အခန်း ၈၅

အခန်း (၈၅) ပိုးထည်သည် နူးညံ့သော်လည်း ကုန်သွယ်လိုမှုက ခက်ထန်လှ၏

ရှန်းယန်၏ တောင်ဘက်တွင် မဟာချင် တော်ဝင်အထူးကုန်သွယ်ရေးဇုန် တည်ရှိသည်။

ဤနေရာသည် မူလက ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ သုံ့ပန်းများကို ထိန်းသိမ်းထားရာ စွန့်ပစ်သုံ့ပန်းစခန်းတစ်ခုဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ယခုအခါ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှူး ကျန်းဟန်နှင့် အကျဉ်းသားသုံးထောင်တို့၏ တစ်ညတာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအပြီးတွင် ၎င်းသည် မဟာချင်တစ်ခွင်လုံး၌ အလျှို့ဝှက်ဆုံး၊ အခမ်းနားဆုံးနှင့် လိမ်လည်မှုအများဆုံး နေရာဖြစ်သည့် ထျန်းဝိုက်ထျန်း နိုင်ငံတကာ ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံပစ္စည်း ပြခန်းနှင့် အရောင်းစင်တာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

အဝင်ဝတွင် ဆိုင်းဘုတ်မရှိဘဲ အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ပြားသာ မတ်တတ်ရပ်လျက်ရှိပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ရှောင်ကျွမ်းစာလုံးများနှင့် အလွန်ရုပ်ဆိုးသော လက်တင်ဘာသာစကားဖြင့် စာတစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

“ဘီလီယံချီသော စည်းစိမ်မရှိသူများ၊ မင်းသားများ သို့မဟုတ် စစ်သူကြီးများ မဟုတ်သူများနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ဉာဏ်မကောင်းသူများ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုရ”

ဤပုံမှန် ပြောင်းပြန်စိတ်ပညာနှင့် ဗာဆိုင်းပုံစံ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေးဗျူဟာ ပေါင်းစပ်မှုက ရောမသံတမန် ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ အားနည်းချက်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဤရောမဆီးနိတ်အမတ်သည် ထိုကျောက်တုံးရှေ့၌ ရပ်ကာ သူ၏ အဖိုးတန် ခရမ်းရောင် တိုဂါဝတ်ရုံကို ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရှူသွင်းလိုက်၏။ မဟာချင်လူမျိုးများအတွက်မူ ထိုအရောင်မှာ ခရမ်းသီးတစ်လုံးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

“မားကပ်စ် ဒီနေရာက မင်းပြောတဲ့ မဟာချင်ရဲ့ ငွေတွင်းကြီးဆိုတာလား... သူတို့ဆီမှာ ရောမ ပန်သီယွန်ကျောင်းတော်ထက် ပိုအဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတွေ တကယ်ရှိလို့လား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က သူ၏ဘေးရှိ လမ်းပြကို လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

လုံးဝဝိညာဉ်ရေးရာ ချင်လူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော မားကပ်စ်သည် ယခုအခါ ဝမ်ကျန့်ကော် ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် မဟာချင်ဝတ်စုံသစ်ဖြစ်သော အနက်ရောင် ကော်လာမြင့် ကျုံရှန်းဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ရေနွေးဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားရင်း အလွန်နက်နဲ လျှို့ဝှက်သော အမူအရာဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“အမတ်မင်း ပန်သီယွန်ကျောင်းတော်က နတ်ဘုရားရုပ်တုတွေကို ကိုးကွယ်ထားတာပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ကိုးကွယ်ထားတာကတော့ လိုအင်ဆန္ဒတွေပဲ ဖြစ်တယ်... အထဲရောက်ရင် အမတ်မင်း သိပါလိမ့်မယ်... အမတ်မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို မြဲမြဲကိုင်ထားဖို့တော့ မမေ့နဲ့ပေါ့... အိုး နေပါဦး အမတ်မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးက ကိုင်ထားဖို့တောင် လောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

“ဟာသတွေ ပြောမနေနဲ့... ငါ ဗယ်လီရီးယပ်စ် မိသားစုရဲ့ ရွှေတွေက ရောမရဲ့ အက်ပီယန်လမ်းမကြီးကိုတောင် ခင်းလို့ရတယ်... ရှေ့ကနေ လမ်းပြစမ်းပါ…”

ပြခန်း၏ အတွင်းပိုင်း ဒီဇိုင်းကို ဝမ်ကျန့်ကော် ပေးစွမ်းထားသော ခေတ်သစ် လက်ဝတ်ရတနာဆိုင် သဘောတရားအတိုင်း အတိအကျ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ပြတင်းပေါက်များမရှိဘဲ နံရံလေးဘက်စလုံးကို အနက်ရောင် ကတ္တီပါများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အလင်းရောင်ပေးစနစ်မှာ အလွန်ခေတ်မီဆန်းပြားလှပြီး ပြင်းထန်သော ရေနံဆီမီးအလင်းရောင်ကို အလင်းတန်းများအဖြစ် စုစည်းရန် အာရုံခံ ကြေးမုံခွက်များကို အသုံးပြုထားကာ ခင်းကျင်းပြသထားသည့် စင်များ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပြကွက်များကို တိကျစွာ အလင်းထိုးပေးထားလေသည်။

ဤအရာက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေပြီး ရတနာများကသာ အမှောင်ထုထဲတွင် သန့်စင်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အမြင်အာရုံကို ဖန်တီးပေးထား၏။

“ကြိုဆိုပါတယ် မြင့်မြတ်တဲ့ ရောမမိတ်ဆွေ…”

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှု အငွေ့အသက်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော ရင်းနှီးဖွယ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပြားပုံစံများ ထိုးထားသော ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် သံလုံးများကို ကစားနေသော လျူပန်သည် အမှောင်ထုထဲမှ ပြုံးလျက် ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ရှိရာထူးမှာ မဟာချင် တော်ဝင်ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ဖြစ်ပြီး သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် မဟာလူလိမ်ကြီးဟု လူသိများလေသည်။

“ဒါက ငါတို့ကြည့်ရမယ့် ရတနာလား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ပြခန်းစင်၏ အလယ်ဗဟိုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဗန်းတစ်ဗန်း ရှိနေသည်။ ဗန်းပေါ်တွင်မူ သက်တံ့ရောင် ခရုပတ်များကို အတွင်း၌ ချိပ်ပိတ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသော ကြည်လင်တောက်ပသည့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ဖန်ဂေါ်လီစက်လုံးဆယ်လုံး ရှိနေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် ဤစက်လုံးများသည် စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင်များနှင့် တက်ကြွသော အရောင်အသွေးများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အသက်ဝင်နေသော မျက်လုံးများ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပနေ၏။

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် ရောမတွင် ဖန်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ နောက်ကျိနေသော အစိမ်းရောင် ဝိုင်ပုလင်းများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ အရာများမှာမူ ရေကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး ပန်းများကဲ့သို့ တောက်ပကာ ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ မာကျောနေလေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူ၏လက်က အလိုအလျောက် ဆန့်ထွက်သွားသော်လည်း မြင့်မြတ်သော အရာဝတ္ထုကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွား၏။

“သံတမန်ကြီးက မျက်စိလျှင်တာပဲ…”

လျူပန်က လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို စတင်ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

“ဒါက အရှေ့ပင်လယ်နဂါးပုလဲလို့ ခေါ်တယ်... ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ နှစ်သောင်းချီ အသက်ရှင်နေတဲ့ နတ်နဂါးတစ်ကောင် ရှိတယ်... လပြည့်ညတိုင်း အဲ့နဂါးက သူ့အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်တဲ့အခါ မျက်ရည်ကျလေ့ရှိတယ်... အဲ့မျက်ရည်တွေက ပင်လယ်ထဲကို ကျဆင်းသွားပြီး လှိုင်းတံပိုးတွေရဲ့ ဆေးကြောမှုကို နှစ်တစ်သောင်းကြာ ခံယူကာ ခရုခွံတွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ခံယူပြီးမှသာ ဖျက်ဆီးလို့မရနိုင်တဲ့ နဂါးပုလဲတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာပဲ…”

“နဂါး... နဂါးမျက်ရည် ဟုတ်လား... ပြီးတော့ နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိပြီ ဟုတ်လား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က အသက်ရှူမှားသွား၏။

သူ၏ဘေးရှိ မားကပ်စ်ကလည်း အချိန်ကိုက်ပင် အလွန်အကျွံ သရုပ်ဆောင်ကာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အရောင်ခုနစ်မျိုး ဖန်သားနှလုံးသား ဆိုတာလား... ငါ မဟာချင်မှာ နေလာတာ ကြာပေမယ့် နာမည်ပဲ ကြားဖူးပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ဒါကို ခေါင်းအုံးဘေးမှာ ထားအိပ်ရင် ညတိုင်း အိပ်မက်လှလှမက်စေတဲ့အပြင်... ယောက်ျားစွမ်းအားကိုပါ တိုးပွားစေနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်…”

ယောက်ျားစွမ်းအား တိုးပွားစေသည်ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာလေသည်။

“ယောက်ျားစွမ်းအား တိုးပွားစေတယ် ဟုတ်လား... တကယ်လား…”

သူသည် ထိုဖန်စကျင်စက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

“ဒါတင်မကသေးဘူး…”

လျူပန်က အသံကိုနှိမ့်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုလည်း နှင်ထုတ်ပေးနိုင်တယ်... ဒီအတွင်းပိုင်းက ခရုပတ်ပုံစံတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ... သူတို့က ကံဆိုးမှုအားလုံးကို စုပ်ယူပြီး ချေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေပဲ... မကြာသေးခင်က ရောမမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်မလား... ဆီဇာက အာဏာရှင်စနစ်ကို ထပ်တည်ထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... အိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ဝယ်သွားလိုက်ပါ... အမတ်မင်းရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်း တိုးတက်လာမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် ဤစကားများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ နားလည်သော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ရာထူးတိုးခြင်းတို့ကိုတော့ နားလည်လေသည်။

“ဘယ်လောက်လဲ…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က လက်ကို ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ငါ အကုန်ယူမယ်…”

လျူပန်က အခက်အခဲရှိသော အမူအရာကို ပြသကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အိုး ဒါတွေက နိုင်ငံတော် ရတနာတွေလေ... မူလက အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို မရောင်းချင်ဘဲ မင်းသားတွေ ဂေါ်လီကစားဖို့... အဟွတ် အဟွတ်... မိသားစု အမွေအနှစ်အဖြစ် သိမ်းထားဖို့ ပြောခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် သံတမန်ကြီးက ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း ဖြစ်နေတာကြောင့် နိုင်ငံနှစ်ခုကြားက ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုအတွက်…”

လျူပန်က လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်၏။

“ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်လား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

လျူပန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

“သံတမန်ကြီး ခင်ဗျားက နတ်နဂါးကို စော်ကားနေတာပဲ... တစ်လုံးကို ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ အလုပ်သမား ဆယ်ယောက်နဲ့ ညီမျှတယ်…”

*ဘာ... ကျေးကျွန်တွေ ဟုတ်လား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏အမြင်တွင် ရောမ၌ ကျေးကျွန်များကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့နိုင်သည်။ ဂေါလ်စစ်ပွဲများတွင် တစ်သိုက် ဖမ်းမိခဲ့ပြီး ဂျာမန်နယ်စပ်တွင်လည်း နောက်တစ်သိုက် ဖမ်းမိခဲ့၏။ သူတို့က အများကြီးစားပြီး အလုပ်နည်းနည်းသာ လုပ်ကာ ပုန်ကန်မည်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေရသည်။

“စကားပြောတတ်သော တိရစ္ဆာန် ဆယ်ကောင်ကို နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ နတ်နဂါးမျက်ရည် တစ်ပေါက်နှင့် လဲလှယ်ရမည် ဟုတ်လား.”

ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် အလွန်ကောင်းမွန်သော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

“သဘောတူတယ်…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ငါ့ဆီမှာ အစောင့်ကျေးကျွန်ငါးရာပါတယ်... ငါ အခုချက်ချင်း အလုံးငါးဆယ်နဲ့ လဲမယ်... မားကပ်စ် သင်္ဘောဆီသွားပြီး အဲ့လူရိုင်းတွေကို ငါ့အတွက် ဆွဲချလာခဲ့…”

နောက်ကွယ်တွင်မူ။

ကျောက်ကောင်းသည် ဖန်စက်ရုံ၏ အမှိုက်ပုံမှ ယခုလေးတင် ကောက်ယူလာသော အရောင်စုံ ဖန်ဂေါ်လီတောင်းများကို ဗန်းများပေါ်တွင် စီစဉ်ရန် လူငယ်မိန်းမစိုး အနည်းငယ်ကို ညွှန်ကြားနေသည်။

“မြန်မြန်လုပ်ကြ... ပူဖောင်းပါတဲ့အရာတွေကို ရွေးထုတ်ထား... အမတ်ကြီးလျူက ပူဖောင်းပါတဲ့အရာတွေကို အသက်ရှူနေတဲ့ နဂါးပုလဲတွေလို့ ခေါ်ပြီး ဈေးနှစ်ဆနဲ့ ရောင်းရမယ်လို့ ပြောထားတယ်... သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ဖို့ မမေ့နဲ့ လက်ဗွေရာတွေ မကျန်စေနဲ့…”

ပြခန်းစင်တာ၏ ဒုတိယမြောက် ဧရိယာက ရုတ်တရက် ပုံစံပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းကို ပန်းရောင် ပိတ်ပါးကန့်လန့်ကာများဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားပြီး လေထုထဲတွင် သစ်ခွနှင့် ကတိုးတို့၏ မသဲကွဲသော ရနံ့များ ပြည့်နှံ့နေ၏။

ဗယ်လီရီးယပ်စ် ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်လာလေသည်။ သူသည် စင်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အလွန်ပါးလွှာပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် ပိုးသားအဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အဝတ်အစားများထက်စာလျှင် ၎င်းတို့သည် ရမ္မက်ဆန်သော အတွင်းခံများအဖြစ် ပုံဖော်ရန် အစအနများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် အထည်စများနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤအရာများသည် ဒီဇိုင်းတစ်ခု လုံးဝမဟုတ်ဘဲ မဟာချင် အမှတ်(၁) အထည်အလိပ်စက်ရုံ

မှ ထုတ်လုပ်ထားသော ဆန်ခါစများသာ ဖြစ်သည်။ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်၏ လည်ပတ်နှုန်းမှာ မြန်လွန်းပြီး အလျားလိုက်နှင့် ဒေါင်လိုက် ထိန်းချုပ်မှု ကျရှုံးသွားသောကြောင့် အလွန်ကျဲသော အထည်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မူလက ငါးဖမ်းပိုက်များအဖြစ် သို့မဟုတ် ပဲနို့စစ်ထုတ်ရန်အတွက် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လျူပန်၏ ပါးစပ်ထဲတွင်မူ ဤအရာသည် မဟာချင် တော်ဝင်မိသားစုအတွက် အထူးထောက်ပံ့ပစ္စည်းဖြစ်သော တိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစ ဖြစ်လာလေသည်။

“သံတမန်ကြီး စမ်းကြည့်ပါဦး…”

လျူပန်က တိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစ တစ်စကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်လိုက်ရာ အထည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားလေသည်။

“ဒါကို ဘာမှမရှိသလောက် ပေါ့ပါးတယ်လို့ ခေါ်တယ်... ဒါကို ဝတ်ဆင်ထားတာက တိမ်တိုက်တွေနဲ့ ရစ်ပတ်ထားသလိုမျိုးပဲ…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိတွေ့လိုက်ရာ ထိုပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့သော ခံစားမှုက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ယင်သွားစေ၏။

“ဒါ... ဒါကို ဝတ်လို့ရလို့လား... အကုန်လုံးက ပွင့်လင်းမြင်သာနေတာပဲ…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။

“အာ အဲ့ဒါက အချစ်ရေးကို နားမလည်တာပဲ…”

လျူပန်က မင်းက အရမ်း ယဉ်ကျေးမှုမရှိတာပဲ ဟူသော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“စဉ်းစားကြည့်လေ... အိမ်က ခင်ဗျားရဲ့ ကတော်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဖက်ထုပ်တစ်ခုလိုမျိုး လေးလံတဲ့ ပိတ်စတွေနဲ့ ရစ်ပတ်ထားရတာ ပျင်းစရာမကောင်းဘူးလား... အကယ်၍ သူမသာ ဒီတိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစကို ပြောင်းဝတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... မြင်ရတစ်လှည့် မမြင်ရတစ်လှည့်နဲ့ မှုန်ဝါးဝါးလေး... ဘယ်လောက်တောင်... ဟီးဟီး…”

လျူပန်က အမျိုးသားတိုင်း နားလည်နိုင်သော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရောမမှ မင်းသမီးများသည် ပွင့်လင်းသော စိတ်ထားရှိကြသော်လည်း အထည်များမှာမူ အလွန်ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤအရာကို ပြန်ယူသွားလျှင်…

“ဒါက မဟာချင် နန်းတွင်းဆောင်က ကိုယ်လုပ်တော်တွေရဲ့ ပုံစံနဲ့ အတူတူပဲ…”

မားကပ်စ်က ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်၏။

“မဟာချင်မှာ အချစ်ဆုံး ကိုယ်လုပ်တော်တွေပဲ ဒါကို ဝတ်ဆင်ခွင့်ရှိတယ်... ဒါက မြင့်မြတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ကိုယ်စားပြုတယ်…”

“ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှု…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က သူ့ဟာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရောမသို့ ပြန်သွားကာ ဆီးနိတ်လွှတ်တော်ရှိ ဩဇာအာဏာအရှိဆုံး ကြင်ယာတော်များထံသို့ ဤအရာကို ပေးအပ်နေပြီး ရောမ၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများ၏ မိတ်ဆွေ အဖြစ် ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားမည့် မြင်ကွင်းကို ကြိုမြင်နေလေပြီ။

“ငါ ယူမယ်…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ခမ်းနားစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ဒီ... ဒီတိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစတွေကို မင်းတို့ဆီမှာ ရှိသမျှ အကုန်ယူမယ်…”

“အများကြီး မရှိပါဘူး... အထည် ငါးထောင်လောက်ပါပဲ…”

လျူပန်က ပေသီးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီပိတ်စရဲ့ လက်မှုပညာက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်... ရက်ကန်းသမလေးတစ်ယောက်က လရောင်အောက်မှာ ခုနစ်ရက်ခုနစ်လီ လေးဆယ့်ကိုးရက်ကြာအောင် ရက်ကန်းရက်မှသာ တစ်အုပ်ထွက်တာ... သံတမန်ကြီးက နဂါးပုလဲတွေကို ဝယ်မှာဆိုတော့ အထူးဈေးအနေနဲ့ တိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစ တစ်ထည်ကို ရွှေတစ်အောင်စနဲ့ ပေးလိုက်မယ်…”

“အဲ့လောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဈေးကြီးတယ် ဟုတ်လား…”

လျူပန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထိုချို့ယွင်းနေသော ပိုးထည်စကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်သည်။

“မားကပ်စ် ဒါကိုကောက်ပြီး မီးရှို့လိုက်... ရောမလူမျိုးတွေက အရည်အသွေးကို မြင်ရင်တောင် မသိကြမှတော့ ငါတို့ မရောင်းတော့ဘူး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခြေထောက်ကို သုတ်ဖို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်တော့…”

“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့... ငါ ဝယ်ပါ့မယ်... ငါ ဝယ်မယ်လေ ဟုတ်ပြီလား…*

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ အသည်းကွဲသွားလေသည်။ ၎င်းက ခြေသုတ်ဝတ်တစ်ခုမဟုတ်ပေ ၎င်းက တိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစလေ။

အကယ်၍ ပထမပစ္စည်းနှစ်ခုက အလှအပဆိုင်ရာ အာရုံခံစားမှုအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်ဆိုလျှင် တတိယမြောက် ပြခန်းဧရိယာရှိ ပစ္စည်းများကမူ ဗယ်လီရီးယပ်စ်အား ရဲခေါ်ရန်ပင် နီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုကို စုပုံထားသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ အမှိုက်များပင် ဖြစ်၏။ လိမ်ကောက်နေသော မြေအိုးများ၊ အမည်းနှင့် အဖြူ ရောယှက်နေသော ကြွေပန်းကန်ပြားများနှင့် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းများပါရှိသည့် ပန်းအိုးအနည်းငယ်ပင် ရှိလေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မဟာချင် ကြွေထည်စက်ရုံမှ ချို့ယွင်းနေသော ထုတ်ကုန်များဖြစ်ပြီး မီးဖိုအသွင်ပြောင်းခြင်း၏ ကျရှုံးထားသော ရလဒ်များဖြစ်သည်။

“အမတ်ကြီးလျူ ဒါက ဘာလဲ…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် အလွန်အမင်း ကောက်ကွေးနေသော နှုတ်သီးခေါင်းပါသည့် အိုးတစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒါက မြည်းအကန်ခံထားရတာလား…”

“ရှူး…”

လျူပန်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြူရော်သွားပြီး ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ... စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ... သံတမန်ကြီးက အနုပညာကို စော်ကားနေတာပဲ…”

“အနုပညာ ဟုတ်လား…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ တွေဝေသွား၏။

“ဒါကို ဝါဘီ-ဆာဘီလို့ ခေါ်တယ်…”

လျူပန်သည် ထိုအသုံးအနှုန်းက အနာဂတ်တွင် ဂျပန်လူမျိုးများ ပိုင်ဆိုင်မည်ကို မသိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းကို အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

“ဒါကို မစုံလင်မှုရဲ့ အလှတရားလို့ ခေါ်တယ်..ဒါက သဘာဝတရားကို လိုက်နာတဲ့ တာအိုပဲ…”

လျူပန်သည် လည်ပင်းကောက်နေသော အိုးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သူ၏ ပထမဆုံးအချစ်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ချစ်ခင်ယုယမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဒီအကွေးအကောက်ကို ကြည့်လိုက်ပါ... ဒါကက အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး အလွန်လွတ်လပ်တယ်... ဒါက အပူချိန်မြင့်မားတဲ့အောက်မှာ မီးနဲ့ မြေကြီးတို့ရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ကခုန်မှုပဲ... ဒါက လူသားတွေရဲ့ လက်နဲ့ ပုံတူကူးလို့မရနိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုပဲ... သာမန်ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကြွေထည်တွေကို လက်မှုပညာရှင်တွေက ပြုလုပ်ကြတာ... ဒါပေမယ့် ဒီအရာကတော့... ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးထားတာပဲ…”

“ပြီးတော့ ဒီအမည်းစက်ကို ကြည့်လိုက်…”

လျူပန်က ကျွမ်းလောင်နေသော ကြွေရည်သုတ်ထားသည့် နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“စကြဝဠာထဲက တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနဲ့ မတူဘူးလား... ညနက်သန်းခေါင်ယံက အထီးကျန်ဆန်မှုမျိုးနဲ့ မတူဘူးလား... ဒီအရာက အိုးတစ်လုံးတည်း မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဒဿနိကဗေဒတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘဝရဲ့ မမြဲခြင်းကို နားလည်သဘောပေါက်မှုတစ်ခုပဲ…”

မားကပ်စ်က ဘေးမှနေ၍ မျက်ရည်ဝဲကာ ရူးသွပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်... ဒီအိုးကို ကြည့်ရင်းနဲ့ ကိုလော့စီယမ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝကို သတိရမိတယ်... ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့ ခံစားမှုက အရမ်းကို ခေတ်မီဆန်းပြားလွန်းတယ်…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ ဤစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားလုံးများကြောင့် ခေါင်းမူးသွားလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤအရာကို ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ပြောလိုက်လျှင် ၎င်းသည် သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုမရှိခြင်း၊ အသိပညာ နက်ရှိုင်းမှုမရှိခြင်းနှင့် ဒဿနိကဗေဒကို နားမလည်ခြင်းတို့ကို ဝန်ခံခြင်းနှင့် တူညီသွားမည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

“အော်... အဲ့ဒီလိုကိုး…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် နားလည်သွားဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

“တကယ်တော့ သေချာကြည့်လိုက်ရင် ဒီအိုးက... စရိုက်လက္ခဏာများစွာနဲ့ ကောက်ကွေးနေတာပဲ... အဲ့ဒီလို ညီညာတဲ့ အလှတရားက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... ကောက်ကွေးနေခြင်းကသာ... စစ်မှန်တဲ့ ကျက်သရေပဲ…”

“အတိအကျပဲ…”

လျူပန်က သူ့ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်၏။

“ခုလိုမျိုး တုနှိုင်းမဲ့ပစ္စည်းအတွက် မဟာချင်က စာပေပညာရှင်တွေနဲ့ ပညာတတ်တွေက အသေအလဲ လုယက်ကြလိမ့်မယ်... ပုံမှန်အားဖြင့် ငါတို့က သူတို့ကို ရောင်းချဖို့ လုံးဝ ထုတ်မပြဘူး... ကိုယ်ပိုင်ခံစားမှုအတွက် စာကြည့်ခန်းတွေထဲမှာပဲ ဖုံးကွယ်ထားကြတာ... ဒီနေ့တော့ လက်မှုပညာကို နားလည်တဲ့ အမတ်မင်းလို အနုပညာခံစားတတ်သူ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့သာ ငါက လက်လွှတ်လိုက်တာ…”

“အနုပညာခံစားတတ်သူ ဟုတ်လား... ငါက အနုပညာခံစားတတ်သူပဲ…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ အနုပညာဆိုင်ရာ တတ်မြောက်မှုက ချက်ချင်းပင် အဆင့်ငါးဆင့်အထိ ခုန်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ဒီကောက်နေတဲ့ အိုးကို ငါ ယူမယ်... ပြီးတော့ ဟိုအက်ကွဲနေတဲ့ ပန်းကန်ပြားကိုလည်း ငါ ယူမယ်... ငါ သူတို့ကို ပြန်ယူသွားပြီး အဲ့ဒီအသိပညာနည်းပါးသူတွေကို သင်ခန်းစာပေးဖို့အတွက် ဆီးနိတ်လွှတ်တော်ရဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ပြသထားမယ်…”

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းကြမ်းခင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဤကြွေထည် အပိုင်းအစ အမှိုက်ပုံကြီးကို ဗယ်လီရီးယပ်စ်က လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာသုံးလုံးဖြင့် လဲလှယ်ယူသွားလေသည်။

ကျိုးပဲ့နေသော အိုးကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီထားရင်း ထွက်ခွာသွားသော ဗယ်လီရီးယပ်စ်၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ လျူပန်မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အနုပညာဆိုတာ ငွေကြေးခဝါချဖို့အတွက် အသုံးပြုတာပဲ... အိုး မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ဖို့အတွက်ပါ…”

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်နန်းတော်တွင်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ထူထဲသော စာရင်းအင်းစာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကို ဖြန့်ထားသည်။

ထိုစာရင်းအင်းစာအုပ်တွင် ဤကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ၏ တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများကို စာရင်းပြုစုထား၏။

ဝင်ငွေ - ရွှေရှစ်သောင်း၊ ငွေတုံး နှစ်သိန်းနှင့် အမျိုးအစားစုံလင်သော လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာငါးလုံး။

လုပ်သားအင်အား - အလုပ်သမား တင်သွင်းမှု စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုပြီးစီး၊ ရောမနှင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် လက်အောက်ခံ နိုင်ငံများက ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ကျေးကျွန် ငါးသောင်း (အဓိကအားဖြင့် မီးရထားလမ်းဖောက်လုပ်ရန်နှင့် သတ္တုတူးဖော်ရန်အတွက်) ကို ထောက်ပံ့ပေးမည်။

ပို့ကုန် - ဖန်ဂေါ်လီတစ်သောင်း၊ ချို့ယွင်းနေသော ပိုးထည် ငါးထောင်၊ စွန့်ပစ်ကြွေထည် အပိုင်းအစ လှည်းသုံးရာနှင့် သက်တမ်းလွန် စည်သွပ်အသား အမြောက်အမြား။

“ကျန့်ကော် ဒါက…”

ချင်ရှီဟွမ်သည် စာရင်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“ငါတို့က လိမ်လည်မှု ကျူးလွန်နေသလိုမျိုး ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ…”

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဒါကို လိမ်လည်မှုလို့ မခေါ်ပါဘူး... ဒါကို ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်နိုင်စွမ်းလို့ ခေါ်ပါတယ်…”

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ကြီးမားလှသော ကမ္ဘာ့မြေပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရောမ၏ တည်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး ကြည့်ရှုတော်မူပါ... ရောမလူမျိုးတွေဆီမှာ ရွှေနဲ့ လူဦးရေ ရှိပေမယ့် သူတို့ဆီမှာ အဆင့်မြင့် စက်မှုထုတ်ကုန်တွေ မရှိဘူး... ကျွန်တော်မျိုးတို့က သူတို့ကို ရောင်းတဲ့အရာတွေက ကုန်ကျစရိတ် နည်းပါးပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဲ့တာတွေကက ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေပဲ... အဲ့တာက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ မြေကြီးက တောက်ပနေတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ရွှေတစ်တုံးကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ မြေကြီးတစ်ဆုပ်နဲ့ လဲလှယ်လိုက်သလိုမျိုးပါပဲ…”

“ဒါ့အပြင်…”

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ အကြည့်များက စူးရှလာလေသည်။

“ဒီကုန်သွယ်မှုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သတ်ကွက်က ကျွန်တော်မျိုးတို့ ငွေဘယ်လောက်ရှာနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ မဟုတ်ဘဲ ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ ဖျက်ဆီးမှုပါပဲ…”

“ရှင်းပြစမ်းပါ…”

“ပထမအချက်က ဇိမ်ခံပစ္စည်း စွဲလမ်းမှုပါပဲ... ရောမမင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေက ပိုးထည်တွေဝတ်ဖို့၊ နဂါးပုလဲတွေနဲ့ ကစားဖို့နဲ့ ကြွေထည်တွေ အသုံးပြုဖို့ အသားကျသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ဖြုန်းတီးလာပြီး သူတို့ရဲ့ စစ်ရေးစိတ်ဓာတ်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်... သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေက မဟာချင်ထဲကို အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာပြီး ဒီသုံးစွဲမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် သူတို့က အောက်ခြေလူတန်းစားတွေအပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ်မှုကို တိုးမြှင့်ရလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီကနေတစ်ဆင့် ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်…”

“ဒုတိယအချက်က ငွေကြေးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုပါ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ လျူပန်က ရောမငွေဒင်္ဂါးတွေကို လက်မခံဖို့နဲ့ ရွှေ ဒါမှမဟုတ် ကျေးကျွန်တွေကိုသာ လက်ခံဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်... ဒါက ရောမအတွင်းမှာ ရွှေတွေ ကုန်ခမ်းသွားစေပြီး သူတို့ရဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတွေကို တန်ဖိုးကျဆင်းစေကာ ပြင်းထန်တဲ့ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူတို့လက်ထဲက ငွေတွေက စက္ကူအလွတ်တွေ ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ မဟာချင်က ထုတ်ဝေတဲ့ ချင်ယွမ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ခုတည်းသော ခိုင်မာတဲ့ ငွေကြေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…”

“တတိယအချက်က စက်မှုလုပ်ငန်း ခေါင်းပါးသွားခြင်းပါပဲ... သူတို့က သူတို့ရဲ့ လုပ်သားအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောင်းချလိုက်ပြီဆိုတော့ ဘယ်သူက လယ်ယာစိုက်ပျိုးမှာလဲ... ဘယ်သူက စစ်တပ်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှာလဲ... ရောမရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး အရင်းအမြစ်တွေကို ရောင်းချဖို့နဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူဖို့လောက်သာသိတဲ့ အခွံချည်းသက်သက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…”

ချင်ရှီဟွမ်သည် နားထောင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောခဲ့ပေ။

သူသည် ဖန်ဂေါ်လီတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် လှိမ့်နေ၏။ ဤသေးငယ်သော ပုတီးစေ့လေးသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်းတစ်သောင်းနှင့် စစ်သည်တစ်ထောင်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထင်မှတ်လာရလေသည်။

“သွေးမထွက်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း... ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက အပြုံးနဲ့တောင် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ပေးနေသေးတယ်…”

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ဟာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

သူက လျူပန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“လျူပန် မင်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့တယ်... ငါကိုယ်တော်က မင်းကို ကွမ်နေးမြို့စားကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး မဟာချင်ရဲ့ နံပါတ်တစ်လူလိမ်ကြီး... အိုး မဟုတ်ဘူး... မဟာချင်ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေး စစ်နတ်ဘုရားလို့ ရေးထားတဲ့ ရွှေပြားတစ်ပြားကို ချီးမြှင့်မယ်...

လျူပန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး စစ်နတ်ဘုရားဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်ပါ... အဲ့ဒီတိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစ အသုတ်အတွက် နောက်ဆုံးပေးချေရမယ့် ငွေကို ကျွန်တော်မျိုးအတွက် ရှင်းပေးလို့ ရမလား... အထည်အလိပ်စက်ရုံက ဖိအားပေးနေလို့ပါ…”

“ခွင့်ပြုတယ်…”

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

*ဒါ့အပြင် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်... ယခုမှစ၍ ချို့ယွင်းနေတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုကိုမှ လွှင့်မပစ်ရဘူး... အဲ့အမှိုက်တွေအတွက် ပုံပြင်တွေဖန်တီးဖို့ တာဝန်ယူရတဲ့ မဟာချင်အနုပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဌာနတစ်ခုကို တည်ထောင်လိုက်... ရောမတွေ ဝယ်လို့ ပြီးသွားရင် ပါသီယာတွေ၊ မောရိယန်တွေ ရှိသေးတယ်... ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးက မဟာချင်ရဲ့ အနုပညာအတွက် ပေးဆပ်တာကို ငါကိုယ်တော် လိုချင်တယ်…”

ဗယ်လီရီးယပ်စ်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ လည်ပင်းကောက်နေသော မြေအိုးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် ပင်လယ်လေက ဖြည်းညင်းစွာ တိုက်ခတ်နေ၏။

သူသည် နောက်ဆုတ်သွားသော အရှေ့ဘက် ကမ်းရိုးတန်းကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဒီမစ်ရှင်က လုံးဝ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ…”

သူ၏ ဒိုင်ယာရီထဲတွင် ရေးသားလိုက်၏။

“ငါ့ရဲ့ မစ်ရှင်ကို ငါ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ... တန်ခိုးကြီးတဲ့ ဆီးရီးစ်တွေနဲ့ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက မရေတွက်နိုင်တဲ့ ရှားပါးရတနာတွေကိုလည်း ငါ ပြန်သယ်လာနိုင်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီမိုက်မဲတဲ့ ချင်လူမျိုးတွေက စားဖို့ပဲသိတဲ့ ကျေးကျွန်တချို့နဲ့ လေးလံတဲ့ ရွှေတချို့အတွက် နတ်နဂါးရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ အတွင်းခံတွေကို ငါ့ဆီကို တကယ်ပဲ လဲလှယ်ပေးခဲ့တယ်…

“ငါ ရောမကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အခမ်းနားဆုံး စားပွဲသဘင်ကြီးကို ကျင်းပမယ်... ငါ တိမ်တိုက်ပိတ်ပါးစကို ဝတ်ဆင်ပြီး (နည်းနည်းတော့ ပွင့်လင်းမြင်သာပေမယ့်) နဂါးပုလဲတွေကို ကိုင်ထားကာ အရှေ့တိုင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို လူတိုင်းကို ပြသမယ်... ငါ ဗယ်လီရီးယပ်စ်က ရောမတစ်ခွင်လုံးမှာ အနုပညာကို အနားလည်ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမယ်…”

သူသည် စာရေးပြီးနောက် ဖန်ဂေါ်လီတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ နေရောင်ဆီသို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

နေရောင်ခြည်သည် ဖန်သားကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းကို ယိုင်ဆင်းစေပြီး ဤရောမဆီးနိတ်အမတ်၏ မျက်လုံးများကို ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် ဖြစ်စေကာ စားသုံးသူဝါဒ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မည့် ကမ္ဘာဟောင်းကြီးကို လင်းလက်သွားစေ၏။

ပြီးတော့ ပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော အောက်ခြေတွင် ငါးအုပ်တစ်အုပ်သည် ပြုတ်ကျနေသော ဖန်စက်လုံး အနည်းငယ်ကို ဝိုင်းပတ်ကူးခတ်နေကြပြီး လူသားတို့၏ မိုက်မဲမှုကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။