အခန်း ၃၆၇

အခန်း( ၃၆၇)ကန်းပေါ်မှာ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလား

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ ဒီနေ့ ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်လေးနဲ့ တကယ် ကြည့်ကောင်းနေတယ်..."

"တကယ်လား... ငါလည်း အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်... ဒါက ငါ့အကြိုက်ဆုံး ဂါဝန်လေးပဲ..."

မိန်းမများမှာ ချီးကျူးခံရခြင်းကို နှစ်သက်ကြပြီး အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများက သူမတို့၏ အဝတ်အစားနှင့် နေ့စဉ်ဝတ်စုံများကို ချီးကျူးပြောဆိုသည်ကို ပို၍ သဘောကျတတ်ကြပေသည်။

"တကယ် ကြည့်လို့ကောင်းတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ထပ်စကားကြောင့် ပိုင်ကျဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားရပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရလေသည်။

"အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေတာပေါ့..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ နီရဲလာကာ

"နင်... နင်... တစ်နေ့လုံး နင့်ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ..."

"ဘာတွေးရမှာလဲ... အစ်မအကြောင်း တွေးနေတာပေါ့..."

လီလန်သည် ပြုံးလိုက်၏။

သူသည် စက်ဘီး၏ နောက်ခုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး

"လာပါ... အစ်မကို မြို့ပေါ်ခေါ်သွားပြီး ပျော်စရာတွေ လုပ်ကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် မြို့ပေါ်သို့ သွားရန် အစီအစဉ်ရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် ပိုင်ကျဲ့လည်း သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အတူတကွ သွားနိုင်လေသည်။

ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်းခရီးတွင် မည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ စက်ဘီးစီးရုံသက်သက်ဆိုလျှင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် နောက်ခုံပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးမှာ အတော်လေး မြင့်မားသော်လည်း ပိုင်ကျဲ့တွင် ရှည်လျားသော ခြေတံများရှိသဖြင့် နောက်ခုံပေါ်တွင် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွန်လွယ်ကူစွာ ထိုင်နိုင်လေသည်။

နူးညံ့သော လက်တစ်စုံမှာ လီလန်၏ ခါးကို သိုင်းဖက်လာပြီး သူ့ကို အလွန်တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလေသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့... ဘာလို့ ဒီလောက် တင်းကျပ်နေအောင် ဖက်ထားတာလဲ... နည်းနည်း ကျပ်နေတယ်..."

"ဖက်ထားလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်ကို လျှောက်မရွှေ့နဲ့နော်... ကျွန်တော်ကစက်ဘီးစီးနေတာ..."

"မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့..."

"လူလာနေတယ်... တော်တော့... တော်တော့... တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး..."

"..."

"ဟွန့်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ လက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း အားမရသေးသည့်ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။

သူတို့ ရွာထိပ်မှပင် မထွက်ရသေးခင် ရင်းနှီးနေသော ရွာသားအချို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရာ အားလုံးမှာ တစ်ရွာတည်းသား အသိများသာ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် လီလန်ကို သိသလို ပိုင်ကျဲ့ကိုလည်း သိကြသည်။

ထိုသူနှစ်ယောက်မှာ မောင်နှမများကဲ့သို့ အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်းကိုလည်း သူတို့က ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ သိထားကြလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... စက်ဘီးနဲ့ ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"မြို့ပေါ်ကို သွားမလို့... အိမ်မှာ ဆန်ပြတ်နေလို့ သွားဝယ်မလို့လေ..."

"မင်းအစ်မကို ခေါ်သွားတာဆိုတော့ ဖြည်းဖြည်းစီးနော်... မချော်လဲစေနဲ့..."

"ကောင်းပါပြီ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ငါ့အတွက် ဆားဝက်ကျင်းလောက် ဝယ်ခဲ့ပေးလို့ရမလား... အိမ်မှာ ဆားကုန်နေလို့... ပိုက်ဆံနဲ့ ဆားဝယ်လက်မှတ် နောက်မှ ပေးမယ်လေ..."

"ငါ မှတ်ထားလိုက်ပါ့မယ်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... မင်း နှင်းကျားသစ်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်... ကျားသစ်သား နည်းနည်းလောက် ဝေပေးလို့ရမလား..."

"ငါ ကျားသစ်ကို အမဲလိုက်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောတာလဲ..."

"ကျန်းဝေ့ကော်လေ..."

"..."

ရွာထိပ်မှ ထွက်လာစဉ် လီလန်မှာ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"သေနာကောင် ကျန်းဝေ့ကော်... သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်မထားနိုင်ဘူး... အရက်နည်းနည်းသောက်ပြီးတာနဲ့ အကုန်လျှောက်ပြောတော့တာပဲ..."

ယမန်နေ့ညက ကျန်းဝေ့ကော်လည်း အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားခဲ့ရာ ရွာသားမှာ ယမန်နေ့ညက သူ့ကို တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ကျန်းဝေ့ကော်က ကြွားလုံးထုတ်ရင်း နှင်းကျားသစ်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဗြုန်းစားကြီး ပြောချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"လီလန်... နင် တကယ်ပဲ နှင်းကျားသစ်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တာလား..."

ပိုင်ကျဲ့က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

လီလန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

ထိုနှင်းကျားသစ်ကို သူကိုယ်တိုင် အမဲလိုက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ၊ တောကြောင်ရိုင်းအမနှင့် တောကြောင်ရိုင်းအထီးဟူသော သားရဲလေးကောင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာဖြစ်ပြီး နှင်းကျားသစ်ကို သတ်ခဲ့သူမှာ တောကြောင်ရိုင်းအထီးပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း မိမိ၏ အမျိုးသမီးရှေ့တွင် မဟုတ်ဘူးဟု သူ မပြောနိုင်ပေ။ အမှန်ဖြစ်စေ၊ အမှားဖြစ်စေ ဟုတ်တယ်ဟုသာ ပြောပြီး ခေါင်းညိတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးများမှာ သဘာဝအားဖြင့် ခွန်အားကြီးမားမှုကို စွဲလမ်းတတ်ကြပြီး သန်စွမ်းသော အမျိုးသားများကို နှစ်သက်တတ်ကြသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သရွေ့ သူမဘာသာ ကွက်လပ်များကို ဖြည့်တွေးသွားမည်သာ ဖြစ်၏။

နှင်းကျားသစ်ကို မည်သို့ အမဲလိုက်ခဲ့ကြောင်း လီလန်က ပြောပြနေစရာပင် မလိုပေ။ ပိုင်ကျဲ့က နှင်းကျားသစ်ကို အမဲလိုက်နေသည့် သူ၏ ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ဩဇာတိက္ကမရှိသော ပုံရိပ်ကို သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဝိုး... လီလန်... နင်က အရမ်းတော်တာပဲ... နှင်းကျားသစ်ကိုတောင် အမဲလိုက်နိုင်တယ်ပေါ့..."

"အဲ့ကျားသစ်တွေက နှင်းဖုံးတောင်တန်းတွေမှာနေပြီး အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့... အစ်မယောက်ျားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အစ်မမသိဘူးလား..."

"သေချာတာပေါ့... သူက ငါပိုင်ကျဲ့ရဲ့ ယောက်ျားလေ... သေနတ်ပစ်လည်း မှန်တယ်... အမဲလိုက်လည်း တော်တယ်... ပြီးတော့ သန်စွမ်းသေးတယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လီလန်၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး သူ့ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းမှီထားကာ သူမ၏ ပါးစပ်မှလည်း သူ့အတွက် ချီးကျူးစကားများနှင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ဒါလေးတင်ပဲလား..."

လီလန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာရှိသေးလို့လဲ..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကန်းပေါ်မှာလည်း အရမ်းမတော်ဘူးလား..."

"..."

"နင်က အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ..."

"အရမ်းတော်လား မတော်ဘူးလား..."

"အရမ်းတော်တယ်... အရမ်းတော်တယ်... နင်က အရမ်းတော်တယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ချိုမြိန်နေပြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပွင့်လန်းနေကာ လီလန်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သင့်ကို နှစ်သက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိရန်အတွက် သူမ၏ စကားများကို မကြည့်ဘဲ မသိစိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြုအမူများကိုသာ ကြည့်ရပေမည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ကျဲ့သည် နောက်ခုံပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး လီလန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားကာ လီလန်၏ ကျောပြင်ထဲသို့ သူမ၏ ခေါင်းကို ဝှက်ထားလေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ မသိစိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြုအမူတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သင့်ကို နှစ်သက်သောသူများသည် သင့်ထံသို့ တက်ကြွစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရင်းနှီးရန် ကြိုးစားကြမည် ဖြစ်သည်။

သင့်ကို မနှစ်သက်သူများအတွက်မူ သင်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လျှင်ပင် သူတို့၏ လက်များကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်ကာ ဆပ်ပြာဖြင့် ဆေးကြောချင်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရွံရှာမှုကို သေးငယ်သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် အပြုအမူများမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုရန်ဖြစ်စေ၊ ချိန်းတွေ့ရန်ဖြစ်စေ သင့်ကို နှစ်သက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေသည်။

အမျိုးသားများမှာ ယန်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးများမှာ ယင် ဖြစ်သည်။ ယန်က သန်စွမ်းပြီး ယင်က အားနည်းသောအခါ ယန်က ယင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ကာ ယင်က ယန်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည့် သံသရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေသည်။ တစ်ဦးက ပြင်ပအရေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ကျန်တစ်ဦးက အတွင်းရေးကို စီမံသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် မိသားစုတစ်ခုမှာ ပျော်ရွှင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝမှာလည်း ပို၍ ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။

ပြောင်းပြန်အားဖြင့် ယင်က သန်စွမ်းပြီး ယန်က အားနည်းနေပါက ယန်သည် အားနည်းသောသူအဖြစ် အမြဲတမ်း ရပ်တည်နေပြီး ဇနီးသည်၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သော ခင်ပွန်း သို့မဟုတ် အိမ်စောင့်သမက်တစ်ဦးအဖြစ် မိမိ၏ အားနည်းသောအခြေအနေကို လက်ခံထားမှသာ အဆင်ပြေမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကိုပင် လိုလိုလားလား လက်ခံထားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အမျိုးသမီးက အမျိုးသားထက် ပို၍ သန်စွမ်းနေပါက သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့လျှင်ပင် ပဋိပက္ခများ ပေါက်ကွဲလာနိုင်ပြီး ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းသို့ ဦးတည်သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပျော်ရွှင်မှု မရှိနိုင်ပေ။

လီလန်သည် သူ၏ ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးဖြင့် ပိုင်ကျဲ့ကို တင်ဆောင်ကာ ရွှမ်းရွှေရွာထိပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် ရွာထိပ်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဤလူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကလေးမှာ ရွာသားများအတွက် မြို့ပေါ်သို့ သွားရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းပင်ဖြစ်၏။

မြို့ပေါ်သို့ သွားရန် အခြားလမ်းမရှိဘဲ ဤလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

ယနေ့တွင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်ဖြစ်နေသောကြောင့် အသွားအလာ ပိုများနေပြီး အချို့က စက်ဘီးစီးကာ အချို့ကမူ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ရွှမ်းရွှေရွာမှ ဖြစ်ကြပြီး လီလန်ကို သိကြလေသည်။

သို့သော် လီလန်က သူတို့ကို မသိဘဲ အနည်းငယ်ကိုသာ သိလေသည်။

အချို့မှာ စန်းဟော့ရွာ၊ စစ်ရှီရွာနှင့် ချောင်တျန်းကျီရွာ ကဲ့သို့သော အိမ်နီးချင်းရွာများမှ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအိမ်နီးချင်းရွာများမှ ရွာသားများမှာလည်း ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ သွားရန်အတွက် ဤလူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကိုသာ အသုံးပြုရပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရသော ရွာသားများအားလုံးမှာ လီလန်ကို မနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူတို့သည် စက်ဘီးဝယ်ရန် ငွေရှိသော လီလန်ကို မနာလိုဖြစ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤ ၂၈-လက်မ စက်ဘီးမှာ ဤနှစ်အတွက် နောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး ယွမ်နှစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိကာ စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ် လိုအပ်သည်ဆိုသည်ကို ပြောစရာပင် မလိုပေ။

ထိုစက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်များမှာ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှ၏။ သာမန်ပြည်သူများအနေဖြင့် လုံးဝ မရနိုင်သလို မြို့ပေါ်မှ အလုပ်သမားများပင်လျှင် ရရှိနိုင်စွမ်း နည်းပါးလှရာ ဤတောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးများမှ ရွာသားများအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးကွာလှပေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ လီလန်၏ အနောက်တွင်ရှိနေသော ပိုင်ကျဲ့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် ပန်းပွင့်အဆင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားနှင့် ရှည်လျားသွယ်လျသော ခြေတံများ ရှိလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ခြေတံများမှာ ဖြောင့်တန်းဖြူဖွေးနေပြီး အပိုအဆီများ လုံးဝမရှိဘဲ သားရေဖိနပ်အသေးလေးတစ်ရံကို စီးထားရာ ကြာမြစ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ခြေကျင်းဝတ်များကို ဖော်ပြနေသဖြင့် မျက်စိပသာဒ အလွန်ဖြစ်လှပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပိုင်ကျဲ့ တစ်ယောက်တည်းကပင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျဲ့ကမူ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများက လီလန်အပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

လီလန်မှာလည်း အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေမိ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအခါ ပိုင်ကျဲ့မှာ သူ၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်နေပြီမဟုတ်ပါလား။

မိမိအပေါ် စွဲလမ်းပြီး ရူးသွပ်နေသော ပြီးပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးရှိခြင်းမှာ ခွန်အား၏ သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"မြဲမြဲကိုင်ထားနော်..."

လီလန်သည် စက်ဘီးကို နင်းရင်း ရုတ်တရက် အရှိန်တင်လိုက်လေသည်။

သူတို့သည် နွေဦးရာသီ၏ လေပြေလေညင်းများ တိုက်ခတ်နေသည့်ကြားမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။