အခန်း (၁၁၉၇-၁၁၉၈)

အခန်း ၁၁၉၇ - နတ်ဘုရားဘုရင်၏ နတ်လက်နက်

​လီယန်ချူသည် ခါးတွင် ရှည်လျားသောဓားကို ချိတ်ဆွဲကာ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဤခွန်လွန်တောင်တန်းအတွင်း၌ နဂါးချုပ်တွင်းအောက်တွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် သတ္တဝါကြီးကို ရှာဖွေနေသည်။

​တောင်ကြားတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်သောအခါ သူသည် အံ့ဩဖွယ် သားရဲနှစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ကောင်မှာ ကျားကိုယ်ထည်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးရှိကာ လူမျက်နှာပေါက်ပြီး၊ ကျန်တစ်ကောင်မှာ ကျားကိုယ်ထည်နှင့် အမြီးကိုးချောင်းရှိကာ လူမျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး၊ ခေါင်းဆယ်လုံးကို စုစည်းကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြရင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် တဟီးဟီးနှင့် အေးစက်စက် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လီယန်ချူသည် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး -

"ဒီကောင်တွေက နဂါးချုပ်တွင်းအောက်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ သတ္တဝါကြီးတွေလား"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

​သူ ရောက်ရှိလာခြင်းက ကိုင်မင်း နှင့် လုဝူ တို့၏ သတိကို ဆွဲဆောင်လိုက်ရာ၊ ခေါင်းဆယ်လုံးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လာပြီး လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

​ကိုင်မင်းသားရဲမှာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီး -

"ချောမောတဲ့ တာအိုဆရာလေးပါလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​လုဝူမှာလည်း ခဏတာ ငေးမောသွားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားပေါ်သို့ ရောက်သွားကာ -

"ဟူး... ဒီဓားက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး " ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ထိုနှစ်ကောင်မှာ ခဏတာ စိတ်တွေ ဝေဝါးသွားပြီး၊ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကာ နတ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရှေးခေတ် ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

​လီယန်ချူက လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ကာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

"နဂါးချုပ်တွင်းအောက်က ပိတ်လှောင်ထားတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

​ကိုင်မင်းသားရဲမှာ ကျားကိုယ်ထည်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးရှိသဖြင့် ထိုစကားကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် -

"ပိတ်လှောင်ထားတာလား ငါက ခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်သူ 'ကိုင်မင်း' ပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

​ခွန်လွန်စောင့်ရှောက်သူ... ကိုင်မင်း... လီယန်ချူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်။

​ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ကိုင်မင်းနတ်သားရဲ မဟုတ်ပေဘူးလား။ ဘေးနားက တစ်ကောင်ကတော့ လုဝူပဲ။

​သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ကောင်မှာ သက်ရှိသတ္တဝါများ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ရုပ်တုများသာ ဖြစ်နေသည်။

​"အော်၊ ခွန်လွန်စောင့်ရှောက်သူတွေပဲ ကိုး၊ ကျုပ်က ချောင်ချောင် ပါ၊ နှစ်ယောက်စလုံးအနေနဲ့ နဂါးချုပ်တွင်းအောက်က ထွက်ပြေးသွားတဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါကို တွေ့မိသေးသလား"

ဟု လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ချောင်ချောင်... နှစ်ယောက်သားသည် ထိုနာမည်ကို စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းထဲစွဲနေစေရန် ကြိုးစားမှတ်သားလိုက်သည်။

​လုဝူ၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာမိစ္ဆာသတ္တဝါလဲ"

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး -

"နဂါးချုပ်တွင်းအောက်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ၊ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ကြီးမားပြီး အကြေးခွံတွေ ရှိပုံရတယ်" ဟု ပြောသည်။

​လုဝူက ကိုင်မင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

"မကြားဖူးဘူး၊ မတွေ့ဖူးဘူး"

​ဒီနှစ်ကောင်ရဲ့ အခြေအနေက ထူးဆန်းနေသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ အလွန်ကို ပြင်းထန်နေသည်။

​လုဝူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်

"မိစ္ဆာနယ်မြေက သူတွေကိုတော့ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ကောင်းကင်လူသားတွေကိုတော့ တွေ့ဖူးတယ်"

​လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် -

"ကောင်းကင်လူသားတွေလား" ဟု မေးသည်။

​လုဝူမှာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီး -

"မှန်တယ်၊ သူတို့က ဒီတောင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာနေပုံရတယ်၊ ဘုရားကျောင်းတွေကို မြင်ရင် တွေ့တဲ့နေရာမှာ ဖျက်ဆီးနေကြတာပဲ" ဟု ပြောသည်။

​"ဘုရားကျောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးနေတာက ကောင်းကင်လူသားတွေပဲ..."

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။

​ကိုင်မင်းသားရဲက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် -

"မင်းနဲ့ ကောင်းကင်လူသားတွေနဲ့ ရန်ငြိုးရှိလို့လား" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်

"ကောင်းကင်လူသားတွေက လူသားလောကကို အုပ်စိုးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလေ လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို စုစည်းဖို့ပေါ့ ၊ အောက်ဘုံကို အကြိမ်ကြိမ်လာပြီး လူတွေအများကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်"

​ကိုင်မင်းက အကြံပြုသည်

"သူတို့ရှိတဲ့ နေရာကို ငါသိတယ်၊ အတူတူ သွားပြီး သတ်ကြမလား"

​လီယန်ချူသည် ဤခွန်လွန်တောင်တန်းတွင် ကောင်းကင်လူသားများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နတ်သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ"

​ဤနတ်သားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်လူသားများနှင့် ထင်ရှားသော ပဋိပက္ခများ ရှိနေပြီး သူ၏ လက်ကို ငှားကာ ကောင်းကင်လူသားများကို သတ်ဖြတ်ချင်နေကြသည်။

​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်လူသားများနှင့် အားပြိုင်မည့်သူမှန်သမျှ၊ ငါ လီယန်ချူသည် မုချပင် ကူညီပေးရမည်။

​........................

​တစ်ဖက်တွင်မူ၊

​ကောင်းကင်လူသား အများအပြားသည် ထိုနဂါးလင်းယုန်၏ ကြီးမားသော အရိုးစုနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

​ထိုနဂါးလင်းယုန် အရိုးစုမှာ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ကောင်းကင်လူသားများအားလုံးကလည်း မိမိတို့၏ မှော်လက်နက်များကို ထုတ်ယူကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။

​နဂါးလင်းယုန်မှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးသော်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အရိုးများသာ ကျန်ရစ်နေသည်ဖြစ်ရာ၊ ကောင်းကင်လူသားများ၏ စွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် မကြာမီမှာပင် နဂါးလင်းယုန်၏ အရိုးစုကို ရိုက်ချေလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

​သို့သော်လည်း လူငယ်ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို ဝိညာဉ်မှာလည်း အစားခံလိုက်ရသည်။

​နဂါးလင်းယုန်မှာ အရိုးစုသာဖြစ်ပြီး ကိုင်မင်း၊ လုဝူတို့ကဲ့သို့ ခွန်လွန်စောင့်ရှောက်သူ နတ်သားရဲမဟုတ်သည့်အတွက်၊

​ကောင်းကင်လူသားများ၏ အညစ်အကြေး စွမ်းအင်များကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပင် အဆိပ်သင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

​ဤအရိုးစုမှာ အနည်းငယ် ကွဲအက်နေပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ သွေးသားအများအပြား ထွက်ပေါ်လာသည်။

​သွေးသားများမှာ လက်တံများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နဂါးလင်းယုန် အရိုးစုတစ်ခုလုံးကို အမြန်ပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

​ဤအပြောင်းအလဲမှာ ကောင်းကင်လူသားများ မမျှော်လင့်ထားသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ လူငယ်ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဦးခေါင်းကို ဆုတ်ဖြဲခံရကာ အစားခံလိုက်ရပြန်သည်။

​နဂါးလင်းယုန်သည် လူနှစ်ဦးကို စားပြီးနောက် အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

​မျက်နှာထား တည်ကြည်ပြီး သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကူရှင်း သည် ယခုအခါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် ဟင်းခနဲ ရယ်မောကာ သူ၏ နတ်ဘုရားပုံစံကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်စီးကြောင်းများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး မိုးကြိုးမီးတောက်များ တောက်ပနေသည်။

​"အသက်မဲ့တဲ့ သတ္တဝါ "

​သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ "ခရွတ် ခရွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ နဂါးလင်းယုန်၏ အရိုးစုများမှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။

​ထိုသွေးသားများမှာ သူ့၏ လျှပ်စီးကြောင်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျက်စီးသွားသည်။

​အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသားအချို့သည်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်နက်များ ထုတ်ယူကာ တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

​နဂါးလင်းယုန်သည် ပြန်လည် နိုးထလာသော်လည်း ဤကောင်းကင်လူသားများကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားကာ၊

​ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​သူတို့သည် အချိန်အတန်ကြာ ကြိုးစားပြီးနောက် မြေပြင်ကို တူးဆွကာ ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစ တစ်ခုကို ထပ်မံ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

​ဤခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစမှာ လက်ရှိ ရှာတွေ့သမျှထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ခုဏက လူသေဆုံးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် စိတ်မကောင်းစရာ အခြေအနေကိုပင် အနည်းငယ် သက်သာစေသည်။

​ကူရှင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ကျန်ရှိနေသည့် ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​ထိုအပိုင်းအစမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ပိုမိုကြီးမားနေသည်။

​ဤသို့ဖြင့် မှန်တစ်ချပ်လုံးမှာ နီးပါး ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သည်။

​"အရင်က ညီအစ်ကိုတွေက ဒါက နောက်ဆုံးအပိုင်းအစလို့ ပြောတုန်းက ဒီတစ်ခါ မပြီးဆုံးနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အပိုင်းအစ ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဟု အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးက ပြောသည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ဒီအပိုင်းအစတစ်ခုက ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုလောက်နဲ့ ညီမျှတယ်၊ ဒီနဂါးလင်းယုန် ဒီနေရာမှာ သေသွားတာကလည်း ဒါနဲ့ ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်"

ဟု ကူရှင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

​ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစတိုင်းမှာ ထိုအချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်စေခြင်း မဟုတ်ပေ။

​ယခုအချိန်တွင် ကူရှင်း၏ လက်ထဲရှိ ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစမှာ ပမာဏ တစ်ခုထက်ကျော်လွန်သွားသဖြင့် ထူးခြားသည့် တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အချင်းချင်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ဤအပြောင်းအလဲမှာ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ အားလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

​ဤမှန်မှာ ရောင်စဉ်တန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး အက်ကြောင်းများကြားတွင် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါင်းစပ်သွားကာ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာသည်။

​ကူရှင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ထိုဂါထာကို ချက်ချင်းပင် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

​ ပြည့်စုံနေသည့် မှန်တစ်ခုကို ပြန်ရှာတွေ့ခြင်းမှာ အပိုင်းအစများကို ပြန်ရှာခြင်းနှင့် မတူဘဲ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ဖြစ်သည်။

​သူသည် စာလုံးတစ်ရာကျော်ပါသော ထိုဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ပေါင်းစပ်မှုမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး လက်ထဲရှိ မှန်မှာ ပိုမိုလေးလံလာသည်။

​လူတိုင်း သက်ပြင်းချမိကြသည်။

​"ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှု၊ လူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့ရပြီးမှ ဒီမှန်ကို ရှာတွေ့တာ၊ တကယ်ကို မလွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ "

​"ဒါက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ"

​လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ ထိုမှော်မှန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

​ဤအချိန်တွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု လေထဲမှ ပျံသန်းလာပြီး ထိုမှန်ကို တိုက်ရိုက် လုယူသွားသည်။

​လူတိုင်း သေချာမြင်လိုက်ရသည်မှာ အကြေးခွံများ ပြည့်နှက်နေသည့် အမြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ နဂါးအမြီးပင် ဖြစ်သည်။

​ကူရှင်း၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး -

"မင်းလုပ်ရဲလား"

​သူသည် အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲမှ အလံငယ်များ ပျံသန်းထွက်သွားသည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသား လေးဦး၏ လက်ထဲမှလည်း အလံငယ်များ ပျံသန်းထွက်သွားသည်။

​အလံငယ် လေးခုစလုံးမှာ နတ်ဘုရားဘုရင် ဖန်တီးထားသည့် လက်နက်များဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အလံအတွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​၎င်းမှာ တစ်ကြိမ်သုံးပြီးလျှင် နောက်ထပ် မသုံးနိုင်တော့သည့် လက်နက်ဖြစ်သည်။

​ယခုအခါ လူငါးဦး၏ စွမ်းအားဖြင့် ချက်ချင်းပင် နတ်စွမ်းအင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

​မျိုးနွယ်စု ဖျက်ဆီးရေး နတ်စွမ်းအင်

​"ဖျတ်ခနဲ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သွေးများ စီးကျသွားသည်။

​ကွဲအက်နေသော ခွန်လွန်မှန်မှာ "ဒိုင်း" ဟူသော အသံဖြင့် မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိသော အလံများက အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်ကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကြီးမားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးကို ထိုအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

​ဤသူမှာ ခုဏက ကောင်းကင်လူသားနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲသွားသည့် ထိုလူသန်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်ရူပကာ သန့်ပြန့်လှသည်။

​ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ပေါင်ပေါ်၌ သွေးများ စီးကျနေပြီး အရိုးများပင် မြင်နေရသည့်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံဖြင့်ပင် နတ်စွမ်းအင်တစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးနောက် ဤသို့ဖြစ်သွားရသည်မှာ အရောင်ငါးရောင်ရှိသော အလံ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး အရှိန်အဝါများမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

​သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကူရှင်းက အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် -

"အောက်ရှု! မင်း နဂါးချုပ်တွင်းအောက်မှာ ပြစ်ဒဏ်မခံဘဲ လူသားလောကမှာ သေဖို့ လာနေတာလား"

ဟု ဆိုသည်။

​လူသန်ကြီးမှာ ပေါင်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အေးဆေးပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိသလား"

​ကူရှင်းက မျက်နှာကို တည်ထားပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ရှေးခေတ် တန်ရှီ နဲ့ နဂါးသွေးမျိုးဆက် နှစ်မျိုးလုံး ရှိပေမယ့်၊ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ နဂါးပုလဲ ဖျက်စီးခံလိုက်ရပြီး နဂါးချုပ်တွင်းအောက်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့သူပဲ"

​"ခုဏက မင်း ငါတို့လူကို သတ်တာလည်း အလေးမထားခဲ့ဘူး၊ စောင့်ကြည့်နေတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ အခု မင်းက ဒီမှော်မှန်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားတာကတော့ သေလမ်းကို ရှာတာပဲ"

​သူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ အားလုံးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြပြီး၊ ဤမျှလောက် ပေးဆပ်မှုများစွာနှင့် ရှာဖွေခဲ့ရသော အရာကို ထိုသူက လုယူဝံ့သည်မှာ သေလမ်းရှာနေခြင်း မဟုတ်ပေလော။

​အောက်ရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီအလံ မရှိရင်တော့၊ မင်း ပြောတဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ "

​ကူရှင်းမှာ နယ်စပ်ကို စောင့်ရှောက်သူဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ဖူးသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံ အလွန်ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အောက်ရှုနှင့် ထပ်မံ စကားမပြောတော့ပေ။

​သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူများနှင့်အတူ အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ ကြီးမားသော မျိုးနွယ်စု ဖျက်ဆီးရေး နတ်စွမ်းအင်က ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေသည့် နဂါးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပေါင်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားသည်။

​အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုဖျက်ဆီးရေး နတ်စွမ်းအင်ကို အန်တု တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

​"ဘုန်း" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​အောက်ရှု၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ ချက်ချင်းပင် သွေးစွန်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ထပ်တိုးသွားသည်။

​"ဒီအလံက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

​သူ့စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းဖြစ်သည့် နဂါးရတနာနည်းလမ်းကို သုံးပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း၊

​ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

​ဤအရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံမှာ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အောက်ရှုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ပါက တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

​အောက်ရှုသည် နှစ်ချက်တောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

​အောက်ရှုသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မှော်မှန်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ နတ်စွမ်းအင်မှာ ထပ်မံကျရောက်လာရာ လူသန်ကြီးသည် ရှေးဟောင်း နဂါးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

​ဤသည်မှာ နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွဲ့ယန်လှိုဏ်ဂူ ပိုင်ရှင်ကပင် မှတ်ချက်ပြုခဲ့ဖူးသည်။

​ဤသည်မှာ နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ အမြင့်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် အောက်ရှု၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ချိုနှစ်ချောင်း ပေါက်လာပြီး နောက်ကျောတွင်လည်း တောင်ပံနှစ်ဖက် ပေါက်လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခုခံကာကွယ်သည့် မှော်လက်နက်များထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

​သို့သော်လည်း ထိုနတ်စွမ်းအင်ကြောင့်ပင် သူ လဲကျသွားပြီး နောက်ကျောမှာ သွေးအိုင် ဖြစ်သွားသည်။

​သူ၏ နဂါးနည်းလမ်းမှာ မကျွမ်းကျင်၍ မဟုတ်ပေ၊ ဤအရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်း၍ ဖြစ်သည်။

​အောက်ရှုသည် လက်ကို ဆန့်ကာ ထိုခွန်လွန်မှန်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​သူ၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် ထိုနေရာတွင် အရှုံးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

​"မင်းတို့ ခွန်လွန်ကနေ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်မထွက်နိုင်စေရဘူး"

​အောက်ရှုသည် တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခုန်ပေါက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံမှာ ထူးဆန်းလှပြီး မျိုးနွယ်စု ဖျက်ဆီးရေး နတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ရုံသာမက၊ အထူးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ အောက်ရှုကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင် ဘယ်သူက ခွန်လွန်ကနေ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်မထွက်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့ "

​ကူရှင်းက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

​........................

​အနီးအနားရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင်၊

​အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် ကိုင်မင်း၊ လုဝူ တို့ နှစ်ကောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

​လုဝူမှာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီး -

"ငါတို့ မတိုက်ခင်မှာတင် သူတို့ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်နေကြပြီပဲ"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ကိုင်မင်းကမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် -

"ငါတို့လည်း ဝင်တိုက်ကြမယ်၊ အပေါ်ကို တက်ပြီး အဲဒီကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်ပစ်ကြမယ် "

ဟု ပြောသည်။

​သူသည် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝတ်ရုံအတွင်း ထည့်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူး မရှိပုံ ပေါ်သည်။

​ကိုင်မင်းက နားမလည်စွာဖြင့် -

"ချောင်ချောင် ဘာလို့ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ တိုက်လိုက်တော့လေ"

ဟု မေးသည်။

​ဘယ်သူကမှ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ထိုချောမောသော တာအိုဆရာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးကာ

"အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့" ဟု ပြောသည်။

​ကိုင်မင်းက အံ့ဩစွာဖြင့် -

"မင်း ကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်း မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

​လီယန်ချူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး ထို လူသန်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ငါပြောတဲ့ နဂါးချုပ်တွင်းအောက်က ထွက်ပြေးလာတဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါပဲ၊ ခွန်လွန်ကို တက်လာတဲ့ တပည့်တွေကို သူပဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ"

​"မင်းပြောတာက အဲဒီမှာ ရောင်စဉ်တန်းကို ကြည့်နေတဲ့ တပည့်တွေကို သူက သတ်လိုက်တာလား"

ကိုင်မင်းက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

​မူလက လူသားလောကရှိ ခွန်လွန်ကို သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခွန်လွန်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ်သာ မြင်ကြပြီး တောင်ငယ်လေးအချို့ဟုသာ သတ်မှတ်သည်။

​သူတို့၏ အမြင်တွင် တောင်ထိပ်တွင် ရောင်စဉ်တန်းအချို့ရှိပြီး၊ ထိုရောင်စဉ်တန်းဘေးတွင် လေ့ကျင့်နေသူများ ရှိကြသည်၊ သို့သော် သူတို့ဘာလုပ်နေမှန်း မသိပေ။

​သို့သော်လည်း ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့၏ အမြင်တွင် သူတို့သည်လည်း ခွန်လွန်ကို ဘုရားဖူးလာသူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပေလော။

​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့ကို လာရောက် ဂါရဝပြုခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ အမြင်တွင် မေတ္တာတရားတော့ ရှိသည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

​ကိုင်မင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် -

"ဒါဆို ဘာစောင့်နေမှာလဲ၊ သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်လိုက်" ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဝတ်ရုံအတွင်း ထည့်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"စောင့်ပါဦး၊ သူတို့ အနိုင်အရှုံး ပေါ်လာတဲ့အထိ ‌စာင့်ေဦး၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုက်ခိုက်ပါစေ"

ဟု ပြောသည်။

​ကိုင်မင်းက ချက်ချင်းပင် အသိဝင်သွားပြီး လုဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် -

"ဒီချောင်ချောင်ကတော့ တကယ်ပဲ လှည့်ကွက်များတာပဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

​လုဝူကမူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ကောင်းတယ်၊ စီစဉ်ပြီးမှ လှုပ်ရှားတာ၊ မင်း ငါ့စိတ်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်၊ တချို့ကောင်တွေလို မဟုတ်ဘူး၊ ဦးနှောက်မရှိဘူး "

ဟု ပြောသည်။

​ကိုင်မင်းမှာမူ အစက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်သူ့ကို ဦးနှောက်မရှိဘူးလို့ ပြောတာလဲ" ဟု မေးသည်။

​လုဝူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်

"မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းမှာ ခေါင်းကိုးလုံးရှိတော့ ဦးနှောက် ကိုးခု ရှိတာပေါ့"

​သူ ပြောသည့် စကားမှာ အလွန်ပင် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

​ကိုင်မင်းမှာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာလည်း အသိစိတ်လေးတော့ ရှိသေးတာပဲ"

​"……………………" လီယန်ချူမှာ အံ့ဩသွားသည်။

​ကိုင်မင်းသားရဲမှာ သူစိတ်ကူးထားသည့် ပုံစံနှင့် မတူဘဲ ဤမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ယုံကြည်သွားခြင်းလော။

​လူတစ်ဦးနှင့် သားရဲနှစ်ကောင်သည် တောင်ကြားထဲရှိ တိုက်ပွဲကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

​လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ထိုခွန်လွန်မှော်မှန်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

​သူ့တွင်လည်း ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစ အချို့ရှိရာ၊ မျက်လုံးကို မမှိတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ကြည့်ရတာ ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုသေးတာပဲ၊ ဒါက အပိုင်းအစတွေကို ရှာပြီးမှ စုစည်းထားတာပဲ"

​လီယန်ချူသည် တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်ရင်း လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဒီတောင်ထဲမှာ စားသုံးလိုက်ရင် မသေနိုင်တဲ့ ကျောက်စိမ်းပင် ရှိလား"

​ကိုင်မင်းက ချက်ချင်းပင် သတိထားလိုက်သည်

"မင်း ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ"

​လီယန်ချူက ရယ်မောလျက် -

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ခွန်လွန်တောင်မှာ ကျောက်စိမ်းပင်ရှိပြီး ပေတစ်ထောင်လောက် မြင့်တယ်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားတယ်လို့ ကြားဖူးလို့ပါ"

​ကိုင်မင်းက ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်

"ဘယ်သူ လျှောက်ပြောတာလဲ၊ တောင်ထဲက ကျောက်စိမ်းပင်က အမြင့်ဆုံး ပေတစ်ဆယ်တောင် မရှိဘူး၊ အဲဒါက မသေဆေးပဲ၊ အဲဒီလို မသေဆေးက ဘယ်လိုလုပ် ပေတစ်ထောင် ရှိမှာလဲ၊ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

​လုဝူက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် -

"ကိုင်မင်း"

​ခေါင်းကိုးလုံးပါသော ကိုင်မင်းသားရဲမှာ ချက်ချင်း ငေးမောသွားပြီး -

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။

​လုဝူက သက်ပြင်းချကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြောသည်

"မင်းနဲ့ သူနဲ့ အရမ်းခင်နေလို့လား ဒါက ယာယီ လက်တွဲထားတာပဲလေ"

​ကိုင်မင်းမှာ ခေါင်းကိုးလုံးရှိသဖြင့် စကားပြောရာတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျောက်စိမ်းပင်က ရှာမတွေ့တာ ကြာပြီလေ၊ သူ့ကို ပြောပြလိုက်လည်း ဘာဖြစ်မှာလဲ"

​လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်

"မှန်ပါတယ်၊ ငါ ချောင်ချောင် ဆိုတာ ဘယ်လိုလူလဲ၊ တစ်သက်လုံး တစ်ခါမှ မုသားစကား မပြောဖူးသလို၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း လိမ်လည်လှည့်ဖြားတာ မလုပ်ဘူး၊ စကားပြောတာပဲ သတိထားဖို့လိုလို့လား"

​ထို့နောက်တွင် သူသည် ကိုင်မင်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"မင်း သိထားတာ တကယ်ကို များတာပဲ"

​ကိုင်မင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် -

"ဒါပေါ့၊ ခွန်လွန်တံခါးကို စောင့်ရှောက်တာလေ၊ မင်းက ဒါကို စနောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

​လီယန်ချူက လက်မထပ် ပြန်ထောင်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ပူဇော်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

​ကိုင်မင်း ခဏတာ စဥ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါလည်း မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ငါမှတ်မိတာက ခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ"

​လုဝူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်

"ငါလည်း အတူတူပဲ"

​သူတို့နှစ်ကောင်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းနေသည်။

​လီယန်ချူက -

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ပုဆိန်ကိုင်ထားတဲ့ လူသန်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် စကားများနေတာကို တွေ့ဖူးသလား"

​ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့ နှစ်ကောင်စလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

"မတွေ့ဖူးဘူး"

​သူတို့နှစ်ကောင်မှာ သာမန်အတိုင်း ပြန်လည် နိုးထလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ မှတ်ဉာဏ်များလည်း ဆုံးရှုံးနေပုံရသည်။

​လီယန်ချူက အသေးစိတ် မမေးခင်မှာပင် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားသည်။

​နဂါးချုပ်တွင်းအောက်တွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် အောက်ရှု၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော်လည်း၊

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံမှာ နတ်ဘုရားဘုရင် ဖန်တီးထားသည့် မှော်လက်နက်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှသည်။ အောက်ရှုမှာ မည်သည့် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို မသိရှိရသော်လည်း အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံ၏ ဖိအားကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ တောင်ထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

​အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသား ငါးဦးသည် အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်သွားပြီး ကျန်ရှိသော ကောင်းကင်လူသားများမှာမူ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

​လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစများနှင့် အလွန်ပင် နီးကပ်စွာ ခံစားနေရပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော မှန်အပိုင်းအစမှာလည်း လှုပ်ရှားနေသည်။

​အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသား ငါးဦး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီယန်ချူက ရုတ်တရက် -

"သွားကြစို့၊ အတိုးအနည်းငယ် အရင်ယူလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့ နှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

​တစ်ဖက်တွင်

​အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသား ငါးဦးမှာ ထွက်ခွာသွားပြီး အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို အသုံးပြုကာ အောက်ရှုနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

​ကျန်ရှိသော လူငယ်ကောင်းကင်လူသားအချို့မှာမူ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

​တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် အသေအပျောက်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေသည်။ သို့သော် ဤတိုက်ပွဲတွင် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် ယာယီအားဖြင့် ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

​သူတို့ထဲတွင် နှစ်ဦးမှာ ယခင်က ချန်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

​တစ်ဦးမှာ ယခင်က အဖြူရောင်သမင်စာသင်ကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ပညာရှင်ကြီး၏ ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူဖြစ်သည်။

​သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိုပညာရှင်များကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး အလွန်ပင် စိတ်ကြီးဝင်နေသူဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့်သာ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

​သူ့ဘေးနားရှိ ကောင်းကင်လူသားမှာလည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

​"ဒီအရောင်ငါးရောင်ရှိတဲ့ အလံက တကယ်ကို စွမ်းတာပဲ၊ အဲဒီ လူငယ်တာအိုဆရာနဲ့သာ တွေ့ရင် ဒီအလံကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ သတ်ပစ်နိုင်မှာပဲ"

​"မှန်တယ်၊ အဲဒီတာအိုဆရာက သတ်ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲပေမယ့်၊ ဒီအလံက နတ်ဘုရားဘုရင် ဖန်တီးထားတဲ့ လက်နက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားတာ၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ဘယ်လောက်ကြီးမားပါစေ သူ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး "

​ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော ကောင်းကင်လူသားသည် အဖြူရောင်သမင်စာသင်ကျောင်းသို့ သွားခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်တွေးမိပြီး ဒေါသများ ထွက်လာသည်။

​"အကယ်၍သာ ငါ့ကို ဒီအလံကို အသုံးပြုခွင့်ပေးရင်၊ အဲဒီ လူငယ်တာအိုဆရာကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်မှ ငါ့စိတ်ထဲက အမုန်းတွေကို ဖြေသိမ့်နိုင်မှာ "

​"မင်းတို့ အကြီးအကဲတွေကို သတ်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ အဲဒီကျရင် သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ခုံလုပ်ပြီး ထိုင်လိုက်မယ်"

​သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

​သို့သော်လည်း ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော ကောင်းကင်လူသားမှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားသည်။

​သူသည် ဝတ်ရုံအတွင်း လက်ထည့်ထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ မျက်ခုံးများသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည်။

​ခါးတွင် ရှည်လျားသောဓားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူတို့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေသည်။

​နောက်ထပ် ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးသည်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

​ထိုမျှသာမကဘဲ၊ ထိုလူငယ်အမျိုးသား၏ ဘေးတွင် နတ်သားရဲ နှစ်ကောင် ရှိနေသည်။

​၎င်းတို့မှာ ခုဏက သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် ကိုင်မင်း နှင့် လုဝူ တို့ပင် ဖြစ်သည်။

​"သူတို့က တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ "

​"အရင်က ဒီလူငယ် တာအိုဆရာကပဲ ကိုင်မင်း၊ လုဝူတို့ကို ခိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာပဲ "

​"ဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တာကွာ ခွန်လွန်ရဲ့ ဂုဏ်ရှိတဲ့ နတ်သားရဲကြီးတွေက ဒီလူငယ် တာအိုဆရာရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်နေရတာလား "

​ထိုကောင်းကင်လူသားများသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လီယန်ချူကို လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသော်လည်း ပုံတူပန်းချီကားများကို မြင်ဖူးကြသည်။

​ခုဏက ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့၏ အပြုအမူများကြောင့် သူတို့သည် လီယန်ချူနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု အလိုလို ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။

​ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့မှာ ထိုလူများ၏ အကြည့်များကို မြင်သောအခါ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

​သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ အစေခံများ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော ကောင်းကင်လူသားကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ -

"လာ၊ အဲဒီခုံလုပ်ပြီး ထိုင်ဖို့အတွက် ငါ့ခေါင်းကို ဖြတ်သွားလိုက်လေ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

​ထိုရုပ်ရည်ချောမောသော ကောင်းကင်လူသား -

"..............."

အခန်း ၁၁၉၈ - ကပ်ဘေးကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် အတိတ်ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ခြင်း

​ရုပ်ရည်ချောမောသော ကောင်းကင်လူသားသည် ယခုအချိန်တွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

​လီယန်ချူကို မမြင်ခင်က သူသည် အဖြူရောင်သမင်စာသင်ကျောင်းတွင် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ လူတစ်ဦးကို မျက်လုံးပင် မစိုက်ကြည့်ရဲအောင် ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးအလင်းတန်းကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ် အောက်ဘုံသို့ ဆင်းလာရခြင်းမှာ အကြီးအကဲများ လက်ထဲတွင် အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်၍ ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို နှိမ်နင်းရန်မှာ လက်ဝါးထဲက အစာကို ဖမ်းသကဲ့သို့ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အချင်းချင်း စကားပြောဆိုသည့်အခါတွင်လည်း ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို အနည်းငယ် အထင်သေးသည့်ပုံစံများ ပြောဆိုခဲ့ကြသေးသည်။

​သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ပြန်မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ အတားအဆီးမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာက အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ ပြုံးပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

​ဒါက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ

​လက်ရှိ ရှိနေသူများထဲတွင် သူတို့သာလျှင် လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးပြီး ကိုယ်ပွားများခြင်းနည်းလမ်း ကို သုံးကာ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ် ကောင်းကင်လူသားများသည် မာနကြီးကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ အပြည့် ရှိနေကြသည်။ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ချိတ်နှစ်ချောင်းကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုသော လူသန်ကြီးသည် ယခုအခါ အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို ကိုင်ဆောင်ကာ အောက်ရှုကို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့ကမူ မိုးကောင်းကင်အထက်တွင် ရှိနေသော နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် အမြဲတမ်းပင် အထက်စီးမှ ကြည့်နေကြသည်။

​လူငယ်ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်ကာ ဓားတစ်ချောင်းကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ဤဓား၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ ထက်မြက်ပြီး လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို အားပါးတရ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

​"ခရွတ်"

​ဓားမှာ အနည်းငယ် ပြတ်တောက်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းမှာမူ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ : "..............."

​လီယန်ချူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူတို့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ -

​"ပေးထားတဲ့ အခွင့်အရေးကို မင်းတို့ အသုံးမချတတ်ကြဘူးနော်"

​ချက်ချင်းဆိုသလို လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုလူငယ် ကောင်းကင်လူသား၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

​"ဘုန်း"

​ထိုလူငယ် ကောင်းကင်လူသား၏ ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီး နေရာတင် သေဆုံးသွားလေသည်။

​ဤသို့သော အရှိန်အဝါ၊ ဤသို့သော တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့ နှစ်ကောင်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

​"ဒါက ငါလိုချင်တဲ့ ခံစားချက်ပဲ၊ ဒီလိုမျိုး လုပ်လို့ရတာကိုး "

ဟု ကိုင်မင်းက စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​လုဝူသည်လည်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက လက်ရှိခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ နတ်သားရဲကြီး နှစ်ကောင်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့လည်း အပြင်သို့ ထွက်ကာ ခွန်လွန်စောင့်ရှောက်သူ နတ်သားရဲကြီးများ၏ စွမ်းအားကို ပြသရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​သို့သော် လီယန်ချူမှာ ကျားတစ်ကောင် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်လူသားများကြားသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

​တစ်ချက်ကို တစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် ထိုလူငယ်ကောင်းကင်လူသားများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပေါက်ကွဲစေပြီး အသားစများမှာ သွေးမိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ရက်စက်လွန်းလှသဖြင့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်လူသားများ အားလုံး သေဆုံးသွားသည်။

​သွေးမိုးစက်များ ထဲမှ ခန့်ညားသော လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

​"အရမ်းအားနည်းတာပဲ၊ ကြည့်မကောင်းဘူး"

​လီယန်ချူက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​ကိုင်မင်း : "................"

​လုဝူ : "................"

​မစရသေးခင်မှာတင် မင်းက သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်လိုက်ပြီလေ။

​သို့သော် လီယန်ချူ သွေးမိုးစက်များကြားမှ ထွက်လာသည့် ပုံစံမှာ တကယ်ပင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကိုင်မင်းသည် ထိုနေရာတွင် သူ့ကိုယ်သူ အစားထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက လူစားတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး ဂုဏ်ရှိန်ကြီးမားတာပဲ။

​လီယန်ချူသည် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်များကို စုစည်းကာ လက်ဝါးထဲသို့ ရောက်သွားစေပြီး သူတို့၏ လက်ထဲမှ နတ်လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤနတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရှိ၏ လက်ထဲမှ လက်နက်များမှာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရှိ ကြီးမားသော ဂိုဏ်းများတွင် ရှိပါက ကျောင်းတော်၏ ရတနာအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး များပြားသော ကုသိုလ်မှတ် တို့နှင့် ညီမျှသည့် ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

​ကောင်းကင်ဘုံမှ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အလွန် ရက်ရောပြီး အောက်ဘုံသို့ ဆင်းလာသူများမှာ အထူးချွန်ဆုံးထဲမှ အထူးချွန်ဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

​ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ သုံးရောင်ခြယ် မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်လူသားများ သေဆုံးပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီးကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သော သူတို့၏ အသားစများသည် နတ်ဆိုးဆန်ပြီး ထူးဆန်းလာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ မီးအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရာလပ်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။

​လူသတ်၊ မီးရှို့၊ အလောင်းဖျောက်

​ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းစဉ်ကို သူသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

​ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့မှာ စိတ်ထဲတွင် သတိပြုမိသွားသည်။

"ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့သူက... တကယ်ပဲ ပုံမှန် တာအိုဆရာ ဟုတ်ရဲ့လား "

​သူတို့မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။

​ခွန်လွန်စောင့်ရှောက်သူများအနေဖြင့် မကောင်းသူများနှင့် အပေါင်းအသင်း မမှားမိစေရန် သတိပြုရမည် မဟုတ်ပါလော။ နောက်ပိုင်းတွင် အိမ်ထဲသို့ ဝံပုလွေကို ခေါ်သွင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်မနေပေဘူးလား။

​ကိုင်မင်း၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုက လုဝူနားသို့ ကပ်ကာ အသံကို တိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီချောင်ချောင်က လူကောင်းပုံမပေါ်ဘူး၊ ခုနာကတောင် ခွန်လွန်ကျောက်စိမ်းပင်အကြောင်းကို မေးနေသေးတယ်"

​လုဝူက ဒေါသတကြီးဖြင့် -

"မင်း ဒါကို သိနေတာကိုး... ငါပြောသားပဲ သူ့ကို အများကြီး မပြောပြနဲ့လို့"

​"သူက ခွန်လွန်ရတနာကို လိုချင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ လုပ်ပစ်လိုက်ရမလား "

ကိုင်မင်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

​"သူ့ကို မင်း နိုင်လို့လား"

လုဝူက ချီတုံချတုံ မေးလိုက်သည်။

​ဒီကောင်ကြီးတွေက ဒီလောက် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ တိုင်ပင်နေတာပေါ့... လီယန်ချူက လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်ပြီး -

"ငါ ကြားရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

​ကိုင်မင်းက ခေါင်းတစ်ခုကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ -

"ချောင်ချောင်၊ ငါသာ မင်း ခွန်လွန်အတွက် မကောင်းတဲ့ အရာလုပ်နေတာကို တွေ့ရင်၊ ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး သတ်မယ် "

​ခေါင်းကိုးလုံးဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

​လုဝူက စိတ်ထဲတွင် -

"သွားပြီ၊ ဒီလူငယ် တာအိုဆရာက ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်တော့မှာလား"

ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ကိုင်မင်းနှင့် မတူပေ၊ သူသည် လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြောင်း ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။

​လီယန်ချူက အရေးမစိုက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

​လုဝူက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီလူငယ် တာအိုဆရာက ကြည့်ရတာ ရက်စက်ပေမယ့် ဆက်ဆံရတာတော့ မခက်ခဲပါဘူး"

​"အင်း၊ နောက်မှ ကိုင်မင်းနဲ့ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင် ငါကတော့ စွမ်းအားကို ချန်ထားဦးမယ်၊ ကိုင်မင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒါကပဲ အပေါင်းအသင်းအတွက် လုပ်ပေးနိုင်တာပဲ"

​........................

​သူတို့ ဒီဘက်မှာ စကားပြောနေကြချိန်တွင် တစ်ဖက်မှာလည်း အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံအောက်တွင် အောက်ရှုကဲ့သို့သော သူပင် ဒဏ်ရာအနာတရ ဖြစ်နေပြီး ခုခံရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူက ပစ္စည်းမဲ့ ဖြစ်နေသည်။

​လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက နဂါးချုပ်တွင်းအောက်တွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး တန်ဖိုးရှိသော လက်နက်တစ်ခုမှ မရှိပေ။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ခွန်လွန်မှန်ကို လက်လွှတ်မခံနိုင်၍ ခက်ခက်ခဲခဲ တောင့်ခံနေသည်။ နဂါးမျိုးနွယ်စုသည် ရတနာများကို နှစ်သက်ကြသည်။ သူသည် သွေးစစ်သော နဂါးမဟုတ်သော်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

​သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံ၏ ဖိအားအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နေရသည်။ တန်ရှီသွေးမျိုးဆက်က သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးထား၍သာ ခွန်လွန်မှန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"မင်းတို့ဆီမှာ ဒီအလံသာ မရှိရင်၊ ငါ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သတ်ပစ်လို့တယ် "

ဟု အောက်ရှုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​ဒီတိုက်ပွဲက တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အောက်ဘုံမှာ နတ်ဘုရားဘုရင် ဖန်တီးထားတဲ့ လက်နက်နဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

​"အဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသား ငါးဦးနဲ့ အဆင့်ခုနှစ် ၊ အဆင့်ရှစ် ရှိသူတွေပါ ပါတယ်၊ နတ်လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဒီအရောင်ငါးရောင်ရှိတဲ့ အလံကိုပါ ယူလာတယ်၊ ဘာက ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေတာလဲ "

​အောက်ရှု စိတ်ထဲတွင် နားမလည် ဖြစ်နေသည်။

​ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ရင် သူ ဒီလောက် အခြေအနေဆိုးမှာ မဟုတ်ပေ။

​တစ်ဖက်တွင်လည်း ကောင်းကင်လူသားများသည် ပိုမို ဒေါသထွက်လာသည်။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံသည် အသုံးခံပစ္စည်းဖြစ်သည်။ အသုံးပြုလေ လျော့နည်းလေ ဖြစ်သည်။ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်ကို အောက်ဘုံသို့ ယူဆောင်လာခြင်းမှာ ကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​မူလက ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို နှိမ်နင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ထိုအောက်ရှုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး အလံ၏ စွမ်းအားများ လျော့ကျသွားသည်။

​"ဒီလူသာ နဂါးချုပ်တွင်းအောက်မှာ နဂါးပုလဲကို မဖျက်ဆီးခဲ့ရင် ဒီလောက်နဲ့ မပြီးနိုင်ဘူး"

ဟု ကူရှင်းက တွေးလိုက်သည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ၏ အားနည်းချက်မှာ သက်တမ်း တိုတောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အောက်ရှုသည် နဂါးချုပ်တွင်းအောက်တွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

​သက်တမ်းက အရမ်း ရှည်တာပေါ့

​အမှန်စင်စစ်တွင် အောက်ရှုကသာ ခွန်လွန်မှန်ကို မလုယူပါက သူတို့လည်း ဤမျှလောက် ကိစ္စများနေမည် မဟုတ်ပေ။

​"သူ့ကို သတ်ပြီး ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းပစ်မယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို နတ်လက်နက်လုပ်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုလည်း လက်နက်ထဲမှာ ထည့်သွင်းမယ်၊ ဒါမှ ဆုံးရှုံးတာကို ပြန်ကာနိုင်မှာ "

ဟု ကူရှင်းက တွေးလိုက်သည်။

​ကောင်းကင်လူသားများအားလုံးကလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေကြသည်။

​"ဘုန်း"

​ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ တောင်ပေါ် တက်လာပြီးနောက် အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ဤတိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။

​ပြိုင်ဘက်မှာ နဂါးချုပ်တွင်းအောက်က နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်သည်။

​"ဒီလို ဆက်တိုက်နေရင် အကုန်လုံး ပျက်စီးတော့မယ်"

အောက်ရှု၏ မျက်နှာမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​သူ၏ အဖိုးတန်သော သွေးကို အသုံးပြုကာ ထူးခြားသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို သုံးလိုက်သည်။

​တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

​ဤနည်းလမ်းကို "နေကို မြိုခြင်း" ဟု ခေါ်သည်။

​ဒဏ္ဍာရီအရ နေနှင့် လကို ဝါးမြိုနိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရှေးခေတ်နတ်ဆိုးများထဲတွင် တောက်ထဲ မှာ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

​သို့သော် နေကို မြိုသည့်နည်းလမ်းမှာလည်း အလွန် ရက်စက်ပြီး တောက်ထဲ၏ နည်းလမ်းနှင့် မကွာခြားပေ။

​ဤသည်မှာ အောက်ရှု ငယ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော အမွေဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

​ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံပင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

​အောက်ရှုသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

​သို့သော် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ငါ နေမြိုနည်းလမ်းကို သုံးထားတာတောင် သူတို့က ငါ့ကို ပိတ်ထားနိုင်သေးတယ် "

​အောက်ရှု စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

​သူ့တွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ထိုဓားစွမ်းအင်ကို အနိုင်နိုင် ရှောင်လိုက်ရသည်။

​လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် အောက်ရှု၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

​"ဘုန်း"

​အောက်ရှု၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာပင် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးများ ထွက်လာသည်။

​ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကောင်းကင်လူသားမှာ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အောက်ရှုမှာအရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံအောက်တွင် ထပ်မံ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည်။

အောက်ရှု၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ခွန်လွန်မှန်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

​"လုယူခံလိုက်ရပြီ "

​အောက်ရှုသည် အသက်အန္တရာယ် ရှိနေစဉ်မှာပင် လွှတ်မချခဲ့သော ခွန်လွန်မှန်မှာ အလုခံလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။

​ကောင်းကင်လူသား ငါးဦးမှာလည်း အောက်ရှုတွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းရှိမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အောက်ရှုကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

​"မင်းလို သတ္တဝါက ထွက်ပြေးချင်သေးတာလား၊ ခွန်လွန်မှန်ကို ပေးလိုက်စမ်း "

​ကူရှင်းက အေးစက်စက် အော်လိုက်သည်။

​အောက်ရှုက အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​သူသည် ထိုလူသန်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး -

​"မင်းတို့ရဲ့ အမေ..."

​သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကူရှင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးသွားသည်။

​ဒီကောင်က အမှောင်ထဲမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မှန်ကို လုယူသွားတာ၊ အခုတော့ သူမဟုတ်သလို ပြောနေတာပဲ။

​အောက်ရှု ဒေါသထွက်ပြီး သွေးများ ဆူပွက်ကာ တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

​ကူရှင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး အောက်ရှု၏ ဒေါသကို ကြည့်ကာ ကြောက်သွားသည်။

​သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး -

​"ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ကြားမှာ မှန်ကို လုယူပြီး အခုတော့ မပေးချင်ဘဲ ဒေါသထွက်နေသေးတယ် "

​"ဒီလို သောက်ကျင့်မို့လို့ နဂါးပုလဲကို အဖျက်ဆီးခံရပြီး နဂါးချုပ်တွင်းအောက်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာပေါ့ "

​ကူရှင်းမှာ စွမ်းအားကြီးမားပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည့်အတွက် လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ဒီရန်ငြိုးမှာ အရမ်း နက်ရှိုင်းသွားပြီဖြစ်၍ အောက်ရှုကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်လိုက်မှသာ ကောင်းလိမ့်မည်။

​မဟုတ်ရင် အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံရဲ့ စွမ်းအားတွေ ကုန်ဆုံးသွားရင် ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်။

​ခဏချင်းမှာတင် တိုက်ပွဲမှာ အပြင်းအထန် ဖြစ်ပွားသွားသည်။

​........................

​ဤအချိန်တွင်

​အဝေးရှိ တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင်၊ လေထုမှာ ကြည်လင်သွားပြီးနောက် ကိုင်မင်းသားရဲက ဘေးနားရှိ ထိုချောမောသော လူငယ် တာအိုဆရာကို ကြည့်ကာ -

​"မင်း ခုနာက ဘယ်သွားတာလဲ"

​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်

​"ဘယ်မှ မသွားပါဘူး၊ အခွင့်အရေးကို စောင့်ပြီး တစ်ချက်လောက် ရိုက်လိုက်တာပါ၊ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်နေတော့ မမြင်လိုက်ကြဘူး"

​ကိုင်မင်းသားရဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် မမေးတော့ပေ။

​လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် -

"ခေါင်းကိုးလုံး နဲ့ဆိုတော့ တကယ်ပဲ သတိထားမိတာပဲ"

တစ်ခဏတာတွင် သူသည် အသွင်ပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ခွန်လွန်မှန်၏ အာရုံခံမှုဖြင့် အောက်ရှု၏ နေရာကို သတ်မှတ်ပြီး ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အောက်ရှုသည် ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်သည်။

​သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ခွန်လွန်မှန်ကို လုယူကာ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။

​ထို့နောက်တွင်မြေလျှိုးခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ လူကိုခုတ်ပြီး ရတနာလုယူခြင်းမှာ တစ်ခါတည်း ပြီးမြောက်သွားသည်။

​ခဏချင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း သုံးစွဲသွားပြီး ဖြစ်သည်။

​အသွင်ပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းမှာ ရှာဖွေရ ခက်ခဲပြီး အထူးသဖြင့် ကမန်းကတန်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတွက် ဖြစ်သည်။

​ထို့ကြောင့် ကိုင်မင်းသားရဲမှာ အနည်းငယ်သာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အောက်ရှု၏ နေမြိုနည်းလမ်းကြောင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

​လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်မှန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့အကြည့်ကို အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

​"ဒီအလံရဲ့ စွမ်းအား အံ့ဩစရာပဲ၊ အထူးသဖြင့် အောက်ဘုံမှာ ကန့်သတ်ချက် မရှိသလောက်ပဲ၊ ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပုံရတယ်"

​လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်ထားသည်။

​သူ့လက်ထဲတွင်လည်း အစွမ်းထက်သည့် လက်နက်များ ရှိသော်လည်း ဤကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများကြောင့် စွမ်းအား အပြည့် မထုတ်နိုင်ပေ။

​နောက်တစ်ချက်က သူသည် အပြည့်အဝ မပြုပြင် နိုင်သေးပေ။ အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံ၏ စွမ်းအားမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။

​"ဒီအလံက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထားတာ ဖြစ်မယ်၊ ဒီလူသန်ကြီးက ငါ့အစား ခံလိုက်ရတာပဲ"

​လီယန်ချူသည် အလွန်ပင် သတိကောင်းသူဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားသည်။

​ကောင်းကင်လူသားများသည် မည်သည့်နေရာမှ ဆင်းလာသည်ကို မသိသော်လည်း အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပြီး သူသည်လည်း ပစ်မှတ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။

​ဤသို့ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထိုလူသန်ကြီးကို အလျင်စလို တိုက်ခိုက်ရန် မလိုတော့ပေ။

​ထိုလူသန်ကြီးမှာ စွမ်းအားကြီးမားပြီး၊ ကောင်းကင်လူသားအိုကြီးထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းကာ၊ ဓားကို ရှောင်နိုင်ပြီး သူ့လက်သီးချက်ကို ခံရသော်လည်း အပြင်းထန် မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

​လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အားသာချက်များကို နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပြီးနောက် ခဏတာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မြေကြီးမှာ တုန်ခါနေသည်။

​သိထားသင့်သည်မှာ ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတောင်မှာ အလွန်ပင် ဖိအားပြင်းထန်သည်။

​ဤအခြေအနေတွင်ပင် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေခြင်းမှာ အပြင်ဘက်ဆိုလျှင် နေရာလပ်များပင် ကွဲအက်သွားနိုင်သည်။

​........................

​တစ်ဖက်တွင်

​တောင်ကြားတစ်ခုတွင်၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ပညာရှိပုံပေါက်သော ချူဟယ် နှင့် ဝမ်တောက်ရန်တို့သည် နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြည့်နေကြသည်။

​ဤတောင်ကြားမှာ လီယန်ချူ ယခင်က ရောက်ရှိခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။

​လူသန်ကြီး၏ ပုဆိန်ချက်နှင့် ခုဏက လက်သီးချက်များ၊ လက်ဝါးချက်များကို မြင်နေရသည်။

​ချူဟယ်နှင့် ဝမ်တောက်ရန်တို့မှာ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝကြသည်။ အထူးသဖြင့် ချူဟယ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ပေါ့ပါးသော အရှိန်အဝါ ရှိပြီး အရာရာကို သိရှိနားလည်သူ ဖြစ်သည်။

​ချူဟယ်သည် လူသန်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ အရိုးစုမှာ နတ်စွမ်းအင် မရှိတော့ပေ။

​ချူဟယ်သည် သူ၏ နှလုံးကို ဖောက်ထွက်ခံရပြီး ကျောရိုးမှာလည်း ကျိုးပဲ့သွားကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

​"ဒီလူက ရှေးခေတ် ဝူမျိုးနွယ်စု ဖြစ်တယ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာက ရွှေလို မာကျောပေမယ့် တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှလုံးကို ထိုးဖောက်ခံရတာ၊ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့သူက တကယ်စွမ်းအားကြီးတယ်"

​ရှေးခေတ် ဝူမျိုးနွယ်စုမှာ အားကောင်းသော မျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအားဖြင့် ကမ္ဘာကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ သို့သော် အများအားဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ရှားပါးလှသည်။

​လူငယ်လေးသည် အရိုးစု၏ အရှိန်အဝါမှတစ်ဆင့် သိရှိနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ အတွေ့အကြုံ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်သည်။

​ဝမ်တောက်ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"သူက ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ စွမ်းအားအောက်မှာ သေသွားတာ၊ သူ့ကို သတ်တဲ့သူက ဝူမျိုးနွယ် တာအိုဆရာပဲ"

​ချူဟယ်က ပြုံးလိုက်သည် - "ဘယ်လိုသိလဲ"

​ဝမ်တောက်ရန်က ပြောသည်

"လက်ဝါးချက်၊ လက်သီးချက်တွေကို ကြည့်ပြီး သိတာပါ"

​"ဝူမျိုးနွယ်ရဲ့ စွမ်းအားက ကိုယ်ခန္ဓာ လေ့ကျင့်သူတွေနဲ့ မတူဘူး၊ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ဆင်တူပေမယ့် အမှန်တကယ်တော့ အများကြီး ကွာခြားတယ်"

​ဝမ်တောက်ရန်က ရယ်မောလိုက်သည်

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အပေါ်မှာ ရှိတဲ့သူက သေချာပေါက် သိမှာပါ"

​လီယန်ချူ အစောက ရောက်ရှိခဲ့သည်နှင့် မတူဘဲ၊ ဤနေရာတွင် ခွန်လွန်ကျောက်စိမ်းပင် မရှိတော့ပေ။

​ချူဟယ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ဒီလူက နတ်ဘုရားပုဆိန် ကို သုံးထားတာပဲ၊ အခုတော့ ပျောက်သွားပြီ"

​ဤတစ်ခေါက် လူသားလောကသို့ လာရခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းများစွာ ရှိသော်လည်း၊ သူ စိတ်ဝင်စားသော အရာများနှင့်မူ ကံမဆုံခဲ့ပေ။

​ချူဟယ်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​ဘဝမှာ တကယ်ကို အထီးကျန်ဆန်တာပဲ။

​........................

​ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတောင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေသည်။

​ကောင်းကင်လူသားငါးဦးမှာ စွမ်းအားကြီးမားပြီး အထူး ဒေသတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

​အရောင်ငါးရောင်ရှိ အလံမှာ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

​လူသန်ကြီးမှာ မကျေနပ်သော်လည်း သူတို့၏ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

​သို့သော် လူတိုင်း ခွန်လွန်တောင်တွင် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။

​ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကြီး၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။

​ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတောင်၏ နယ်မြေမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး ယခုအခါ ကျောက်စိမ်းတိုင် တောင်တွင် ဖြစ်ပွားနေသည်။

​ဤနှင်းမုန်တိုင်းသည် တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

​ကောင်းကင်လူသားများ၊ အောက်ရှု၊ လီယန်ချူ၊ ချူဟယ် နှင့် ဝမ်တောက်ရန်တို့ အားလုံးသည် ဤနှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။

​သူတို့သည် တစ်ဦးစီ နည်းလမ်းများဖြင့် ခုခံလိုက်ကြသည်။

​ရှေးဦးစွာ ဘုရားကျောင်းရှိ နတ်ဘုရားအလင်းမှာ ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ယခုမူ ၎င်း ၏ စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသည်။

​ကိုင်မင်းသားရဲက လီယန်ချူဘေးတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ခွန်လွန်ရဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းပဲ၊ သူတို့ တိုက်ခိုက်တာကို နတ်ဘုရားတွေ ဒေါသထွက်သွားပြီ "

​သူ့အသံမှာ ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် ရှင်းဟွမ်အလံ ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

​သို့သော် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားအောက်တွင် သူပင် တည်ငြိမ်စွာ မရပ်နိုင်တော့ပေ။

​ထိုကဲ့သို့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားများအတွက် နှင်းမုန်တိုင်း၊ သဲမုန်တိုင်းတို့မှာ မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ခွန်လွန်တောင်၏ နှင်းမုန်တိုင်းမှာမူ လီယန်ချူ ကြုံတွေ့ဖူးသည့် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အိုး ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်သည်။

​"နတ်ဘုရားကို ဒေါသထွက်စေတယ်... ခွန်လွန်မှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေသေးတာလား "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

​ခွန်လွန်မှန်ကို လုယူရန် သူ၏ စွမ်းအား အများစုကို သုံးစွဲထားပြီး ဖြစ်၍ ရှင်းဟွမ်အလံ ကို အသုံးပြုရန်မှာ ခက်ခဲနေသည်။

​မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နှင်းမုန်တိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

​ကမ္ဘာ၏ ဒေါသမှာ တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

​ဤထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများသည်ပင် ဤနှင်းမုန်တိုင်းရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။

​လီယန်ချူသည် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေပြီး ဘေးဘက်ရှိ ကျောက်တောင်များမှာ မတ်စောက်သည်။

​သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အလံ မှာ သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

​ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သိုင်းနတ်ဘုရား ၏ စွမ်းအားဖြင့် ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ သွေးများမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။