဆိုးလှပေ။

သူသည် သူတစ်ပါး၏ စာမူကို ဟန်ဆောင်၍ ခိုးယူခြင်းမျိုး လုပ်မည်မဟုတ်ချေ။

"စာမူတစ်ခုတည်းနဲ့ မလောက်ဘူး နောက်မှ ထပ်ရေးရမယ်..."

မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုက စာမူတစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ပါက စာမူခရရှိမည်ဖြစ်သည်။

စာမူခများများရခြင်းကို မည်သူက မနှစ်သက်ဘဲ နေမည်နည်း။ သေချာပေါက် များများရလေ ကောင်းလေပင်ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်းတွင် ဤကိစ္စမှာ ကျန်းချောင်ရင်နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ စာမူကို ပို့လိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်ကြီးတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ မဖွံ့ဖြိုးသေးချေ။ ရွှမ်းရွှေရွာမှ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ ပြည်နယ်မြို့တော် ချန်ချွန်းသို့ စာများ မဂ္ဂဇင်းတိုက်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရလေသည်။

အရင်က မြင်းလှည်းများ နှေးကွေးသကဲ့သို့ စာများလည်း နှေးကွေးပြီး လီလန်၏ ယခင်ဘဝကလောက် မဖွံ့ဖြိုးသေးပေ။

စာပို့မည်ဆိုပါသလား၊ အီးမေးလ်တစ်စောင် ပို့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"လီထျန်း ညီမတို့နှစ်ယောက် ဒီနေ့ဆရာမလုဆီမှာ စာသွားသင်မှာလား..."

ထမင်းစားနေစဉ် လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယညီမ လီထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ ဆရာမလုရဲ့ သင်္ချာအချိန်လေ..."

လီထျန်းက ပြောရင်းနှင့် ညီမငယ် လီရွှယ်ကိုပါ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး မြန်မြန်စားနော် မဟုတ်ရင် နောက်ကျလိမ့်မယ်..."

"ဆရာမလု စာသင်ရမှာလား..."

"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့..."

လီလန်သည် လုအန်းနာကို မြို့နယ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ခေါ်သွားမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ယနေ့ သူမ စာသင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သွားရတော့မှာပေါ့..."

နံနက်စာစားပြီးနောက် လီလန်သည် ကားဂိုဒေါင်ထဲမှ ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။

ဤစက်ဘီးမှာ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီက ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လအနည်းငယ်ခန့် စီးထားပြီးဖြစ်သည်။ လီလန်က ၎င်းကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် အသစ်အတိုင်းပင် ရှိနေသေး၏။

"အရည်အသွေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ပြည်တွင်းဖြစ် ပစ္စည်းအဟောင်းတွေက အကြမ်းခံတယ်ဆိုတာ ပြောရမှာပဲ..."

သူ့အောက်ရှိ ၂၈-လက်မ စက်ဘီးကို ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ ကြည့်လေ ကြည့်လေ ပို၍ ကျေနပ်လာလေဖြစ်သည်။

သူ ဤစက်ဘီးကို စီးလာသည်မှာ လေးလကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးမှာ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ တာယာများပင် တစ်ခါမျှ မပေါက်ဖူးချေ။

ပြည်တွင်းဖြစ် ပစ္စည်းအဟောင်းများမှာ အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ငြင်းစရာမရှိပေ။

လီလန်သည် စက်ဘီးကို ဂိုဒေါင်ထဲမှ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ အပြင်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စနှင့် ကော့ကေးရှန်းခွေးပေါက်စတို့ ခွေးအိမ်ရှေ့တွင် တန်းစီ၍ ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ဘေးတွင် ကြမ်းကြုတ်သည့်ရုပ်သွင်ရှိသော သားရဲတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်းမှာ တောကြောင်ရိုင်းအမပင်ဖြစ်၏။

တောကြောင်ရိုင်းအထီးကိုကား မတွေ့ရဘဲ ခွေးအိမ်ထဲတွင် အိပ်နေသေးပုံရသည်။

"မြောင်..."

"ဝုတ်... ဝုတ်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းတို့နှစ်ကောင်လည်း လိုက်ချင်လို့လား..."

"မရဘူး အိမ်မှာပဲ လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့ကြ..."

"မြောင်..."

"မြောင်... မြောင်..."

တောကြောင်ရိုင်းပေါက်စသည် နှစ်ချက်ခန့် အသံပြုလိုက်ပြီး တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ ခေါင်းကိုပင် ၎င်း၏ခေါင်းဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် အမေဖြစ်သူကို သူ့ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးစေချင်နေသည်။

သို့သော် တောကြောင်ရိုင်းအမမှာ မျက်ခွံပင် မပင့်ဘဲ ရှေ့လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ နားနေလေသည်။

သားရဲမိခင်သည် သူမ၏ ရင်သွေးလေး၏ စိတ်နေသဘောထားကို အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

လီလန်က ပြုံးလျက်…

"တွေ့လား မင်းအမေတောင် မင်းကို ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"အိမ်မှာ လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့ ငါ ပြန်လာရင် မင်းတို့အတွက် စားစရာကောင်းတာတွေ ယူလာခဲ့မယ်..."

လီလန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်နေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"လျှောက်မပြေးနဲ့ မင်းရဲ့ အဖော်ကိုလည်း သေချာစောင့်ကြည့်ဦး..."

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမကို ကြည့်၍ အထူးတလည် မှာကြားလိုက်၏။

တောကြောင်ရိုင်းအမသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲ သမ်းဝေလိုက်ပြီး လီလန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အလွန်အေးစက်စွာ နေလိုက်သည်။

လီလန်သည် တောကြောင်ရိုင်းအမ၏ စရိုက်ကို သိရှိထားသဖြင့် ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်သွားလေသည်။

သူ အပြင်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်လာနေသော ရင်းနှီးသည့်သူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့..."

လီလန်မှာ သူ့အိမ်တံခါးဝတွင် ပိုင်ကျဲ့နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားတော့သည်။

"လီလန်... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လီလန် စက်ဘီးတွန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ကျဲ့က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အိမ်မှာ ဆန်တွေ ကုန်နေလို့ မြို့ထဲ သွားဝယ်မလို့... ဒါနဲ့ အစ်မပိုင်ကျဲ့ကရော ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လီလန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်နှာနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်လိုက်၏။

ပိုင်ကျဲ့သည် ယနေ့တွင် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ခြယ်သထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပေါင်ဒါအနည်းငယ် လိမ်းကျံထားပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း အသစ်ဖြစ်ကာ ပန်းပွင့်ပုံ ချည်သားဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်တွင်မူ သားရေဖိနပ်အမည်းရောင်လေးတစ်ရံကို စီးထားလေသည်။

"အစ်မလည်း မြို့နယ်ထဲ သွားမလို့လေ..."

"ဟာ... အစ်မလည်း မြို့နယ်ထဲ သွားမလို့လား..."

"လမ်းလျှောက်သွားမလို့လား..."

မြို့နယ်မှ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသည်။ အကယ်၍ ပိုင်ကျဲ့သာ ထိုသားရေဖိနပ်လေးများကို စီး၍ လမ်းလျှောက်သွားမည်ဆိုပါက ဖိနပ်များ ပျက်စီးသွားမည်မဟုတ်လော။

"ဒါကြောင့်မလို့ အစ်မက မင်းဆီ လာရှာတာပေါ့... နင့်မှာ စက်ဘီးရှိတယ်လေ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်၏ ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးကို မျက်စိဖြင့် အချက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်က ပြုံးကာ သူမကို နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့်စက်ဘီးက အလကားစီးလို့ မရဘူးနော်... ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့ပေးစေချင်ရင် အစ်မ ကျွန်တော့်ကို အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ပေးမှရမယ်..."

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့ကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

"ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ် နင်က အစ်မကို အဲဒီလောက်တောင် လွမ်းနေတာလား..."

ပိုင်ကျဲ့၏ အပြုံးမှာ ပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူနေတော့သည်။

သေချာစွာ ပြင်ဆင်ခြယ်သထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မုဆိုးမပိုင်မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ လှပနေပြီး သူမ၏ အပြုံးမှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေလေသည်။

"နင်က ဘာအကျိုးအမြတ်လိုချင်တာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က တမင်တကာပင် မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို စားစရာတစ်ခုခု ဝယ်ကျွေး..."

"ဪ... ဒါလေးပဲလား..."

"တခြားဘာရှိရဦးမှာလဲ... မြို့နယ်ထဲမှာ မုန့်ပေါင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ကျွန်တော်သိတယ်၊ အဲဒီဆိုင်ရှင်က မုန့်ပေါင်းလုပ်တာ အရမ်းစားကောင်းတာ..."

"မြို့နယ်ထဲမှာ မုန့်ပေါင်းဆိုင်အသစ် ဖွင့်လိုက်လို့လား..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သို့သော် လီလန်၏ နောက်ပြောင်နေသော မျက်လုံးများကို ဆုံမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားလေသည်။

လက်ရှိတွင် နိုင်ငံတော်မှ ပုဂ္ဂလိက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ခွင့်မပြုထားပေ။ ပုဂ္ဂလိက အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခြင်းများကို မှောင်ခိုလုပ်ငန်းများနှင့် အမြတ်ထုတ်သည့် လုပ်ရပ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် လမ်းမပေါ်တွင် မုန့်ပေါင်းဆိုင် မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

ပိုင်ကျဲ့သည် တမင်တကာပင် လီလန်ကို ဖွင့်မချဘဲ သူမ၏ နားထင်မှ ဆံပင်များကို သပ်တင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊

"အဲဒီမုန့်ပေါင်းဆိုင်ရှင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ပိုင်များလား..."

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်မ ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားပြီ... အစ်မအတွက် ဆုလာဘ်ကတော့... ကျွန်တော်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ပါ..."