အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) ရေနွေးငွေ့စစ်သင်္ဘော၏ မူလပုံစံနှင့် ရွှီဖူ၏ ပင်လယ်စာ ပို့ဆောင်ခြင်း

ဝေမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းရှိ မဟာချင် တော်ဝင်သင်္ဘောကျင်း။

ဤနေ့တွင် မူလက နောက်ကျိကာ တည်ငြိမ်နေသော ဝေမြစ်ရေပြင်၌ ယခင်က မကြုံစဖူးသော တင်းမာသည့် လေထုက ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ကမ်းစပ်တစ်လျှောက်ရှိ ကျူပင်တောများထဲတွင် ရွှံ့နွံပြင်ပေါ်၌ နေပူဆာလှုံရန် စီစဉ်ထားသော တောဘဲအချို့သည် စက်မှုယဉ်ကျေးမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား အလျင်အမြန်ပင် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားကြ၏။

ကမ်းစပ်ရှိ ကြည့်ရှုရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ချင်ရှီဟွမ်သည် အနက်ရောင် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ လက်မှုပညာရှင်များက မကြာသေးမီက အရောင်တင်ထားသော မှန်ပြောင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုက်တောင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်ပင် ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်သော အင်ပါယာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း မှန်ပြောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ ဖြူရော်နေသည့် လက်ဆစ်များက သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကို ဖော်ပြနေ၏။

"ကျန့်ကော်... ဒါက တကယ်ရော ရွေ့နိုင်မှာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မှန်ပြောင်းကို ချကာ သူ၏ဘေးရှိ ဝမ်ကျန့်ကော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် ဤနေ့တွင် ဖဲကြိုးဖြတ် အခမ်းအနားကို တာဝန်ယူရသော လုပ်ငန်းခွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လွင့်စဉ်လာသော ဝက်အူများ ထိမှန်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကြိမ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားကာ သံဖြူ အသံချဲ့စက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အပူချိန်ပြောင်းလဲခြင်းဆိုင်ရာ ဒုတိယနိယာမအရ ရေနွေးအိုး ပေါက်ကွဲမသွားသရွေ့ ၎င်းက ရွေ့လျားရပါလိမ့်မယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်သည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်တပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ကျောက်ကောင်းဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိနေ၏။ ကျောက်ကောင်းသည် မြစ်နတ်မင်းထံ ပူဇော်ရန် ဝက်ခေါင်းအစား သိပ္ပံနည်းကျ အဆင့်မြင့် ချောဆီဖြင့် အစားထိုးရန် ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သူက စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ခု ဆိုက်ကပ်ထားလေသည်။

၎င်းသည် ရိုးရာ မဟာချင်မျှော်စင်ပါသော သင်္ဘောမျိုး မဟုတ်သကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော အစွန်းများပါသည့် အမြန်ရေယာဉ်မျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် ရွေ့လျားနေသော အခေါင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်နှင့် တူနေပြီး သင်္ဘောရိုးမကြီးမှာ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် အထူပြုလုပ်ထားသော အလွှာနှစ်ထပ် ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောကိုယ်ထည်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဧရာမသစ်သားဘီးကြီးနှစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားရာ မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသော ဧရာမ ရထားလုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ အထူးဆန်းဆုံးမှာ ရွက်တိုင်ထက်ပင် ပိုမိုတုတ်ခိုင်သော သံပိုက်လုံးကြီးတစ်ခုက သင်္ဘော၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အမည်းရောင် မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော စမ်းသပ် ရေနွေးငွေ့စွမ်းအင်သုံး ရေယာဉ်ဖြစ်သည့် ကျူးလုံအဆင့် သင်္ဘောပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ တုန်ခါမှု နှိပ်နယ်ခြင်း။

ဤအချိန်တွင် ကျူးလုံအဆင့် သင်္ဘော၏ အင်ဂျင်ခန်းအတွင်း၌ ကုန်းရှူဟွိုင်သည် ကုန်းရှူမိသားစုမှ မိုဟစ်ဂိုဏ်းသား တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ သူ၏ ဘဝတွင် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော တုန်ခါမှု အခိုက်အတန့်ကို တွေ့ကြုံခံစားနေရလေသည်။

"လေဖိအား ဘယ်လောက်ရှိလဲ..."

ကုန်းရှူဟွိုင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏အသံက ပိတ်လှောင်နေသော အခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"လေထုဖိအား ရှစ်ဆပါ ဆရာ... ရေနွေးအိုးက တုန်ခါနေတယ်... အဲ့ဒါက ကချင်နေတာများလား..."

ငယ်ရွယ်သော အလုပ်သင်တစ်ဦးက ဖိအားတိုင်းကိရိယာကို ကိုင်ထားရင်း မီးဖိုမှ အပူရှိန်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး သွားများပင် ခိုက်ခိုက်တုန်နေလေသည်။

ဤအခြေခံအဆင့် ရေကြောင်းသုံး ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို ဝမ်ကျန့်ကော်က ဝပ်၏ တိုးတက်လာသော ဒီဇိုင်းကို အခြေခံ၍ အတင်းအကျပ် အရွယ်အစား ကြီးမားအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ မဟာချင်၏ လက်ရှိ သတ္တုဗေဒ နည်းပညာသည် တိကျမှုမြင့်မားသော ခေါက်ရိုးများကို မထုတ်လုပ်နိုင်သောကြောင့် စက်၏ ရွေ့လျားမှုဆိုင်ရာ ဟန်ချက်ညီမှုမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသည်။

လည်ပတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးသည် ပါကင်ဆန်ရောဂါ ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"တုန်ခါနေတာက ကောင်းတယ်... မတုန်ခါတော့ရင် မီးငြိမ်းသွားလိမ့်မယ်..."

ကုန်းရှူဟွိုင်သည် ဝက်ဆီများကို ဝက်ဝံများပေါ်သို့ လောင်းချရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ကျောက်မီးသွေး ထည့်စမ်း... အကောင်းဆုံး ကျောက်မီးသွေးတွေကို ပေါက်ပြားနဲ့ ကော်ထည့်လိုက်... ဒီသံမဏိနွားကြီးကို စတင်အော်ဟစ်ခိုင်းလိုက်စမ်း..."

"ဝူး..."

စူးရှပြီး လည်ချောင်းသံပါသော ဥဩသံတစ်ခုက ဝေမြစ်ကမ်းပါး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ထိုအသံမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်လည်း တူသကဲ့သို့ နွားတစ်ကောင်၏ အော်သံနှင့်လည်း တူညီနေရာ ကမ်းစပ်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများက မြစ်နတ်မင်း ကိုယ်ထင်ပြပြီး ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရှုပ်ထွေးစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး နဂါးမင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ ဟု ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

"ရွက်လွှင့်တော့..."

ရေနွေးငွေ့ အဆို့ရှင် ပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ဧရာမပစ္စတင်ကြီးများသည် ချိတ်ဆက်တံများကို စတင်တွန်းကန်လာပြီး သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

သင်္ဘောကိုယ်ထည်၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ သုံးကျန်း အချင်းရှိသော ဧရာမ ဘီးကြီးနှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခက်ခဲစွာ စတင်လည်ပတ်လာလေသည်။

"ဖြန်း... ဖြန်း..."

ဧရာမ ရွက်သွားကြီးများသည် ရေမျက်နှာပြင်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အဖြူရောင် အမြှုပ်လွှာများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ယခင်က ငြိမ်သက်နေသော သင်္ဘောကိုယ်ထည်သည် ရွက်တိုင် သို့မဟုတ် လှော်တက်တစ်ခုမျှ မပါရှိဘဲ ဝေမြစ်၏ ရေစီးကြောင်းကို ဆန်ကာ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

ကမ်းစပ်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အလွန်အံ့အားသင့်နေကြ၏။

"ရွေ့နေပြီ... တကယ် ရွေ့နေပြီ..."

လီစစ်၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးအနေဖြင့် ဤအရာက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်းကို သူ အတိအကျ နားလည်ထားသည်။ ရေဆန်ကို ဆန်တက်ခြင်းသည် ခြေရာခံသူများ မလိုအပ်သကဲ့သို့ လေတိုက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လှော်ခတ်သည့် အကျဉ်းသားများလည်း မလိုအပ်တော့ဘဲ အမည်းရောင် ကျောက်ခဲများကို ကျွေးမွေးထားသရွေ့ ၎င်းဘာသာ ရွေ့လျားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မဟာချင်၏ ဆန်စပါးများကို လေတိုက်ရာလမ်းကြောင်း မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကျန်းနန်မှ ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်သို့ သယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မဟာချင်၏ စစ်တပ်သည် မည်သည့် မြစ်ကြီးများတွင်မဆို အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။

"ဒါက စွမ်းအားရဲ့ ပြယုတ်တစ်ခုလား..."

မုန့်ထျန်းက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် မြင်းတပ်၏ တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ဆိုးပြီး မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်နေသော ရေယာဉ်ကိုကြည့်ကာ သောင်းချီသော မြင်းများ ပြေးလွှားနေခြင်းထက် ပိုမို၍ ရိုင်းစိုင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

၎င်းသည် စက်မှုလုပ်ငန်း၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး တိုက်ရိုက်ဆန်ကာ အကြောင်းပြချက် ကင်းမဲ့လှသည်။

သို့သော် သင်္ဘောပေါ်ရှိ အခြေအနေမှာ ထင်ရသလောက် အကောင်းမြင်စရာမရှိပေ။

အရှိန်တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သင်္ဘောကိုယ်ထည်၏ တုန်ခါမှုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သင်္ဘောဦးတွင် ရပ်နေသော စမ်းသပ်မောင်းနှင်သူ တပ်မှူးသည် သူ၏ ဦးနှောက်များ ဖျော်ရည်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မဟာချင် စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားကာ လက်ရန်းကို အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ နံနက်စာကမူ ထိုကဲ့သို့ အသိအမြင်မျိုး ရှိပုံမပေါ်ချေ။

"ဝေါ့..."

တပ်မှူးသည် သူ၏ နံနက်စာကို ဝေမြစ်ထံသို့ ယဇ်ပူဇော်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် အင်ဂျင်ခန်းအတွင်း၌ တုန်ခါမှုကြောင့် ဝက်အူတစ်ခု လွင့်စင်သွားပြီး ကုန်းရှူဟွိုင်၏ တင်ပါးကို ကျည်ဆန်ကဲ့သို့ မှန်သွားလေသည်။

"အား..."

ကုန်းရှူဟွိုင်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာကို ပွတ်သပ်ရန် အားလပ်သော လက်မရှိခဲ့ပေ။

"မြန်မြန်... အဲ့ဒါကို ထိန်းထားဖို့ ဂွကို သုံးလိုက်... ရေနွေးငွေ့တွေ ယိုစိမ့်နေတယ်... ရေစိုနေတဲ့ စောင်နဲ့ ပိတ်လိုက်... ဘယ်သူမှ မရပ်နဲ့... ဒီနေ့ ငါတို့တွေ တုန်ခါပြီး ပြုတ်ထွက်သွားရင်တောင် ပန်းတိုင်ရောက်တဲ့အထိ တုန်ခါသွားရမယ်..."

ဤသည်မှာ ယာယီဖြေရှင်းနည်းများ၊ ဖာထေးမှုများနှင့် တုန်ယင်နေသော ဂုဏ်ကျက်သရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မဟာချင် စက်မှုလုပ်ငန်း၏ ကနဦးအဆင့်များကို အမှန်တကယ် ပုံဖော်ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤတုန်ခါမှုသည် ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နှလုံးခုန်သံတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

"ကောင်းတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"နည်းနည်းတော့ ရုပ်ဆိုးပြီး ဆူညံပေမယ့် ရေဆန်ကို ဆန်တက်နေတဲ့ ဒီဟန်ပန်က ငါကိုယ်တော်နဲ့ တူတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက အယူအဆ သက်သေပြစက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်... ရွက်ဘီးတွေက အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းနည်းပြီး အလွယ်တကူ ပျက်စီးနိုင်သလို နေရာအများကြီးလည်း ယူပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပန်ကာနည်းပညာ ရင့်ကျက်လာတာနဲ့အမျှ သင်္ဘောက သိပ်ပြီး တုန်ခါတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့်..."

"ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ..."

"ဒါပေမယ့် သင်္ဘောက အရမ်းနှေးနေသေးတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က အမြန်နှုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သမုဒ္ဒရာကို အောင်နိုင်ဖို့အတွက် ဒီအမြန်နှုန်းက လိပ်တစ်ကောင်ကိုတောင် ကျော်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ပိုကောင်းတဲ့ သံမဏိတွေ ပိုမိုတင်းကျပ်တဲ့ အလုံပိတ်တွေနဲ့ ပင်လယ်ကို ပိုနားလည်တဲ့ လူတွေ လိုအပ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့... လားရာ မှန်ကန်နေသရွေ့ နှေးကွေးစွာ သွားနေခြင်းကလည်း ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေခြင်းပါပဲ..."

အရှင်သခင်နှင့် သူ၏ အမတ်တို့သည် အနာဂတ် မဟာချင် ရေတပ်အတွက် ပုံကြမ်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေကြစဉ် အဝေးရှိ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ရေယာဉ်စုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကို ရေယာဉ်စုဟု ခေါ်၍ မရနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ရာစုနှစ်ဝက်ခန့် ပင်လယ်ထဲတွင် မျောပါနေခဲ့သော အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

ရွှီဖူ၏ တစ္ဆေရေယာဉ်စု။

၎င်းသည် ယိုယွင်းနေသော မျှော်စင်သင်္ဘော ငါးစင်း ပါဝင်သည့် အုပ်စုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရွက်ဖျင်များသည် ရွက်တိုင်များပေါ်တွင် သူတောင်းစားတစ်ဦး၏ ဖာရာထေးရာ အင်္ကျီကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေပြီး သင်္ဘောကိုယ်ထည်များသည် အစိမ်းရောင် ရေညှိများနှင့် ခရုခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်တွင် သေနတ်ပစ်ပေါက် တစ်ဝက်ခန့်ပင် ပြိုကျနေပြီး သစ်သားပြားများနှင့် တိရစ္ဆာန် သားရေများဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်လည်ရိုက်နှက်ထား၏။

ဤရေယာဉ်စုသည် မြစ်စုန်အတိုင်း မျောပါလာပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကွဲသွားမည့်အလား ယိမ်းယိုင်တုန်ခါနေလေသည်။

"သတိထား..."

မုန့်ထျန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ကမ်းစပ်ရှိ ချင်စစ်တပ်မှ စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ လေးများကို ဆွဲကာ မြှားများကို တပ်ဆင်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ သေနတ် ပြောင်းဝ အမည်းရောင်များသည်လည်း မြစ်ပြင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်ကြသည်။

"မပစ်... မပစ်ကြပါနဲ့... ငါတို့ပါ..."

ပျက်စီးနေသော သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပျက်စီးနေသော မဟာချင်၏ နဂါးနက်အလံကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းနေလေသည်။

ထိုလူသည် ဖိုသီဖတ်သီဖြစ်နေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဆွေးမြည့်ကာ အစုတ်အပြတ်များ ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လည်ပင်းတွင် ခရုခွံကြိုးတစ်ကုံးကို ဆွဲထားပြီး သူ၏ ခါးတွင် သံချေးတက်နေသော ကြေးမြှောင်တစ်ခုကို ထိုးထား၏။ အလံသာမရှိခဲ့လျှင် လူတိုင်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အရိုင်းအစိုင်း မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သွားကြမည် းဖြစ်သည်။

"ငါ ရွှီဖူပါ... ငါ ရွှီဖူပါ..."

ထိုလူက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ကြီးမားသော မတရားမှုကို ခံစားခဲ့ရသည့်အလား အက်ကွဲကာ မျက်ရည်များ ရောစွက်နေလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။

*ရွှီဖူ ဟုတ်လား*

*ငါကိုယ်တော့်ထံမှ ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို လိမ်လည်သွားပြီး မသေဆေးကို ရှာဖွေဖို့ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး သုံးထောင်ကို နိုင်ငံရပ်ခြားကို ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ ရွှီဖူ ဟုတ်သလား*

*သူ ထွက်ပြေးသွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်ဘူးလား…ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို သရဲတစ္ဆေပုံစံနဲ့ ပြန်ရောက်လာရတာလဲ*

"သူ့ကို ဆိုက်ကပ်ခွင့်ပေးလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီလိမ်လည်သူအိုကြီးက ဘယ်လို အံ့ဖွယ်ဆေးတွေ ယူဆောင်လာသလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်... သူက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မုန်လာဥနဲ့ ငါကိုယ်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ ရဲဝံ့တယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တော် ခုနက သင်္ဘောကိုသုံးပြီး သူ့ကို ပင်လယ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားအောင် တိုက်ထုတ်ပစ်မယ်..."

ပင်လယ်စာ သို့မဟုတ် အံ့ဖွယ်ဆေးလား။

သင်္ဘောများ ဆိုက်ကပ်သွားသည်။ ရွှီဖူသည် လိမ့်ကာ တွားသွားကာဖြင့် ကမ်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လာလေသည်။

သူ၏နောက်ရှိ ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများသည် ယခုအခါတွင် သန်မာတောင့်တင်းပြီး အသားအရေ မည်းနက်နေသော လူငယ်များနှင့် ကြံ့ခိုင်သော တံငါသည် အမျိုးသမီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် နှစ်အတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာခြင်းက သူတို့၏ ရင့်ကျက်မှုမရှိခြင်းကို ကာလရှည်ကြာစွာ ဆေးကြောပစ်ခဲ့ပြီး အကြံ့ခိုင်ဆုံး သင်္ဘောသားများအဖြစ်သို့ ပုံသွင်းပေးခဲ့သည်။ ယခင်နှစ်များက အကြောက်တရားများသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မုန်တိုင်းများနှင့် လှိုင်းတံပိုးများကို လျစ်လျူရှုခြင်းများဖြင့် အစားထိုးလာခဲ့သည်။

"အပြစ်ရှိသော ကျွန်တော်မျိုး ရွှီဖူ... အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ရွှီဖူသည် သဲပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် အကျယ်ကြီး ဆောင့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို အရမ်းလွမ်းဆွတ်နေခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်မျိုး နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ သုံးနှစ်ကြာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး မဟာချင်ရဲ့ အသားမုန့်တွေကို အမြဲတမ်း လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ပါတယ်... ရှန်းယန်ရဲ့ ချင်ချန်း အော်ပရာကို ကြားရဖို့ ကျွန်တော်မျိုး အိပ်မက်မက်နေခဲ့ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ရွှီဖူ... ငါကိုယ်တော့် မျက်နှာသာရဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရပ်လိုက်စမ်း... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဆေး ဘယ်မှာလဲ..."

ဤမေးခွန်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားမြှောင်ကို ထိကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။ ဤအဘိုးကြီးသည် ယနေ့ သေချာပေါက် သေရတော့မည်။ သူသာ မသေဆေးကို မထုတ်ပေးနိုင်ပါက အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့ကို မီးပုံးပျံကဲ့သို့ သေချာပေါက် မီးရှို့ပစ်လိမ့်မည်။

ရွှီဖူမှာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူက ရှင်းလင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာက ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဆေးမရှိသော်လည်း ဆင်ခြေကောင်းတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ် ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက မသေဆေးကို မရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့်... နဂါးနန်းတော်ရဲ့ ရတနာတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်... ဒီအရာတွေက မဟာချင်ကို မသေဆေးထက်ပိုပြီး နှစ်တစ်သောင်းတိုင် တည်တံ့စေပါလိမ့်မယ်..."

ရွှီဖူသည် လှည့်ကာ သင်္ဘောဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါတွေကို ယူလာခဲ့..."

သင်္ဘောသား အနည်းငယ်သည် ညည်းညူရင်း ဧရာမ သစ်သားသေတ္တာကြီး အချို့ကို အောက်သို့ ခက်ခဲစွာ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

"ဖွင့်လိုက်စမ်း..."

အဖုံးများကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။

ပြင်းထန်ပြီး အသက်ရှူကျပ်စေသော ဆားငန်သည့် ငါးညှီနံ့တစ်ခုက ကြည့်ရှုရေးစင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်၏။

သေတ္တာများထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီစီရီရီ ထပ်ထားသော မာကျောသည့် အမည်းရောင် အရာများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် သစ်သားတုတ်ချောင်းများနှင့်လည်း တူသကဲ့သို့ ကျောက်ခဲများနှင့်လည်း တူနေလေသည်။

"ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို တင်ပြပါတယ်..."

ရွှီဖူက ရတနာတစ်ခုကို ဆက်သသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ မသေနိုင်တဲ့ ငါးပါ... အရှေ့ဘက်အဝေးက ဖူဆန်ကျွန်းမှာ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော်မျိုး ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ... ဒီငါးက သံလို မာကျောပြီး ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ မပုပ်သိုးပါဘူး... ဒါကို စားသုံးခြင်းက မသေနိုင်တဲ့ အသက်ကို မပေးစွမ်းနိုင်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေပြီး ကျောက်ကပ်ကို အားဖြည့်ပေးကာ ခွန်အားကို တိုးပွားစေပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က အနီးကပ် ကြည့်ရှုရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ခေါက်ကြည့်လိုက်ရာ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူက ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဤအရာက ကတ်ဆူအိုဘူရှီ မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမာကျောဆုံး အစားအစာအဖြစ် လူသိများသော အလွန်မာကျောသည့် အခြောက်ခံထားသော ဘိုနီတိုငါး ဖြစ်သည်။ သင်သည် ၎င်းကို ဓားတစ်ချောင်းအဖြစ်ပင် သွေးယူ၍ ရနိုင်သည်။

"ဒါက မင်းပြောတဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းက ငါကိုယ်တော်တို့ဆီကို ဆားနယ်ငါး တစ်လှေစာ ယူလာပေးတာလား... ငါကိုယ်တော်တို့က အဲ့ဒါကိုသုံးပြီး လူတွေကို ခုတ်ထစ်ရမှာလား..."

"အရှင်မင်းကြီး... ဒေါသကို ငြိမ်သက်တော်မူပါ... ရှိပါသေးတယ်... ရှိပါသေးတယ်..."

အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီဖူသည် ဒုတိယသေတ္တာကို ဖွင့်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ကန့်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အဝါရောင် ကျောက်ခဲသေတ္တာတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"ဒါက မြေကြီးမီးတောက်ရဲ့ အနှစ်သာရပါ..."

ရွှီဖူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဖူဆန်ကျွန်းမှာ မီးတောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဒါက သူတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ ကျောက်ခဲတွေပါ... ဒီပစ္စည်းက ယမ်းမှုန့်ကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ အင်ပါယာဆရာကြီး ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော်မျိုး မှတ်မိပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးအတွက် လှည်းဆယ်စီးစာ ယူဆောင်လာပေးဖို့ ကျွန်းပေါ်မှာ အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်ခံရမယ့် အန္တရာယ်ကို ကျွန်တော်မျိုး စွန့်စားခဲ့ရတာပါ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားလေသည်။

မဟာချင်၏ ပြည်မကြီးတွင် ကန့် သိုက်များ ရှိသော်လည်း သန့်စင်မှု နည်းပါးပြီး တူးဖော်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဂျပန်သည် မီးတောင်ကျွန်းနိုင်ငံဖြစ်ရာ အလွန်အရည်အသွေးမြင့်မားသော သဘာဝ ကန့် များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ယမ်းမှုန့်ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းရည်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးချဲ့နေသော မဟာချင်အတွက် လုံးဝ မဟာဗျူဟာမြောက် ပစ္စည်းပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ကောင်းတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ချင်ရှီဟွမ်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ဆားနယ်ငါးထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်... ဒီသန့်စင်မှုမြင့်မားတဲ့ ကန့် နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ယမ်းမှုန့်စွမ်းအားက သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးလာနိုင်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။

"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ..."

ရွှီဖူသည် အံကိုကြိတ်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံးသော တဲတိုင်ဖဲချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ သင်္ဘောသားအချို့က လေးလံသော သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို ကြည့်ရှုတော်မူပါ..."

ရွှီဖူက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

၎င်းအတွင်းတွင် မီးခိုးရောင်သန်းနေသော အဖြူရောင် သတ္တုရိုင်းတုံးများ ရှိနေပြီး မှတ်သားစရာ မရှိပုံပေါ်သော်လည်း ငွေရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေလေသည်။

"ဒါက..."

လျူပန်က အနီးသို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ငွေရှာရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမိုထက်မြက်သော အနံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"ဒါက ငွေသတ္တုရိုင်းလား... အဆင့်မြင့် ငွေသတ္တုရိုင်းပဲ..."

"တိကျပါတယ်..."

ရွှီဖူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကျွန်းမှာ ကန့် တွေ ရှိရုံသာမက ကြီးမားတဲ့ ငွေတောင်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ နည်းနည်းပဲ တူးခဲ့ရတာတောင် ဒီလောက် အများကြီး တွေ့ခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်တို့သာ ပိုနက်နက် တူးမယ်ဆိုရင်... အရှင်မင်းကြီး... အဲ့ဒါက ငွေတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ တောင်ကြီးပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက နောက်ဆုံးတွင် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

သူသည် မသေဆေးကို မလိုအပ်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ငွေကြေးကို ပို၍ လိုအပ်နေသည်။ လမ်းများ ဖောက်လုပ်ရန် ငွေလိုအပ်သကဲ့သို့ သင်္ဘောများ တည်ဆောက်ရန် ငွေလိုအပ်ပြီး စစ်တပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်လည်း ငွေလိုအပ်သည်။ ငွေတောင်ကြီးတစ်ခုသည် မသေချာသော ဆေးလုံးတစ်ခုထက် အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ ထိတွေ့နိုင်လေသည်။

"အဲ့ဒါကို သေးငယ်တဲ့ ကုသိုလ်တစ်ခုလို့ မှတ်ယူလိုက်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

စစ်မှန်သော ရတနာ - သိုးသားရေစာရွက်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော ကမ္ဘာ။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါတွေက ပြင်ပ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေချည်းပါပဲ..."

ရွှီဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆီစိမ်အဝတ်များဖြင့် အလွှာလိုက် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော သိုးသားရေစာလိပ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ကျွန်တော်မျိုးက ဒီအတိုင်း မျောပါနေခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်ကို ရေယာဉ်စုကို ဦးဆောင်ရင်း နေ့စဉ် လေတိုက်ရာလမ်းကြောင်း၊ လီတိုင်းရဲ့ ရေအနက်နဲ့ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ ကျောက်ဆောင်တိုင်းရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သိုးသားရေစာလိပ်ကို ယူကာ ဖြန့်လိုက်လေသည်။

၎င်းက မြေပုံတစ်ခုဖြစ်သည်။

ယခင်က မကြုံစဖူးသော အသေးစိတ်ကျသည့် အရှေ့အာရှ၏ ရေကြောင်းမြေပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကိုရီးယား ကျွန်းဆွယ်၏ ကမ်းရိုးတန်းများ၊ ဂျပန်ကျွန်းစု၏ အကြမ်းဖျင်း ပုံစံနှင့် သမုဒ္ဒရာ ရေစီးကြောင်းများ၏ လားရာတို့ကို ၎င်းပေါ်တွင် ကောက်ကွေးစွာ ရေးဆွဲထားလေသည်။ ရေချို၊ မုန်တိုင်းများနှင့် ဝေလငါးအုပ်များကို မည်သည့်နေရာတွင် တွေ့ရှိနိုင်ကြောင်းကိုပင် မှတ်သားထား၏။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ရွှီဖူက အပြာရောင် ဧရိယာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အရင်က အဂ္ဂိရတ်ဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လှည့်စားခြင်းနဲ့ အသက်မွေးခဲ့တာပါ... ဒါပေမယ့် ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးပေါ်မှာ လှည့်စားခြင်းက အသက်မကယ်နိုင်ပါဘူး... ကောင်းကင်ကို လေ့လာပြီး အချက်အလက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းကသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာပါ..."

"ပင်လယ်က... တကယ်ပဲ အဝိုင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်..."

ရွှီဖူ၏ အသံမှာ ပင်လယ်ပြင်တွင် ရှိနေစဉ် အထီးကျန်မှုနှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့်အလား အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"အခြားသင်္ဘောတွေ ရွက်လွှင့်သွားတာကို ကြည့်တဲ့အခါ သင်္ဘောကိုယ်ထည်က အရင်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွက်တိုင်က နောက်ဆုံးမှ ပျောက်ကွယ်သွားတာပါ... ဝေးကွာတဲ့ ကျွန်းတွေ ပေါ်လာတာကို ကြည့်တဲ့အခါ တောင်ထွတ်တွေကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့ရပါတယ်... အင်ပါယာဆရာကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က ဧရာမ စက်လုံးကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ တကယ်ပဲ နေထိုင်နေကြတာပါ..."

"ဖန်လိုင် မသေနိုင်တဲ့ကျွန်းကို ကျွန်တော်မျိုး ရှာမတွေ့ခဲ့သလို ဘယ်မသေမျိုးတွေနဲ့မှလည်း မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီပင်လယ်ကြီးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်... ဒီမြေပုံနဲ့ဆိုရင် မဟာချင်ရဲ့ ရေယာဉ်စုက အဲ့ဒီ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ကျွန်းတွေဆီကို ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ရှန်းယန်ဆီကို ကန့် တွေနဲ့ ငွေတွေကို အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်လာနိုင်မှာပါ..."

"ဒီမြေပုံက ဘယ်လို မသေဆေးထက်မဆို မဟာချင်ရဲ့ သက်တမ်းကို အများကြီး ပိုရှည်ကြာအောင် သေချာပေါက် စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မည်းနက်ပိန်ပါးသော်လည်း ပြတ်သားနေသော ရွှီဖူကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ကျန့်ကော်... မင်းရဲ့ ထင်မြင်ချက်က ဘယ်လိုလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မြေပုံကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အလားတူပင် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးသော ဇလဗေဒဆိုင်ရာ အချက်အလက်ပင်ဖြစ်သည်။ ဂြိုဟ်တုများ မရှိသောခေတ်တွင် ဤသည်မှာ အသက်များဖြင့် ဝယ်ယူထားသော ဒေတာကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရွှီဖူသည် လိမ်လည်သူမှ ပထဝီဝင်ပညာရှင်အဖြစ် တောက်ပသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ရွှီဖူက အရှင်သခင်ကို လှည့်စားခဲ့တဲ့ အပြစ်ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် ရွှီဖူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေနဲ့ ပင်လယ်တွေကို ချဲ့ထွင်ရာမှာလည်း ကုသိုလ်ရှိပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီမြေပုံက ခေါင်းပေါင်း တစ်သောင်းတန်ပါတယ်... နိုင်ငံရပ်ခြား နယ်မြေတွေက ငရဲမဟုတ်ဘဲ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီးဖြစ်ကြောင်းကို သူက သက်သေပြခဲ့တာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မြေပုံကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ရွှီဖူ..."

"အပြစ်ရှိသော ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းရဲ့ ခေါင်းကို လောလောဆယ် မင်းရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာပဲ ထားထားလိုက်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မြစ်ထဲတွင် မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်နေသော ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင် သင်္ဘောကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို မင်း မြင်လား..."

"ကျွန်တော်မျိုး မြင်ပါတယ်... အဲ့ဒါက... မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်နေတဲ့ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးလား..."

"အဲ့ဒါက ငါကိုယ်တော်တို့ရဲ့ စစ်မြင်းသစ်ပဲ... အနာဂတ်မှာ ၎င်းက ပိုကြီးပြီး ပိုမြန်ကာ လေနဲ့ လှိုင်းဒဏ်ကို ပိုမို ခံနိုင်ရည်ရှိလာလိမ့်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို မဟာချင် သမုဒ္ဒရာဗျူရိုရဲ့ ပထမဆုံး ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ငါကိုယ်တော်တို့ ခန့်အပ်လိုက်တယ်... မင်းရဲ့ တာဝန်က ဆေးရှာဖို့ မဟုတ်ဘဲ ငါကိုယ်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ပဲ..."

"ငါကိုယ်တော်တို့က ဒီမီးခိုးငွေ့ထွက်နေတဲ့ သင်္ဘောတွေကို မင်းရေးဆွဲထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေအတိုင်း လိုက်ပြီး ပင်လယ်ရဲ့ အဆုံးအထိ ရွက်လွှင့်စေချင်တယ်... အဲ့ဒီငွေတောင်ကြီးကို ငါကိုယ်တော်တို့ဆီ ယူဆောင်လာခဲ့..."

ရွှီဖူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ မျက်ရည်များက သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင် အစင်းကြောင်း နှစ်ခုကို ဆေးကြောသွားလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်... ဒီပင်လယ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကျောက်ဆောင်တိုင်းကို အရှင်မင်းကြီးအတွက် မြေပုံဆွဲပေးဖို့ ကျွန်တော်မျိုး သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်..."

ညဉ့်နက်ယံမှ နိုင်ငံရပ်ခြား ပုံကြမ်း။

ထိုညတွင် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ ဘေးဘက်နန်းဆောင်တစ်ခု၌။

ရွှီဖူကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး တရားဝင် ဝတ်စုံသစ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပေးထားသည်။ (သူ၏ အသားအရေမှာ မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း)သူသည် ဝမ်ကျန့်ကော်နှင့် ရှောင်ဂျီ၏ အလင်းဖန်သားပြင်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ တာဝန် အစီရင်ခံစာကို ပြုလုပ်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ပြင်ပလူများမရှိဘဲ ချင်ရှီဟွမ်၊ ဝမ်ကျန့်ကော်နှင့် ရွှီဖူတို့သာ ရှိလေသည်။

ရွှီဖူသည် ပင်လယ်ပြင်၏ ထူးဆန်းသော ပုံပြင်များကို ပြန်လည်ပြောပြရင်း ဝက်သားနီနှပ်ကို အငမ်းမရ စားသောက်နေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲ့ဒီပင်လယ်ထဲက ငါးတွေ ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာကို အရှင်မင်းကြီး ယုံကြည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျန်းပေါင်းများစွာ မြင့်တဲ့ ရေတိုင်ကို မှုတ်ထုတ်နိုင်တဲ့ ငါးတစ်မျိုးရှိပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုလိုပဲ... အဲ့ဒါကို လှေမျိုတဲ့ငါး (ဝေလငါး) လို့ ကျွန်တော်မျိုး နာမည်ပေးထားပါတယ်... အဲ့ဒီငါးဆီက အဆီကို ထုတ်ယူမယ်ဆိုရင် ရှန်းယန်ကို တစ်နှစ်တိတိ မီးလင်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်..."

"ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီကျွန်းတွေပေါ်က ဌာနေတိုင်းရင်းသားတွေက အရိုင်းအစိုင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် အနွေးဓာတ်ရဖို့ မီးရှို့ဖို့ အမည်းရောင် ကျောက်ခဲ (ကျောက်မီးသွေး) တစ်မျိုးကို တကယ်ပဲ အသုံးပြုကြပါတယ်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်မျိုး ယူမလာခဲ့ပေမယ့် တည်နေရာကိုတော့ မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် နားထောင်နေလေသည်။ သူသည် ယခင်က ပြည်နယ်ခြောက်ခု၏ နယ်မြေများကိုသာ ဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပင်လယ်ထဲရှိ အရာများက ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံပေါ်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ရွှီဖူ... ပင်လယ်ရဲ့ အဆုံးမှာ ဘာရှိတယ်လို့ မင်းပြောချင်တာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ရွှီဖူက တူကို ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရင်တုန်းက ပင်လယ်မှာ အဆုံးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ခဲ့တာပါ... အဲ့ဒါက ကွေ့ရွှီ ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီးပေါ့... ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော်မျိုးက အရှေ့ဘက်ကို ဆက်ပြီး ရွက်လွှင့်ခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုရဲ့ ပိတ်ဆို့တာကို ခံခဲ့ရပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးမှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်..."

ရွှီဖူက လက်ဖြင့် စက်ဝန်းခြမ်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲပြလိုက်သည်။

"ဒီပင်လယ်မှာ အဆုံးမရှိနိုင်ဘူး... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ အဆုံးက သူ့ရဲ့ အစလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့သာ အရှေ့ဘက်ကို ဆက်ပြီး ရွက်လွှင့်နေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် အနောက်ဘက်ကနေ ပြန်ရောက်လာနိုင်ပါတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က သူ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရွှီဖူ၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းက အတိအကျ မှန်ကန်နေလေသည်။

"ဒါ့အပြင်..."

ရွှီဖူက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီဝေးကွာတဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ သစ်တုံးတွေ မျောနေတာကို ကျွန်တော်မျိုး တွေ့ခဲ့ရပါတယ်... အဲ့ဒီသစ်သားက ကျွန်တော်တို့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ ပေါက်တဲ့ မျိုးစိတ်မဟုတ်ပါဘူး... ၎င်းက ဧရာမကြီးဖြစ်ပြီး အနီရောင် ဖြစ်ပါတယ်... ဒါက အရှေ့ဘက်ကို ဆက်သွားရင် နောက်ထပ် ကျယ်ပြောလှတဲ့ တိုက်ကြီးတစ်ခု (အမေရိကတိုက်) ရှိရမယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပါ..."

"အဲ့ဒီနေရာက မဟာချင်ထက်တောင် ပိုကြီးနိုင်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ရွှီဖူက မြေပုံ၏ အစွန်းတွင် ရေးဆွဲထားသော မျဉ်းတိုလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာက အမည်မသိ နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကွက်လပ်၏ ဆွဲဆောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

"မဟာချင်ထက်တောင် ပိုကြီးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်များက ကြီးမားလာပြီး ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ထဲရှိ ရေနွေးငွေ့များကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်လာလေသည်။

"ကျန့်ကော်... ငါတို့ရဲ့ သင်္ဘောတွေ ဘယ်တော့ အဆင်သင့်ဖြစ်မလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျူးလုံအဆင့်က မူလပုံစံတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်... ရွှီဖူ ယူဆောင်လာတဲ့ ကန့် ၊ ဝင်လာမယ့် ငွေတွေ နဲ့ ဒီရေကြောင်းမြေပုံတို့နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က သုံးနှစ်အတွင်းမှာ စစ်မှန်တဲ့ သမုဒ္ဒရာဖြတ် ရေယာဉ်စုတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ပါပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကော်က မြေပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့က ငွေတောင်ကြီးကို တူးဖော်နိုင်ရုံသာမက ဝေလငါးတွေကိုပါ အမဲလိုက်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး... ရွှီဖူပြောတဲ့ တိုက်သစ်ကြီးကိုလည်း သွားကြည့်နိုင်မှာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... လုပ်ကြတာပေါ့..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်... နန်းတွင်းရေးရာဌာန သင်္ဘောကျင်းကို ဆယ်ဆချဲ့ထွင်လိုက်... ရွှီဖူ... မင်းက နည်းပြတွေအဖြစ် အမှုထမ်းဖို့နဲ့ မဟာချင် ရေတပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ သင်္ဘောသားတွေ အားလုံးကို ငါကိုယ်တော်တို့ဆီ ပေးအပ်ရမယ်... ငါကိုယ်တော်တို့ရဲ့ မဟာချင်က ကုန်းမြေရဲ့ အရှင်သခင်သာဖြစ်နေလို့ မရဘူး... ဒီစက်လုံးကြီးရဲ့ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်ရမယ်..."

နိဂုံးချုပ် - ဆားနယ်ငါး၏ အောင်ပွဲ။

ညဘက် ဆွေးနွေးပွဲသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မဟာဗျူဟာမြောက် အမြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်လူမျိုးတို့သည် တစ်ခုတည်းသော အရာကိုသာ ဂရုစိုက်ကြလေသည်။ ရွှီဖူ ယူဆောင်လာသော နတ်ဘုရားငါးက ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိသလဲ ဆိုသည်ကိုပင်ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်သည် ဟင်းပွဲသစ်တစ်ခုကို တီထွင်လိုက်သည်။ ဘိုနီတို အစအနများ ရောနှောထားသော တို့ဟူးပင် ဖြစ်သည်။

ဤစားသောက်ပုံမှာ သံကဲ့သို့ မာကျောသော ကတ်ဆူအို ဘူရှီ းကို အလွှာပါးပါးလေးများအဖြစ် ရိတ်သင်ကာ ပျော့ပျောင်းသော တို့ဟူးပေါ်တွင် ဖြူးပြီး လျူပန် ရောင်းချသော ပဲငံပြာရည် အနည်းငယ်ကို ဆမ်းစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှန်းယန်တွင် အလျင်အမြန်ပင် လူကြိုက်များလာခဲ့သည်။

ဆိမ့်သော အရသာက သာမန်ပြည်သူများအား ရွှီဖူ၏ အတိတ်က လိမ်လည်မှု လုပ်ရပ်များကို ချက်ချင်းပင် ခွင့်လွှတ်သွားစေသည်။

"ဒီရွှီဖူက မသေဆေးကို မရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့် အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ မဟာချင် ပို့ဆောင်ရေးသမား တစ်ယောက်ပဲ..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... သူက ကန့်တွေ အများကြီး ယူလာတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ငါတို့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူး ဗြောက်အိုးတွေက ပိုကျယ်လာတော့မှာလား..."

"ဒီဆားနယ်ငါးက တကယ်ပဲ မာကျောတယ်... မနေ့က ငါ တစ်ပိုင်း အိမ်ယူသွားတာ ငါ့မိန်းမရဲ့ သားခုတ်ဓားတောင် ပဲ့သွားတယ်... နောက်ဆုံးတော့ သစ်ကြားသီးခွဲဖို့ပဲ သုံးလို့ရတော့တယ်..."

သာမန်ပြည်သူများ၏ ရယ်မောသံများကြားတွင် မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော ရေနွေးငွေ့သင်္ဘောဖြစ်သည့် ကျူးလုံအဆင့် သင်္ဘောသည် ဝေမြစ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် မီးခိုးများကို ဆက်လက် မှုတ်ထုတ်ကာ ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်သန်းနေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီဖူသည် သင်္ဘောဦးတွင် ရပ်ကာ ကုန်းပေါ်နေ စစ်သည်တော်များ အုပ်စုကို ပင်လယ်မူးခြင်းမှ မည်သို့ ရှောင်ရှားရမည်ကို သင်ကြားပြသပေးနေ၏။

သူသည် အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်တတ်သည့် လိမ်လည်သူ တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စူးစမ်းရှာဖွေသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က သေခြင်းတရားနှင့် အမည်မသိ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သော သမုဒ္ဒရာသည် ယခုအခါတွင် ချင်လူမျိုးတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကန့် များ၊ ငွေသတ္တုရိုင်းများနှင့် အရသာရှိသော ဆားနယ်ငါးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဧရာမ ရတနာအိုးကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာချင်၏ အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် အဝါရောင် မြေပြင်မှနေ၍ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်ဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားလေတော့သတည်း။