အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂) စက်ယန္တရားများ၏ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသော လက်ချောင်းများနှင့် ပထမဆုံးသော အလုပ်သမားဥပဒေ

ရှန်းယန်မြို့၏ တောင်ဘက်၊ မဟာချင် အမှတ်(၁) အထည်အလိပ်စက်ရုံ။

"ဂျုံး... ဂျုံး.."

ဧရာမ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကြီးသည် ဂီယာရိုးတံပေါင်းများစွာကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်စေလေသည်။ ပူလီကြိုးများ၏ ပွတ်တိုက်သံများနှင့် ရစ်လုံးများ၏ ရစ်သံများက နားကွဲမတတ် စက်မှုလုပ်ငန်း၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွား၏။ သေးငယ်သော ဝါဂွမ်းစလေးများက အဆုံးအစမရှိသော နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

ဟေးနျူသည် သွေးကြောများနီရဲနေသော သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေး၍ သူ၏ရှေ့မှ ပျံဝဲနေသော ရစ်လုံးကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် မူလက ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်မှ လယ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လယ်ယာမြေမှာ ရထားလမ်းဖောက်လုပ်ရန် အသိမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် လျော်ကြေးငွေယူကာ မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီး ဤအထည်အလိပ်စက်ရုံရှိ ပထမဆုံးမျိုးဆက် စက်မှုအလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်လုပ်... မနှေးကြနဲ့..."

ကြီးကြပ်ရေးမှူးက စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ကြာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ဒ္အထည်အလိပ်တွေက ရောမအတွက် အရေးပေါ်အော်ဒါပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က အရှင်သခင်ရဲ့ အလုပ်ကို နှောင့်နှေးစေရင် ဒီနေ့လုပ်အားခ အကုန်အဖြတ်ခံရမယ်..."

ဟေးနျူက တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ဆယ့်လေးနာရီ ဆက်တိုက် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရ၏။ နာရီများ သို့မဟုတ် အနားယူရက်များ မရှိသော ဤခေတ်တွင် နေထွက်မှ နေဝင်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခြင်းသည် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ..."

ဟေးနျူ၏ မျက်ခွံများမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြတ်နေသော ဝါချည်ကြိုးတစ်ချောင်းကို တည့်မတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ခေါင်းမူးဝေမှုလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ထံ ရိုက်ခတ်လာရာ သူ၏လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားလေသည်။

"ဂျွတ်..."

၎င်းသည် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အား..."

ဟေးနျူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လဲကျသွားသည်။ သွေးများက ဖြူစင်သော ဝါဂွမ်းများပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် စွန်းထင်းသွား၏။ သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့မှာ အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ဂီယာများ၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အရေပြားနှင့် အသားအနည်းငယ်ဖြင့်သာ တွယ်ကပ်နေတော့သည်။

စက်ယန္တရားကြီးမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ အနီးအနားရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူ ပထမဆုံးကြည့်လိုက်သောအရာမှာ ဟေးနျူ၏ လက်မဟုတ်ဘဲ သွေးများစွန်းထင်းနေသော အထည်လိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ခွေးကောင်... အထည်တော့ ပျက်စီးသွားပြီ..."

ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ဟေးနျူကို ကန်ကျောက်လိုက်၏။

"မင်းမှာ မျက်လုံးမပါဘူးလား... လျော်ပေးစမ်း... မင်းကို ရောင်းရင်တောင် ဒီအထည်ကို ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော့်လက်... ကျွန်တော့်လက်..."

ဟေးနျူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေလေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း... ဒီနေရာမှာ လာရှုပ်မနေနဲ့..."

ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့်အလား လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"စာရင်းကိုင်ရုံးကို သွားပြီး မင်းရဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်စာ လုပ်အားခကို ရှင်းလိုက်... ပြီးရင် ပြန်မလာနဲ့တော့... ကံဆိုးလိုက်တာ..."

စက်ရုံလုံခြုံရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်အချို့က ဟေးနျူကိုမကာ အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

ဂိတ်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အလားတူ ပတ်တီးများ စည်းထားပြီး ခြေလက်အင်္ဂါများ ဆုံးရှုံးနေသော အခြားအလုပ်သမားအချို့လည်း စုပြုံနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဤသံမဏိမိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ဝါးမြိုပြီး ထွေးထုတ်ခြင်းခံထားရသော အကြွင်းအကျန်များပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

"ဘုန်း..."

သွေးစွန်းနေသော ပြည်သူ့အသနားခံစာ (အမှန်တကယ်တော့ စာတတ်သော အလုပ်သမားအနည်းငယ် ရေးသားထားသည့် အဝတ်စတစ်ခု) တစ်စောင်ကို နဂါးစားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အောက်ဘက်ရှိ အမတ်များကို စကင်ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာချင်က ဘယ်အချိန်ကစပြီး လူသားစားတဲ့ မိစ္ဆာဂူ ဖြစ်သွားတာလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ စက်မှုလုပ်ငန်း ထွန်းကားစ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် မလွှဲမရှောင်သာသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်... ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် အမြတ်အစွန်းသည် တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်လာသောအခါ အလုပ်သမားများ၏ အသက်အန္တရာယ် ဘေးကင်းရေးကို မကြာခဏ လျစ်လျူရှုခံရတတ်ပါသည်...]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံက ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

[အကယ်၍ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ထားမည်ဆိုပါက ဤအလွန်အကျွံ ခေါင်းပုံဖြတ်သည့် ပုံစံသည် ကြီးမားသော ထိခိုက်သေဆုံးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည်...]

အောက်ဘက်တွင် အထည်အလိပ်လုပ်ငန်းမှ ကြီးပွားလာခါစဖြစ်သော မျိုးနွယ်စုသစ်အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒေါသကို ငြိမ်းအေးတော်မူပါ..."

ကုန်သည်နောက်ခံရှိသော အမတ်တစ်ဦးက တုန်ယင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီ... အလုပ်ခွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုတွေက အဖြစ်များပါတယ်... လက်သမားတွေက သူတို့လက်ကို ရှတယ်... လယ်သမားတွေက သူတို့ခြေထောက်ကို ပေါက်ပြားနဲ့ ထိတယ်... သူတို့က စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားပြီး ဖြစ်တဲ့အတွက် အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ထားတာပါ..."

"အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ မူတည်တယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်မှ ဆင်းလာကာ ထိုအမတ်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်းပါဦး... ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘာလဲ... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ပြည်သူတွေက စပါးစိုက်ဖို့၊ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ စစ်ပွဲတွေမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ ကြယ်တွေ၊ သမုဒ္ဒရာတွေကို အောင်နိုင်ဖို့ ဖြစ်တယ်... သူတို့က ဒီစက်ယန္တရားစုတ်တွေရဲ့ သွားကြားညှပ်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က သွေးစွန်းနေသော အဝတ်စကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

"ဟေးနျူ... အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်... သူရဲ့ အကောင်းဆုံးအရွယ်ပဲ... သူက ငါးတန်လေးကို ဆွဲနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ... ဒီလထဲမှာ ရှန်းယန်မြို့မှာ သူ့လို ဒုက္ခိတအယောက်သုံးဆယ် ရှိတယ်... အယောက်သုံးဆယ်... သူတို့က မဟာချင်ရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သည် အယောက်သုံးဆယ်ပဲ..."

"လုပ်အားခ နည်းနည်းသက်သာဖို့အတွက် မင်းတို့က လူတွေကို အနားမယူဘဲ၊ ဘေးကင်းရေး အစောင့်အရှောက်တွေမပါဘဲ တစ်ရက်ကို ဆယ့်လေးနာရီ အလုပ်လုပ်ခိုင်းတယ်... သူတို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာတဲ့အခါ မင်းတို့က သူတို့ကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်ပြီး အသစ်တစ်သုတ်နဲ့ အစားထိုးတယ်... မင်းတို့က ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖြိုခွင်းနေတာပဲ... မင်းတို့က ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမြစ်တွေကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး...ဒီအရာက စက်ရုံခေါင်းပုံဖြတ်မှုရဲ့ ချွေးနဲစာစက်ရုံပုံစံဖြစ်ပါတယ်... အကယ်၍ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ထားမည်ဆိုပါက အလုပ်သမားတွေရဲ့ ပျမ်းမျှသက်တမ်းမှာ အသက်သုံးဆယ်အထိ ကျဆင်းသွားပါလိမ့်မယ်... အဲ့အချိန်ကျရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူက သုံးစွဲမှာလဲ... ဘယ်သူက စစ်သည်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်မှာလဲ..."

"ဒါ့အပြင်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်၏။

"ဒါက လူမဆန်ရုံသာမက ရေရှည်တည်တံ့နိုင်စွမ်းလည်း မရှိပါဘူး..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဆရာဝမ်ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဤပုံစံက ရေတိုမှာ ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးလာစေတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်သုံးစွဲနေတာပါ... အကယ်၍ အလုပ်သမားတွေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမယ် သို့မဟုတ် မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ထုတ်လုပ်မှုကို ဆက်လုပ်မှာလဲ...]

ရှောင်ဂျီက ဖြည့်စွက်ပြောကြားလိုက်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး နဂါးပလ္လင်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

သို့သော် ဤအမိန့်တော်ကို ချက်ချင်း မထုတ်ပြန်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ဘက်မှ ကန့်ကွက်သံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်မှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုသူမှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ လက်ထောက်၊ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနကို တာဝန်ယူရသော ဝါရင့်အမတ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီကိစ္စကို ထပ်မံစဉ်းစားရန် လိုအပ်တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်..."

တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အမတ်ကြီးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

"ရှန်းယန်ရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများကတည်းက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ မဟာချင်ကို ဥပဒေဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သော်လည်း ကုန်သည်များက လုပ်သားများကို မည်သို့ခန့်အပ်ရမည်ကို အသေးစိတ် ပြဋ္ဌာန်းထားသော ဥပဒေမျိုး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး...ဒီအရာက ပုဂ္ဂလိက စာချုပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းဖြစ်ပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုခွင့် လွတ်လပ်ခွင့် မူဝါဒကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်နိုင်ပါတယ်..."

"စာချုပ်ချုပ်ဆိုခွင့် လွတ်လပ်ခွင့် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အမတ်ကြီး... ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်းပါဦး... စာမတတ်တဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်က တိုင်းပြည်တစ်ပြည်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုရှိတဲ့ စက်ရုံပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ အတူတူပဲလား..."

တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အမတ်ကြီးမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

လီစစ်သည် ဤအချိန်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတွေးအခေါ်များ ရှိလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အမတ်ကြီးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အကြောင်းပြချက် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုး ပိုပြီးကြောက်တာက အကယ်၍ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ထားမယ်ဆိုရင် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မဟာချင်မှာ မသန်မစွမ်း အလုပ်သမား သန်းပေါင်းများစွာ ရှိလာပါလိမ့်မယ်... အဲ့လူတွေက လယ်မလုပ်နိုင်၊ စစ်မှုမထမ်းနိုင်ဘဲ နန်းတော်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်..."

"သူတို့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ့်အစား အခုကတည်းက အလုပ်အကိုင်ခန့်ထားမှုကို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း သတ်မှတ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... ဤသည်ကို လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းလို့ မခေါ်ပါဘူး... အားနည်းသူတွေကို ကာကွယ်ပေးခြင်းနဲ့ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဘေးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ခေတ်မှာ အလုပ်သမားဥပဒေတွေကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်မှုတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေ ကျပြီးမှသာ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာပါ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဆရာဝမ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ခေတ်သစ် အလုပ်သမားဥပဒေတွေရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ကျွန်တော် ပြောပြပါရစေ...]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံက ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ကျွန်တော့်ကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းမှာလည်း အလုပ်သမားဥပဒေတွေ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဟာ ရှည်လျားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်...]

[အစောပိုင်း စက်မှုတော်လှန်ရေးခေတ် ၁၈ ရာစုနဲ့ ၁၉ ရာစုတွေမှာ အလုပ်သမားတွေရဲ့ အခြေအနေက အခု မဟာချင်က အလုပ်သမားတွေရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဆင်တူပါတယ်... သူတို့က တစ်ရက်ကို ၁၂ နာရီကနေ ၁၆ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ရပြီး အနားယူရက် မရှိ၊ ဘေးကင်းရေး အာမခံချက် မရှိသလို မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပြီးနောက်မှာ စွန့်ပစ်ခံရပါတယ်... ကလေးအလုပ်သမားဆိုတာ အများလက်ခံထားတဲ့ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တစ်ခုပါ...]

[၁၈၄၂ ခုနှစ်ရောက်မှသာ ဗြိတိန်က ကလေးအလုပ်သမားတွေရဲ့ အလုပ်ချိန်ကို ကန့်သတ်ဖို့အတွက် ပထမဆုံး စက်ရုံအက်ဥပဒေကို အတည်ပြုပြဋ္ဌာန်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒါက စက်မှုတော်လှန်ရေး စတင်ပြီးနောက် အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ဆယ်လောက် ကြာမှပါ...]

[၈ နာရီ အလုပ်ချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ၂၀ ရာစု အစောပိုင်းရောက်မှသာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုလို နိုင်ငံတွေမှာ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်... ဤလုပ်ငန်းစဉ်ဟာ အလုပ်သမား သပိတ်မှောက်မှုတွေ၊ သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခတွေနဲ့ တော်လှန်ရေးတွေနဲ့တောင် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါကိုယ်တော် အခု ဒီအရာကိုလုပ်ဖို့ စောလွန်းနေပြီလား..."

[မဟုတ်ပါဘူး အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ဤပြဿနာကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရတဲ့အတွက်ကြောင့် စောစောစီးစီး ထိန်းညှိသင့်ပါတယ်... ပြဿနာတွေက ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အခြေအနေအထိ စုပုံလာတဲ့အချိန်ကျရင် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက အများကြီး ပိုကြီးမားသွားပါလိမ့်မယ်...]

[ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကမ္ဘာမှာ အစိုးရရဲ့ အာဏာက ဤစည်းမျဉ်းတွေကို ကျင့်သုံးဖို့ လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိပါတယ်... ကျွန်တော့်ခေတ်တုန်းက အလုပ်သမားတွေက သူတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေအတွက် သပိတ်မှောက်ခြင်း၊ ချီတက်ဆန္ဒပြခြင်းနဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေကတစ်ဆင့် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတာပါ... အခု အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တက်ကြွတဲ့ ဥပဒေပြုမှုက ပိုမိုပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော်က အလုပ်သမားတွေကို တက်ကြွစွာ ကာကွယ်ပေးတဲ့ ပထမဆုံး ဧကရာဇ်ဖြစ်ပါစေ..."

သူက အောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သစ္စာရှိအမတ်တို့... တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား..."

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သို့သော် ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် သဘောတူညီခြင်းကိုမဆိုလိုဘဲ သူ၏ ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာကြောင့် ခြိမ်းခြောက်ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချင်ရှီဟွမ် သိလေသည်။

"ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုတော့ ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါကိုယ်တော် စက်ရုံတွေကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ကြည့်ရှုမယ်... လီစစ်၊ ဝမ်ကျန့်ကော်၊ ကျန်းဟန်နဲ့ မင်းတို့ စက်ရုံပိုင်ရှင်တွေအားလုံး ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ..."

"လက်ပြတ်နေတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ကြည့်၊ စက်တွေဘေးမှာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ကြည့်၊ ဒင်္ဂါးပြားအနည်းငယ်အတွက် သူတို့ရဲ့ အသက်ကို စွန့်စားနေတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကို သွားကြည့်ကြ..."

"အဲဒါကို မြင်ပြီးရင် ဒီဥပဒေကို ပြဋ္ဌာန်းသင့်၊ မပြဋ္ဌာန်းသင့်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့..."

နောက်တစ်နေ့နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သာမန်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်ဒါဇင်ခန့်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် ရှန်းယန်မြို့တောင်ဘက်ရှိ စက်မှုဇုန်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤကဲ့သို့ ရုပ်ဖျက်၍ လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်သည်။

[အရှင်မင်းကြီး... ဤကွင်းဆင်းလေ့လာရေး နည်းလမ်းက အရှင်မင်းကြီးကို ပြဿနာရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့စေပါတယ်... ပြဿနာတွေ ပေါက်ကွဲပြီးမှသာ ဖြေရှင်းခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ခေတ်ထက် အများကြီး ပိုမိုတက်ကြွပါတယ်...]

ရှောင်ဂျီက ပြောလိုက်သည်။

ပထမမှတ်တိုင် - မဟာချင် အမှတ်(၁) အထည်အလိပ်စက်ရုံ။

စက်ရုံပိုင်ရှင်၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ကျောက်ဖြစ်ပြီး သူသည် မူလက လင်းကျီတွင် ပိုးသားလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ချီပြည်နယ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် လာရောက်စစ်ဆေးမည်ဟု ကြားသိရသောအခါ သူသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ညတွင်းချင်း စက်ရုံကို ရှင်းလင်းကာ အလုပ်သမားအားလုံးကို အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ခိုင်းလေသည်။

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ် တံခါးဝသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်၏။

၎င်းမှာ ချွေးနံ့၊ သွေးနံ့နှင့် ဆွေးမြည့်နေသော ဝါဂွမ်းနံ့များ ရောနှောနေခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ငါကိုယ်တော့်ကို ပြစမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

စက်ရုံမှူးကျောက်က ချင်ရှီဟွမ်ကို အလုပ်ရုံထဲသို့ တုန်ယင်စွာဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

အလုပ်ရုံထဲတွင် ရက်ကန်းစင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ဟိန်းဟောက်နေသည်။ အလုပ်သမားများမှာ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ တူညီသော လှုပ်ရှားမှုများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စက်ယန္တရားဆန်လှသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရက်ကန်းစင်တစ်ခုတွင် ချည်မျှင်ထည့်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်များမှာ ဆိုးဆေးများနှင့် ရေရှည်ထိတွေ့မှုကြောင့် မည်းနက်နေလေပြီ။ ထို့ပြင် သူတွင် လက်ချောင်း ကိုးချောင်းသာ ရှိတော့သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သန်းမှာ တစ်ချိန်ချိန်က စက်၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီကလေးက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်၏။

"အ... အရှင်မင်းကြီး... အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ပါ..."

စက်ရုံမှူးကျောက်က ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆယ့်ငါးနှစ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝမ်ကျန့်ကော်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အောက် ဘယ်သူမှ စက်ရုံတွေထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါက မနှစ်က စည်းမျဉ်းပါ... ဒါပေမယ့်... ပြည်သူတွေကြားထဲမှာ အကောင်အထည်ဖော်မှုက အားနည်းနေပါတယ်... ကလေးအလုပ်သမားတွေက ဈေးပေါတဲ့အတွက် စက်ရုံပိုင်ရှင် တော်တော်များများက ကလေးအလုပ်သမားတွေကို တိတ်တဆိတ် ငှားရမ်းနေကြတုန်းပါပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။

သူသည် ကောင်လေးအနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်း... မင်း တစ်နေ့ကို ဘယ်နှစ်နာရီ အလုပ်လုပ်ရလဲ..."

အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကောင်လေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး စကားမပြောရဲပေ။

စက်ရုံမှူးကျောက်က သူ၏ကိုယ်စား အမြန်ဝင်ဖြေလိုက်၏။

"ရှစ်နာရီပါ... ရှစ်နာရီပါ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် သူ့ကို မေးနေတာ..."

ထိုအခါမှသာ ကောင်လေးက တုန်ယင်စွာဖြင့် စကားပြောလာသည်။

"အ... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်... ကျွန်တော်မျိုး မောင်အချိန်ကနေ ဟိုင်အချိန်အထိ အလုပ်လုပ်ရပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်မိသည်။

မောင်အချိန်မှ ဟိုင်အချိန်အထိ ဆိုသည်မှာ ဆယ့်ရှစ်နာရီပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်လုံး နီးပါးပင်။

"လုပ်အားခက ဘယ်လောက်ရလဲ..."

"တစ်နေ့ကို ဒင်္ဂါး... ဆယ်ပြားပါ..."

ဆယ်ပြားဆိုသည်မှာ ဆန်တစ်ကျင်းပင် ဝယ်၍မရနိုင်ပေ။

"မင်းမှာ ဘာလို့ လက်ချောင်း ကိုးချောင်းပဲ ရှိတာလဲ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့လက... ပြီးခဲ့တဲ့လက စက်ညပ်သွားလို့ ကျွန်တော်မျိုး ကြိုးကို သွားဆွဲတာ... အဲဒီမှာ... ကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရတာပါ..."

ကောင်လေး၏ မျက်ရည်များက ကျဆင်းလာ၏။

"ဒါပေမယ့် အရှင်သခင်က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်လို့ ပြောပြီး လျော်ကြေးမပေးဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စက်ရုံမှူးကျောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

စက်ရုံမှူးကျောက်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူ့ကို အခုပဲ လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်..."

"လျော်ကြေး ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"နောက်ကျသွားပြီ..."

ဒုတိယမှတ်တိုင် - သံမဏိစက်ရုံ။

ဤနေရာရှိ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလေသည်။

ဧရာမ မီးဖိုကြီးများက အမည်းရောင် မီးခိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အလုပ်သမားများမှာ အပူချိန်မြင့်မားသော နေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေကြရာ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ အင်္ကျီမပါဘဲ ချွေးများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းနေကြသည်။

မြင့်မားသော အပူရှိန်နှင့် ရေရှည်ထိတွေ့မှုကြောင့် အရေပြားများ အနီရင့်ရောင်ပြောင်းကာ အရည်ကြည်ဖုများစွာ ထွက်နေသော အလုပ်သမားတစ်ဦးကို ချင်ရှီဟွမ် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီရောဂါကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝမ်ကျန့်ကော်ကို မေးလိုက်၏။

"အပူလောင်ခြင်းပါ... မြင့်မားတဲ့ အပူချိန်တွေနဲ့ ရေရှည်ထိတွေ့မှုကြောင့် ဖြစ်တာပါ... ပြီးတော့ ဒီနေရာက လေထုထဲမှာ အဆိပ်ငွေ့တွေ အများကြီး ပါဝင်ပါတယ်... ရေရှည်ရှူရှိုက်မိရင် အဆုတ်ရောဂါကို ဖြစ်စေပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ချောင်းဆိုးနေသော အလုပ်သမားတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုတစ်ယောက်က သွေးတွေပါ အန်နေပြီ... သူ ဒီဆောင်းတွင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်သီးများမှာ ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလေသည်။

တတိယမှတ်တိုင် - ဒဏ်ရာရရှိသူများ စုဝေးရာ နေရာ။

ရှန်းယန်မြို့အပြင်ဘက်၊ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်တစ်လုံး။

အလုပ်ခွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုကြောင့် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားသော အလုပ်သမား တစ်ဒါဇင်ကျော် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ အချို့မှာ လက်များ ဆုံးရှုံးသွားကြပြီး အချို့မှာ မျက်လုံးကန်းကာ အချို့မှာမူ စက်ယန္တရားများကြောင့် ခြေထောက်များ ကြေမွသွားကြသည်။

ဟေးနျူလည်း သူတို့အထဲတွင် ပါဝင်လေသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းထားသော်လည်း သူသည် ဝိညာဉ်လွင့်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်မိုးကို ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မင်းတို့ နောင်ကျရင် ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူတို့ကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး မသိဘူး..."

ညာလက် ဆုံးရှုံးနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး ထပ်ပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး... ပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရမယ့် ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိသေးတယ်... သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်..."

"လျော်ကြေးမရဘူးလား..."

"အရှင်သခင်က ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပေါ့ဆမှုကြောင့်လို့ ပြောပြီး မပေးဘူး... သူက ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို အပြင်ကိုတောင် နှင်ထုတ်လိုက်သေးတယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချင်ရှီဟွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူသည် သူ၏နောက်မှ လိုက်လာသော စက်ရုံပိုင်ရှင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့ အားလုံး မြင်ကြရဲ့လား..."

မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။

"သူတို့အားလုံးက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ပြည်သူတွေပဲ... သူတို့က မဟာချင်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာအပြည့် ပါဝင်နေလေသည်။

"မင်းတို့က သူတို့ကို ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ အသုံးပြုပြီး အမှိုက်တွေလို ပစ်ထုတ်လိုက်ကြတယ်..."

"ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို မေးမယ်... မဟာချင်ရဲ့ ပြည်သူတွေ အားလုံးသာ ခုလိုမျိုး ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက လယ်ယာစိုက်ပျိုးမှာလဲ... ဘယ်သူက စစ်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှာလဲ... ဘယ်သူက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နန်းတော်တွေကို တည်ဆောက်ပေးမှာလဲ..."

"မင်းတို့ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက တပ်ဖွဲ့ပေါင်း ထောင်သောင်းချီပြီး ဝယ်လို့ရလား... ဆန်စပါးတွေ ဝယ်လို့ရလား... မဟာချင်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဝယ်လို့ရလား..."

စက်ရုံပိုင်ရှင်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့... ကျွန်တော်မျိုးတို့ မှားသွားပါတယ်..."

"မှားသွားတယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"မင်းတို့ မှားသွားတာကို ငါကိုယ်တော် မလိုချင်ဘူး... မင်းတို့ ပြောင်းလဲဖို့ကိုပဲ လိုချင်တယ်..."

သူက လီစစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဥပဒေကို မူကြမ်းဆွဲ... ဟာကွက်တစ်ခုမှ မရှိတဲ့ အသေးစိတ် စည်းမျဉ်းတွေကို ငါကိုယ်တော် လိုချင်တယ်... ဒီစိတ်ဓာတ်မည်းညစ်တဲ့ ကုန်သည်တွေ ဆင်ခြေရှာလို့ မရတော့အောင်လုပ်လိုက်..."

နောက်လာမည့် ဆယ်ရက်အတွင်း ရှန်းယန်နန်းတော်ရှိ စာကြည့်ဆောင်ငယ်လေးမှာ လင်းထိန်နေလေသည်။

လီစစ်၊ ဝမ်ကျန့်ကော်၊ တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အမတ်ကြီးနှင့် ဥပဒေကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်အချို့တို့ အတူတကွ ထိုင်ကာ မဟာချင် အလုပ်သမားကာကွယ်ရေးဥပဒေ မူကြမ်းကို တစ်လုံးချင်း ရေးဆွဲနေကြသည်။

[အရှင်မင်းကြီး... သိပါသလား... ခေတ်သစ်မှာ အလုပ်သမားဥပဒေ မူကြမ်းဆွဲဖို့က နှစ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကြာလေ့ရှိပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမြန်နှုန်းက အလွန်မြန်နေပါပြီ...]

ရှောင်ဂျီက ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။

"မြန်တယ် ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စည်းမျဉ်းများနှင့် အချေအတင် ဆွေးနွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ရှေ့ရှိ ဝါးစာလိပ်တောင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်ကတော့ နှေးနေသေးတယ်လို့ ထင်တယ်... နေ့ရက်တစ်ရက် ပိုကြာသွားတိုင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့ အလုပ်သမားတွေ ပိုများလာပြီး မိသားစုတွေ ပိုများများ ပြိုကွဲရတယ်..."

[ဒါပေမယ့် ဥပဒေက တင်းကျပ်ရပါမယ်... စည်းမျဉ်းတစ်ခုစီတိုင်းက အခြေအနေအမျိုးမျိုးနဲ့ ဟာကွက်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပါမယ်... ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် အဲဒီကုန်သည်တွေက ရှောင်လွှဲဖို့ နည်းလမ်းတွေကို အမြဲတမ်းရှာတွေ့နေမှာပါ...]

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် လတ်တလောတွင် လီစစ်နှင့် အချက်တစ်ချက်ကို အချေအတင် ဆွေးနွေးနေလေသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ စည်းမျဉ်းမှာ နေ့စဉ် အလုပ်လုပ်ချိန် ၈ နာရီထက် မပိုစေရလို့ ပါတယ်... ဒါပေမယ့် စက်ရုံပိုင်ရှင်က အလုပ်သမားဟာ အချိန်ပိုလုပ်ဖို့ မိမိသဘောဆန္ဒအရလုပ်တယ်လို့ ပြောရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အတင်းအကျပ် အချိန်ပိုလုပ်ခိုင်းခြင်းကို တားမြစ်ပြီး မိမိသဘောဆန္ဒအရ အချိန်ပိုလုပ်ပါက အပိုလျော်ကြေးပေးရန် လိုအပ်သည်လို့ ထည့်လိုက်ပေါ့..."

လီစစ်က ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အလုပ်သမားတွေကို မိမိသဘောဆန္ဒအရဖြစ်လာစေဖို့ လုပ်အားခ ဖြတ်တောက်တာ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ဖြုတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တာမျိုး သုံးရင်ကော..."

လီစစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"ဒါဆိုရင် ပိုပြီးပြည့်စုံအောင်လုပ်ရမယ်... အလုပ်သမားတွေကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း မှန်သမျှကို ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဘူးလို့ သတ်မှတ်ရမယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဆက်လက် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အလုပ်သမားက ငွေတကယ်လိုလို့ ကိုယ်တိုင်အချိန်ပိုတောင်းဆိုရင်ကော..."

"အဲဒါက..."

လီစစ်က အတွေးနက်သွားလေသည်။

တရားရေးဝန်ကြီးဌာန အမတ်ကြီးက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အလုပ်သမားတစ်ယောက် တစ်ပတ်ကို အများဆုံး လုပ်နိုင်မယ့် အလုပ်ချိန်ကို သတ်မှတ်လိုက်ပါ... အဲဒီထက် ကျော်လွန်ရင် မိမိသဘောဆန္ဒအရ ဖြစ်စေကာမူ တရားမဝင်ဘူးပေါ့..."

"ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အနားယူရက်တွေကိုလည်း မဖြစ်မနေ သတ်မှတ်ထားရမယ်... အနည်းဆုံး တစ်ပတ်ကို တစ်ရက် အနားယူရမယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ရဲ့ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးချက်ကို မြင်ပါသလား... ဤသည်မှာ ဥပဒေပြုရေးမှာရှိသင့်တဲ့ တင်းကျပ်မှုပါပဲ... အရှင်မင်းကြီး လောနေတာနဲ့ပဲ အလျင်စလို လုပ်လို့မရပါဘူး... ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဥပဒေက ဟန့်တားနိုင်စွမ်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး...]

ရှောင်ဂျီက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဥပဒေက တင်းကျပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။

ဤနည်းဖြင့် ဆယ်ရက်ကြာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆွေးနွေးခြင်း၊ ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းနှင့် အတည်ပြုခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မဟာချင် အလုပ်သမားကာကွယ်ရေးဥပဒေ၏ ပြီးပြည့်စုံသော မူကြမ်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ညီလာခံ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမတ်အားလုံးကို ဆွေးနွေးပွဲ၌ ပါဝင်စေရန် ချင်ရှီဟွမ် အလိုရှိခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ သစ္စာရှိအမတ်တို့... ဤသည်ကား ငါကိုယ်တော် ပြဋ္ဌာန်းတော့မယ့် မဟာချင် အလုပ်သမားကာကွယ်ရေးဥပဒေပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ထူထဲသော ဝါးစာလိပ်အပုံကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... ကန့်ကွက်စရာရှိတဲ့သူ အခုပြော... အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပြီးသွားရင်တော့ ဆန့်ကျင်ရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်..."

အောက်ဘက်တွင် အပ်ကျသံမကြားရအောင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက မတ်တတ်ရပ်လာ၏။

ထိုသူမှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာနဝန်ကြီး ကျန်းဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိပါတယ်..."

"ပြောစမ်း..."

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီဥပဒေက အလုပ်သမားတွေကို ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုပေမယ့် ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်းမြင့်မားပါတယ်... စက်ရုံအားလုံးက ဒါကို အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်ဆိုရင် ကုန်ပစ္စည်းဈေးနှုန်းတွေက ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ မြင့်တက်လာပါလိမ့်မယ်... အဲ့အချိန်ကျရင် မဟာချင်ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းရပါဦးမလား... ရောမနဲ့ ပါသီယာတို့ကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါဦးမလား..."

ဤသည်မှာ အလွန်လက်တွေ့ကျသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က ဝမ်ကျန့်ကော်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကျန့်ကော်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"အမတ်ကြီးကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါတယ်... ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်တယ်... အကယ်၍ အလုပ်သမားတစ်ယောက်က တစ်ရက်ကို ဆယ့်လေးနာရီ အလုပ်လုပ်ပြီး လဲကျလုနီးပါးအထိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ပဲ မြင့်မားနိုင်ပါ့မလား..."

"ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ ကျန်းမာပြီး ခွန်အားရှိတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်... ဘယ်သူက မဟာချင်အတွက် တန်ဖိုးပိုပြီး ဖန်တီးပေးနိုင်မလဲ..."

"ဒါ့အပြင် အလုပ်သမားတွေကို ကာကွယ်ပေးပြီး ငွေကြေးနဲ့ အနားယူချိန်တွေ ပေးခြင်းအားဖြင့် သူတို့က စက်ရုံတွေက ထုတ်လုပ်တဲ့ အရာတွေကို ပြန်ဝယ်ကြပါလိမ့်မယ်... ဤသည်မှာ သံသရာတစ်ခုပါ... အလုပ်သမားတွေ ငွေရှာတယ်... အလုပ်သမားတွေ ငွေသုံးတယ်... စက်ရုံတွေ ငွေရှာတယ်... စက်ရုံတွေက အလုပ်သမားတွေကို ငွေပေးတယ်... အလုပ်သမားတွေ ထပ်ပြီး ငွေသုံးတယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... ဆရာဝမ်က 'ပြည်တွင်း ဝယ်လိုအား' သဘောတရားကို ရှင်းပြနေတာပါ... ကျန်းမာတဲ့ စီးပွားရေးတစ်ခုဟာ ထုတ်လုပ်နေတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စုပ်ယူဖို့ လုံလောက်တဲ့ စားသုံးသူတွေ လိုအပ်ပါတယ်...]

ရှောင်ဂျီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ဆရာဝမ် ပြောတာ အကြောင်းပြချက် ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် အခြားနိုင်ငံတွေက စက်ရုံတွေက အဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာဘဲ သူတို့ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက ကျွန်တော်မျိုးတို့ထက် ပိုနည်းနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ အားနည်းချက် ဖြစ်မသွားဘူးလား..."

"ဒါဆိုရင် သူတို့ကိုပါ လိုက်နာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မဟာချင် ဈေးကွက်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ ဘယ်ကုန်ပစ္စည်းမဆို သူတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်က မဟာချင်ရဲ့ အလုပ်သမား စံနှုန်းတွေနဲ့ ကိုက်ညီကြောင်း သက်သေပြရမယ်... ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ အခွန်တွေ ကောက်ခံမယ်..."

"ဒါကို ကုန်သွယ်ရေး အကာအကွယ်ပေးမှုလို့ ခေါ်ပြီး ကျင့်ဝတ်နဲ့အညီ ကုန်သွယ်ခြင်းလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။

[အရှင်မင်းကြီး... ဤအကြံဉာဏ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် တိုးတက်နေပါတယ်... ခေတ်သစ်မှာ ဤသည်ကို 'အလုပ်သမား စံနှုန်းများ' နဲ့ 'တရားမျှတသော ကုန်သွယ်မှု' လို့ ခေါ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အတွေးအခေါ်က ကမ္ဘာကြီးထက် နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ကြိုတင်နေပါတယ်...]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံမှာ အံ့ဩချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိတော့ပါဘူး..."

"ဘယ်သူရှိသေးလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အမတ်များကို ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ့်ကို မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး မဟာချင် အလုပ်သမားကာကွယ်ရေးဥပဒေကို တရားဝင် ပြဋ္ဌာန်းလိုက်ပြီ..."