အခန်း ၃၇၀

အခန်း (၃၇၀) ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ နတ်ဆိုးကြီး

ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် လီလန်သည် ဘီးပေါက်နေသော သူ၏ ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိရန် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရလေသည်။

စက်ဘီးတာယာသာ လက်ကိုင်သံမှို စူးမသွားခဲ့ပါက သုံးကီလိုမီတာ ခရီးစဉ်မှာ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤမျှပူပြင်းသော နေပူထဲတွင် နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပိုလျှောက်ခဲ့ရပြီး ပြန့်ကျဲနေသော သံမှိုများကြောင့် သူ၏စက်ဘီး ပျက်စီးသွားသဖြင့် လီလန်သည် ယခုအခါ ဒေါသထွက်ကာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပိုလျှောက်ရခြင်းကို လီလန် သည်းခံနိုင်ပေသည်။

သို့သော် နှစ်လခန့်သာ စီးရသေးသော သူ၏ ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးအသစ်မှာ ပြန့်ကျဲနေသော သံမှိုများကြောင့် ပျက်စီးသွားရခြင်းကိုမူ သူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

မြို့နယ်သို့ မလာမီက ပြည်တွင်းဖြစ် ထုတ်ကုန်များ၏ ခိုင်ခံ့မှုနှင့် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပုံကိုပင် သူ ချီးကျူးခဲ့သေး၏။

မြို့နယ်သို့ပင် မရောက်မီ ယခုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်နှင့် တူနေလေပြီ။

"အဲ့ဒီသံမှိုတွေကို ဘယ်သူကြဲထားလဲဆိုတာ ငါသိရရင် အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ်..."

လီလန်က ရက်စက်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"လီလန်... ငါတို့ မြို့နယ်ကို ရောက်ပြီပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့သည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးစများကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်လေသည်။

"လူအများကြီးက မင်းကို ကြည့်နေကြတယ်..."

လီလန်သည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ရှက်သွေးဖြာသွားတော့သည်။

"ကြည့်ပါစေလေ... အသားတစ်တုံး လျော့သွားမှာမှ မဟုတ်တာ... ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့အသားကို စားလို့ရတာလည်း မဟုတ်ဘူး..."

ပိုင်ကျဲ့က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် သဘာဝအတိုင်း အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျကာ ဖြောင့်တန်းရှည်လျားသော ခြေတံများ၊ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်တို့ ရှိနေပြီး ပိုစတာပေါ်မှ ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် သူမ၏ အလှအပကြောင့် အကျိုးခံစားခွင့်များ ရရှိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မြို့ထဲတွင် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရာ၌ သူမ၏ လှပမှုကို မြင်သော အရောင်းစာရေးမများက အနည်းငယ် ပိုပေးလေ့ရှိကြသည်။

အိမ်ထောင်မပြုမီက သူမသည် စက်ရုံတစ်ရုံတွင် အမျိုးသမီးအလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး အလုပ်ရုံထဲတွင် အလှဆုံးဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အလုပ်ရုံမှူးကလည်း သူမကို အထူးအခွင့်အရေးများ ပေးခဲ့သည်။

စက်ရုံက သူမ၏ ကောင်းမွန်သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို မြင်သောအခါ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ လာသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များနှင့် အရာရှိများကို လက်ခံတွေ့ဆုံရာတွင် အလုပ်ရုံကိုယ်စားပြုအဖြစ် အထူးတာဝန်ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် လူရှိသော နေရာတိုင်းတွင် အကျည်းတန်မှုများ ရှိစမြဲပင်ဖြစ်သည်။ စက်ရုံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက သူမကို သဘောကျခဲ့ပြီး ပိုင်ကျဲ့က ငြင်းဆန်လိုက်သောအခါ ထိုခေါင်းဆောင်က သူမ၏ အလုပ်ကို ထိခိုက်စေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် ခိုင်မာသော စရိုက်လက္ခဏာရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမကို ခြိမ်းခြောက်ရဲပါက သူမကလည်း အလုပ်ထွက်ရဲပေသည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်ကျဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ပိုင်ကျဲ့မှာ မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ပို၍ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဒေါသမှာ ယခင်ကလောက် မပြင်းထန်တော့ဘဲ ဘဝက သူမ၏ ကြမ်းတမ်းသော အစွန်းအစများကို ချောမွေ့သွားစေခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ရင့်ကျက်လာပြီး မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်လာချိန်တွင်မူ သူမ၌ ရင့်ကျက်သော မိန်းမဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ချောင်အားမန်အနှစ်သက်ဆုံး အမျိုးအစားပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် ကောင်းမွန်သော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနှင့် ထူးခြားလှပသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိသည့်အပြင် သူမ၏ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ရင်သားတင်းမာမှုကြောင့် ရင်အုပ်ထုထည်မှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

သူမ၏ ကောက်ကြောင်းများမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး လမ်းပေါ်ရှိ ကြက်အုပ်ထဲမှ ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ပမာ ထင်ရှားနေသဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို များစွာ ရရှိနေတော့သည်။

"မင်း အတွင်းခံ မဝတ်ထားဘူးဆိုတာကိုသာ သူတို့ သိသွားရင် သူတို့တွေလေ..."

လီလန်သည် အသံကို နှိမ့်ကာ သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စနောက်လိုက်သည်။

"နင်က အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ... အားလုံး နင့်အပြစ်တွေချည်းပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ လက်များက သူမ၏ ဂါဝန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မြင်ကွင်းကို ကွယ်ရန်အတွက် လက်တစ်ဖက်ကို ဂါဝန်၏ လည်ပင်းပေါက်ပေါ်တွင်ပင် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဂါဝန်က အကြည်ရောင်မှ မဟုတ်တာ... မင်း မထိုင်သရွေ့ ဒါမှမဟုတ် မကုန်းသရွေ့ ဘာမှမြင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီလန်သည် သူမကို စိတ်အေးစေရန် ပြေပြေလည်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ခဏနေရင် သုံးစုံလိုချင်တယ်... ပြီးတော့ နိုင်လွန်ခြေအိတ်ရှည်တွေလည်း လိုချင်တယ်... နင်ပဲ ပိုက်ဆံရှင်းရမှာနော်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါပဲ ရှင်းပါ့မယ်..."

"ဟိုလူသားစားကျားသစ် အရေခွံကို ရောင်းလိုက်ရတာ ကောင်းသွားတယ်... ငါ အမြတ်နည်းနည်း ရလိုက်တော့ ဒီတစ်ခါ ပိုကြည့်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ပိုဝယ်ကြတာပေါ့..."

"နင် ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းလိုက်ရတာလဲ..."

"ဆယ်ယွမ်တန် ငါးရွက်တောင် ရလိုက်တယ်..."

"အိုး... အဲ့ဒီအရေခွံက တကယ်ပဲ ယွမ်ငါးဆယ်တောင် ရလိုက်တာလား..."

ပိုင်ကျဲ့က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဝယ်တဲ့သူက ချည်မျှင်နှင့်အထည်စက်ရုံက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လေ... သူက ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယစက်ရုံမှူးလီသည် သူ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ရှစ်ဆယ်ပြည့်မွေးနေ့အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ပြင်ဆင်ပေးချင်နေခဲ့ရာ ယွမ်တစ်ရာ ပေးရလျှင်ပင် ဤအရေခွံကို ဝယ်ယူမည်သာ ဖြစ်သည်။

"အရေခွံတစ်ခုကို ဆယ်ယွမ်တန် ငါးရွက်နဲ့ ရောင်းရတာဆိုတော့... ငါတို့ဆီမှာ နောက်ထပ် အရေခွံ နည်းနည်းလောက်သာ ထပ်ရှိနေရင်..."

ပိုင်ကျဲ့က သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်လိုက်သည်။

"ကဲပါ... မင်းက ငါ့ထက်တောင် ငွေမက်သေးတယ်... ငါက အဲ့ဒီလောက်များတဲ့ ကျားသစ်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ ဘယ်သွားရှာရမှာလဲ..."

"ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဘာမျှမပြောဘဲ တောက်ပစွာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

လီလန်နှင့်အတူ ရှိနေသော ထိုမျှလှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းမွန်သည့် အမျိုးသမီးရဲဘော်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လမ်းပေါ်ရှိ ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများမှာ အားကျသလို မနာလိုလည်း ဖြစ်နေကြတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမကိုရဖို့ ဘယ်လိုအရည်အချင်းနဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ ရှိနေတာလဲ..."

"အာ... တကယ့်ကို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးရဲဘော်လေးပါလား... ဒီကောင်လေးတော့ တော်တော်လေး အမြတ်ထွက်သွားတာပဲ..."

"ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော်လေးက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျသွားရတာလဲ... သူက ရဲဘော်ကျန်းကျီချောင်လောက်တောင် မကောင်းပါဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ရဲဘော်ကျန်းက ငါတို့စက်ရုံက ရုပ်ချောတဲ့ လူငယ်လေးလေ... အရည်အချင်းလည်းရှိ မိသားစုနောက်ခံလည်း ကောင်းတဲ့အပြင် သူက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ... ငါ့အထင်တော့ ရဲဘော်ကျန်းမှသာ ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော်နဲ့ ထိုက်တန်တာပါ..."

"ငါ သဘောတူတယ်... အပြည့်အဝ သဘောတူတယ်..."

"ရဲဘော်ကျန်း... မင်း သွားမမေးကြည့်ဘူးလား... သူတို့က ချစ်သူတွေ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ..."

"..."

သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နှစ်ဦး၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ကျန်းကျီချောင်၏ ခေါင်းမှာ ထိုးကိုက်လာတော့သည်။

မြို့နယ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စက်ဘီးတွန်းလာသော လူငယ်ကို သူ သတိထားမိခဲ့သည်။

ဤသူမှာ ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... သတိထားကြ... သတိထားကြ... အမြန်ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ကြ... နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမှ မပြောကြနဲ့တော့..."

"မင်းတို့ ထပ်ပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောနေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပစ်မယ်..."

လီလန်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းကျီချောင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ယင်လာတော့သည်။

သူ၏ အဖော်နှစ်ဦးမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ရဲဘော်ကျန်းမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ကျန်းကျီချောင်က ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီလန်က သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမ်း... တောင်းပန်ပါတယ်... မြို့နယ်ထဲမှာ စက်ဘီးပြင်ဆိုင်က ဘယ်နားမှာရှိလဲ..."

ထိုကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဆိုးကြီးက မေးလိုက်ရာ ကျန်းကျီချောင်မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏

အသံများပင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

"ရှေ့ကနေ ညာဘက်ကို ကွေ့ပြီး မီတာငါးဆယ်လောက် လျှောက်သွားလိုက်ပါ... ပြီးရင် ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်ရင် အဲ့ဒီမှာ ချင်းယန် စက်ဘီးပြင်ဆိုင်ရှိတယ်..."

ကျန်းကျီချောင်သည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဂဏာမငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"အိုး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ငါတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြလား... မင်းကို နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရလို့..."

မထင်မှတ်ဘဲ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းကျီချောင်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မတွေ့ဖူးပါဘူး... ခင်ဗျား လူမှားနေတာ ဖြစ်မယ်... ကျွန်တော်တို့ လုံးဝကို မတွေ့ဖူးပါဘူး..."

"ဟုတ်လို့လား..."

လီလန်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို တွန်းကာ ပိုင်ကျဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လီလန် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျီချောင်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ဖူးခနဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်တော့သည်။

သူသည် သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရဲဘော်ကျန်း... သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ..."

သူ၏ အဖော်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျီချောင်သည် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူ... သူက မြို့နယ်အပြင်ဘက်က လမ်းဆုံမှာ ချင်းလုံဂိုဏ်းက ရှုံ့ထျဲ့နဲ့ တခြား လူမိုက်ခုနစ်ယောက်ကို အပြတ်ရှင်းခဲ့တဲ့သူလေ..."

"ဘာ... သူလား..."

အဖော်နှစ်ဦးစလုံးမှာ လွန်စွာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ လူမိုက်များကို ခေါင်းကွဲကာ မျက်နှာများ ဖူးရောင်ပြီး မိဘများကို အော်ဟစ်တမ်းတရသည်အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့သော လူငယ်မုဆိုး၏ အကြောင်းမှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တွင် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သူဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"သူက ဘယ်ရွာက မုဆိုးတစ်ယောက်ဆိုတာကို ငါ မှတ်မိသလိုပဲ..."

ကျန်းကျဖိချောင်သည် သူ၏ အဖော်များပြောသော နောက်ဆုံးစကားနှစ်ခွန်းကို မကြားလိုက်ပေ။ သူသည် လီလန်၏ ဘေးနားရှိ လှပသော အမျိုးသမီးရဲဘော်ကိုသာ မနာလိုမှုများ အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ထိုကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဆိုးကြီးသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ အပြင်ဘက် သုံးကီလိုမီတာ အကွာတွင် လူခုနစ်ယောက်အား ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က သူသည် ထိုနေရာသို့ အမှတ်မထင် ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် တိုက်ပွဲကို ပုန်းကွယ်၍ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရလေသည်။

အစပိုင်းတွင်မူ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ လူမိုက်များက လူအင်အား သာလွန်နေသဖြင့် လူငယ်မုဆိုးမှာ အထိနာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ လူငယ်မုဆိုးမှာ ထိုလူမိုက်ခုနစ်ယောက်အား လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရွာမှ လူမိုက်များနှင့် ဓားပြများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ကြတော့သည်။

"သူက ချစ်သူထပ်ပြောင်းလိုက်ပြန်ပြီလား..."

"ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို လှတာပဲ... သူလို ခွန်အားကြီးတဲ့သူမျိုးမှသာ သူမနဲ့ ထိုက်တန်မှာပါ..."

ရုပ်ချောသော အမျိုးသားနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတို့၏ ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျီချောင်၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေမိတော့သည်။