အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) ရှန်းယွီ၏ ရူပဗေဒသင်တန်း၊ တောင်ကိုနုတ်နိုင်သော ခွန်အားနှင့် ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စိတ်ဓာတ်၊ လီဗာနိယာမက အားကိုသက်သာစေသည်

ရှန်းယန်မြို့၏ တောင်ဘက်၊ မဟာချင် တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၊ အခြေခံစက်မှုဗေဒဌာန။

ဤနေရာသည် မူလက စွန့်ပစ်ထားသော စစ်ရထားများထားရှိရာ မြင်းတင်းကုတ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဓာတုဗေဒစမ်းသပ်ခန်း၏ ပြင်ပ၌ အန္တရာယ်အများဆုံးနေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် အန္တရာယ်ရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချိန်မရွေး ဒေါသထွက်လာနိုင်သော လူသားသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ရှန်းယွီ ဤနေရာတွင် ထိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်သည် ဖန်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် စာသင်ခုံများပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး မြေဖြူမှုန့်အနံ့တို့က လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

"ဒေါက်..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံက စာသင်ခန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်၌ အားသက်ရောက်မှု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း ပုံကြမ်းကို ဆွဲနေသော ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သူ၏လက်များ တုန်ယင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

စာသင်ခန်း၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင် သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူထွားကြီးတစ်ဦးသည် နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသော အထူးပြုလုပ်ထားသည့် စုတ်တံအထူကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပေါင်တံထက်ပင် ပို၍တုတ်ခိုင်သော သူ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် မင်ရည်များ စီးကျနေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ သနားစရာကောင်းလှသော စာမေးပွဲစက္ကူပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျဆင်းနေလေသည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများသည် တီကောင်များကဲ့သို့ ဖောင်းကြွခုန်ပေါက်နေ၏။

ဤမျက်နှာအမူအရာသည် စစ်မြေပြင်တွင် ကျားများနှင့် ကျားသစ်များကို ဆွဲဖြဲပစ်စဉ်ကဖြစ်စေ၊ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံရစဉ်ကဖြစ်စေ ပေါ်ထွက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ရူပဗေဒပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်၏ ရှေ့မှောက်၌ ထိုအမူအရာက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျောင်းသားရှန်း..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီစုတ်တံက အရမ်းကျိုးလွယ်လွန်းတယ်..."

ရှန်းယွီက ကျိုးသွားသော စုတ်တံကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ အနီးရှိ မင်အိုးမှာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ခုန်တက်သွားလေသည်။

“ပြီးတော့ ဒီပုစ္ဆာက လူကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ... ဒြပ်ထု m ရှိတဲ့ သစ်သားတုံးတစ်ခုက ပွတ်တိုက်မှုကိန်း μ ရှိတဲ့ ဆင်ခြေလျှောကနေ အောက်ကို လျှောဆင်းသွားတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... သူက ဘာလို့ အောက်ကို လျှောဆင်းသွားရမှာလဲ... အဲ့ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလို့မရဘူးလား... ပြီးတော့ တီကောင်လို ရေးထားတဲ့ အဲ့ μ ဆိုတဲ့ကောင်ကို ကြည့်ရတာ ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်..."

ရှန်းယွီ၏ ရှေ့တန်းတွင် ထိုင်နေသော ဟန်ရှင်းက နောက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ကို ဆဲလ်တစ်ခုတည်းရှိသော သက်ရှိတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း ဒါက ပွတ်တိုက်အားကို တွက်ချက်ဖို့ပဲ... ခင်ဗျားက ဒီအရာကိုတောင် နားမလည်ဘူးဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် သံမဏိစစ်သည်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ချီတက်မှုကို ဘယ်လိုဦးဆောင်မလဲ... အော်ဟစ်ပြီး ဦးဆောင်မှာလား..."

"ဟန်ရှင်း မင်း သေချင်နေတာလား..."

ရှန်းယွီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခွေးခြေခုံလေးမှာ သနားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသံမည်သွားလေသည်။

“ငါက စစ်တပ်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဦးဆောင်တာကွ... မဆုတ်မနစ်တဲ့ သတ္တိနဲ့ကွ... ပွတ်တိုက်အား ဟုတ်လား... ငါ့ရဲ့ ဓားလှံတစ်ချက်တည်းနဲ့ တောင်တွေကိုတောင် ခွဲပစ်နိုင်တယ်... ဆင်ခြေလျှောတစ်ခုလောက်ကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး..."

"ထိုင်လိုက်စမ်း..."

တံခါးဝမှ ဩဇာတိက္ကမရှိသော အသံနိမ့်နိမ့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သာမန်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်ရှီဟွမ် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏နောက်တွင် ကျောက်ကောင်းက ပါလာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

အားလုံးက ကမန်းကတန်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က အားလုံးကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ သူသည် ရှန်းယွီထံသို့ လျှောက်သွားကာ မင်ရည်များ စွန်းထင်းနေသော စာမေးပွဲစက္ကူကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

"ရှန်းဇီ ငါကိုယ်တော်က မင်းကို အဆောက်အအုံကို ဖြိုချဖို့မဟုတ်ဘဲ အတန်းတက်ဖို့ ဒီနေရာကို စေလွှတ်လိုက်တာ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စာမေးပွဲစက္ကူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"မကြာသေးခင်က မင်းက မြင်းတပ်စခန်းမှာ အတော်လေး မောက်မာနေတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်... ဒီတစ္ဆေစာတွေက အားနည်းတဲ့ ပညာတတ်တွေ လူတွေကို လှည့်စားဖို့ သုံးတဲ့ လှည့်ကွက်တွေပဲဖြစ်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ ယောက်ျားတွေက ဒီအရာတွေကို ဘယ်တော့မှ မသင်ဘူးလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်ဆို..."

ရှန်းယွီက လည်ပင်းကို မတ်ထားလိုက်သည်။ ပထမချင်ဧကရာဇ်ကို သူ ပြန်လည်မချေပရဲသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ အံတုလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးက ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... စစ်မြေပြင်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ခံစားရတယ်... ရန်သူက ကျွန်တော်မျိုးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ဓားက ဘယ်လောက်လေးပြီး ဘယ်ထောင့်ကနေ လာတာလဲဆိုတာကို တွက်ချက်ဖို့အတွက် ပေသီးကို အရင်ထုတ်ရမှာလား... တွက်လို့ပြီးတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခေါင်းက လွင့်ထွက်သွားလောက်ပြီ..."

"ကောင်းကောင်း ပြောတတ်ပါလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“ကျန့်ကော် မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မြေဖြူကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ အမှုန့်များကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... စစ်မြေပြင်မှာ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်မရှိတာ အမှန်ပါပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှန်းယွီထံသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ရှန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်အထိသာ အရပ်မီသော်လည်း သူ၏ ဩဇာအာဏာမှာ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။

"ဒါပေမယ့် စစ်သူကြီးရှန်း တချို့လူတွေက ခွန်အားကြီးပေမယ့် ဘာလို့ အများဆုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကို မပေးစွမ်းနိုင်တာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား စဉ်းစားဖူးလား... တချို့ကျတော့ ခွန်အားနည်းပေမယ့် ပေါင်တစ်ထောင်ကို ရွှေ့ဖို့ အောင်စလေးဆယ်ကို ဘာလို့ သုံးနိုင်ရတာလဲ..."

"အဲ့ဒါက ကျွမ်းကျင်မှုပဲ... သိုင်းပညာပဲလေ..."

ရှန်းယွီက ငြင်းခုံလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က လက်ညှိုးကို ခါပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ရူပဗေဒပဲ... သိုင်းပညာရဲ့ အနှစ်သာရဆိုတာ လူသားစက်မှုဗေဒရဲ့ အမြင့်ဆုံး အသုံးချမှုပဲ... ခင်ဗျားက အခု အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ ရွှေခွက်ကိုင်ထားတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်လိုပဲ... ခင်ဗျားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်းက ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတောင် ရောက်ချင်မှ ရောက်လိမ့်မယ်..."

ရှန်းယွီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဟုတ်လား... ငါ့မှာ တောင်တွေကို နုတ်နိုင်တဲ့ ခွန်အားနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတယ်... အဲ့ဒါကို မင်းက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ သုံးတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

"မယုံဘူးလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရအောင်... သိုင်းပညာကို မဟုတ်ဘဲ ခွန်အားကို ယှဉ်ပြိုင်မယ်... ခင်ဗျား နိုင်ရင် ဒီအတန်းကို ဆက်တက်စရာ မလိုတော့ဘူး... ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားကို ဘွဲ့လက်မှတ် ချီးမြှင့်ပေးလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

“ဘာကို ယှဉ်ပြိုင်ရမှာလဲ... ကြေးအိုးကြီးတွေကို မရမှာလား... နပန်းလုံးရမှာလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က စင်မြင့်အောက်မှ ချော်ဘီးကိရိယာအစုံနှင့် ကြိုးများကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"လွန်ဆွဲရမှာ... ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းနဲ့ တစ်တန်းလုံးနဲ့ ဆွဲရမှာ..."

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အလယ်တွင် ထူထဲသော လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖြတ်ချထားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ရှန်းယွီ ရှိနေသည်။ သူသည် သူ၏ အပြင်ဘက်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ချလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ထုဆစ်ထားသော ကြွက်သားများဖြင့် ဗလာကျင်းနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းက နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေ၏။ သူက ကြိုးကို သူ၏ ခါးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို မြေပြင်တွင် သံမှိုများကဲ့သို့ စိုက်ထားကာ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။

"မင်းတို့ ဒီလောက်လေးနဲ့လား..."

ရှန်းယွီက တစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝမ်ကျန့်ကော်၊ ဟန်ရှင်း၊ (အလိုအလျောက် စုဆောင်းခံလိုက်ရသော) ကျောက်ကောင်းနှင့် အားနည်းသော ပညာတတ် ဒါဇင်ခန့် (သိပ္ပံအကယ်ဒမီမှ အလုပ်သင်များ) ရှိနေကြသည်။

"အသင့်ပြင်..."

ချင်ရှီဟွမ် ကိုယ်တိုင်က ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးလေသည်။

"စမယ်..."

ရှန်းယွီက ရုတ်တရက် ခွန်အားကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

"ယား..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ကို လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ ရှန်းယွီ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားပြီး မြေကြီးများ လွင့်စင်သွား၏။ ဤဆွဲချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် တစ်ဖက်ရှိ တကွဲတပြားဖြစ်နေသော လူစုက စွန်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော်လည်း ကြိုးမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး နားကွဲမတတ် "ကျွီ" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သို့သော် ရှန်းယွီသည် သူ မျှော်လင့်ထားသော အလေးချိန်ကို မခံစားလိုက်ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် တောင်ကြီးတစ်တောင်ကို ဆွဲနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ဝမ်ကျန့်ကော်နှင့် အခြားသူများမှာ လွန်ဆွဲရန် တန်းစီနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူတို့တစ်ဦးစီသည် ရွေ့လျားချော်ဘီးစနစ်ဟူသော ထူးဆန်းသည့် ကိရိယာတစ်ခုပေါ်တွင် ဆုံစည်းနေသော ကြိုးအသေးတစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဤချော်ဘီးအစုံကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အစွန်းရှိ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ရှားစောင်းပင်ကြီးတစ်ခုတွင် တပ်ဆင်ထားသည်။ ကြိုးသည် ရှန်းယွီ၏ အစွန်းသို့ မဆက်သွယ်မီ ချော်ဘီးရှစ်ခုကြားတွင် ရှေ့နောက် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

"တစ်... နှစ်... ဆွဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရေတွက်လိုက်၏။

ပညာတတ်တစ်စုက ရယ်မောရင်း နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

"ဘုန်း..."

ရှန်းယွီသည် ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် အင်အားကြီးတစ်ခု သူ့ထံသို့ လိမ့်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း ယိုင်သွားလေသည်။

"ဘာ..."

ရှန်းယွီသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ဖောင်းတက်လာသည်။ သူသည် သူ၌ရှိသမျှ ခွန်အားတိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ခြေထောက်များသည် မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းသော မြောင်းနှစ်မြောင်းကို ထွန်ယက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင် ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။

"ထစမ်း..."

သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ကြွက်သားများတွင် သွေးများ ပြည့်အန်လာပြီး အရေပြားမှာ ခရမ်းရင့်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ဤစွမ်းအားသည် ပေါင်တစ်ထောင်ရှိသော ကြေးအိုးကြီးတစ်ခုကို မတင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူစုမှာ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

"ထပ်ဆွဲ..."

"ဝှစ်..."

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယွီမှာ ဆက်လက်၍ တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သုံးမီတာကျော်ခန့် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဘုန်းခနဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် လဲကျသွားလေတော့သည်။

ကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြိုးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ လက်ခုပ်တီးရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီးရှန်း ဒါက ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ ပေါင်တစ်ထောင်ကို ရွှေ့ဖို့ အောင်စလေးဆယ်ကို သုံးခြင်းပဲ... ဒါကို ရွေ့လျားချော်ဘီးစနစ်လို့ ခေါ်တယ်... အဲ့ဒါက လိုအပ်တဲ့ ခွန်အားကို ရှစ်ဆ လျှော့ချပေးတယ်... ကျွန်တော်တို့မှာ စုစုပေါင်း ခွန်အား ပေါင်သုံးရာပဲ ရှိပေမယ့် ချော်ဘီးတွေကနေတစ်ဆင့် အားကို မြှင့်တင်လိုက်တဲ့အခါမှာ ပေါင်နှစ်ထောင့်လေးရာ ဖြစ်သွားတယ်... ခင်ဗျားက တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ် ဝင်စားတာ ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ကို ဆွဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှန်းယွီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ချော်ဘီးအစုံကို စိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်သည်။ သစ်သားဘီးများနှင့် ကြိုးတစ်ပုံကို ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒါက... မှော်အတတ်လား..."

ရှန်းယွီက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်က လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်သည် (အနည်းငယ် ရုန်းကန်ရသော်လည်း)။

"ဒါက မှော်အတတ်မဟုတ်ဘူး... လီဗာနိယာမရဲ့ ကွဲပြားမှုတစ်ခုပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကြမ်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

"အာခီမီးဒီးစ်က ငါ့ကို ထောက်မှတ်တစ်ခုပေးပါ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ငါ ရွှေ့ပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... စစ်သူကြီးရှန်း ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားက ကန့်သတ်ချက်ရှိပေမယ့် ရူပဗေဒရဲ့ မြှောက်လဒ်ကတော့ အကန့်အသတ်မရှိဘူး..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ရှားစောင်းပင်အိုကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားက ဂျီဩမေတြီကို တိုက်ခိုက်နေတာ... သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမတွေကို တိုက်ခိုက်နေတာ..."

ရှန်းယွီသည် ရိုးရှင်းသော ချော်ဘီးပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်လက် လက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော ခွန်အားသည် "စည်းမျဉ်းများ" ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလွန်ပင် ပျက်စီးလွယ်နေခဲ့သည်။

"ထောက်မှတ်... မြှောက်လဒ်..."

ရှန်းယွီသည် သူ၏ လက်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးရှိ လက်နက်စင်ပေါ်မှ အလေးချိန် ပေါင် ၁၂၉ ရှိသော အောင်နိုင်သူ၏ ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ ဓားလှံရှည်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

*တကယ်လို့... ငါက ဒီဓားလှံရှည်ကို လီဗာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်ရင်ကော…*

*တကယ်လို့... ငါ့ရဲ့ခါးကို ထောက်မှတ်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်ရင်ကော…*

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမို၍ တောက်ပလာလေသည်။ ၎င်းမှာ သားကောင်အသစ်ကို တွေ့ရှိသွားသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြည့်မျိုး ဖြစ်၏။

"ဆရာ..."

ရှန်းယွီသည် ရုတ်တရက် ဝမ်ကျန့်ကော်၏ ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

“ဒီချော်ဘီးတွေ... မဟုတ်ဘူး... ဒီရူပဗေဒကို ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ... ကျွန်တော် သင်ယူချင်တယ်..."

ထိုနေ့မှစ၍ ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

နေ့စဉ် နံနက်တိုင်း မိုးမလင်းမီအချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှနေ၍ ထူးဆန်းသော စာဖတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်လေသည်။

"အား ဆိုသည်မှာ ဒြပ်ထုကို အရှိန်နှင့် မြှောက်ခြင်းနှင့် ညီမျှသည်... F သည် ma နှင့် ညီမျှသည်..."

"အဟုန်တည်မြဲမှု... m1v1 သည် m2v2 နှင့် ညီမျှသည်..."

"လီဗာလက်တံ ပိုရှည်လေ၊ လည်အား ပိုများလေပဲ... အင်နားရှား အခိုက်အတန့် I သည် mr နှစ်ထပ်ကိန်းနှင့် ညီမျှသည်..."

ရှန်းယွီသည် ဆယ့်နှစ်ပေရှည်သော ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ ဓားလှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ပုံသေနည်းများကို ရွတ်ဆိုနေလေသည်။

ယခင်က သူ၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဓားလှံရှည်ဟန်နှင့် မတူဘဲ ရှန်းယွီ၏ လက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ထူးဆန်းလာခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် လက်ကိုင်ရိုးကို တိုစေပြီး ဓားသွားအနီးတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ လျင်မြန်စွာ လွှဲယမ်းတတ်သည်။ အခြားအချိန်များတွင်မူ အရှည်ဆုံးအထိ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခါးကို လှည့်ကာ ဓားသွားထိပ်ဖျားကို ဧရာမ စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် တွန်းပို့တတ်လေသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ထောင့်အလျင်က မလုံလောက်သေးဘူး..."

ရှန်းယွီက ရပ်လိုက်ရာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်နေပြီး (ဟန်ရှင်းကို အတင်းအကျပ် ရေးခိုင်းထားသော) မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်သည်။

"ပုံသေနည်းအရ မျဉ်းဖြောင့်အလျင် v = ω r (အိုမီဂါ အာရ်) ဖြစ်တယ်... တိုက်ခိုက်မှုအားကို အများဆုံးဖြစ်စေဖို့အတွက် ငါက အဆုံးသတ် မျဉ်းဖြောင့်အလျင်ကို တိုးမြှင့်ရမယ်... ဒါပေမယ့် အချင်းဝက် r က ကြီးလွန်းရင် အင်နားရှား အခိုက်အတန့် I က အရမ်းကြီးသွားပြီး စတင်လှုပ်ရှားမှုကို အရမ်းနှေးကွေးသွားစေတယ်..."

ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေကြသော စစ်သည်များအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။

"တပ်မှူး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... နတ်ပူးသွားတာလား..."

"ရှူး... တပ်မှူးက ရူပဗေဒနတ်သိုင်းဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားသိုင်းပညာတစ်ရပ်ကို လေ့ကျင့်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... သူ ရေရွတ်နေတဲ့အရာတွေက ဂါထာတွေပဲ..."

ထိုစဉ် ဟန်ရှင်းက အသားညှပ်မုန့်ပြားကို ကိုင်ဆောင်လျက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းနံဘေးမှ ဖြတ်သွားရင်း စားနေရင်းနှင့်ပင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟေ့ စစ်သူကြီးရှန်း တွက်နေတုန်းပဲလား... ခင်ဗျား တွက်လို့ပြီးတဲ့အချိန်ဆိုရင် အခွင့်အရေးက လွန်သွားလောက်ပြီ... ဒီစစ်သူကြီးက ခင်ဗျားကို သင်္ချာပုံစံငယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးရမလား..."

"သွားစမ်းပါ..."

ရှန်းယွီက နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟန်ရှင်း အဲ့ဒီမှာပဲရပ်နေ... မင်းက ငါနဲ့ ခြေလှမ်းငါးဆယ် အကွာမှာ ရှိတယ်လို့ သဘောထားလိုက်... မင်းရဲ့ ဒြပ်ထုက ကီလိုဂရမ် ခုနစ်ဆယ်ရှိတယ် မင်းက နည်းနည်း ပိန်ပေမယ့်ပေါ့... ပြီးတော့ လေတိုက်နှုန်းက အဆင့် ၃ အနောက်မြောက်လေ ဖြစ်တယ်..."

ရှန်းယွီက သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ထဲရှိ ကျောက်ခဲကို အလေးချိန်ချိန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အရာဝတ္ထုရဲ့ ရွေ့လျားမှု ပုံသေနည်းအရ... လေထုခုခံမှုအတွက် ပြင်ဆင်ချက်တွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင်..."

"ဝှစ်..."

ကျောက်ခဲက စူးရှသော လေတိုက်သံနှင့်အတူ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

လန့်ဖျပ်သွားသော ဟန်ရှင်းက အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကျောက်ခဲက မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းက သူ၏ ဦးရေပြားကို ရှပ်တိုက်သွားပြီး သူ၏ ဆံထုံးမှ ဆံထိုးကို တိကျစွာ တိုက်ထုတ်သွားလေသည်။

"ချွင်..."

ဟန်ရှင်းမှာ ထိုနေရာတွင် မှင်သက်စွာ ရပ်နေမိပြီး သူ၏ ဆံပင်များက ပခုံးပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ရှန်းယွီက ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လေထုခုခံမှုကိန်းအတွက် ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က နည်းနည်း များသွားပုံရတယ်... နောက်တစ်ခါ ငါ ပြင်လိုက်မယ်... အဲ့ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့နှာခေါင်းကို မှန်လောက်ပြီ..."

ဟန်ရှင်း၏ လက်ထဲရှိ အသားညှပ်မုန့်ပြားမှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရှန်းယွီကိုကြည့်ရင်း ဤလူရိုင်းက အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေကြောင်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ယခင်က ရှန်းယွီသည် ကျောက်ခဲများကို ခံစားချက်သက်သက်ဖြင့်သာ ပစ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပဲ့ထိန်းလမ်းကြောင်းကို စတင်တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်၏။

တစ်လကြာပြီးနောက် လန်ထျန်စစ်စခန်းကြီး၌။

ယနေ့သည် သံမဏိစစ်သည် အကြီးစားမြင်းတပ်ဖွဲ့အတွက် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ချင်ရှီဟွမ် ကိုယ်တိုင်က ရှန်းယွီ၏ သင်ယူမှု တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးရန် တက်ရောက်လာခဲ့သည်။

သိုင်းကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော စမ်းသပ်ရေး အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ထားရှိထားသည်။

ဤအရုပ်သည် သာမန်ပစ်မှတ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရှန်းနုံတို့ထံမှ သိမ်းဆည်းရမိထားသော သံချပ်ကာအကြီးစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေစိမ်ထားသော နွားရေနှင့် သစ်မာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ၎င်း၏ မာကျောမှုမှာ ကျောက်စိမ်းကျောက်သားများနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ သာမန် မြင်းတပ်သားတစ်ဦးက လှံရှည်ဖြင့် ဝင်တိုက်သောအခါ အများဆုံးအနေဖြင့် အပေါက်တစ်ပေါက်သာ ဖောက်နိုင်ပေမည်။

"ရှန်းယွီ ရှေ့ထွက်ခဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က စင်မြင့်ပေါ်မှ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး ရောက်ရှိနေပါပြီ..."

ရှန်းယွီက မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့ သူ၏ စက်လက်နက်ကိရိယာများမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေ၏။

သူ၏ ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ ဓားလှံရှည်တွင် ထူးဆန်းသော ခဲအလေးတုံး အချို့ကို အမှန်တကယ်ပင် ချည်နှောင်ထားလေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ နေရာချထားမှုမှာ အလွန်ပင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားသွားထိပ်ဖျားတွင် မဟုတ်ဘဲ ထိပ်ဖျားမှ အောက်ဘက် သုံးပုံတစ်ပုံအကွာတွင် အတိအကျ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒါရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

လီစစ်က ဝမ်ကျန့်ကော်ကို စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ကာ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"ဆွဲငင်အားဗဟိုချက်ကို ချိန်ညှိတာပါ... လွှဲယမ်းတဲ့အခါ ခံစားချက်နဲ့ စွမ်းအားကြားမှာ အကောင်းဆုံး မျှတမှုကို ရရှိဖို့အတွက် လက်နက်ရဲ့ အင်နားရှား အခိုက်အတန့်ကို ပြောင်းလဲဖို့ သူ ကြိုးစားနေတာပါ... ဤအရာကို လူသားနှင့် အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင် အပြန်အလှန်ဆက်စပ်မှု ပညာရပ်လို့ ခေါ်တယ်..."

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် ဝူရန်စစ်မြင်းက အသံရှည်ကြီးဖြင့် ဟီလိုက်ပြီး အရှိန်စတင်တင်လေသည်။

"ယား..."

ရှန်းယွီသည် ထုံးစံအတိုင်း မဟိန်းဟောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အရုပ်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တက်ကြွသော အားသက်ရောက်မှု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း ပုံကြမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

အကွာအဝေး- ခြေလှမ်းတစ်ရာ။

နှိုင်းရအလျင်- တစ်စက္ကန့်လျှင် သုံးဆယ့်ငါးမီတာ။

ပစ်မှတ်၏ အားနည်းချက်- လည်ပင်းအဆစ်။

အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဓားလှံရှည်ကို မြှင့်တင်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော ဓားလှံရှည်ကို သူ၏နောက်တွင် ဆွဲယူလာကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အပြည့်အဝ ဆွဲဆန့်ထားသော လေးတစ်လက်နှင့် တူနေ၏။

စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်းအဆင့်- မြင်း၏ အရွေ့စွမ်းအင်ကို အသုံးချခြင်း။

ဆယ်လှမ်းအကွာအဝေးသို့ ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက တိုက်ရိုက် မထိုးသွင်းဘဲ သူ၏ ဗဟိုအူတိုင်ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ လိမ်ချိုးလိုက်လေသည်။

လည်အား ထုတ်လွှတ်ခြင်း... ဗဟိုအူတိုင် ကြွက်သားများကို နှိုးဆွခြင်း…

ထိုလေးလံသော ဓားလှံရှည်ကြီးသည် လေထဲတွင် ထူးဆန်းပြီး ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဖြောင့်တန်းသော ထိုးသွင်းမှုတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ခရုပတ်ပုံသဏ္ဌာန် အင်အားကို သယ်ဆောင်လာသော ကြိမ်တို့ခြင်းကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ဖြစ်၏။

သေနတ်ပြောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ ၎င်းသည် လည်ပတ်မှုအဟုန်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။

"ငါ့အတွက် ကျိုးစမ်း..."

ထိတွေ့မိသော အခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းယွီ၏ လက်ကောက်ဝတ်က ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ လီဗာနိယာမကို အသုံးပြုကာ သူသည် ဓားလှံရှည်၏ ကြီးမားသော လီဗာလက်တံမှတစ်ဆင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ခွန်အားကို ထိပ်ဖျားရှိ အမှတ်တစ်နေရာတည်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပေါင်းစပ်မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

ဖိအား = အား / ဧရိယာ။

ထိတွေ့ဧရိယာက လုံလောက်အောင် သေးငယ်ပြီး အားက လုံလောက်အောင် ကြီးမားနေသရွေ့ မဖောက်ထွင်းနိုင်သည့်အရာဟူ၍ မရှိပေ။

"ဘုန်း..."

ခြောက်သွေ့သော မြေပြင်ပေါ်ရှိ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်မှုအတွက် အလွှာသုံးထပ်ပါသော သံချပ်ကာအကြီးစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရုပ်မှာ အဖောက်ခံလိုက်ရရုံသာမက ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ပေါက်ကွဲသွားခြင်းဖြစ်၏။ ကြီးမားလှသော အရွေ့စွမ်းအင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာကာ အရုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားပြီး သံချပ်ကာအပိုင်းအစများသည် ဗုံးဆန်များကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေနံရံများအတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

အရုပ်အောက်ရှိ အခဲလိုက်ဖြစ်နေသော သစ်သားအောက်ခံပင်လျှင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားလေသည်။

ကွင်းတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြင်ကွင်းများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် မုန့်ထျန်းပင်လျှင် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။

"ဒါ... ဒါက လူလုပ်နိုင်တဲ့ အရာလား..."

ရှန်းယွီသည် မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲကာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ ဝူရန်စစ်မြင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှာမှုတ်နေလေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သော ဓားလှံရှည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပျက်အစီးပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"ဆရာပြောတာ မှန်တယ်..."

ရှန်းယွီက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"E = 1/2 mv^2 ပဲ... အမြန်နှုန်းက လုံလောက်အောင် မြန်ပြီး ဒြပ်ထုက လုံလောက်အောင် ကြီးမားနေသရွေ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်က အမြောက်ဆံတစ်လုံးလိုပဲ..."

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ချင်ရှီဟွမ်နှင့် ဝမ်ကျန့်ကော်တို့ထံသို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားလှံရှည်ကို မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

"ရူပဗေဒ အဓွန့်ရှည်ပါစေ..."

ထိုည အောင်ပွဲခံညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ တဲအပြင်ဘက်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်ကာ သူ၏ ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူ ဓားလှံရှည်ကို သုတ်သင်နေလေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် အရက်အိုးနှစ်အိုးကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လာပြီး သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"သောက်မလား..."

ဟန်ရှင်းက သူ့ကို အရက်အိုးတစ်အိုး ကမ်းပေးလိုက်၏။

ရှန်းယွီသည် အရက်အိုးကို ယူလိုက်ပြီး ခပ်ကြီးကြီး တစ်ကျိုက် မော့သောက်လိုက်ကာ ထုံးစံအတိုင်း ဟန်ရှင်းနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်း မရှိပေ။

"ဟန်ရှင်း..."

ရှန်းယွီက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တိုးဝင်နေ၏။

"ဟင်..."

"အရင်က ငါ့ကိုယ်ငါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ငါ လုံလောက်အောင် သန်မာနေသရွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အနိုင်ယူနိုင်တယ်ပေါ့..."

ရှန်းယွီက ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လမင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ငါက အရမ်းသေးငယ်သွားသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်..."

"အိုး... အောင်နိုင်သူကြီးကတောင် သေးငယ်တယ်လို့ ခံစားရတာလား..."

ဟန်ရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီပုံသေနည်းကလေ..."

ရှန်းယွီက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော F=ma ကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"သူက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... ငါက ချင်လူမျိုးဖြစ်ဖြစ် ချူလူမျိုးဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ အသက်ရှင်နေသည်ဖြစ်စေ သေဆုံးသွားသည်ဖြစ်စေ သူက အဲ့ဒီမှာ ထာဝရတည်ရှိနေပြီး ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက နေ၊ လနဲ့ ငါ့လက်ထဲက ဓားလှံရှည်ကို အုပ်စိုးထားတယ်..."

ရှန်းယွီက ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးသော နက်ရှိုင်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဟန်ရှင်း ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... အရင်တုန်းက ငါတို့တွေ နယ်မြေတွေနဲ့ ပလ္လင်တွေအတွက် လုယက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ... ဒီကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ငါတို့က သကြားခဲတစ်ခဲကို လုယက်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်နှစ်ကောင်လိုပဲလား..."

ဟန်ရှင်းမှာ မှင်သက်သွားသည်။

ကြွက်သားများဖြင့်သာ တွေးခေါ်တတ်သော ဤလူရိုင်းက ဤမျှဒဿနဆန်သော အမှန်တရားကို အမှန်တကယ် သဘောပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ဟန်ရှင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး ယူဆောင်လာခဲ့တာက နည်းပညာသက်သက်မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားကို မြင်တွေ့နိုင်စေတဲ့ မျက်လုံးတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်တယ်... ဒီအမှန်တရားရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဘယ်သူမှ မထူးခြားဘူးဆိုတာ အမှန်ပါပဲ..."

"ဒါပေမယ့်..."

ရှန်းယွီက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ရာ ထိုလွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအင်များ သူ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

"စည်းမျဉ်းတွေက ပုံသေဖြစ်ပေမယ့် လူတွေက ရှင်သန်နေတာဆိုတော့ ငါက အဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို ကျွမ်းကျင်နေသရွေ့ သူတို့ထဲမှာ ငါက ဘုရင်ပဲ..."

သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိုးထဲရှိ အရက်များကို မော့သောက်လိုက်သည်။

"ဟန်ရှင်း နောက်တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခန်းအတွက် ငါက ဗဟိုခွာအား ပစ်လွှတ်ခြင်းနည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်မယ်... မင်းရဲ့ ဦးထုပ်ကို သေချာဆောင်းထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ပြုတ်ကျမှာက မင်းရဲ့ ဆံထိုးလေးတင် မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဟန်ရှင်းကလည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အရက်အိုးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ့ကို မှန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို တွက်ချက်ဖို့ ဖြစ်တန်စွမ်းသီအိုရီကို ငါ သုံးမယ်... မင်းရဲ့ ရူပဗေဒက ပိုခက်သလား ငါ့ရဲ့ သင်္ချာက ပိုတိကျသလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

နောင်လာနောက်သားများ၏ သမိုင်းစာအုပ်များတွင် ဤအခန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဤကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိလေသည်။

"ချင်ရှီဟွမ်၏ သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်မြောက်တွင် အောင်နိုင်သူ ရှန်းဇီသည် သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၌ အလင်းပွင့်သွားခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းမှုများကို စွန့်ပယ်ကာ သူသည် တိကျသေချာမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရှန်းဇီသည် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာလာတိုင်း သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ရန်သူ၏ အကွာအဝေးကို အမြင်အာရုံဖြင့် ခန့်မှန်းပြီး လေတိုက်နှုန်းကို စိတ်ထဲတွင် ဦးစွာ တွက်ချက်လေ့ရှိသည်။ ကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို 'သင်္ချာအောင်နိုင်သူကြီး' ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ သူ ဖန်တီးခဲ့သော 'ရူပဗေဒ ဓားလှံရှည်သိုင်းပညာ' ကို နောင်လာနောက်သား စစ်သူကြီးမြောက်မြားစွာက အတုခိုးခဲ့ကြသော်လည်း ကဲကုလပ်(စ်)ကို နားမလည်ခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်း၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော သိုင်းပညာတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်"

ထို့အပြင် ချင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၏ နံရံတွင် ရှန်းယွီ ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော ကွေ့ကောက်နေသည့် စာလုံးကြီးတစ်စုံကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

"သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒကို ကျွမ်းကျင်ရင် မင်းက လူသူမြင်းဆင် သောင်းချီနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ လျှောက်လှမ်းနိုင်တယ်..."