အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃) ရောမကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့

ရှန်းယန်မြို့ အရှေ့ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရှိ မိုင်သုံးဆယ်စခန်း။

အနီရောင်နောက်ခံတွင် ရွှေရောင်လင်းယုန်ရုပ်ပါသော အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အနောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချီတက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ လူများနှင့် လုံးဝကွာခြားလှ၏။ သူတို့သည် အနီရောင်ဝတ်ရုံတိုများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စကတ်တိုများနှင့်တူသော သားရေချပ်ဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ အမွေးထူသော ခြေသလုံးများကို ပေါ်လွင်စေသည့် ခြေညှပ်ဖိနပ်များကို စီးထားကြသည်။

ဤသည်ကား အနောက်ဘက်အဝေးဆီမှ ရောမသမ္မတနိုင်ငံ၏ တရားဝင်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ရောမဆီးနိတ်၏ အထက်တန်းအမတ် ဗယ်လီရီးယပ်စ် ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်မရှည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။ မဟာချင်အင်ပါယာရှိ လေထုကို သန့်စင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အရှေ့ဘက်ဒေသဆိုသည်မှာ ညစ်ပတ်ပြီး အနံ့အသက်ဆိုးရွားသော တောရိုင်းဒေသတစ်ခုသာဖြစ်မည်ဟု သူက အကျင့်ပါနေသော အတွေးဖြင့် ယုံကြည်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"မားကပ်စ်..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ဘေးတွင် မြင်းစီးလာသော လမ်းပြကို ကြည့်လိုက်သည်။ မားကပ်စ်သည် ယခင်က အနောက်ဘက်ဒေသများတွင် ရှန်းယွီနှင့် လျူပန်တို့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် ဟန်အမည် မာကို ဟု မှည့်ခေါ်ခြင်းခံရသော ရောမတပ်မှူး ဖြစ်လေသည်။

"မင်းရဲ့ စာတွေထဲမှာ ဆီးရီးစ်ကို ကောင်းကင်ဘုံအထိ ချီးကျူးထားပြီး ရွှေတွေပြည့်နေကာ လူတိုင်းက ပိုးသားတွေ ဝတ်ကြတယ်လို့ ဆိုထားတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီခရီးတစ်လျှောက်လုံး ငါမြင်ရတာက သဲကန္တာရနဲ့ ဂိုဘီသဲကန္တာရတွေချည်းပဲ... ငါတို့ရောက်တဲ့အခါ မင်း ဆီးနိတ်ကို လိမ်ညာထားတယ်ဆိုတာ ငါသိရင် မင်းကို ခြင်္သေ့တွေစားဖို့ ကိုလော့စီယမ်

ထဲကို ပစ်ချလိုက်မယ်..."

ဤအချိန်တွင် မားကပ်စ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သေသပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော မဟာချင်ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို ဆံထုံးထုံးထားကာ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်၍ အေးအေးဆေးဆေး ယပ်ခတ်နေလေသည်။ သို့သော် ထိုဆံထုံးမှာ ဆံပင်တုသာဖြစ်၏။

"အမတ်ကြီး..."

မားကပ်စ်က ရောမလေသံပါနေသော်လည်း ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်သုံး စကားဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါ... ငါတို့ ရှေ့မှာ ရှန်းယန်နယ်မြေထဲကို ဝင်တော့မယ်... အချိန်ကျရင် ခင်ဗျားရဲ့ မေးရိုးတွေ အံ့သြလွန်းလို့ ပြုတ်မကျသွားအောင်သာ သတိထားပါ..."

"ဟွန့် ငါက ဘယ်လို မြင်ကွင်းမျိုးတွေကို မမြင်ဖူးလို့လဲ... ရောမဆိုတာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဗဟိုချက်ပဲ၊ မြို့တွေအားလုံးရဲ့ မြို့တော်ပဲ..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က မောက်မာစွာ ခေါင်းမော့လိုက်၏။

"ဒီအရှေ့ဘက်က ရွာလေးက ရောမမြို့လယ်ကွင်းပြင်ထက် ပိုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေနိုင်လို့လား..."

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ရထားလုံးက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

အဖုအထစ်တစ်ခုကို တိုက်မိ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ လုံးဝ မတုန်ခါတော့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူ၏ အရိုးများကို တစ်စစီဖြစ်မတတ် လှုပ်ခါလာခဲ့သော မြေသားလမ်းကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ဗယ်လီရီးယပ်စ် အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းအစား အံ့မခန်း ကျယ်ဝန်းလှသော မီးခိုးရောင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

လမ်းမျက်နှာပြင်သည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြန့်ပြူးနေပြီး ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောသော အထိအတွေ့မျိုးရှိသည်။ မြင်းခွာများသည် ယင်းအပေါ်တွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ခွာသံများကို မြည်ဟည်းစေပြီး ဘီးများသည် ဆန့်ကျင်မှုအလျဉ်းမရှိဘဲ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ချောဆင်းသွားသကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ လိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။

"ဒါ...ဒါက ဘာကျောက်အမျိုးအစားလဲ..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် ရထားလုံးပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကိုင်းထွက်ကာ မြေပြင်ကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေ၏။

"သူတို့က မြေပြင်ကို ခင်းဖို့အတွက် တောင်တစ်တောင်လုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြတာလား..."

“ဒါကို ဘိလပ်မြေလမ်းလို့ ခေါ်တယ်..."

စိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ချင်လူမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လင်းလက်သွားပြီး မားကပ်စ်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာမှာ ဒါက စံသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်... သူတို့က ခုလိုလမ်းမကြီးပေါင်း မိုင်ထောင်ချီပြီး တည်ဆောက်ထားပြီးပြီ..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က လေအေးများကို ရှိုက်သွင်းလိုက်မိသည်။ ရောမတွင် အက်ပီယန်လမ်းမကြီးသည်ပင်လျှင် ထိုခေတ်က အင်ဂျင်နီယာဆိုင်ရာ အံ့ဖွယ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း ၎င်းကို ကြီးမားသော ကွက်လပ်များရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ခင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ငရဲကဲ့သို့ ဆိုးရွားစွာ ချိုင့်ခွက်များနေလေသည်။ သို့တိုင် ဤနေရာရှိ လမ်းမှာမူ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်နေသည်ကား အံ့ဩဖွယ်ပင်။

[အရှင်မင်းကြီး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဤသည်ကား အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ခြင်းရဲ့ စွမ်းအားပါပဲ... ကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းတစ်လမ်းဟာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စွမ်းဆောင်ရည်ကို တိုးတက်စေရုံသာမက နိုင်ငံတော်စွမ်းအားရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်...]

ရှောင်ဂျီ၏ အသံက ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအချိန်၌ ချင်ရှီဟွမ်သည် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး အဝေးမှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို မှန်ပြောင်းဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

[အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ရောမရဲ့ အက်ပီယန်လမ်းမကြီးကို ခေတ်ကာလရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံးသော အင်ဂျင်နီယာ စီမံကိန်းတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပါတယ်... ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘိလပ်မြေလမ်းက ပြန့်ပြူးမှုနဲ့ ကြာရှည်ခံမှုအပိုင်းမှာ ထိုခေတ်က လမ်းတွေအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားပါပြီ...]

"ဒါက အစသာ ရှိသေးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မှန်ပြောင်းကို အောက်သို့ ချလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် မဟာချင်ရဲ့ တရားဝင်လမ်းမကြီးတွေကို ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ထောင့်စွန်းတိုင်းကို ရောက်ရှိစေချင်တယ်.."

ယာဉ်တန်းသည် ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် ရှန်းယန်မြို့၏ ပုံရိပ်သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဘိလပ်မြေလမ်းက ဗယ်လီရီးယပ်စ်ကို အံ့အားသင့်စေရုံသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ့ရှေ့ရှိ ရှန်းယန်မြို့တော်ကြီးကမူ သူ့အား အတိုင်းအတာလျှော့ချတဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ပေးစွမ်းလိုက်လေသည်။

၎င်းသည် သူစိတ်ကူးထားသည့် ရွှံ့နံရံများနှင့် မြက်မိုးအိမ်များ မဟုတ်သလို ရောမမြို့ကဲ့သို့ အုတ်နှင့် ကျောက်များ ရှုပ်ထွေးစွာ ရောနှောနေသော အဆောက်အအုံများလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် တောက်ပနေသော မြို့တော်ကြီး တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

နေဝင်ချိန်၌ နေရောင်ခြည်က ရှန်းယန်မြို့၏ ဗိသုကာအဆောက်အအုံများအပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ မကြာသေးမီကမှ ဧရိယာကျယ်ကျယ် တပ်ဆင်ထားသော ပြန့်ပြူးသည့် ဖန်ပြားကြီးများရှိသည့် ဆိုင်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် အစိုးရရုံးများ (ပူဖောင်းများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း အဝေးမှ မမြင်ရပေ) သည် စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ ဖန်ထုတ်လုပ်မှုနည်းပညာမှာ ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကြည်လင်နေသော ပြတင်းပေါက်များကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ရောမလူမျိုးများကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တစ်မြို့လုံးသည် ရတနာများနှင့် ရွှေများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ မျက်လုံးများကိုပင် ဖွင့်မထားနိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားလှသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေလေသည်။

"နတ်ဘုရားတို့..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် သူ၏ နေကာမျက်မှန် (မားကပ်စ်ပေးထားသော လက်ဆောင်) ကို တုန်ယင်စွာဖြင့် ချွတ်လိုက်၏။

"အဲဒါ... ပုံဆောင်ခဲလား... သူတို့က အိမ်တွေကို ပုံဆောင်ခဲနဲ့ ဆောက်နေတာလား..."

"အဲဒါက ဖန်လို့ ခေါ်တယ်..."

မားကပ်စ်က ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"မဟာချင်မှာ ဒီပစ္စည်းက ဈေးမပေါပေမယ့်လည်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စတင်အသုံးပြုနေကြပြီ..."

"ဖန် ဟုတ်လား... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဖန်ပြားကြီးတွေလား..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် မြင်ကွင်းမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရောမတွင် ဖန်ကို ပုတီးစေ့ငယ်များ သို့မဟုတ် ဈေးကြီးသော ပုလင်းငယ်လေးများအဖြစ်သာ ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် နံရံများအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်တဲ့လား။

ဤသည်မှာ မည်မျှအဖိုးတန်လှသနည်း။ မည်မျှဖြုန်းတီးရာကျသနည်း။

[အရှင်မင်းကြီး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဤသည်ကား နည်းပညာ အသာစီးရမှုက ယူဆောင်လာတဲ့ အမြင်အာရုံ ထိခိုက်မှုပါပဲ... ကြီးမားကျယ်ပြန့်တဲ့ ဖန်ပြားကြီးတွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဤသည်မှာ တကယ်ပဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာပါ...]

ရှောင်ဂျီက ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ယာဉ်တန်းသည် မြို့တံခါးများကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော ချင်စစ်တပ်မှ စစ်သည်များသည် သပ်ရပ်သော သံမဏိချပ်ဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောက်ပနေသော သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် ထိုတုတ်တံများက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း နားမလည်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ လူသတ်လက်နက်များဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလေသည်။

ရောမကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော တောသားများအဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လမ်းမီးတိုင်များ (ရေနံဆီမီးတိုင်များ) ထွန်းညှိထားပြီးဖြစ်ကာ လမ်းများကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေစေသည်။

ပိုးသားအင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားသော သာမန်ပြည်သူများ (အမှန်တကယ်တော့ ရှန်းယန်၏ လူလတ်တန်းစားများ) သည် လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြပြီး တန်ဟူလူး သို့မဟုတ် သတင်းစာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

"ဟိုမှာကြည့်... အဲဒီရထားလုံးမှာ မြင်းမပါဘူး..."

ရောမအစေခံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဗယ်လီရီးယပ်စ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သံဖြူကပ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ရထားလုံးတစ်စီးသည် လူအပြည့်အမောက်ဖြင့် လမ်းပေါ်ရှိ သံလမ်းများတစ်လျှောက် လျှောတိုက်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ မြင်းဆွဲရထား အရှေ့တွင် မြင်းများဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ကုန်းဆင်းများတွင် ဆွဲငင်အားကို အသုံးပြု၍ဖြစ်စေဖြစ်သော်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိသော ရောမလူမျိုးများ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ၎င်းသည် မှော်ပညာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"အဲဒါက သံလမ်းပြေးရထားလို့ခေါ်တယ်..."

မားကပ်စ်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကြေးပြားတစ်ပြားတည်းနဲ့ မြို့တစ်ပတ် ပတ်စီးလို့ရတယ်..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။ တိုင်ရီယန်ခရမ်းရောင် ဆိုးထားသည့် သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော ရောမဝတ်ရုံမှာ ဤမြို့တော်တွင် အလွန်တောကျနေသည်ဟု ရုတ်တရက် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရပ်... ရပ်လိုက်စမ်း မြန်မြန်..."

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲလာပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရထားလုံးကို ရပ်ရန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ခရီးစဉ်၏ တုန်ခါမှုနှင့် ယခုလေးတင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားကာ သူ့အား အရေးပေါ် ကိစ္စတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မားကပ်စ်က မေးလိုက်၏။

"အိမ်သာ... ငါ အိမ်သာသွားဖို့ လိုတယ်..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် နာကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပူးညှစ်ထားလိုက်သည်။

"မြန်မြန် လမ်းကြားတစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် ထောင့်တစ်နေရာရာကို ရှာပေးစမ်းပါ..."

ရောမတွင်မူ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သို့မဟုတ် လမ်းဘေးရှိ ပြည်သူ့အိမ်သာများ (အောက်တွင် ရေစီးနေသော သစ်သားပြားတန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်) တွင် အပေါ့အလေး သွားခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။

"အမတ်ကြီးခင်ဗျာ မဟာချင်က အများပြည်သူရှေ့မှာ ဆီးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် မစင်စွန့်တာကို ခွင့်မပြုပါဘူး... ဒဏ်ငွေတွေက အရမ်းကြီးပါတယ်..."

မားကပ်စ်က အနီးနားရှိ သေသပ်လှပသော အဆောက်အအုံငယ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲဒီကိုသွားပါ... အဲဒါက ပြည်သူ့အိမ်သာ ပါ..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ကြမ်းပြင်ကို အနက်နှင့် အဖြူရောင် ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းထားပြီး နံရံများကို ချောမွေ့သော ကြွေပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လက်ရာပိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိသေးသော်လည်း ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။ လေထုထဲတွင် အနံ့အသက်ဆိုးရွားမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ၊ စန္ဒကူးနံ့ သင်းသင်းလေးသာ လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လက်ဆေးစင်တစ်ခုရှိပြီး ကြေးပိုက်တစ်ခုမှ ကြည်လင်သော ရေများ ပန်းထွက်နေသည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ပွင့်လန်းနေသော သစ်ခွပန်းအိုး အနည်းငယ်ကို ထားရှိထား၏။

"ဒီ... ဒီနေရာက ဘုရားကျောင်းလား..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။ အလွန်သန့်ရှင်းပြီး အလွန်ပြေပြစ်ကာ သန့်စင်သောရေများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။ ဤနေရာသည် ရေစမ်းနတ်သမီး တစ်ပါးပါးကို ရည်စူးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် အပေါ့အလေး သွားချင်ခဲ့မိသည်ကို သတိရသွားကာ ဘာသာရေးကို စော်ကားမိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်မှု တစ်ဟုန်ထိုး ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လက်ဆေးစင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြည်လင်သော ရေကို လက်ဖြင့် ခပ်ယူ၍ မျက်နှာသစ်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

"ရေနတ်ဘုရားကို ချီးမွမ်းပါ၏... သင်၏ ကောင်းချီးပေးမှုက အလွန်ချိုမြိန်လှပါသည်..."

သူ သစ္စာရှိရှိ ဆုတောင်းနေစဉ်မှာပင် အနီးနားရှိ အခန်းငယ်လေးတစ်ခု၏ တံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။

မဟာချင်မှ အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ရင်း ထွက်လာလေသည်။ ဗယ်လီရီးယပ်စ်က လက်ဆေးရေကို သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဖိုးအိုမှာ အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အမူအရာမျိုးဖြစ်သွား၏။

"တောသားတွေက တောသားတွေပါပဲ... ဘုံပိုင်ရေကိုတောင် မမြင်ဖူးဘဲ လက်ဆေးတဲ့ရေကို သောက်နေကြတယ်..."

အဖိုးအိုက ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ဆေးရန် အခြားစင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆူညံစွာ လည်ပတ်နေသော စက် (လက်လှည့်လေမှုတ် လက်ခြောက်ခံစက်) ရှေ့တွင် လက်ကို အခြောက်ခံပြီးနောက် မောက်မာစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မားကပ်စ် က ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"အမတ်ကြီး ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ဘာလို့ ရေကို သောက်နေတာလဲ... အဲဒါက လက်ဆေးဖို့အတွက်လေ... အိမ်သာက အထဲက အခန်းငယ်လေးထဲမှာပါ..."

"ဒီ... ဒီနေရာက အိမ်သာလား..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် မခြောက်သေးဘဲ စိုစွတ်နေသော သူ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရောမဆီးနိတ်၏ ကြမ်းပြင်ထက်ပင် ပိုမိုသန့်ရှင်းနေသော ကျောက်ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ကာ "ဝေါ့" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အန်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မဟာချင်၏ အိမ်သာတစ်ခုမှ ရက်စက်စွာ နင်းချေခံလိုက်ရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

[အရှင်မင်းကြီး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဤသည်ကား ပြည်သူ့ကျန်းမာရေး အဆောက်အအုံတွေရဲ့ စွမ်းအားပါပဲ... ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်သာတစ်ခုဟာ လက်တွေ့အသုံးဝင်တဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုသာမက ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်...]

ရှောင်ဂျီက ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်လေသည်။

[အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ရောမရဲ့ ပြည်သူ့သန့်ရှင်းရေးက တော်တော်လေး တိုးတက်နေပြီဖြစ်ပေမယ့်လည်း မဟာချင်ရဲ့ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြည်သူ့အိမ်သာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက် ရှိနေပါသေးတယ်...]

ထိုညက မဟာချင် နိုင်ငံတော်ဧည့်ဂေဟာရှိ ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင် အထူးဧည့်သည်တော် သီးသန့်ခန်းတွင် ဖြစ်သည်။

အဝေးမှလာသော တောသားများအား ဧည့်ခံရန်အတွက် ဧည့်ခံရေးတာဝန်ခံဖြစ်သော လျူပန်သည် မဟာချင်၏ အထူးဟင်းလျာများ ပွဲတော်တစ်ခုကို အထူးစီစဉ်ထားလေသည်။

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ ရှည်လျားပြီး သေးသွယ်သော ဝါးတုတ်လေးများ (တူ) ကို ကြည့်ရင်း မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေလေသည်။

"လာ လာ... ကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီး ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါဦး..."

လျူပန်သည် ဧည့်ခံသည့် တူကို အသုံးပြု၍ ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ဝက်သားနီနှပ်တစ်တုံးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဝက်သားနီနှပ်လို့ ခေါ်တယ်... အဆီပါပေမယ့် မအီဘူး... ပြီးတော့ ပါးစပ်ထဲရောက်တာနဲ့ အရည်ပျော်သွားတာပဲ..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် တောက်ပသော အနီရောင်ဖြင့် တုန်ခါနေသော အသားတုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရောမတွင် သူတို့သည် အသားများကို ကင်၍ဖြစ်စေ၊ ပျော့ဖတ်ဖြစ်အောင် ပြုတ်၍ဖြစ်စေ၊ ငါးအူများမှ အချဉ်ဖောက်ထားသော အနံ့ဆိုးရွားသည့် ငါးဆော့စ်များ ဆမ်း၍ဖြစ်စေ စားလေ့ရှိကြသည်။

သူသည် အသားတုံးကို လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

သူ၏ အရသာခံဖုလေးများ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

ပဲငံပြာရည်၏ မွှေးရနံ့၊ သကြားခဲ၏ ကရမဲလ်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်မှုနှင့် ဆန်ဝိုင်၏ အရသာတို့သည် ဝက်သား၏ အဆီအဆိမ့်ရနံ့နှင့် ရောနှောသွားကာ ရောမလူမျိုး၏ အရသာခံနိုင်စွမ်းကို ချက်ချင်းပင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"အင်း... အင်း အင်း..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နားလည်၍မရသော ညည်းသံများကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

အလွန်အရသာရှိလှပေသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားများအတွက် အစားအစာလော။

"ဒါလေးလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး... ဟော့ပေါ့ လေ..."

လျူပန်က အလယ်ရှိ ဆူပွက်နေသော ကြေးအိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ပါးပါးလှီးထားတဲ့ သိုးသားကို အထဲထည့်ပြီး မွှေလိုက်၊ ပြီးရင် နှမ်းဆော့စ်ရယ် ကြက်သွန်မြိတ်ပန်းပွင့် ဆော့စ်ရယ်နဲ့ တွဲစားလိုက်..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် အတုယူကာ သိုးသားတစ်ဖတ်ကို မွှေလိုက်လေသည်။

သိုးသားကို ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာစွာ လှီးဖြတ်ထားပြီး (မဟာချင်၏ အကောင်းစား သံမဏိဓားဖြင့်သာ ဤသို့ လှီးဖြတ်နိုင်သည်) စပ်သော ဟင်းရည်ထဲတွင် မွှေလိုက်ပြီးနောက် စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း၏ ထုံကျဉ်မှုနှင့် ငရုတ်သီး၏ အစပ်အရသာတို့ကို သယ်ဆောင်သွားလေသည်။

တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ မျက်နှာမှာ အစပ်ဒဏ်ကြောင့် မုန်လာဥနီကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"ရေ... ရေ..."

သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရေမသောက်နဲ့... ဒါကိုသောက်..."

မားကပ်စ်က သူ့အား အအေးခံထားသော ဘီယာတစ်ခွက်ကို (မဟာချင်အရက်ချက်စက်ရုံမှ ထုတ်ကုန်အသစ်) ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရေခဲလို အေးစက်နေသော ဘီယာသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အစပ်အရသာကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်ကာ ကျယ်လောင်သော လေတက်သံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"အေ့"

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး စားပွဲအပြည့်ရှိနေသော အစားအစာများကို ကြည့်ကာ ရောမတွင် သူစားခဲ့သော စွပ်ပြုတ်များနှင့် အချဉ်ဖောက်ထားသည့် ငါးဆော့စ်ကို သတိရသွားလေသည်။

"မားကပ်စ်..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က မျက်ရည်များဝဲကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ ခံစားရတာက... ငါတို့ အရင်က စားခဲ့တာတွေက ဝက်စာတွေသက်သက်ပဲ..."

"မဟုတ်ပါဘူး အမတ်ကြီးရာ..."

မားကပ်စ်က ရက်စက်စွာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"မဟာချင်မှာ ဝက်စာတွေကို အခု သိပ္ပံနည်းကျ ဖော်စပ်ထားပါပြီ... ရောမတပ်မတော်ရဲ့ ရိက္ခာတွေထက်တောင် နည်းနည်း ပိုကောင်းနေနိုင်ပါတယ်..."

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူသည် သိုးရေစာအုပ်ငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် ရှန်းယန်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံးသော မှတ်တမ်းကို ရေးသားလိုက်လေသည်။

"တိုက်တပ်စ်ခေတ်... မဟုတ်ဘူး၊ ချင်ဘုရင်ကျိန်း၏ ၃၆ နှစ်မြောက်နှစ်။ ငါ ဆီးရီးစ်၏ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။ ဤနေရာရှိ လမ်းများကို ခိုင်မာသော ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး နံရံများကို ပုံဆောင်ခဲများ (ဖန်) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ အိမ်သာများသည် ဘုရားကျောင်းများထက်ပင် ပိုမို သန့်ရှင်းနေလေသည်။ သူတို့၏ အစားအစာများသည် ဂျူပီတာကိုပင် ရှက်ရွံ့လွန်း၍ သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ခွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလိမ့်မည်။ ငါက တောသားများကို ယဉ်ကျေးလာစေရန် လာခဲ့သည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှ ငါသည်သာလျှင် တောသားဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရပြီ..."

ရေးပြီးနောက် သူက နောက်ထပ် စာတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ လက်နဲ့ စားတယ်ဆိုတာ သူတို့ကို ပေးမသိစေနဲ့... အဲဒါက အရမ်း ရှက်စရာကောင်းတယ်... မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါ တူကို အသုံးပြုဖို့ လေ့ကျင့်တော့မယ်..."