အခန်း (၂၆၅၅-၂၆၅၆)
Vol. 266 Ch. 2655-2656
အခန်း (၂၆၅၅) - ခင်ဗျားတို့ စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး
ရွှေဟွေးကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင် ဆွေ့ရှင်းကျီနှင့် လွမ်းထိုက်ကူတို့သည်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတော်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် အမှန်တကယ်တွင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ယခင်က တန်လင်ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ အတော်များများကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေပြီး တိတ်တဆိတ် ဝေဖန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အကြောင်းမှာ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ဤတစ်ကြိမ် နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် ကျောင်းသားများမှာ မည်သူ့ကိုမျှ လျှို့ဝှက်ထားရန် အမိန့်မရရှိခဲ့သည့်အတွက် နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လျှို့ဝှက်ထားရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။
‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’၊ ‘သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း’ ဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်၊ အဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်... စသည့် ကောင်းကင်ငါးပါးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေနိုင်သော သတင်းများမှာ ကျောင်းတော်အတွင်း စတင်ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်၊ အဓိကကျသော နယ်မြေများသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် ထိုသတင်းများမှာ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နယ်မြေများသို့ ရောက်ရှိသွားပါက၊ ထိုနေရာမှ သူတော်စင်တို့က ၎င်းတို့ကို ကောလာဟလတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မည်။ ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ ထိုသတင်းများ၏ မှန်ကန်မှုကို စစ်ဆေးနိုင်သည့် အရည်အချင်း သူတို့၌ မရှိကြပေ။
လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွင်မူ ဇောင်ဟွမ်နှင့် ဇောင်ဟွေတို့သည် ကာကွယ်ရေးဆရာ များနှင့် တောင်စဉ်အသီးသီးမှ ဆရာများကို ခေါ်ယူ၍ အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်သည်။ ယနေ့ အစည်းအဝေးတွင် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ဖန့်ချန်၏ ပြောကြားချက်ကို အလေးအနက်ထား၍ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြသည်။
“ဖန့်ချန်၊ မင်း ပြောတဲ့ ဒီအချက်တွေက… ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်အထိတောင် ရောက်နေတာလား၊ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်မှာ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မင်း ဆိုလိုတာလား။”
“ဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိလောက်ပါဘူး။”
လူပင်း ကာကွယ်ရေးဆရာများ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူမှလွဲ၍ သူ့နှင့် ရင်းနှီးသူများ သို့မဟုတ် ဟော်ဆွေ့ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူများ၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း ကြည့်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုတစ်ကြိမ် နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေကိစ္စမှာ ဤမျှလောက်ထိ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မတွေးခဲ့မိပေ။ ဟော်ဆွေ့ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသား ၁၉ ဦးမှာ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှ အကျိုးအမြတ်အစစ်အမှန်ကို မရရှိခင်မှာပင် ကျောင်းတော်မှ အခြားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ဤသည်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဖန့်ချန်တစ်ယောက်တည်းသာ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေမှ အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။
“လူပင်း၊ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေကို သွားတာက မင်းလား၊ ဖန့်ချန်လား။”
“သူပြောတာကို နားမထောင်ဘဲနဲ့ စကားဖြတ်ပြောနေတာ၊ ငါတို့ကို မင်းစကားပဲ နားထောင်ခိုင်းချင်တာလား။”
နာလန်ချိုဟုန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လူပင်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး
“ငါ ဆိုလိုတာက ဒါမဟုတ်ဘူး၊ မင်းအရင် စိတ်မလောနဲ့ဦး။ ငါ သံသယဝင်တာက သူပြောတဲ့ အချက်အလက်တွေ မှားနေပြီး ငါတို့ကို လမ်းမှားကို ပို့ဆောင်သွားမှာ စိုးလို့ပါ။”
“ကောင်းကင်အရှင်တွေက တကယ်ပဲ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပါတယ်။”
အားလုံးအတွက် သူစိမ်းဆန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခန်းမပြင်ပမှ အရိပ်တစ်ခု လျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်အရ ၎င်းမှာ ရှီး မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်။
ဇောင်ဟွမ်နှင့် ဇောင်ဟွေတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားမပြောကြပေ။ လူပင်းမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် မချေပရဲပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူမှာ ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ရှီးမျိုးနွယ်စုမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုထက် များစွာ သာလွန်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ ငါ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှာ နေရတာ မသက်သာလို့ နင်တို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကို ပြောင်းလာချင်လို့။ နင့်ရဲ့ နေအိမ်က ဘယ်နားမှာလဲ၊ နင့်ရဲ့ အနားမှာ ငါနေလို့ ရမလား။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့က လူသားမျိုးနွယ်စု အစည်းအဝေး၊ မင်းလို ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားက ဖန့်ချန်နဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စရှိရင် နောက်နေ့မှ လာပါ။”
“ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု အစည်းအဝေးကို ရုတ်တရက် လာနှောင့်ယှက်တာက ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူး။”
လူပင်းက တွေးတောရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းတော်အုပ်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့၊ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်၊ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင် ဖြစ်ပါတယ်။ အသက်အရွယ်ရ ပြောရရင် သူက ငါတို့ထက်တောင် အသက်ကြီးပါသေးတယ်။ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ပါ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ လူပင်းကိုမူ အရေးမစိုက်ပေ။ ဇောင်ဟွမ်နှင့် ဇောင်ဟွေတို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်ကို အရိုအသေပေးသည်။ ထို့နောက် သူမကို ဖန့်ချန်ဘေးတွင် ထိုင်ရန် နေရာပေးလိုက်သည်။
လူပင်းနှင့် အခြား ကာကွယ်ရေးဆရာများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်ကို အလွန် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“တကယ်ကို မနေတတ်ဘူး။ အရင်က တားမြစ်နယ်မြေက ပြန်လာရင် ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ ထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်သွားတတ်တယ်။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ နိုးလာမယ်ဆိုတာလည်း မသိဘူး။ အခု စီမံကိန်း ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့ ငါနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူအချို့လည်း ကွယ်လွန်သွားကြပြီ။ အချို့ဆိုရင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ဖြစ်ပြီးမှ အန္တရာယ် ကြုံသွားကြတယ်။ ဒီတစ်ခါ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတော့ အဲဒီ ရှီးမျိုးနွယ်စုတွေက ငါ့ကို ဘီလူးတစ်ကောင်လို ဆက်ဆံကြတယ်။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းနေချင်တဲ့ နေရာမှာပဲ နေပါ။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာမှုအရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာပြီး လူပင်းဘက်ကို လှည့်ကာ -
“ဖန့်ချန် ခုနက ပြောသွားတာတွေက အရင်တုန်းကဆိုရင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေပါ။ အခုတော့ စီမံကိန်း ပျက်သိမ်းသွားပြီ၊ တားမြစ်နယ်မြေလည်း ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ရှင်တို့လည်း သိဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသွားပြီ။ ကောင်းကင်အရှင်တွေက တကယ်ပဲ အန္တရာယ် ကြုံတတ်ပါတယ်။ ငါ့မိဘတွေလည်း ကောင်းကင်အရှင်တွေပါပဲ၊ သူတို့လည်း အန္တရာယ် ကြုံခဲ့ရတယ်။ ရှင်တို့မှာ မေးစရာ ရှိသေးရင် မေးပါ၊ ငါပဲ ရှင်းပြပေးမယ်။”
“သံသယဝင်တာ မဟုတ်ပါဘူး…”
လူပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်း ပြုံးထားသည့် ပုံစံ ပေါ်လာသည်။
“ကျွန်တော်တို့ သိချင်တာက ကျောင်းသားတွေကို နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေကို ဘယ်တော့ ထပ်ပို့ပေးနိုင်မလဲ။”
လူပင်းဘေးမှ ကာကွယ်ရေးဆရာတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးသည်။
“ဒီမေးခွန်းကိုတော့ အခုချက်ချင်း မဖြေနိုင်သေးဘူး။ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေကို ဘယ်တော့ ပြန်ဝင်နိုင်မလဲဆိုတာကတော့ အထက်က ကောင်းကင်အရှင်တွေ တိုင်ပင်ပြီးမှပဲ သိရမှာပါ။ နယ်မြေရဲ့ အနားယူချိန်က ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာပေါ်မှာလည်း မူတည်တယ်။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
နာလန်ချိုဟုန်တို့မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တားမြစ်နယ်မြေအချို့မှာ အမှန်ပင် အနားယူချိန် ရှိသည်။ တစ်ခါဝင်ပြီးနောက် နောက်တစ်ခါ ပြန်ဝင်ရန် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ရသည်။ အကယ်၍သာ အတင်းဝင်ရောက်ပါက နယ်မြေ၏ ဟန်ချက်ကို ထိခိုက်စေပြီး အဆိုးရွားဆုံးဆိုလျှင် နယ်မြေတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျောင်းသား ၁၉ ဦး… သူတို့ သေဆုံးသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောပြဖို့ မလိုဘူးလား။”
ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ကာကွယ်ရေးဆရာတစ်ဦးက ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာကို ပြောပြရမှာလဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့လည်း အတူတူပဲ။ သူတို့က ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဝိုင်းရိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားတာ။ အဲဒီထဲမှာ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စု၊ ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စု၊ ထိုက်ဟောင်မျိုးနွယ်စု၊ ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုတွေလည်း အကုန် ပါဝင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့က တစ်မျိုးနွယ်စုစီတိုင်းကို လိုက်ပြီး အပြစ်ရှာမလို့လား။”
ခန်းမပြင်ပတွင် နောက်ထပ် အရိပ်အချို့ ပေါ်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လာသူများမှာ ဆွေ့ရှင်းကျီနှင့် လွမ်းထိုက်ကူတို့ ဖြစ်သည်။ လူပင်းတို့မှာ သူတို့၏ အထောက်အထားကို ရိပ်မိသွားသည့်အတွက် စကားမပြန်ရဲကြတော့ပေ။
“နင်တို့ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ကျောင်းတော်မှာ နေရတာ မသက်သာလို့ပါ။ စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ငါတို့အားလုံးက ‘သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ၊ ဖန့်ချန် နဲ့အတူတူပဲ နေတာ ပိုကောင်းမယ်လေ။”
လွမ်းထိုက်ကူက ရယ်မောပြီး -
“ဒါမှ ငါတို့ ကျင့်စဉ် ကျင့်တဲ့အခါ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အပြန်အလှန် တိုင်ပင်လို့ ရမှာလေ။”
ဖန့်ချန်က စီမံကိန်းဟောင်းမှ အဖွဲ့ဝင်များအပြင် အဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ် ရရှိထားသော ကျောင်းသားအချို့ပါ ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကျောင်းသားအများစုမှာ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ မဟုတ်ဘဲ တန်လင်ကျောင်းတော်မှ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် တန်လင်သို့ ပြန်မသွားဘဲ ရွှေဟွေးသို့ လိုက်လာကြသည်။
ဇောင်ဟွမ်နှင့် ဇောင်ဟွေတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အဆိုပါ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ထိုင်ခုံများ စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်စု အစည်းအဝေးပွဲမှာ ယခုအခါတွင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ လူပင်းတို့မှာလည်း ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းရဲတော့ပေ။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကာကွယ်ရေးဆရာများနှင့် တောင်စဉ်အသီးသီးမှ ဆရာတို့သည် နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေအကြောင်းကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားကြပြီး သူတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေအပေါ်၌လည်း စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။
“နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေထဲက ကျင့်စဉ်ကို ရမှသာ ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာပါ။”
လူပင်းက တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး -
“တကယ်တော့ ရှင်တို့ စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်တို့က ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းနည်းလို့ပါ။ ဘာအန္တရာယ်မှလည်း ကြုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“……”
အခန်း (၂၆၅၆) - ဖန့်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်ဦး
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၏ စကားများက အစည်းအဝေးခန်းထဲရှိ ကာကွယ်ရေးဆရာများနှင့် ဆရာများကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်ရှိသူများ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါတွင် သူတို့ စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ဝင်လာကြသည်။ မိမိတို့လည်း ထိုကပ်ဆိုးကြီးကို မကြုံရအောင် ထိုကျင့်စဉ်မျိုးကို မည်သို့ ရရှိနိုင်မည်နည်းဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေမိကြသည်။
သို့သော် ယခုမူ သူတို့ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
မိမိတို့က ထိုကိစ္စအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပေ။
“ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ ကို တည်ထောင်ထားတာက ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာပဲ။”
“နောင်မှာလည်း အရည်အချင်း လုံလောက်ပြီး ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်အဆင့် ကို မတက်လှမ်းရသေးတဲ့ သူတော်စင်တွေလောက်ပဲ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေကို သွားပြီး စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့် ရကြလိမ့်မယ်။”
“သာမန် သူတော်စင်တွေအတွက်ကတော့ ဒီကိစ္စကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ လက်ရှိ အဆင့်ကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်မလဲ၊ ‘ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်အဆင့် ကို ဘယ်လို တက်လှမ်းမလဲ၊ ဘယ်လို နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်မလဲဆိုတာကိုပဲ လက်တွေ့ကျကျ တွေးတောသင့်တာပါ။”
“ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်အဆင့် ဆိုတာကတော့ လူတစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိတဲ့ အရာပါ။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
လူပင်းတို့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ပြန်လည်မချေပရဲကြသလို ချေပရန်လည်း အရည်အချင်း မရှိကြပေ။ သူတို့၏ အရည်အချင်းဖြင့် အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်အဆင့် ကိုပင် ရောက်ရှိပါက ဘိုးဘေးများ ကောင်းချီးပေးသည်ဟု ဆိုရမည့် အဆင့်မျိုး ဖြစ်မှန်း သူတို့ သိကြသည်။
‘ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်’ ဆိုသည်မှာမူ...
ကောင်းကင်ငါးပါးတွင် အလွန်နည်းပါးသော အုပ်စုတစ်စုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ် ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်သူများမှာလည်း ထိုအုပ်စုငယ်လေးသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသူများမှာမူ ယခင်အတိုင်း သူတော်စင်ကျမ်းများကိုသာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေကြရမည် ဖြစ်ရာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
“ဒါပေမဲ့...”
ဆွေ့ရှင်းကျီက ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားရင်တော့ ဒီကျင့်စဉ်တွေက လူသိများလာပြီး သာမန် ကျောင်းသားတွေလည်း ဒီကျင့်စဉ်တွေကို သင်ကြားခွင့် ရလာနိုင်ပါတယ်။”
လွမ်းထိုက်ကူတို့က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကြားထဲမှာ လိုအပ်မယ့် အချိန်ကတော့ အတော်လေး ကြာဦးမယ် ထင်တယ်။”
သူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိမည်ဆိုပါက ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည့်သူမှာ ဖန့်ချန်တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေထဲမှ ကျောက်တုံးငယ်လေးကို ယူဆောင်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သူတော်စင်များကို ကျင့်စဉ် နားလည်အောင် အခွင့်အရေး ပေးနိုင်သူမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားပါက ဆွေ့ရှင်းကျီ ပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလမ်းကြောင်းမှာ လျှောက်ရ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ကြပေ။ ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့မှသာ ယခုရလဒ်မျိုး ရလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ‘သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း’ ဆိုသည်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
……
……
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့ကို သူ၏ နေအိမ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကရုဏာတောင် မှ လူများကိုလည်း ခေါ်ယူ၍ အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပေးကြသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်ကဲ့သို့သော ရှေးခေတ်က ဘိုးဘေးများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြပြီး ထိုခေတ်အခါက အကြောင်းများကို မေးမြန်းစပ်စုနေကြသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့သည် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွင် အခြေချသွားကြပြီး ကိုယ်ပိုင် နေအိမ်များ တည်ဆောက်ကာ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် ရရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်များကို စတင် လေ့လာတော့သည်။
……
……
အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အကျိုးကြောင်း ကံကြမ္မာ ပိတ်ကာကြီးထဲတွင် စီကုကျူ၊ ရှန်ထင်ဖန်း၊ ရှန်ကျီကျန်းတို့၏ ကျင့်ကြံနေပုံများကို မြင်တွေ့နေရသည်။
“သူတို့တွေက နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေထဲက ရထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံနေပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကိုလည်း ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။”
ဖန့်ချန်၏ အကြည့်မှာ ရှန်ထင်ဖန်း အပေါ်တွင်သာ အဆုံးသတ် ရပ်တန့်သွားသည်။
ပိတ်ကာထဲမှ မြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မြင်ကွင်းလေးမျိုးအထိ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ‘အသက်စွမ်းအင်အဆင့်’ အစောပိုင်းသို့ မရောက်သေးသည့် ရှန်ထင်ဖန်းတွင် အသက်စွမ်းအင်လေးခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်။ သူကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် တစ်ခုကို ဖယ်လိုက်လျှင် လေးခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ထိုအသက်စွမ်းအင် လေးခုလုံးမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
“ဒီနေရာက... ‘သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်တွေ ပုံမှန် အိပ်စက်တဲ့နေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ တားမြစ်အစီရင်တွေလည်း အများကြီး ရှိပုံရတယ်...”
“ဒါပေမဲ့...”
“ကောင်းကင်အရှင်ပဲ လာကယ်ပါစေ၊ နင့်ကို ဘယ်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရေးထိုးမှုများစွာမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အမျိုးမျိုးမှာ ‘ကောင်းကင်မြှား’ ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားသည်။ ကောင်းကင်မြှား၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလာသော်လည်း၊ လူ့လောကအငွေ့အသက်များ စီးဝင်လာပြီးနောက်တွင်မူ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကာ သာမန်မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“သွားတော့။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းကင်မြှားမှာ ကန့်လန့်ကာများကြားသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချီယန်သူတော်စင် က သိချင်စိတ်ဖြင့် -
“ဖန့်ငရဲမင်း၊ အဲဒီသူက ဘယ်သူလဲ။”
“အသက်ကိုးသက်နဂါးမျိုးနွယ်စုက ရှန်ထင်ဖန်း။”
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ဖြေသည်။
ကောင်းကင်မြှားမှာ ၎င်း၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရန် နှစ်အနည်းငယ် ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အချိန်အတွင်းတွင် ဖန့်ချန်က လီဝူအား နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
အရိုးခိုက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသော သတင်းအချက်အလက်များကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ လီဝူတို့မှာ အတော်ကြာအောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။
“သူတော်စင်ကျမ်းက တစ်ခုတည်းသော ကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
ချီယန်သူတော်စင်မှာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကြားလိုက်ရသော သတင်းများမှာ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားသည့် ကမ္ဘာ့အမြင်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပြောင်းလဲခြင်း၊ ကောင်းကင်အရှင်တို့ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရခြင်း... ဒီကောင်းကင်ငါးပါးဆိုတာ ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာပဲ။ ငါက ‘အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်အဆင့်’ ရပြီးရင် အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်။”
လီဝူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်ဟောင်း တစ်ဦးအနေဖြင့်လည်း ဤသတင်းများကို ကြားရသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မိသည်။
“အရှင်သခင်၊ အရှင်က ဒီတစ်ခါ ရလာတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို အမြန်ဆုံး စတင် ကျင့်ကြံပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။”
လီဝူက ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် သတိပေးသည်။
“မူလကတော့ ချက်ချင်း စတင် ကျင့်ကြံရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မြှားပညာကို ငါ ဆက်ထိန်းထားရဦးမယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ကောင်းကင်မြှားပညာမှာ သူ့၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အစွမ်းကို အမြဲတမ်း စုပ်ယူနေသည်။ အကယ်၍သာ သူ ကျင့်ကြံသည့် အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ထိုပညာကို ဆက်လက် အသုံးပြုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ရှန်ထင်ဖန်း၏ အသက်စွမ်းအင်ကို ပစ်မှတ်ထား သတ်ဖြတ်ရန်မှာ သူ၏ အချိန်အနည်းငယ်ကို ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စီကုကျူနှင့် ရှန်ကျီကျန်းတို့ကိုပါ ပစ်မှတ်ထားပါက အချိန် ပိုကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ထင်ဖန်းကို အရင်ရှင်းပြီး ကျန်သူများကို နောက်မှ ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အရှင်သခင်၊ အရှင်က ဒီအချိန်တွေကို အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းနေရင် တခြားသူတော်စင်တွေက အရှင့်ထက် အရင်ရှေ့ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်...”
လီဝူက ခါးသီးစွာ ပြောသည်။ ဒီတစ်ခါ ကျင့်စဉ် ပြောင်းလဲခွင့် ရသူတွေမှာ အခုဆိုလျှင် ပိတ်ကာထဲက လူလိုမျိုး ကျင့်ကြံနေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“သူတို့ အရင်သွားပါစေ၊ အဲဒါနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားလာပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က ဂရုမစိုက်ပေ။ အဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်က အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်နှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။
“ရှန်ထင်ဖန်းက အခု အသက်စွမ်းအင် အဆင့်ပဲ ရှိသေးလို့ အခုထိ ရှင်းလို့ရသေးတယ်။ သူတို့ကတော့ ရှေးခေတ်က ဘိုးဘေးတွေ၊ အခြေခံက အလွန်တောင့်တင်းတယ်။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် သူတို့က ‘ကောင်းကင်နိမိတ်’ ဒါမှမဟုတ် ‘အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်’ ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီကျရင် သူ့အသက်စွမ်းအင်ကို ဘယ်လို ရှင်းနိုင်တော့မလဲ။ အချိန်နည်းနည်း ကုန်သွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တန်ပါတယ်။”
ဖန့်ချန် နောက်တွင် ထိုင်ခုံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကာ ပိတ်ကာကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီဝူနှင့် ချီယန်သူတော်စင်တို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှန်ထင်ဖန်းကို ကြည့်လိုက်သော အကြည့်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူမက ဖန့်ချန်ကို ဘယ်လိုများ ပြစ်မှားမိလိုက်လို့ပါလဲ။
ဝေးလံလှသော ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရှန်ထင်ဖန်းသည် ရရှိထားသော အဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်ကို ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံနေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ နားလည်သဘောပေါက်လာပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပျံဝဲလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုကျောက်ခဲ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အောင်မြင်ပြီ”
ရှန်ထင်ဖန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤခြေလှမ်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အစ ဖြစ်သည်။ နောက်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ပေါင်းစပ်နိုင်ပါက သူမ၏ စွမ်းအားမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။
“ဒီကျင့်စဉ်က တကယ်ပဲ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပေါင်းစပ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တာပဲ... ငါ ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်သွားရင်လည်း အန္တရာယ် ကြုံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဖန့်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်ဦး နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ငါက ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းကတော့ သေးငယ်တဲ့ ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်ပဲ၊ ဖိညှစ်လိုက်ရင် ချက်ချင်း သေသွားလိမ့်မယ်”
ရှန်ထင်ဖန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်ကာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။