အခန်း ၃၆၉

အခန်း (၃၆၉) လမ်းပေါ်တွင် သံမှိုများရှိနေပြီး စက်ဘီးဘီးပေါက်သွားခြင်း

"..."

"..."

ထိုသူနှစ်ယောက်မှာ ကျေနပ်အားရသွားပြီးနောက် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ လီလန်သည် စက်ဘီးကို နင်းလာခဲ့ပြီး ပိုင်ကျဲ့မှာ နောက်ခုံတွင် ခြေတံရှည်များကို စုကာ ထိုင်လိုက်၏။ သူတို့သည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ ဆက်လက် စက်ဘီးစီးလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့နောက်ကျောဘက်ရှိ စက်ဘီးရပ်ထားခဲ့သော နေရာတွင် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခု ရှိလေသည်။ နဂိုက စိမ်းလန်းကာ မတ်မတ်ရပ်နေသော မြက်ခင်းများမှာ ယခုအခါတွင်မူ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ပြားကပ်နေတော့သည်။

လီလန်က စက်ဘီးကို နင်းလာပြီး ပိုင်ကျဲ့က နောက်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်လာရင်း သူတို့နှစ်ဦး စကားစမြည် ပြောလာခဲ့ကြ၏။

"ဒီရက်ပိုင်း နင် ဘာတွေစားနေတာလဲ..."

"ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အစားအစာတွေပါပဲ..."

"လျှောက်ပြောမနေနဲ့..."

"အစ်မကို မစတော့ပါဘူးလေ... မနေ့က ကျွန်တော် အဘိုးကျန်းနဲ့ အဘိုးကျောက်တို့ တခြားလူအနည်းငယ်ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးရင်း တရုတ်ဆေးမြစ်အရက် တစ်ပုလင်း သောက်လိုက်တယ်..."

တရုတ်ဆေးမြစ်အရက်တွင် တရုတ်ဆေးမြစ်သာမက ဝူဝေကျီ၊ ဆိတ်ချိုနွယ်နှင့် ဆိုက်ဘေးရီးယား ဂျင်ဆင်းမြစ်ကဲ့သို့သော အခြားဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်ပြီး အမျိုးသားများ၏ ကျောက်ကပ်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေသည်။

"အရက်က ဘယ်လိုအရသာရှိလဲ..."

"ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ငါလည်း နည်းနည်းလောက် သောက်ကြည့်ချင်တယ်... ငါမြည်းကြည့်ဖို့ နည်းနည်းလောက် ယူပေးပါ..."

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ အရက်သောက်ချင်ရတာလဲ... အစ်မရဲ့ အရက်ခံနိုင်ရည်နဲ့ဆိုရင် နှစ်အောင်စလောက် သောက်တာနဲ့တင် မှောက်သွားမှာပဲ..."

"အဲဒါက ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးကို ဖြည့်တင်းပေးတယ်လေ... ငါ့ ရာသီလာခြင်းက နီးနေပြီမို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာပါ..."

"ဒါကြောင့်ကိုး... ဒီနေ့ အစ်မ ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင်... ဖြစ်နေရတာလဲလို့ ကျွန်တော်တွေးနေတာ..."

"စက်ဘီးသာ ဂရုစိုက်နင်းပါ စကားများတဲ့လူကြီး..."

ပိုင်ကျဲ့က ကျီစယ်သည့်ဟန်ဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားများပြောကာ ရယ်မောနောက်ပြောင်ရင်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြို့နယ်၏ ဆင်ခြေဖုံးသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ မြို့နယ်အပြင်ဘက် သုံးကီလိုမီတာအကွာတွင် လမ်းခွဲတစ်ခု ရှိလေသည်။

တည့်တည့်သွားလျှင် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ ရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်သို့ ကွေ့ပါက ဟေးရွှေမြို့နယ်နှင့် အခြားမြို့နယ်များသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ပုဆိန်ဂိုဏ်းတည်ရှိရာ ချင်းယန်မြို့နယ်မှာ ညာဘက်တွင် ရှိ၏။

လီလန်သည် ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးကို နင်းလာရာ ပို၍နင်းရလေ ပို၍ပင်ပန်းလာလေ ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤ ထာဝရတံဆိပ် ၂၈-လက်မ စက်ဘီးမှာ ခဲများ ဖြည့်ထားသည့်အလား အလွန်အမင်း လေးလံနေလေသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ဘာလို့ ပိုပိုပြီး နင်းရခက်လာတာလဲ..."

လီလန်သည် ရွာအဝင်မှ ထွက်ခွာလာစဉ်ကထက် နှစ်ဆပိုသော ခွန်အားဖြင့် စက်ဘီးကို နင်းလိုက်သော်လည်း ခြေထောက်ခွန်အားများ တိုးလာသည့်တိုင် စက်ဘီးမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရွှံ့နွားတစ်ကောင် ဝင်သွားသကဲ့သို့ နှေးကွေးနေပြီး တစ်လက်မချင်းသာ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေတော့သည်။

နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ပိုင်ကျဲ့မှာလည်း ဤထူးခြားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး အမြန်မေးလိုက်သည်။

"လီလန် နင် ဘာလို့ အရှိန်လျှော့လိုက်တာလဲ..."

နှေးကွေးရုံသာမက စက်ဘီးမှာ ကျောက်ခဲများ ပြည့်နေသော လမ်းပေါ်တွင် စီးနေရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ဆောင့်နေသည်ဟု ပိုင်ကျဲ့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမကို ပျို့ချင်လာစေသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

လီလန်လည်း ဆောင့်နေမှုများကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤအရာက မမှန်ကန်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

"အစိမပိုင်ကျဲ့ အစ်မလည်း ဆင်းလိုက်ဦး..."

လီလန်က လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည်လည်း စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှေ့သို့ လာပြီး လီလန်နှင့်အတူ စက်ဘီးကို စစ်ဆေးပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့စစ်ဆေးလိုက်ခြင်းက ကောင်းမွန်သွားပြီး သူတို့ ပြဿနာတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားကြ၏။

စက်ဘီး၏ ရှေ့ဘီးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ဘီးမှာ လေလျော့နေလေသည်။

"ဘီးပေါက်သွားတာလား..."

လီလန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အာ... ဘီးပေါက်သွားတာလား..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားတော့၏။

"ငါက အရမ်းလေးနေလို့ ဘီးပေါက်သွားတာများလား..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ တောင်းပန်ချင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ စက်ဘီးမှာ နှစ်သစ်ကူးကာလဝန်းကျင်ကမှ ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သုံးလခန့်သာ စီးရသေးသည်။ သို့သော် ဤနေ့တွင် သူမကို တင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘီးပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။ စက်ဘီးအသစ်လေးမှာ အဟောင်းဖြစ်သွားသဖြင့် ပိုင်ကျဲ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရ၏။

"လီလန် ငါ... ငါ တောင်းပန်..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီလန်က သူမကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ ဒီကိစ္စက အစ်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါဆို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီလန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ နောက်ဘီးမှ အရာဝတ္ထုငယ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လက်ကိုင်သံမှိုလေးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ထိပ်ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ချွန်ထက်ကာ အလင်းပြန်နေသော အမြီးပိုင်းပါရှိသည့် အသစ်စက်စက် လက်ကိုင်သံမှိုလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက လက်ကိုင်သံမှိုလေးလေ... ဒါက ဘီးကို ပေါက်သွားစေတာပဲ..."

လီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားတော့သည်။

သူသည် နောက်ဘီးကို ကြည့်လိုက်၏။ သံမှိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဘီးမှာ သိသိသာသာ လေလျော့သွားကာ လုံးဝ ပြားကပ်သွားလေသည်။

"အာ... ဒါလေးက ဘီးကို ပေါက်သွားစေတာလား... တော်တော်လေး ချွန်ထက်တဲ့ပုံပဲ..."

"ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက လမ်းမကြီးလေ... ဒီနေရာမှာ လက်ကိုင်သံမှိုက ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့မှာ ခေါင်းစားသွားသော်လည်း အဖြေရှာမရနိုင်ခဲ့ပေ။

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေ မပေါက်နိုင်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် တမင်သက်သက် လုပ်ထားတာဆိုရင်ရော..."

"လီလန် နင်ပြောချင်တာက တစ်ယောက်ယောက်က မြို့ထဲဝင်မယ့်လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေကို တမင်သက်သက် ကြဲထားခဲ့တာလို့ ဆိုလိုတာလား..."

ပိုင်ကျဲ့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဤအချိန်ရောက်မှသာ သူမ၏ ဦးနှောက်လေးက နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့၏။

လီလန်သည် စကားမပြောတော့ပေ။ သူသည် စက်ဘီးဒေါက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချကာ စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လှည့်ကာ သူတို့လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။

လမ်းအလယ်တွင် တောက်ပနေသော သတ္တုပစ္စည်းငယ်လေးများစွာကို အထင်အရှား တွေ့မြင်နေရ၏။

လီလန်သည် ငုံ့ကာ တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ တကယ်ပင် ၎င်းမှာ လက်ကိုင်သံမှိုလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကျွတ် ကျွတ်... ဘီးပေါက်သွားအောင် လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေ ကြဲထားပြီး ပြင်ခရအောင် လုပ်တာလား... ဘယ်လောက်တောင် ကောက်ကျစ်လိုက်သလဲ..."

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

ပိုင်ကျဲ့သည်လည်း သူမ၏ ခြေတံရှည်များဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အိုး... လီလန် ကြည့်ပါဦး... သံမှိုတွေ အများကြီးပဲ..."

"ဒီလူတွေက တကယ့်ကို ဆိုးလွန်းတယ်... သူတို့က လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေ အများကြီး ဘယ်လိုများ ကြဲထားရက်တာလဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူမမှာ ဒေါသလည်းထွက်သလို လပိုင်းလောက်ကမှ ဝယ်ထားသော လီလန်၏ စက်ဘီးလေး ပျက်စီးသွားသည့်အတွက်လည်း အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတော့သည်။

ဤစက်ဘီးမှာ မနှစ်က အသစ်ဆုံးမော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး ယွမ် ၂၀၀ ပေးရကာ စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့်လက်မှတ်လည်း လိုအပ်ပေသည်။

ပျက်စီးသွားသော စက်ဘီးကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ကျဲ့မှာ ရင်ထဲမှ နာကျင်သွားကာ သူမအထဲတွင် ဒေါသအဟုန်များ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဘယ်သူက ဒီသံမှိုတွေကို ပစ်ထားတာလဲ... သူတို့က တကယ်ကို ဆိုးသွမ်းလွန်းတယ်..."

"ငါတို့ အဲ့လူယုတ်မာကို ရှာပြီး သူ့ကို ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်..."

လီလန်သည် လက်ကိုင်သံမှိုကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အခြားသံမှိုများကို ခြေထောက်ဖြင့် လမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းထဲသို့ လှဲချလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ နောက်မှလာမည့် စက်ဘီးသမားများ သူ၏ ကံဆိုးမှုမျိုး ထပ်မံကြုံတွေ့ရကာ ဘီးပေါက်မသွားစေရန် တားဆီးပေးခြင်းပင်ဖြစ်၏။

"မလောပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ သဲလွန်စတွေကို လိုက်ရှာကြတာပေါ့..."

လီလန်က ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားရအောင်... ငါတို့ မြို့ထဲဝင်ပြီး စက်ဘီးပြင်ဖို့ ပြင်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှာကြမယ်..."

ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် လီလန်က စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်ကို လုပ်သူများမှာ သူ၏ ချင်းလုံဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ လူများသာဖြစ်ခဲ့လျှင် ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းများနှင့်အညီ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်ပြီး သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"အဲဒီရှုံ့ထျဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်လေးများလား..."

လီလန်က တွေးတောလိုက်သည်။

မြို့နယ်အပြင်ဘက် သုံးကီလိုမီတာဆိုသည်မှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရှုံ့ထျဲ့ လူများကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး လုယက်ခဲ့သော နေရာပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ရှုံ့ထျဲ့သာ လောဘတက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာချင်နေမည်ဆိုပါက သူ ဤသို့ တကယ် လုပ်ကောင်းလုပ်နိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ထပ်မံခါရမ်းလိုက်ပြန်၏။

"ရှုံ့ထျဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ ပညာပေးထားလို့ ငြိမ်ကျသွားပါပြီ... သူ ခုလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါတို့ အရင်ဆုံး မြို့ထဲဝင်ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းက လူတွေကို မေးကြည့်ကြတာပေါ့..."

လီလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေခြင်းက မည်သည့် ကောက်ချက်ကိုမှ ရရှိစေမည် မဟုတ်ပေ။

ဤခေတ်တွင် လျှပ်စစ်မီးပင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မရှိသေးသလို လုံခြုံရေးကင်မရာများကိုလည်း တီထွင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ ဤလက်ကိုင်သံမှိုလေး တစ်ခုတည်းကိုသာ သက်သေအဖြစ်ထားရှိပါက ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဤခေတ်တွင် လူသတ်မှုအများစုမှာ ဖြေရှင်းမရသော အမှုဟောင်းများ ဖြစ်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။

သက်သေရှာဖွေရန် နည်းလမ်းများနှင့် ကိရိယာများမှာ မလုံလောက်သလို စုံထောက်နည်းပညာများလည်း လုံလောက်စွာ တိုးတက်မှု မရှိသေးပေ။ လူအင်အားနှင့် အမှုတွဲကိုင်တွယ်မှု အတွေ့အကြုံများအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရသဖြင့် အမှုများကို မှားယွင်းစွာ ကိုင်တွယ်မိရန်၊ လူကောင်းများကို မှားယွင်းစွပ်စွဲမိရန်၊ တကယ့် တရားခံများကို လွတ်မြောက်သွားစေရန်နှင့် အဖြစ်ဆိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် လွယ်ကူလှသည်။

"သွားရအောင်... ငါတို့ မြို့ထဲဝင်ကြမယ်..."

နောက်ဘီး လေလျော့နေသဖြင့် စက်ဘီးစီး၍ မရနိုင်တော့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသောကြောင့် လီလန်သည် လက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ စက်ဘီးကို ရှေ့သို့ တွန်းသွားရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ခဏနေ မြို့ထဲရောက်ရင် မငုံ့ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဆောင့်ကြောင့်မထိုင်ဖို့ သတိရနော်..."

"ငါတို့ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းကို ရောက်ရင် မင်းအတွက် လှပတဲ့ အတွင်းခံလေးတွေ ဝယ်ပေးမယ်..."

လီလန်က သူမကို သတိပေးလိုက်၏။

ပိုင်ကျဲ့၏ အဝတ်အစားငယ်လေးများအားလုံးမှာ သူမ ယူဆောင်လာသော လွယ်အိတ်ထဲတွင် ရှိနေလေသည်။

အဆိုပါ အဝတ်အစားငယ်လေးများမှာ အလွန်ကျပ်ကာ စည်းနှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဝတ်ဆင်ရသက်သာစေမည့် သင့်တော်သော အထည်အချို့ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေပေသည်။