အခန်း ၈၆

အခန်း (၈၆) မီးခိုးငွေ့ကင်းစင်သော စစ်မြေပြင်၊ ငါ၏ ငွေလဲလှယ်နှုန်းကို မည်သူ ရွှေ့လိုက်သနည်း

ရှန်းယန်မြို့၏ မြောက်ဘက်၊ ဝေမြစ်ကမ်းနံဘေးတွင် သာမန်မီးခိုးရောင် ကျောက်သားအဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ရှိလေသည်။

ဤနေရာတွင် မည်သည့်ဆိုင်းဘုတ်မျှ ချိတ်ဆွဲထားခြင်းမရှိသလို အဝင်ဝ၌ ကျောက်ခြင်္သေ့များလည်း မရှိပေ။ အနက်ရောင် သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ပိုင်းမှ ကျည်ထည့်ရသော ရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တော်ဝင်အစောင့်တပ်သား နှစ်တန်းသာလျှင် ရုပ်တုများကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်၍ စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

ရှန်းယန်မှ သာမန်ပြည်သူများအတွက် ဤနေရာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရထားလုံးများက လေးလံသော သေတ္တာကြီးများကို အဝင်အထွက် သယ်ဆောင်နေကြသောကြောင့် အချို့က ၎င်းအား သိမ်းပိုက်ခံ ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ အဓိကရာဇဝတ်ကောင်များအတွက် လုံခြုံရေးအဆင့်မြင့် အကျဉ်းထောင်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့ကမူ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား ပေသီးခေါက်သံ 'ဒေါက်... ဒေါက်...' ဟူသော အသံများကို အတွင်းဘက်မှ တစ်ခါတစ်ရံ ကြားရတတ်သောကြောင့် ၎င်းကို မသေဆေးဖော်စပ်ရန် နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး၏ လျှို့ဝှက်အဂ္ဂိရတ်ခန်းမဟု ဆိုကြလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ဤသည်ကား မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ လုံခြုံရေးအဆင့်မှာ လက်နက်တိုက် သို့မဟုတ် ယမ်းမှုန့်ဗျူရိုထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားနေလေသည်။

ဤသည်ကား မဟာချင်တော်ဝင်ဗဟိုဘဏ်နှင့် ဘဏ္ဍာရေး မဟာဗျူဟာ ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်ပင် ဖြစ်၏။

လေးလံသော သံတံခါးကြီးများကို ဖြတ်သန်းကာ လျှို့ဝှက်အစောင့်အကြပ်များ ချထားသော စင်္ကြံသုံးခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဧရာမခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ခန်းမ၏ ခုံးမိုးမျက်နှာကြက်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး ၎င်းမှ တောက်ပသော ရေနံဆီဓာတ်ငွေ့မီးအိမ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချိတ်ဆွဲထားရာ အခန်းတွင်းကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေစေသည်။

ဤနေရာတွင် အဂ္ဂိရတ်ဖိုများ သို့မဟုတ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာများမရှိပေ။ ခန်းမ၏ ဗဟိုချက်တွင် သုံးထပ်တိုက်ခန့် မြင့်မားပြီး နံရံတစ်ခုလုံး နေရာယူထားသော ဧရာမ ကျောက်သင်ပုန်းကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ငြမ်းများဆင်ထားပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော စာရေးတစ်ဒါဇင်ခန့်က မြေဖြူခဲများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျောက်များကဲ့သို့ ငြမ်းများပေါ်တွင် အတက်အဆင်း လုပ်နေကြပြီး အောက်ဘက်မှ ညွှန်ကြားချက်များအရ သင်ပုန်းပေါ်ရှိ ဂဏန်းများကို လျင်မြန်စွာ မွမ်းမံပြင်ဆင်နေကြ၏။

ခန်းမ၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စားပွဲငါးရာကို သေသပ်စွာ တန်းစီထားသည်။ စားပွဲတစ်ခုစီ၏ နောက်တွင် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော စာရင်းကိုင်တစ်ဦးစီ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူတို့၏ လက်ချောင်းများမှာ ပြင်းထန်သော လက်ချောင်းလေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ဒေါက်..."

တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုနေသော ပေသီးငါးရာ၏ အသံများက ရင်ခုန်သံမြန်စေသော အသံလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်သံတည်းထွက်ပေါ်နေပြီး အေးစက်စက်နိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော ဧရာမသားရဲကြီး၏ အသက်ရှူသံကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော စည်းချက်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

ခန်းမ၏ တည့်တည့်အထက်တွင် ဆိုင်းထားသော ဖန်သေတ္တာတစ်ခု (လက်ရှိ မဟာချင်၏ အကြီးမားဆုံးသော တစ်ခုတည်းသော ဖန်အဆောက်အအုံ) ရှိလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဤ လူသားကွန်ပျူတာကို ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ငုံ့ကြည့်နေ၏။ သူ၏ဘေးတွင် နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး ဝမ်ကျန့်ကော်နှင့် တွေဝေနေသော စစ်သူကြီး ဟန်ရှင်းတို့ ရပ်နေကြသည်။

"ဟန်ရှင်း... အောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်စမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပေသီးများကို အသည်းအသန် ခေါက်နေကြသော စာရင်းကိုင် ငါးရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဟန်ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သံမဏိလက်နက်များချင်း ရိုက်ခတ်သံနှင့် မြင်းများ၏ ခွာသံများကို ယဉ်ပါးနေသော စစ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို အနည်းငယ် အထင်သေးမိလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်အရတော့ သူတို့က စာရင်းရှင်းနေတဲ့ စာရင်းကိုင်တစ်စုမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်... လူအများကြီး ရှိပေမယ့်လည်း... လူသတ်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တော့ မရှိသလိုပဲ..."

"လူသတ်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိဘူး ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့်ကော်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ကျန့်ကော်...ပေသီးတွေကို တစ်ချက်ခေါက်လိုက်ရုံနဲ့ လူဘယ်နှယောက် သေနိုင်တယ်ဆိုတာကို စစ်သူကြီးကို ပြောပြလိုက်စမ်း..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် နှာတံပေါ်ရှိ ရွှေကွပ်မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး (သူ၏ ဘဏ္ဍာရေးသမားပုံစံနှင့် လိုက်ဖက်စေရန် ယနေ့အတွက် အထူးရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်) သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဧရာမ ကျောက်သင်ပုန်းကြီးဆီသို့ ညွှန်တံဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီး... ဟိုကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ ရေးထားတာက အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာရှိတဲ့ နိုင်ငံပေါင်း သုံးဆယ့်ခြောက်နိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိ အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ငွေလဲလှယ်နှုန်းတွေပဲ ဖြစ်တယ်... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူတို့ရဲ့ သံတိုသံစ ဘယ်လောက်က ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါး ဘယ်လောက်နဲ့ လဲလှယ်နိုင်သလဲဆိုတာပါပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် အနီရောင်ဂဏန်းတစ်ကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့စာကြောင်းကို ကြည့်လိုက်... ရှူးလဲ့တိုင်းပြည် ကြေးဒင်္ဂါး... လက်ရှိ ငွေလဲလှယ်နှုန်းက ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို ရှူးလဲ့ငွေ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်နဲ့ ညီမျှတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ..."

ဟန်ရှင်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါက ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ရောင်းဖို့ စျေးနှုန်းသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"စစ်သူကြီး... စစ်ပွဲရဲ့ အနှစ်သာရဆိုတာ အရင်းအမြစ်တွေကို လုယက်တာပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဓားတွေ၊ လှံတွေကို သုံးပြီး လုယက်တာက ရှေးကျတဲ့ နည်းလမ်းပဲ... အဲဒါက အသက်တွေ ဆုံးရှုံးရတယ်... ပင်စင်လစာတွေ ပေးရတယ်... ပြီးတော့ ရက်စက်တဲ့ အာဏာရှင်လို့လည်း အမည်တပ်ခံရတယ်... ဒါပေမယ့် ငါတို့ကတော့..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဖန်သားကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်၏။

"ငါတို့က ဒီစာရင်းကိုင်တွေ သူတို့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်ရှားပြီး ဒီဂဏန်းကို နည်းနည်းလေး ပြောင်းလဲလိုက်ဖို့ပဲ လိုတယ်... ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို ဘောင်းဘီတောင် မဝယ်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်လို့ရသလို ရှူးလဲ့က ပြည်သူတွေကိုလည်း သူတို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း စိုက်ပျိုးထားတဲ့ စပါးတွေကို ငါတို့ရဲ့ စပါးကျီတွေထဲကို နာခံမှုရှိရှိ လာပို့အောင် လုပ်လို့ရတယ်... အဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ငါတို့ကို အရမ်းကျေးဇူးတင်နေကြဦးမှာပဲ..."

ဟန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က လေဟာပြင်ထဲသို့ ခေါ်လိုက်လေသည်။

[အမိန့်ရှိပါ...]

ရင်းနှီးနေသော အပြာရောင်အလင်းမျက်နှာပြင်သည် သူတို့သုံးဦး၏ ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ရိုလာကိုစတာကဲ့သို့ အတက်အကျရှိနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် မျဉ်းကြောင်းပုံစံဇယားတစ်ခုကို ပြသနေ၏။

[ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်အတွက် စီးပွားရေးအချက်အလက် မော်ဒယ်ကို တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ...]

[လက်ရှိ အခြေအနေ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်- ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ ဘုရင်သည် ပျော်ရွှင်မှုကို မက်မောသူ ဖြစ်ပါသည်... ပြီးခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း သူသည် မဟာချင်၏ ဖန်ထည်များ၊ ပိုးထည်များနှင့် အရက်ပြင်း အမြောက်အမြားကို တင်သွင်းခဲ့ပါသည်... ဤကုန်ပစ္စည်းများအတွက် ငွေပေးချေရန် တိုင်းပြည်သည် အရည်အသွေးနိမ့် ကြေးဒင်္ဂါးများကို (ကြေးနီပါဝင်မှု ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားပါသည်) အသည်းအသန် သွန်းလုပ်နေခဲ့ပြီး ငွေကြေးအလွန်အကျွံ ထုတ်ဝေခြင်းကို အသုံးပြုကာ မဟာချင်၏ ထုတ်ကုန်များကို ဝယ်ယူရန် ကြိုးပမ်းနေပါသည်...]

[အန္တရာယ် အကဲဖြတ်ချက်- တိုင်းပြည်၏ ငွေကြေးယုံကြည်မှုမှာ ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ပြည်တွင်း ငွေကြေးဖောင်းပွမှုမှာ ၃၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ရှိနေပါသည်... ပြည်သူများ၏ လက်ထဲရှိ ငွေများမှာ အသုံးမဝင်သော စက္ကူစများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော်လည်း သူတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော မဟာချင် ဖန်ပုတီးစေ့များက တန်ဖိုးရှိနေဆဲဟု ယုံကြည်နေသောကြောင့် ထိုအချက်ကို သတိမပြုမိကြသေးပါ...]

[စစ်ဆင်ရေး ကွပ်ကဲမှု- ပိုက်ကွန်ကို ရုပ်သိမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ... "သိုးမွေးရိတ်ခြင်း" ဟု အမည်ပေးထားသော စစ်ဆင်ရေးကို စတင်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် အနီရောင်မျဉ်းကွေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းက လူသတ်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... သွေးမထွက်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ယနေ့ ငါကိုယ်တော် မင်းကို ပြသမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အနီရောင်တယ်လီဖုန်း (အတွင်းပိုင်း သီးသန့်လိုင်း) ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်သော အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

"အမိန့်ပေးလိုက်... မဟာချင် တော်ဝင်ဘဏ်က အခုအချိန်ကစပြီး ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ ကြေးဒင်္ဂါးတွေကို လက်ခံတာ ရပ်ဆိုင်းလိုက်မယ်... သိုလှောင်ထားတဲ့ ရှူးလဲ့ငွေကြေးအားလုံးကို ရောင်းထုတ်ပစ်လိုက်... ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်ကို တင်ပို့မယ့် ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးအတွက် ရွှေကိုပဲ လက်ခံမယ်... ဒါမှမဟုတ်... စပါးပေါ့..."

"စစ်ဆင်ရေးကို စတင်လိုက်..."

မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော အနောက်ဘက်ဒေသရှိ ရှူးလဲ့တိုင်းပြည် (ယခုခေတ် ကက်ရှ်ဂါ)အနီးတွင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်သော အိုအေစစ်မြို့တော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပိုးလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အရေးပါသော ဗဟိုချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်နန်းတော်မှာ ကျဆင်းယိုယွင်းနေသော ပွဲတော်တစ်ခုအတွင်း နစ်မြုပ်နေလေသည်။

ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ ဘုရင်အာပယ်သည် မဟာချင်ပိုးထည်များ ခင်းကျင်းထားသော ဆိုဖာနုနုလေးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပကာ အရောင်အသွေးစုံလင်သော ဖန်ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ဆော့ကစားနေ၏။ ထိုပုတီးစေ့သည် နေရောင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းတန်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ၎င်းကို သူက အမျိုးသားရတနာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားလေသည်။

"လှလိုက်တာ... တကယ့်ကို လှတာပဲ..."

အာပယ်က အံ့သြချီးကျူးလိုက်သည်။

"မဟာချင်က တကယ့်ကို နတ်ပြည်တစ်ပြည်ပဲ... သူတို့က ကျောက်ခဲတွေကိုတောင် ဒီလောက် ကြည်လင်နေတဲ့အထိ မီးဖုတ်နိုင်ကြတယ်..."

သူ၏ ခြေရင်းတွင် မဟာချင်မှ ဇိမ်ခံပစ္စည်းအပုံလိုက် ရှိနေသည်။ အချို့မှာ ပုံပန်းမကျသော ကြွေအိုးများ (လျူပန်က 'တစ်မူထူးခြားသော အနုပညာလက်ရာများ' ဟု စျေးကွက်တင်ထားသည်) ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ဓာတုချည်မျှင်များ (ရက်ကန်းသမလေး၏ ပိုးသား ဟု စျေးကွက်တင်ထားသည်) နှင့် ပြင်းထန်သော အရက်သေတ္တာများ ဖြစ်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ရွှေတွေ... ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ... မဟာချင် ကုန်သည်အဖွဲ့က မနေ့က တော်ဝင်အထွတ်အထိပ်ထုတ်ဖန်ပုတီးစေ့ နောက်တစ်သုတ်ကို ထပ်ယူလာပါတယ်... စျေးနှုန်းက ရွှေငါးထောင် တန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့... မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး..."

"မတတ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား..."

အာပယ်၏ မျက်လုံးများက ပြူးထွက်သွားသည်။

"အဲဒါဆိုရင် ငွေပိုရှာလေ... ငါတို့ဆီမှာ ကြေးနီမိုင်းတွေရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား... ကြေးနီထဲကို ခဲတွေ ထပ်ရောလိုက်... သံဖြူတွေ ထပ်ရောလိုက်... ကျောက်မှုန့်တွေတောင် ရောလိုက်ဦး... အဝိုင်းပုံစံ သွန်းလုပ်လို့ရနေသရွေ့ အဲဒါက ငွေပဲ..."

"ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီး..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။

"စျေးကွက်ထဲက ငွေတွေက သဲတွေလိုပဲ ပေါများနေပါပြီ... ပြည်သူတွေက နံပြားတစ်ချပ်သွားဝယ်ရင်တောင် ငွေတစ်အိတ်လုံး သယ်သွားနေရပါတယ်... ညည်းတွားသံတွေက နေရာတိုင်းမှာ ပြည့်နေပါပြီ..."

"ငတုံး..."

အာပယ်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါတို့လက်ထဲမှာ မဟာချင်ရဲ့ ရတနာတွေရှိနေသရွေ့ အဲဒါတွေက အခိုင်အမာ ငွေကြေးပဲ... နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလို့ အဲ့ရတနာတွေ တန်ဖိုးတက်လာတဲ့အခါ ငါတို့က အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါ့အပြင် မဟာချင်လူမျိုးတွေက ငါတို့ရဲ့ ငွေတွေကို အမြဲတမ်း လက်ခံနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ လက်ခံနေသရွေ့ ဒီငွေက ငွေပဲ..."

ထိုစဉ် အစောင့်တစ်ယောက်က တယိမ်းတယိုင်ဖြင့် ဝင်လာရာ သူ၏ သံခမောက်မှာ ပြေးလာရသဖြင့် စောင်းရွဲ့နေလေပြီ။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒုက္ခပါပဲ... ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ..."

"ဘာတွေလန့်နေတာလဲ... မဟာချင်တွေ တိုက်ခိုက်လာလို့လား..."

အာပယ်မှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ဖန်ပုတီးစေ့ပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... စစ်ပွဲမဟုတ်ပါဘူး..."

အစောင့်က မောဟိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မဟာချင် ကုန်သည်အဖွဲ့တွေပါ... သူတို့က... သူတို့က ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ငွေတွေကို လက်မခံတော့ဘူးဆိုပြီး ရုတ်တရက် ကြေညာချက်တွေ ကပ်လိုက်ပါတယ်..."

"ဘာ..."

အာပယ်က ရုတ်တရက်

မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ဘာအကြောင်းကြောင့် လက်မခံရတာလဲ... အဲဒါက ငွေလေ... အဲဒီပေါ်မှာ ငါ့မျက်နှာကို ရိုက်နှိပ်ထားတာ..."

"သူတို့က... သူတို့က အဲဒါကို သံတိုသံစလို့ ပြောပါတယ်..."

အစောင့်က ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့က မဟာချင်ရဲ့ အရက်ပြင်းတွေ၊ ဖန်ပုတီးစေ့တွေကို ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ရွှေကို အသုံးပြုရမယ်... ဒါမှမဟုတ် စပါး၊ နွား၊ သိုးတွေနဲ့ လဲလှယ်ရမယ်လို့ ပြောပါတယ်... ပြီးတော့... ပြီးတော့ ငွေလဲလှယ်နှုန်းလည်း ပြောင်းသွားပါပြီ..."

"ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းသွားတာလဲ..."

"မနေ့က တစ်ရာကို တစ်ပြားပါ... ဒီမနက်ကျတော့ ငါးရာကို တစ်ပြား ဖြစ်သွားပါတယ်... ခုလေးတင် ဈေးကို ဖြတ်လာတော့ တစ်ထောင်ကို တစ်ပြား ဖြစ်နေပါပြီ..."

အာပယ်သည် သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်လိုက်ရလေသည်။

ရှူးလဲ့မြို့တော်၏ ဈေးမှာ ယခုအခါ အရူးထောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။

မဟာချင် ကုန်သည်အဖွဲ့က ကပ်ထားသော ကြေညာချက်တစ်ခုတည်းကြောင့် မြို့ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"မဟာချင်က ရှူးလဲ့ငွေတွေကို လက်မခံတော့ဘူးဟေ့..."

ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ စီးပွားရေးအတွက် ဤသတင်းမှာ နျူကလီးယား ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုထက် မလျော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မဟာချင်၏ ကုန်ပစ္စည်းများသည် ဤနေရာတွင် တစ်ခုတည်းသော အခိုင်အမာ ငွေကြေးဖြစ်နေပြီး မဟာချင်၏ ယုံကြည်မှု ထောက်ခံချက်သည်သာ ရှူးလဲ့ငွေကြေးများ ဆက်လက် လည်ပတ်နိုင်ရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ ထိုကျောထောက်နောက်ခံပြုမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ငွေတွေ... ငါ့ငွေတွေ..."

သိုးသားသည်တစ်ဦးက သိုးတစ်ကောင် ရောင်းရ၍ ခုလေးတင် ရထားသော ကြေးဒင်္ဂါးအိတ်ကြီးကိုကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်က ဤငွေဖြင့် မဟာချင် ပဲငံပြာရည် နှစ်ပုလင်း ဝယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပဲငံပြာရည် ပုလင်းအဖုံးတစ်ခုပင် ဝယ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"လူယုတ်မာတွေ... သူတို့အကုန်လုံး လူလိမ်တွေပဲ..."

ဒေါသထွက်နေသော ပြည်သူများသည် ဘဏ်များဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီး သူတို့၏ ရှူးလဲ့ငွေကြေးများကို ရွှေ သို့မဟုတ် မဟာချင်၏ ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါးများဖြင့် လဲလှယ်ရန် ကြိုးပမ်းကြလေသည်။

သို့သော် ဘဏ်တံခါးများမှာ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားလေသည်။ မဟာချင်တော်ဝင်ဘဏ်ခွဲ၏ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို အဝင်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အေးစက်သော ကြေညာချက်တစ်ခု ရေးသားထား၏။

“နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ငွေလဲလှယ်ခြင်း ဝန်ဆောင်မှုများကို ယာယီရပ်ဆိုင်းထားပါသည်…”

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဈေး၏ အခြားထောင့်တစ်နေရာရှိ မဟာချင်၏ တရားဝင် စပါးကျီများတွင် လူတန်းရှည်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

"စပါးရောင်းမယ်... စပါးရောင်းမယ်..."

စပါးကျီစာရေးတစ်ဦးက စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကြေးမောင်းကို တီးနေ၏။

"မြန်မြန်လာကြ... လက်လွတ်မခံကြနဲ့... မဟာချင်ရဲ့ အထူးထုတ် ဂျုံမှုန့်တွေ ဒီနေ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေပြီ... ရွှေ၊ နွားနဲ့ သိုးရေခွံ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့ သိုလှောင်ထားတဲ့ စပါးတွေကိုပဲ လက်ခံမယ်... ရှူးလဲ့ငွေတွေလား... အဲ့ဟာတွေက ဖင်သုတ်ဖို့တောင် မာလွန်းတယ်... ငါတို့ မလိုချင်ဘူး..."

ဤအရာက လုံးဝကို ယုတ္တိမတန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကုန်ဈေးနှုန်းများက မိုးပျံနေလေသည်။ နံပြားတစ်ချပ်၏ ဈေးနှုန်းမှာ မနက်ပိုင်းတွင် ဒင်္ဂါးဆယ်ပြားရှိရာမှ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ငါးရာအထိ တက်သွားပြီး ညနေပိုင်းတွင် သုံးထောင်အထိ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သာမန်ပြည်သူများသည် လေးလံသော ကြေးဒင်္ဂါးများ အပြည့်ပါသည့် လက်တွန်းလှည်းများကို တွန်းလာကြသော်လည်း သူတို့ မိသားစုအတွက် ညစာတစ်နပ်ပင် ဝယ်၍ မရနိုင်ကြပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မဟာချင်၏ ကုန်ပစ္စည်းများသည် အသည်းအသန် ဂုတ်သွေးစုပ်နေကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရတနာများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ထိုရွှေထည်များနှင့် မိသားစုအမွေအနှစ်များကို ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေကြသော ပြည်သူများက မဟာချင် ကုန်သည်များထံသို့ အလွန်ချိုသာသော ဈေးနှုန်းများဖြင့် ရောင်းချကာ ဂျုံမှုန့်တစ်အိတ်ရရန်အတွက်သာ လဲလှယ်နေကြရသည်။

"ဒါ... ဒါက လုယက်တာပဲ... ဒါက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဓားပြတိုက်တာပဲ..."

ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးသည် မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လမ်းမများကိုကြည့်ရင်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။

သူသည် မဟာချင် ကုန်သည်တစ်ဦးက ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားထက် မပိုသော အရည်အသွေးနိမ့် ရေမွှေးတစ်ပုလင်းကို အသုံးပြုကာ မှူးမတ်ကတော်တစ်ဦး၏ လက်မှ ရွှေစင်လက်ကောက်တစ်ကွင်းနှင့် လဲလှယ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းတစ်ခု ရလိုက်သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေသေး၏။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် စီးပွားရေးလုပ်တာ ဖြစ်မှာလဲ..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ အရွတ်တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ခြင်ဆီတွေကို စုပ်ယူနေတာ အသိသာကြီးပဲ..."

သုံးရက်။

သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ စီးပွားရေးမှာ လုံးဝကို ပြိုကျသွားလေပြီ။

စစ်သားများသည် သူတို့ရရှိသော လစာဖြင့် အရက်ပင် ဝယ်မသောက်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားသဖြင့် စစ်တပ်က ပုန်ကန်ကြလေသည်။

လယ်သမားများသည် သူတို့ စိုက်ပျိုးထားသော စပါးများက အခွန်ပေးဆောင်ရန်ပင် မလုံလောက်သောကြောင့် (အခွန်များကို ငွေကြေးအဟောင်း၏ တန်ဖိုးဖြင့် တွက်ချက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်) လယ်လုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

မှူးမတ်များမှာ ဒေဝါလီခံရလေပြီ။ သူတို့၏ အိမ်များတွင် မဟာချင်၏ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ အပုံလိုက်ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါ ထိုပစ္စည်းများမှာ ဈေးနှုန်းသာရှိပြီး ဈေးကွက်မရှိတော့ဘဲ အစားအစာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်နန်းတော်မှာလည်း လုံးဝ ကမောက်ကမဖြစ်နေလေပြီ။

နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများသည် သူတို့သယ်နိုင်သမျှ ရွှေများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ အာပယ်သည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး ထိုဖန်ပုတီးစေ့ကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ကောင်းမွန်သော အစားအစာ တစ်နပ်ပင် မစားရသည်မှာ သုံးရက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မီးဖိုချောင်မှ စားဖိုမှူးများသည် အစစ်အမှန် လစာမရသောကြောင့် သပိတ်မှောက်နေကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူးများက မဟာချင် ခေါက်ဆွဲခြောက်များဖြင့် လစာပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

"မြို့ထဲက အဓိကရုဏ်းဖြစ်နေသူတွေက... နန်းတော်တံခါးတွေကို ဝင်တိုက်နေကြပါပြီ... သူတို့ပြောတာက... အရှင်မင်းကြီးက ငွေတုတွေ အများကြီး ရိုက်နှိပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို လိမ်လည်သွားတယ်တဲ့... သူတို့က... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ငှားချင်တယ်လို့ ပြောနေကြပါတယ်..."

အာပယ်သည် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖန်ပုတီးစေ့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားကာ ခွမ်းခနဲ ကွဲအက်သွားလေသည်။

သူ၏ တိုင်းပြည်ကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့ကို ကယ်ကြပါ... ဘယ်သူက ငါ့ကို ကယ်နိုင်မှာလဲ..."

အာပယ်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မဟာချင်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပါတယ်..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်မှာ တာဝန်ကျနေတဲ့ မဟာချင် စီးပွားရေးကိုယ်စားလှယ် သခင်လျူပန်ဆီကနေ ကျွန်တော်မျိုးဆီ ခုလေးတင် စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိထားပါတယ်..."

"စာထဲမှာ ဘာရေးထားလဲ... မြန်မြန်ဖတ်ပြစမ်း..."

"သခင်လျူက ပြောပါတယ်... နှစ်နိုင်ငံကြားက သံတမန်ဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားတဲ့အနေနဲ့ မဟာချင်က ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်တဲ့..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက ဖတ်ပြလိုက်သည်။

"မဟာချင်က ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေဖို့အတွက် ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါး သန်းငါးဆယ် အရေးပေါ် ချေးငွေထုတ်ပေးနိုင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးစပါး တန်တစ်သိန်းကို သင်္ဘောနဲ့ ပို့ပေးမယ်လို့ ဆိုပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ငါ လက်မှတ်ထိုးမယ်... ငါ ဘာမဆို လက်မှတ်ထိုးမယ်..."

အာပယ်မှာ ရေနစ်နေသူ ကောက်ရိုးမျှင် ဆွဲမိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါပေမယ့်..."

ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးက စကားကို ရပ်လိုက်၏။

"သခင်လျူမှာ သေးငယ်တဲ့... စည်းကမ်းချက် နည်းနည်း ရှိပါတယ်..."

"ဘာစည်းကမ်းချက်တွေလဲ..."

"ပထမအချက်... ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးကို ဖျက်သိမ်းရမယ်... ပြီးတော့ တိုင်းပြည်အနှံ့မှာ ချင်ပန်းလျန်ကို လည်ပတ်ခွင့်ပြုရမယ်... ငွေသွန်းလုပ်ခွင့် အားလုံးကို မဟာချင် တော်ဝင်ဘဏ်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးရမယ်..."

"ဒုတိယအချက်... ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ အကောက်ခွန်တွေနဲ့ ဆား၊ သံ အခွန်တွေကို ချေးငွေအတိုးပေးဆပ်ဖို့အတွက် မဟာချင်အခွန်ဗျူရိုက ကိုယ်စားကောက်ခံပေးမယ်..."

"တတိယအချက်... မဟာချင် ကုန်သည်အဖွဲ့တွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် မဟာချင်က ရှူးလဲ့မြို့တော်မှာ စစ်တပ်အင်အား သုံးထောင် တပ်စွဲထားမယ်... စစ်စရိတ်ကိုတော့ ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်က ကျခံရမယ်..."

၎င်းကို ကြားပြီးနောက် အာပယ်မှာ ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားလေသည်။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ချေးငွေဖြစ်မှာလဲ... ဒါက နိုင်ငံကို လက်အောက်ခံဖြစ်စေမယ့် စာချုပ်ဆိုတာ အသိသာကြီးပဲ…”

“ငွေသွန်းလုပ်ခွင့်ကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းက တိုင်းပြည်ရဲ့ အသက်သွေးကြောကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းနဲ့ ညီမျှတယ်... အခွန်တွေကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းက တိုင်းပြည်ရဲ့ အသားနဲ့ သွေးတွေကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းနဲ့ ညီမျှတယ်... တပ်စွဲခွင့်ကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းက တိုင်းပြည်ရဲ့ အရိုးတွေကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းနဲ့ ညီမျှတယ်…”

သူသာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်လျှင် ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်သည် အမည်ခံသာ ကျန်ရှိတော့မည်ဖြစ်ပြီး မဟာချင်၏ ကိုလိုနီနယ်မြေအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူသာ လက်မှတ်မထိုးလျှင် အပြင်ဘက်ရှိ အဓိကရုဏ်းဖြစ်နေသူများက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲကြမည် ဖြစ်၏။

နန်းတော်တံခါးပြင်ပတွင် အော်ဟစ်သံများနှင့် သတ်ဖြတ်သံများက ပိုမိုနီးကပ်လာလေသည်။

အာပယ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်ကြည် နှစ်ပေါက်က စီးကျလာလေသည်။

"ငါ့ကို စုတ်တံယူခဲ့..."

တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် သူသည် သူ့အား ထာဝရအပြစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်စေမည့် စာချုပ်ပေါ်သို့ တော်ဝင်တံဆိပ်တုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

ပြကွက် (၅) - ဟန်ရှင်း၏ အလင်းပွင့်ခြင်း

ရှန်းယန်၊ ဘဏ္ဍာရေး ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်...

"ဒေါင်..."

ပြတ်သားသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်ဂျီ၏ အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုသော အနီရောင် သတိပေးမီးမှာ ငြိမ်းသွားပြီး မဟာချင် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကိုယ်စားပြုသော အစိမ်းရောင်နယ်ပယ်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားလေသည်။

[တိုက်ပွဲ အစီရင်ခံစာ- 'သိုးမွေးရိတ်ခြင်း' စစ်ဆင်ရေး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ...]

[ရလဒ် စာရင်းအင်းများ-]

[၁။ သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ မရှိပါ... ချင်စစ်တပ်သည် မြှားတစ်စင်းမျှပင် မပစ်ခတ်ခဲ့ရပါ...]

[၂။ အမြတ်အစွန်း- ရွှေ သုံးသောင်းကျပ်သား၊ မြင်းကောင်း ငါးထောင်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော နွားနှင့် သိုးများ...]

[၃။ ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ ငွေသွန်းလုပ်ခွင့်၊ အခွန်ကောက်ခံခွင့်နှင့် စစ်တပ်တပ်စွဲခွင့်တို့ကို ရရှိခဲ့ပါသည်... တိုင်းပြည်သည် မဟာချင်၏ ခရိုင်တစ်ခုအဖြစ် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိရှိ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ...]

[၄။ ကုန်ကျစရိတ်- ဖန်ပုတီးစေ့ အပုံလိုက်၊ အရည်အသွေးနိမ့် ပိုးထည်များနှင့် ဂျုံမှုန့် အနည်းငယ် (ချေးငွေဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ဂဏန်းကစားပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်)...]

ခန်းမအတွင်းရှိ စာရင်းကိုင် ငါးရာသည် သူတို့၏ ပေသီးခေါက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်ခြင်းမရှိဘဲ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ကြလေသည်။

ထိုအသံမှာ စစ်မြေပြင်တွင် ဓားများကို ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည့် အသံကဲ့သို့ တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်နေ၏။

ဖန်ခန်းလေးအတွင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရလဒ်စာရင်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူ၏ လက်သည် ခါးရှိ ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ အားပြုထားသဖြင့် ဖြူဆော့နေ၏။

"စစ်သူကြီး... ဘယ်လိုလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းနေ၏။

"ဒီရလဒ်တွေက မင်းရဲ့ ကျင်းရှင်းတိုက်ပွဲနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ..."

ဟန်ရှင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဓားရိုးပေါ်မှ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလျော့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စစ်ရေးအင်အားအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ရိုသေလေးစားမှု၊ သို့မဟုတ် အကြောက်တရားဖြင့် အစားထိုးသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ဟန်ရှင်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေ၏။

"ကျွန်တော်မျိုးက အရင်တုန်းကတော့ လူသတ်ဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းက ဓားဖြစ်ပြီး မြို့တစ်မြို့ကို ဝန်းရံဖို့ အသန်မာဆုံးနည်းလမ်းက အမြောက်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ..."

"ဤးဒီလောကမှာ အထက်မြက်ဆုံး ဓားဆိုတာ ငွေကြေးဖြစ်ပြီး အခိုင်မာဆုံးမြို့ဆိုတာ ယုံကြည်မှုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ယနေ့မှ ကျွန်တော်မျိုး သိရပါတော့တယ်..."

"ဒီတိုက်ပွဲမှာ သွေးတစ်ပေါက်မှ မကျခဲ့ပေမယ့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ သွေးတွေကိုတော့ ခန်းခြောက်သွားအောင် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်... လူတစ်ယောက်မှ မသေခဲ့ပေမယ့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ ကျောရိုးကိုတော့ ချိုးဖဲ့နိုင်ခဲ့တယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ချင်ရှီဟွမ်ဆီသို့ ထို့နောက် ဘေးတွင်ရှိသော အားနည်းပုံပေါက်သည့် ဝမ်ကျန့်ကော်ဆီသို့ပါ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အလင်းပွင့်သွားပါပြီ... လူတစ်သောင်းကို ယှဉ်နိုင်သူဆိုတဲ့ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်က ဒါကို ဆိုလိုတာပါလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဟန်ရှင်းကို ထူပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးက အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ... စစ်ရေးဆိုတာ နိုင်ငံရေးရဲ့ တိုးချဲ့မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးဆိုတာ နိုင်ငံရေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပါပဲ... နောင်တချိန် စစ်သူကြီး စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်တဲ့အခါ မြေပုံပေါ်က တောင်တွေ မြစ်တွေကို ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ စာရင်းစာအုပ်ထဲက အနီနဲ့ အမည်း ဂဏန်းတွေကိုပါ နားလည်ထားဖို့ လိုပါမယ်... တစ်ခါတလေကျရင် ရန်သူ့ ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို ဖြတ်တောက်တယ်ဆိုတာ စပါးကျီတွေကို မီးရှို့တာလောက်ပဲ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ရဲ့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကို ပြိုကျအောင် လုပ်ပစ်တာလည်း... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စည်ကားနေသော ရှန်းယန်မြို့ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်က ပထမဆုံးတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခံစားချက်မဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"အနောက်ဘက်ဒေသက နိုင်ငံပေါင်း သုံးဆယ့်ခြောက်နိုင်ငံ၊ ရောမ၊ ပါသီယာ... ငါကိုယ်တော်က ဒီသေးငယ်လှတဲ့ ချင်ပန်းလျန်ကို သုံးပြီး သူတို့အားလုံးကို ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ သိုးခြံထဲကို တစ်ကောင်ချင်းစီ သွင်းပစ်မယ်..."

"ကျန့်ကော်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ရှောင်ဂျီမှ ပေးပို့လာသော အချက်အလက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မှန်ကို နေရာတကျ ပြင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ခူချားဘုရင်က မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထူးထုတ်ကြွေထည်တွေကို အမြောက်အမြား သိုလှောင်နေပုံရပါတယ်... ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငွေကြေးထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို တန်ပြန်ဖို့အတွက် ခူချားရတနာငွေစက္ကူ တွေ ထုတ်ဝေဖို့တောင် စီစဉ်နေပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ထိုအပြုံးတွင် မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းသာ ပါဝင်လေသည်။

"အဲဒါဆိုရင် လျူပန်ကို ခူချားဆီ လွှတ်လိုက်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဖန်ပုတီးစေ့တွေ ယူသွားစရာ မလိုတော့ဘူး... အသစ်ဖြစ်တဲ့

အနာဂတ် ကုန်သွယ်မှုကစားကွက် အချို့ကို ယူသွားခိုင်းလိုက်... ခူချားဘုရင်ကို စျေးကျဖို့လောင်းခြင်းခံရတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ပြလိုက်စမ်း..."

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာပြီးနောက် အနောက်ဘက်ဒေသများမှ သမိုင်းပညာရှင်များက ဤသမိုင်းကာလကို ပြန်လည်လေ့လာကြည့်ရှုကြသောအခါ တစ်ချိန်က အင်အားကြီးမားခဲ့သော အနောက်ဘက်ဒေသရှိ တိုင်းပြည်များသည် ချင်စစ်တပ်၏ သံခွာများအောက်တွင် ကျဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ရောဂါများကြောင့်သာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရကြောင်း တွေဝေစွာဖြင့် တွေ့ရှိခဲ့ကြရလေသည်။

သူတို့က သမိုင်းစာအုပ်များထဲတွင် ဤသို့ ရေးသားခဲ့ကြ၏။

"ချင်လူမျိုးများတွင် စုန်းအတတ်ရှိပြီး ရန်သူကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ အညံ့ခံစေနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်... သူတို့၏ လက်နက်မှာ လှံမဟုတ်ဘဲ ငွေလဲလှယ်နှုန်းဟုခေါ်သော ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်သည်... ထိုကျိန်စာသင့်ခံရသော တိုင်းပြည်များအတွက် ရွှေနှင့် ငွေများသည် အလိုအလျောက် စီးထွက်သွားပြီး ပြည်သူများသည် စိတ်ဖောက်ပြန်လာကြကာ တော်ဝင်မိသားစုများမှာ သနားညှာတာရန် တောင်းပန်ကြရသည်... ချင်ငွေကြေး ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းသည် ချင်တို့၏ နယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့သည်... ဤသည်ကား - ငွေကြေးဖြင့် အောင်နိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်၏..."

ရှန်းယန်၏ ဘဏ္ဍာရေးပြတိုက်တွင် ကွဲအက်နေသော ဖန်ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ပြသထားလေသည်။

၎င်း၏အောက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် ဤသို့ ရေးသားထား၏။

[ရှူးလဲ့တိုင်းပြည်၏ မျက်ရည်များ - ပထမဆုံးသော ငွေကြေးစစ်ပွဲကို သက်သေပြနိုင်သည့် အဆုံးစွန်သော လက်နက်... ကုန်ကျစရိတ် - ချင်ပန်းလျန်ဒင်္ဂါး ၀.၅ပြား... ရောင်းဈေး - တိုင်းပြည်တစ်ပြည်...]