အခန်း (၁၁၉၉-၁၂၀၀)
Vol. 120 Ch. 1199-1200
အခန်း ၁၁၉၉ - ယွိချွမ်းမှ ထူးချွန်သူများ
လီယန်ချူသည် ဤခွန်လွန် နတ်ဘုရားတောင်အပေါ် ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာသည်။
"ဒီတောင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုး ရှိနေတာလဲ၊ ဒါက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ စွမ်းအားပဲ။"
"လူ့လောကထဲမှာ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့် တစ်ဦး ရှိနေတာလား။"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်လူသားများ၊ အောက်ရှု၊ ကိုင်မင်းနှင့် လုဝူတို့၏ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ထက်တွင် လေမုန်တိုင်းများက ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ တိမ်စီးလေပျံဖြင့် သွားမည်ဆိုလျှင် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုမုန်တိုင်းထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။
"လေနဲ့ နှင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက ဒီလောက်အထိ ကြောက်ဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။"
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထို့အပြင် နှင်းမုန်တိုင်း တိုက်ခတ်ပြီးနောက် ဤခွန်လွန်နတ်ဘုရားတောင်၏ ပိတ်ပင်တားဆီးမှု များမှာ ပိုမိုလေးလံလာသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ၎င်းမှာ ပြောပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ လည်ပတ် များ တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် နေရခက်လှသည်။
"ခွန်လွန်တောင်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး တကယ်ရှိနေတာပဲ။"
လီယန်ချူသည် ထိုအချိန်တွင် ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ မှတစ်ဆင့် နတ်စွမ်းအင်ကို ဆွဲယူပြီး အသွင်ပြောင်းလိုက်ရာ ပြန်လည် နာလန်ထူစပြုလာသည်။ သူ၏ အဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး ဖုန်လိုင်၏ ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သောကြောင့် ဒူးထောက်ထိုင်နေစရာမလိုဘဲ နတ်စွမ်းအင်ကို အသွင်ပြောင်းနိုင်သည်။
သူသည် အပိုင်းအစ ဖြစ်နေသော ခွန်လွန်မှန်ကို ထုတ်ယူကာ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလောက်ထိ ပြည့်စုံအောင် စုစည်းမိသွားတာပဲ။"
သူသည် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ယခုအချိန်တွင် ခွန်လွန်နတ်ဘုရားမှန်သည် အလင်းရောင်များ မထွက်ပေါ်တော့ဘဲ အပိုင်းအစ အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည့်အတွက် မူလအတိုင်း ပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေသော ခွန်လွန်မှန် အပိုင်းအစများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အတိုင်းအတာအထိ ပေါင်းစပ်မိသွားသည့်အတွက် ထိုလျှို့ဝှက်ချက် စကားလုံး မပါဘဲနှင့်ပင် အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားနိုင်တော့သည်။
ခွန်လွန်နတ်ဘုရားမှန်သည် ပိုမိုပြည့်စုံလာပြီး နှစ်ပေခန့် မြင့်ကာ အလွန် ရှေးဆန်လှသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ စည်းမျဉ်းများ စီးဆင်းနေပြီး လူ့လောကမှ ပစ္စည်းမျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
"အပိုင်းအစတွေကတင် အချိန်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေတာ၊ အပိုင်းအစ အကုန်လုံးသာ စုမိသွားရင် ဘယ်လို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမလဲ မသိဘူး။"
လီယန်ချူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ခွန်လွန်မှန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဤချိုင့်ဝှမ်းကြီးမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အထက်သို့ တက်လေလေ လေနှင့် နှင်းများ ပိုမို ပြင်းထန်လေလေ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် "မြေကျုံ့ခြင်းခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ မူလကလောက် အစွမ်းမပြသနိုင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းမှာ ပေတစ်ရာခန့် ဝေးသည်။
ဤချိုင့်ဝှမ်းကြီးမှာ အလွန် ပြင်းထန်ပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးများ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ လီယန်ချူသည် အပေါ်သို့ တက်နေသော်လည်း အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်မည့် အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ၎င်းမှာ သာမန် အအေးဓာတ်မျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဒါက ယင်စွမ်းအင်ပဲ။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ့ကဲ့သို့ မြေပြင်နတ်ဘုရား ၏ စွမ်းအားနှင့် သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူကိုပင် ဤကဲ့သို့ အေးစိမ့်စေနိုင်သည်မှာ ထိုစွမ်းအင်သည် မည်မျှ ထူးခြားသည်ကို သိသာစေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ရှေ့တွင် ရောင်စဉ်တန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့တွင် စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသော နတ်ဘုရားသစ်ပင် တစ်ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လူသုံးယောက် လက်ချင်းချိတ်ထားရမည့်အထိ လုံးပတ်ရှိပြီး ဆယ်ပေခန့် မြင့်သည်။
"ခွန်လွန် ကျောက်စိမ်းပင် နောက်တစ်ပင်ပဲ။"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒီ ကျောက်စိမ်းပင်ကလည်း ဒီကို လွင့်ပါလာတာပဲ။"
၎င်းမှာ အခြား ကျောက်စိမ်းပင် မဟုတ်ဘဲ သူ အရင်က မြင်ဖူးခဲ့သည့် တစ်ပင်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုကျောက်စိမ်းပင်၏ ဘေးတွင် ရက်စက်ပြင်းထန်းသော ပုဆိန်ကြီး တစ်ချောင်း ရှိနေ၍ဖြစ်သည်။ ထိုပုဆိန်နှင့် သစ်ပင်မှာ ယခင်က သူ မြင်ဖူးခဲ့သည့် အရာပင်။
ထိုပုဆိန်နှင့် သစ်ပင်ကို လီယန်ချူသည် ယခင်က အစွမ်းအမျိုးမျိုး သုံးသော်လည်း မယူဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်း အောက်က သတ္တဝါကြီးကို လိုက်ရှာရင်း ခန စွန့်လွှတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု တစ်ဖန် ပြန်တွေ့ရသောအခါ လီယန်ချူသည် "တကယ်ကို ကံကြမ္မာပဲ" ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး ထိုပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုဆိန်ကို သုံးသော ထိုလူသန်ကြီးသည် အရပ် ၁၂ ပေခန့် မြင့်သဖြင့် ပုဆိန်ပုံစံမှာလည်း အလွန် ကြီးမားသည်။ ထိုပုဆိန်နှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင် လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမှာ အလွန် သေးငယ်နေသည်။ ယခင်က ဤပုဆိန်ကို မြှောက်ရန် အလွန် ခက်ခဲပြီး အလင်းရောင်တန်းများကြားတွင် အတားအဆီးများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွယ်တကူ ကိုင်ဆောင်နိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် အလေးချိန်မှာ ပေါင်းတစ်သောင်းကျော် ရှိသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ၎င်းကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းမှာ ခက်ခဲခြင်း မရှိပေ။
လီယန်ချူသည် အံ့ဩစွာပင် ဤပုဆိန်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်အမှတ်အသားများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"တံဆိပ်တွေ ပျောက်သွားပြီ၊ လေနဲ့ နှင်းတွေကြားထဲမှာ ပျောက်သွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
"ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ တမင်တကာ ထားပေးခဲ့တာလား။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတောင်ထဲတွင် မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါမှမဟုတ် အရင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို တံဆိပ်ခတ်ခဲ့တဲ့ သူများလား။"
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ယခုအခါ အလွန်အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား ပစ္စည်းများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တွေးကြည့်ပါက ဤအရာများသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ဆုလာဘ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ထားရှိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။
လီယန်ချူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု မတွေ့ရပေ။ ဤပုဆိန်ပေါ်တွင် ကိုယ်ပိုင် တံဆိပ် ထပ်မံ ထည့်သွင်းပြီးနောက် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်လာသည်။ ထိုပုဆိန်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အရွယ်အစားကို စိတ်တိုင်းကျ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး လွတ်လပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနိုင်သည်။
ပုဆိန်၏ စွမ်းအားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းပြီး တကယ့် နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤပုဆိန်ကို သုံးသည့်သူမှာ တစ်ချိန်က လက်ဗလာဖြင့် ရိုက်သတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ထိုသူ၏ အရည်အချင်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှသည်။
ထိုနတ်ဘုရား လက်နက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ကျောက်စိမ်းပင်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဤသစ်ပင်မှာ ၁၀ ပေခန့် မြင့်ပြီး အလွန် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူက အလွယ်တကူပင် ကိုင်ဆောင်လိုက်နိုင်သည်။
"ဒီ လေမုန်တိုင်းကြီးကလည်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးလိုက်တာပဲ။"
လီယန်ချူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
လေမုန်တိုင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပါစေဟု သူ ဆုတောင်းလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက လျှို့ဝှက်စွာ စီစဉ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ဤသစ်ပင်ကို လူသုံးယောက် လက်ချင်းချိတ်မှ ရသော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ မြှောက်နိုင်သည်။
ထို့အပြင် ဤကျောက်စိမ်းပင်မှ နံနက်ခင်း အရောင်အသွေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အကိုင်းအခက်များမှာ နူးညံ့စွာ တုန်ခါကာ ရောင်စဉ်များ တောက်ပနေသည်။ လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ ဆေးစွမ်းကို မသိသေးသဖြင့် ပုဖုန်လိုင်ထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ ခွန်လွန် ကျောက်စိမ်းပင်အပြင် မန်လျူရှာဟွာ ပန်းတစ်ပင်လည်း ရှိပြီး နှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန် ထူးခြားလှသည်။
ဤပုဆိန်မှာ အသတ်အဖြတ် အလွန် ကြမ်းတမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် သုံးသည့် လက်နက် ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ၎င်းကို သန့်စင်ပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အကယ်၍ ချူဟယ်အရှင်သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိပါက သူ လေ့ကျင့်ထားသော မဟာဗြဟ္မာ တရားဓမ္မ ၏ စိတ်နှလုံးမှာပင် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ထိုလျှို့ဝှက် ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားရောက်ခဲ့ရာ ကျောက်စိမ်းပင်နှင့် ပုဆိန်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ တစ်ခေါက်သွားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင် လေမုန်တိုင်းကြီးက ဤပုဆိန်နှင့် သစ်ပင်ကို လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှရာ အကယ်၍ သိရှိသွားပါက သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုမှာ ထိန်းထားနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် သူသည် မူလ တောင်ထိပ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အခြား တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ လွင့်ပါလာကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ယခု သူရှိနေသော တောင်ထိပ်ကို "ယွီရွှီတောင်ထိပ်" ဟု ခေါ်ပြီး "ယွီကျူတောင်ထိပ်" မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင်လည်း လေနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျောင်းမှာ ပျက်စီးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အမွှေးတိုင် ထွန်းရာနေရာတွင် အမွှေးတိုင်၏ စွမ်းအား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ထိုကောင်းကင်လူသားများ တွေ့ခဲ့သည့် အမွှေးတိုင်နှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး ကွာခြားသည်။
"လုဝူနဲ့ ကိုင်မင်း အခု ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိဘူး... တော်ပါပြီ တွေ့ရင်တောင် ဒီကောင်နှစ်ကောင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က မရှင်းလင်းတော့ ဘာမှ မေးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် နတ်ဘုရားကျောင်းဘေးမှ လူတစ်ဦး ထွက်လာပြီး အလွန် ကြည်လင်လှပသော မျက်နှာတစ်ခုကို ပြသလာသည်။ သူမမှာ အလွန် နူးညံ့ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ နန်းတွင်း ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံမှာ မြေပြင်ထိ ဆွဲခေါ်ထားသဖြင့် ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူသည်။
"မောင်တော် ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးပါ။"
နန်းတွင်း ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ ပုံစံမှာ နူးညံ့မှုနှင့် လှပမှု ပေါင်းစပ်ထားပြီး အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးထားသော ပုံစံမှာ လူတစ်ဦး၏ စိတ်ကို ပူနွေးလာစေသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"
နန်းတွင်း ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြောသည်
"ကျွန်မနာမည်က ချင်းလွမ်း ၊ ခွန်လွန်က လေကျင့်သူတစ်ဦးပါ။ အရင်က ဆိုးသွမ်းသူတွေ ခွန်လွန်ကို ရောက်လာတော့ ကျွန်မ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရပြီး ဒီကျောင်းထဲမှာ ပုန်းခိုနေခဲ့ရတာပါ။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နတ်စွမ်းအင်ဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးမှာ နတ်ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် လျှို့ဝှက်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ခွန်လွန်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိပြီး နတ်ဘုရားကျောင်းထဲတွင် စူးစမ်းမှုအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပုံရသည်။
"မင်းက ခွန်လွန်က လေကျင့်သူတစ်ယောက်လား။" လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ခွန်လွန်တောင်ထဲမှာပဲ လေ့ကျင့်နေတာပါ။ အခု ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်တင်ပေးပါ။"
နန်းတွင်း ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြောသည်။
ခွန်လွန် အမွေအနှစ်နေရာတွင် ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ခွန်လွန် လေကျင့်သူဟု ခေါ်သော အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ပေါ်လာခြင်း၊ ထို့အပြင် ပျက်စီးနေသော နတ်ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး နူးညံ့စွာ ပြောဆိုနေခြင်းမှာ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ပြဿနာ ရှိနေသည်။
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်
"ဘယ်လို ကယ်တင်ရမှာလဲ။"
ဤအမျိုးသမီးမှာ အားမရှိသကဲ့သို့ ပုံစံကို ဆောင်ထားပြီး ပို၍ပင် သနားစရာ ကောင်းလာကာ လူတို့အား လက်ဖဝါးထဲတွင် ထည့်ပြီး ဂရုစိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေသည်။
"ကျွန်မ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ရွှေအမြုတေ ကို အထုတ်ခံလိုက်ရလို့ ခြေလက်တွေ အားမရှိတော့ဘဲ ပြန်မယူနိုင်တော့ဘူး၊ မောင်တော် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်တွင် ရွှေအမြုတေ တစ်လုံး ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်နေသော်လည်း အနည်းငယ် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ခွန်လွန်မှ နတ်ဆိုးများကလည်း မကျွမ်းကျင်လိုက်တာ၊ ဟန်ဆောင်တာ တကယ်ကိုအဆင့်မမီဘူး။
"ဒါမှမဟုတ်... မင်း တခြား ကံကောင်းသူတစ်ယောက်ကိုပဲ စောင့်ပါတော့။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေတာပါ၊ အဲ့ဒီ ဆိုးသွမ်းသူတွေ လက်ထဲသာ ကျရောက်သွားရင် ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ။"
နန်းတွင်း ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက တောင်းပန်လိုက်သည်။
"မင်းကို ကူညီမယ့်သူကလည်း အဲ့ဒီ ဆိုးသွမ်းသူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်ကော၊ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်ကြားထဲမှာ ဒီလိုမျိုး မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်သူက ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ။"
လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ပြောသည်
"မောင်တော်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ရက်စက်တဲ့သူလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မလည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိလို့ မောင်တော်ကိုပဲ အကူအညီ တောင်းရတာပါ။"
ထို ခွန်လွန်တောင်၏ လေမုန်တိုင်းက လီယန်ချူကို ဤနေရာမှာ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိစေသည်။ ယခုတွင်လည်း ခွန်လွန်လေကျင့်သူဟု ဆိုသော အမျိုးသမီး၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ခွန်လွန်တွင် သေဆုံးသွားသော လေကျင့်သူ၏ စွဲလမ်းမှုမှ ပြောင်းလဲလာခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ဤနေရာမှာ အလွန် အန္တရာယ် များလှသည်။
လီယန်ချူ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးပြီး မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အဖြူရောင် မြွေကြီးတစ်ကောင် ရစ်ပတ်ထားပြီး အလွန် ထူးခြားလှသည်။
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အမျိုးသမီးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ -
"မင်း ဘယ်လောက်အထိ ထွက်ပြေးနိုင်ဦးမလဲ။"
အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းပင် အရောင်ပြောင်းသွားပြီး -
"နင် ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကြောင့် ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ပြုံးလိုက်သည်
"မင်းလိုမျိုး လောင်စာ က ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးကို အကူအညီပေးနိုင်တယ်၊ လက်နက်ချလိုက်တော့။"
အမျိုးသမီးမှာ ခြေလက်များ အားမရှိသဖြင့် လက်ကိုပင် မမြှောက်နိုင်ပေ။
"အရှက်မရှိတဲ့ကောင် "
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကြိုးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အမျိုးသမီးကို ချက်ချင်းပင် ချုပ်နှောင်လိုက်ရာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ ယခုအခါ သူမ၏ ပုံစံမှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး ရင်ဘတ်မှ အဝတ်အစားများပင် ပေါက်ပြဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အမျိုးသမီးမှာ မရပ်နိုင်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်သို့ လဲကျသွားသည်။
အကာအကွယ် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် လီယန်ချူသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြည်လင်သည့် အငွေ့အသက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ ချင်းလွမ်း နတ်ငှက် တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နဖူးပေါ်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်မျက်စိကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းကင်မျက်လုံး လား။" သူ အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမျိုးသမီးမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းလာသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို လက်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ရွှေရောင် ကြိုးမှာ နတ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ကို တားဆီးရန် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ခိုင်မာသဖြင့် တောင်များကိုပင် ရွေ့နိုင်ကာ ဤနတ်ဘုရား အလင်းတန်းမှာ လှိုင်းတစ်ချက်မျှပင် မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်လောကက လာလဲ ငါ မသိဘူး၊ ဒီအမျိုးသမီးကို ငါ လိုချင်တယ်၊ အကယ်၍ လုယူမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ရန်သူပဲ။"
တောင်ကုန်း ပျက်စီးနေသော နတ်ဘုရားကျောင်း၊ အားနည်းသော အမျိုးသမီးမှာ တောရိုင်းထဲတွင် မိစ္ဆာ များ လိမ်လည်သည့် ပုံစံနှင့် အလွန် တူနေသော်လည်း ယခုအခါ ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ အမျိုးသမီးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် လီယန်ချူကို တောင်းပန်လိုက်သည်။
"မောင်တော် ကူညီပေးပါ၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ ခွန်လွန်က လေကျင့်သူပါ။"
သူမလည်း လီယန်ချူ ကူညီရန် မရည်ရွယ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မှားယွင်းမှု တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ထင်သည်။
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်
"ဒီအဖြစ်အပျက်က စည်းချက်ညီလွန်းနေတယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဖို့ ခက်တယ်။"
အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်း ရှင်းပြသည်။
"ကျွန်မက ဒီလူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ "
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"
လီယန်ချူက ထိုလူကြီးကို မေးလိုက်သည်။
"ငါက လုရှန်း ၊ ဒုံမင် နတ်ဘုရားတောင်ကပဲ။"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ပြောသည်။
"တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ကန်ယွမ် လောကက ကျရှုံးသွားတာ ကြာပြီ၊ မင်း မကြားဖူးတာ မဆန်းပါဘူး"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ၏ အငွေ့အသက်မှာ ကန်ယွမ်လောကနှင့် တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၇၀၀ က ငါ ကန်ယွမ်လောကကို တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်၊ မင်းတို့ဆီက နတ်ဘုရားကျင့်ကြံမှုတွေက သိပ်မမြင့်ဘူး။"
စကားလုံးမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း လီယန်ချူက အေးဆေးပင် ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းက လေတော်တော် ကြီးတာပဲ။"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ပြောသည်
"မင်းသာ ယွီချွမ်း လောကမှာ ဆိုရင် ငါ လုပ်ချင်တာကို ဘယ်တော့မှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ယွီချွမ်းလောက... ဤသူမှာ အခြားလောကမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ ကန်ယွမ်ကို လာပြီး ခွန်လွန်မှာ လူဖမ်းနေတာလဲ "
လီယန်ချူ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းပုံစံက ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား။"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု လေထဲတွင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လီယန်ချူဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။
ရှီး ဤဓားမှာ ထောင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ဓားစွမ်းအင်မှာ အလွန် ပြင်းထန်ပြီး ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ အလွန် ကျယ်ပြောပြီး ပြင်းထန်လှသည်။
ဗုန်း ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါသွားသည်။
ဖျတ် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး လက်မောင်းရှိ အဝတ်အစားများ ပေါက်ပြဲကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်လာသည်။
"သိုင်းနတ်ဘုရား "
လူကြီး၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော အဖြူရောင် မြွေကြီးမှာ အသက်ရှူနှုန်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီး လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရှူး
သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ အမျိုးသမီးကို ချုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးမှာ လီယန်ချူဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။
"နတ်ဆိုး ချုပ်နှောင်ကြိုး "
၎င်းမှာ တကယ့် နတ်ဘုရား လက်နက် ဖြစ်ပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် လီယန်ချူကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဤရတနာမှာ လူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်နိုင်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက် ကိုမူ ကန့်သတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ဖမ်းဆွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် အရောင်ပြောင်းသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာသည်။ အမျိုးသမီးက လက်ကို ပူးကပ်လိုက်ရာ မြစ်ကြီးတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်မှ ကျလာပြီး မီးတောက်များနှင့် တွေ့ဆုံသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလွန် ပြင်းထန်သော ရေငွေ့များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဤမြစ်မှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရှေ့တွင် အဖြူရောင် ရေငွေ့များသာ ရှိနေသည်။
အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်သည်
"အရှင်သခင် ဘိုင်၊ ဒါ ဘယ်လောကက သူငယ်ချင်းလဲ၊ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ မီးတောက်ပဲ "
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ပြောသည်
"ဒါက ကန်ယွမ်လောကရဲ့ ဒေသခံပဲ။"
အမျိုးသားက အံ့ဩသွားသည်
"ကန်ယွမ်လောက ကျရှုံးသွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလို အစွမ်းထက်သူတွေ ရှိနေသေးတာလဲ။"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ လှပပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"တော်တော်လေး ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးပဲ။"
သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက်နှင့် မြစ်တို့ တိုက်မိရာ ရေငွေ့များ ဆက်တိုက် တက်လာပြီး မြူများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လီယန်ချူနှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် နတ်စွမ်းအင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးနှင့် နတ်ဆိုး အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ လှပသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးညှီနံ့များ ရှိနေသည်။ ကိုယ်တွင်းတွင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပြင်ပတွင် ရှိနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် လူကို စားသုံးထားပြီး တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။
"မင်းတို့အားလုံး ယွီချွမ်းလောကက လာတာလား။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အမျိုးသားက အေးဆေးပင် ပြုံးလိုက်သည်
"ဟုတ်တယ်။"
ဤယွီချွမ်းလောကမှာ ကန်ယွမ်ထက် များစွာ သာလွန်သည်မှာ သေချာသည်။ အစွမ်းထက်သူများ လာရောက်ကြသည်မှာ သုံးဦးတောင် ရှိသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ပြောသည်။
"ရွှယ်မိတ်ဆွေ ၊ လျန်မိတ်ဆွေ ၊ ဒီလူက သိုင်းနတ်ဘုရားပဲ သူ့ကိုအရင် သတ်ပြီး ဒီခွန်လွန် အမျိုးသမီးကို ပြန်ခေါ်သွားရအောင်။"
အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ကောင်းပြီ "
စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ဖဝါးတွင် ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးတန်းများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ လေ့ကျင့်ထားသော ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးနည်း ဖြစ်သည့် မြေဓာတ် နတ်ဘုရား လျှပ်စီး ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် လီယန်ချူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုလှပသော အမျိုးသမီးက လက်ချောင်းဖြင့် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ရာ လေထဲရှိ ရေစက်ကလေးများမှာ တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားပြီး လေကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ အသံမှာ မကြီးမားသော်လည်း ထက်မြက်ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များ ပါရှိသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးမှာ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမကြောင့်သာ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ ဒုက္ခရောက်ရမည်ဟု ထင်ကာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။
နတ်ဘုရား လက်နက် ချုပ်နှောင်ကြိုးမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး နတ်ဘုရားများပင် ဖမ်းဆီးခံရနိုင်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် လူငယ် တာအိုဆရာမှာ အဓိက အစွမ်းထက်သူ သုံးဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ကိုယ်ပွားအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုက ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် အမျိုးသမီး၏ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
ကိုယ်ပွားတစ်ခုက အစိမ်းရောင် အလံကြီးကို ကိုင်ဆောင်ပြီး လှုပ်ခါလိုက်ရာ မြေပြင်တုန်ခါသွားပြီး နတ်ဘုရားလျှပ်စီး များ ပျက်စီးသွားသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး၏ စွမ်းအားလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလင်းတန်းကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အံ့ဩစရာ ဖြစ်လာသည်။ ချုပ်နှောင်ကြိုးမှာ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်ပွားအတတ်ကဲ့သို့သော မဟာ နတ်ဘုရားအတတ်ကို မကန့်သတ်နိုင်ပေ။ အနီရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ လက်ချောင်း အဖြတ်ခံရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးနှင့် အမျိုးသားမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အခုလေးတင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး စိတ်ရှုပ်နေစဉ် လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် ချုပ်နှောင်ကြိုးကို ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ ချုပ်နှောင်ကြိုးမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူကြီး၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ပျံသွားသည်။
လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားအတတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသည်။
" ယွီချွမ်းလောကလဲ၊ ဒီလောက်ပဲလား။"
အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးမှာ ဒုံမင်နတ်ဘုရားတောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး၊ အမျိုးသားမှာ ဝူရှောင်း နတ်ဘုရား လျှပ်စီးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သည်။ အနီရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ရှီဟွေဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သည်။ သုံးဦးစလုံးမှာ ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်သည်။ ယွီချွမ်းလောကမှာ ထိုကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် သန့်စင်ခံရခြင်း မရှိဘဲ နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်များ ရှိနေပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သည်။
ယွီချွမ်းလောကမှ လာရောက်ကြသူများသည် ကန်ယွမ်တွင် ခွန်လွန်၏ လေကျင့်သူများကို ရှာဖွေနေကြသည်။ ရှေးခေတ် ခွန်လွန် ယွီရွှီတောင်ထိပ်တွင် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောသူနှင့် တွေ့ဆုံမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သုံးဦးစလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အခုလေးတင် တစ်ခဏချင်းတွင် လူငယ် တာအိုဆရာက အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား ပစ္စည်း နှစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
"ကျဆင်းနေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ဘာလို့ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတာပဲ၊ ဖမ်းလိုက် "
အနီရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် အော်လိုက်သည်။
အခန်း ၁၂၀၀ - စည်းကမ်းမရှိသူ
ရှီဟွေ ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လျန်မုကျူသည် မွေးရာပါ "ယွမ်ယင်" ကိုယ်ထည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင်လည်း လေတိုက်ရာသို့ ဝါးပင်ယိမ်းသကဲ့သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူမကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေသော အစွမ်းထက်သည့် မြေပြင်နတ်ဘုရားများလည်း မနည်းလှပေ။
ယခုမူ ယွီချွမ်း လောကမှ နတ်သမီးတစ်ပါးသည် ဤနေရာတွင် လူတစ်ယောက်၏ လက်ဖြတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရား ပညာရပ်တစ်ခုဖြင့် ဦးစွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဗုန်း... ဗုန်း...
အလင်းတန်း ငါးမျိုးဖြင့် တောက်ပနေသော နတ်ဘုရား ပညာရပ်များမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီသော စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါတွင် အလွန် ခိုင်မာပြီး "စိန်ကဲ့သို့ မပျက်စီးနိုင်သည့်" အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤပညာရပ်များ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။
"သိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား၊ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ မပျက်စီးနိုင်တာလဲ။"
ဟု ဝူရှောင်းနတ်ဘုရား လျှပ်စီးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ "နတ်ဘုရား လျှပ်စီးပိုက်ကွန်" ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ခုတ်ထွင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ မိုးကြိုးငါးပါးတိုက်ပွဲတံဆိပ် ကို ထုတ်ယူကာ ကြီးမားအောင် ပြုလုပ်ပြီး ထိုဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဗုန်း
ဝူရှောင်းနတ်ဘုရား လျှပ်စီးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လဲသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နေရာအနှံ့အပြားမှ လျှပ်စီးရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ယခင်က ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အလွန်ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက်နှင့် သနားစရာကောင်းနေသည်။
အခြား ဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ဦးမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ လျန်မုကျူ၏ လက်ထဲတွင် ကြာပန်းပုံစံ မီးအိမ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရောင်စဉ်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ မီးတိုင်ထိပ်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေသည်။ ဤမီးမှာ သာမန်မီးမဟုတ်၊ "အနွန်မင်ဝမ် မီး" ဖြစ်ပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော မီးဖြစ်သည်။ ဤမီး လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ကြည်လင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှိသောအရာမှန်သမျှ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အခြား ဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ဦးမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
"မိန်းမတွေကိုတော့ တကယ် မစရဘူးပဲ၊ လျန်မုကျူက ရွှေကြာ မီးအိမ်ကိုတောင် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီ။"
သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း နတ်ဘုရား ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး ထိုခွန်လွန်မှ မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ ပြာဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေစဉ်မှာပင် လီယန်ချူက ရှင်းဟွမ်အလံကို ထုတ်ယူကာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာပြီး မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို ကာကွယ်နိုင်သည်။ ခွန်လွန်မှ မိန်းကလေးမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း လီယန်ချူမှာ ထိုမီးလျှံများကြားတွင် "မီးအတတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးခြင်း" ကို အသုံးပြုကာ လျန်မုကျူ၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။
ရှီး
လျန်မုကျူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။ လီယန်ချူက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တစ်ချက်ထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ အတွင်းအင်္ဂါများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ရှီဟွေဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သွေးအန်သွားသည်။
"သူက ဘယ်သူလဲ။ မင်ဝမ်မီးတွေကြားထဲမှာတောင် မီးအတတ်နဲ့ ရွေ့လျားနိုင်တယ်ပေါ့။"
ယွီချွမ်းလောကမှ ဂိုဏ်းချုပ် သုံးဦးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး၏ "နတ်ဆိုး ချုပ်နှောင်ကြိုး" မှာ လီယန်ချူဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ လီယန်ချူက ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်ရာ တွဲလောင်းကျနေသည့် ယွီရွှီတောင်ထိပ်ပင် တုန်ခါသွားသည်။ ထိုချုပ်နှောင်ကြိုးမှာ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ချုပ်နှောင်ရန် သုံးသော ပစ္စည်းကို ဤလူငယ်က ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းထားလိုက်သည်။
"သတ်" လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်ဟောက်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ လှီးဖြတ်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး၏ ကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိုင်ထွန်းနေသည်။ ပုဆိန်၏ စွမ်းအားမှာ ယွီရွှီတောင်ကိုပင် နှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ချုပ်နှောင်ကြိုးမှာ လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။
ဤလူကို ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်တော့။ ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့်ရှိသူ သုံးဦးမှာ နောက်ဆုတ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးမှာ အဆိုးရွားဆုံး ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ "ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်" ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူတို့ သုံးဦးမှာ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည်။ ဤခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်ရန်အတွက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် ဂိုဏ်းချုပ် သုံးဦးမှာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
"ဒီယွီချွမ်းလောကကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ရဦးမယ်၊ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ပညာရပ်တွေက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုဂိုဏ်းကြီးများမှာ အထက်လောကမှ အမွေအနှစ်များ ရှိကြသဖြင့် လီယန်ချူထက်ပင် ပိုမို အခွင့်အရေးသာသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူတို့မှာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအရာကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အောက်တွင် ရှိနေသော နန်းတွင်း ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။
"ခွန်လွန်မှာ တကယ်ပဲ လေကျင့်သူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးမှာ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိထားသဖြင့် သူမကို ကူညီရန် လိုအပ်သည်။ လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ရွှေရောင် အမြုတေကို ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရောင် သုံးမျိုး (အနီ၊ အစိမ်း၊ ခရမ်း) ရှိသည်။ ဤအရောင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ကျင်ရှန်းကို သူ သတိရသွားသည်။ သူသည် ထိုရွှေရောင် အမြုတေကို အမျိုးသမီးအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ကျင်ရှန်း၏ အမြုတေမှာ အလွန်မာကျောသော်လည်း အနီရောင် အစင်းကြောင်း တစ်ခုသာ ရှိသည်။
"အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ခွန်လွန်က ပိတ်ဆို့ခံထားရတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား၊ မင်းက ဒီမှာပဲ ကျင့်ကြံနေတာလား။"
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ဒီမှာပဲ ကျင့်ကြံနေတာပါ၊ အဲ့ဒီနေ့က ကောင်းကင်ကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီး ခွန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့သွားတာပါ၊ ကျွန်မလည်း မထွက်နိုင်တော့ဘူး။"
ဟု ချင်းလွမ်းက ပြောသည်။
"ဒီလောက် ကြာနေပြီဆိုရင်၊ ဒီကျောင်းထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို ကိုးကွယ်ထားတာလဲ။"
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
ချင်းလွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ကျင့်ကြံတာ နှစ်ခြောက်ရာကျော်နေပြီ၊ ဒီကျောင်းတွေက အမြဲတမ်း ရှိနေတာပါ၊ ဘယ်သူ့ကို ကိုးကွယ်မှန်းလည်း မသိပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း မပြောကြဘူး။"
လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုခေတ်ကာလက ပို၍ပင် ရှေးကျသေးသလား။
"အခု လူ့လောကမှာ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ပေါ်လာပြီ၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေလည်း ထွက်နေပြီ၊ မင်း မခံစားမိဘူးလား။"
"မခံစားမိပါဘူး။ လက်ရှိလောကကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မ ဒီခွန်လွန်မှာပဲ ကျင့်ကြံနေတာပါ၊ ရှင်ပြောတဲ့ တက်လှမ်းရမယ့် ခံစားချက်မျိုး မရှိပါဘူး။"
ချင်းလွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဒီတောင်ထဲမှာ တခြား လေကျင့်သူတွေ ရှိသေးလား။"
"ခွန်လွန်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျင့်ကြံကြတာ၊ ကျွန်မ နှစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးတယ်၊ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ မဆက်သွယ်ကြဘူး။ တစ်ယောက်က ဓားသမား၊ တစ်ယောက်က အမျိုးသမီး လေကျင့်သူ။ အများစုကတော့ ကျွန်မလိုပဲ ဂူပိတ်ထားပြီး ကျင့်ကြံနေကြတာပါ။"
ယခုခေတ်နှင့် ပြောရလျှင် ကျင့်ကြံသူများမှာ အိမ်တွင်းပုန်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ခွန်လွန်မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ပို၍ပင် အိမ်တွင်းပုန်းဆန်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး ကြောက်ရောဂါ ရှိကြပုံရသည်။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်အတွင်း လူနှစ်ယောက်သာ မြင်ဖူးသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ တောင်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံခြင်း၊ လောကီကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်ခြင်း၊ အဖော်မရှိခြင်းတို့မှာ သူတို့၏ ထူးခြားသော ဇာတ်ကောင်စရိုက် ဖြစ်သည်။
"သူတို့က မင်းကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားတာလဲ။"
ချင်းလွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ကျင့်ကြံရင်း အခက်အခဲ ရှိလို့ အပြင်ထွက်လာတာပါ၊ အဲ့ဒီအခါ ဒီလူဆိုးတွေနဲ့ တွေ့ပြီး ကျွန်မကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြတာပါ။ အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူကြီးက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ လောင်စာအဖြစ် လိုချင်နေတာပါ၊ တကယ်ကို ရူးမိုက်လွန်းတဲ့ စိတ်ကူးပဲ"
စကားပြောပြီးနောက် ချင်းလွမ်းမှာ လီယန်ချူကို ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် လမ်းပြပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"မင်းက သူတို့ဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ငါ့ကို အမှီပြုချင်တာလား။"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
ချင်းလွမ်းမှာ မျက်နှာနီမြန်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ကျွန်မမှာ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် ရှိပါတယ်ရှင်။"
"ယွီချွမ်းလောကက လူတွေက ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးတဲ့ အရာကို လာရှာနေတာဆိုရင် သေချာပေါက် တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက
"ကောင်းပြီ၊ ရှေ့ကနေ လမ်းပြပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချင်းလွမ်းမှာ ရွှေရောင် အမြုတေကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အစွမ်းများ ပြန်ရလာသည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ နေရာအတော်များများကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကိုလည်း သူမ သိသည်။
သူတို့ တောင်အနှံ့ ဆက်လက် ချီတက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ယွီကျူ တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ခွန်လွန်တောင်တန်းတွင် ကောင်းကင်လူသားငါးဦးနှင့် အောက်ရှူးကို ရှာရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီလားဟု လီယန်ချူ သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။ တိုက်ခိုက်နေသူမှာ ရေအရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လေကျင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းပေါင်းကို ပတ်ထားပြီး ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို စီးကာ သစ်သားဓားကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့နောက်တွင် အရောင် နှစ်မျိုး ရှိသော ဆေးပင် နှစ်ပင် ရှိနေသည်။
သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ကြွက်သားအမြစ်များ ထွက်နေသော အားကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမှာ နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်း တွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော အောက်ရှူ ဖြစ်သည်။ ထိုလေကျင့်သူမှာ အောက်ရှူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ခုခံနေရသည်။ သူ၏ သစ်သားဓားမှာ ကောင်းကင်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။
ထိုလေကျင့်သူက
လျှပ်စီး သင်္ကေတများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် ခိုင်မာလှသဖြင့် သင်္ကေတများမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ ထိုသစ်သားဓားကသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်စေသည်။
အောက်ရှူမှာ ယခင်က နေကို ဝါးမြိုသည့် နတ်ဘုရား ပညာရပ်ခကို အသုံးပြုပြီး လေမုန်တိုင်းထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ဆေးပင်များကို တွေ့သွားပြီး စွမ်းအားများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေစဉ်မှာပင် ဆေးပင်ကို စောင့်ရှောက်နေသော ဝိညာဉ်တစ်စနှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။
"နွားနှာခေါင်း ( လှောင်ပြောင်ခေါ်ဆိုခြင်း)၊ သေချင်နေတာလား "
အောက်ရှူက ဒေါသတကြီး အော်ဟောက်ပြီး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော အစွမ်းကြောင့် လေကျင့်သူမှာ သွေးအန်ပြီး လွင့်စင်သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ ပျက်စီးလာသည်။
"ဆေးပင်တွေကို နောက်လူတွေအတွက် ချန်ထားရမယ်၊ မင်းလို မိစ္ဆာလက်ထဲကို မရောက်စေရဘူး "
အောက်ရှူက ရယ်မောလိုက်သည်။
"မိုက်မဲလိုက်တာ၊ ဒီနေ့ပဲ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ချေမှုန်းပစ်မယ်"
အောက်ရှူက နောက်တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြန်ရာ လေကျင့်သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန် ပျက်စီးသွားသည်။ အောက်ရှူက သတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် အစိမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး တစ်ချက်တည်း ထိုးလိုက်သည်။
ဗုန်း
လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် တစ်ယောက်မှာ သွေးအန်ပြီး လွင့်စင်သွားသည်။ ထိုသူမှာ အောက်ရှူပင် ဖြစ်သည်။ အောက်ရှူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်သည်။
ချင်းလွမ်းမှာ ဘေးမှ ကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။
"ဒီလီတာအိုဆရာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ်က တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ "
အောက်ရှူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"
လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"တက်လှမ်းခြင်း နေရာက လူတွေကို မင်း သတ်ခဲ့တာလား။"
အောက်ရှူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အရသာကတော့ သိပ်မရှိဘူး၊ မင်းက အဲ့ဒီအတွက် လာတာလား။"
လီယန်ချူက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါက နတ်ဆိုးကို သတ်ဖို့ လာတာ၊ မင်းကို သတ်ဖို့"
အောက်ရှူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေလို့လား။"
လီယန်ချူက
"နတ်ဆိုးတွေ မကောင်းမှု လုပ်ရင် လူတိုင်းက သတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အောက်ရှူက ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းလိုမျိုး စကားမျိုး မကြားရတာ ကြာပြီ၊ မိတ်ဆွေမဟုတ်တဲ့ လူတွေအတွက် ငါ့လို အစွမ်းထက်တဲ့သူကို လာစိန်ခေါ်တာ၊ မင်း ရူးနေတာလား။"
လီယန်ချူက ဓားကို ကိုင်ကာ အောက်ရှူကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး
"မင်း ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း မင်း ဒီလိုမျိုး ရယ်နိုင်သေးလား ကြည့်ရအောင်"
ဟု တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။
အောက်ရှူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် ဤခွန်လွန်တောင်ပေါ်တွင် ဤမျှလောက် စကားကြီးစကားကျယ် ပြောရဲသော လူနှင့် တွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
ဗုန်း
သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး သူ၏ အစွမ်းမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် လီယန်ချူဆီသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တွင် ကြီးမားသော နဂါးခြေသည်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ "နဂါး နတ်ဘုရား ပညာရပ်" ဖြစ်သည်။ သူသည် လီယန်ချူနှင့် ဆယ်ကြိမ်ကျော် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်၍ အစွမ်းဆုံး ပညာရပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချွင်
ဓားမှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး နဂါးအော်သံကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်ထွင်လိုက်ရာ နဂါးခြေသည်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ အောက်ရှူ၏ လက်ဝါးမှာလည်း အတူတူ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။
အောက်ရှူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"မင်းက အဲ့ဒီလူပဲ"
သူသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှေ့ရှိ တာအိုဆရာမှာ သူ နေကို ဝါးမြိုသည့် နတ်ဘုရား ပညာရပ် ကို အသုံးပြုပြီးနောက် "ခွန်လွန်မှန်" ကို လုယူသွားသော လူငယ်လေး ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက သူ့ကို စကားမပြောဘဲ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အောက်ရှူမှာ ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားသည်။ သူ၏ လျင်မြန်သော ပညာရပ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းသော်လည်း လီယန်ချူမှာ "လေနှင့်မီးဘီး" ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်လာသည်။
ရွှီ
အော်ရှူးမှာ လီယန်ချူ၏ အရိပ်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ နောက်ထပ် ဓားဒဏ်ရာ ရသွားပြန်သည်။ ခြေဖဝါး တစ်ဖက် ပြတ်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို အသေအချာ အထိုးခံလိုက်ရသည်။ အောက်ရှူမှာ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သည်။
သူသည် ယခုအချိန်တွင် အကောင်းဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်သေးပေ။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် "နေကို ဝါးမြိုသည့် နတ်ဘုရား ပညာရပ်" ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး အောက်ရှူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင် ပညာရပ်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်လာသည်။
လီယန်ချူက အစိမ်းရောင် အလံကြီးကို ထုတ်ယူကာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ အမှောင်ထုမှာ ကွဲအက်သွားသည်။ အောက်ရှူမှာ လွင့်စင်သွားပြီး ဒဏ်ရာများမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။
"အကယ်၍ ငါသာ အရင်က တိုက်ပွဲဝင်မထားရင်၊ မင်း ငါ့ပညာရပ်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ဖျက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အောက်ရှူက ပြောသည်။
လီယန်ချူက စကားမပြောဘဲ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ အောက်ရှူမှာ "နဂါး ကိုယ်ခန္ဓာ ပညာရပ်" ကို အသုံးပြုသည်။ လီယန်ချူကလည်း နတ်ဘုရား လက်နက်များကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လီယန်ချူက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အောက်ရှူမှာ အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်။
"ငါ မကျေနပ်ဘူး၊ အဲ့ဒီခွေးသားတွေရဲ့ အလံမရှိရင် ငါ မရှုံးဘူး "
အောက်ရှူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
အောက်ရှူမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူက "မင်း မတရားဘူး " ဟု အော်လိုက်သည်။
လီယန်ချူက
"သွားစမ်းပါ၊ ငါ မင်းနဲ့ စိန်ခေါ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို သတ်ဖို့ လာတာ "
ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အောက်ရှူမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် လဲကျသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အောက်ရှူမှာ ခေါင်းနှင့် ကိုယ် ပြတ်သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း လီယန်ချူက ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ချေမှုန်းလိုက်သည်။
ဤသို့ဖြင့် နဂါးဆိုးမှာ သေဆုံးသွားသည်။ လီယန်ချူက ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် သူ၏ ဓားမှာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာမည်ကို သူ သိလိုက်သည်။
"ရိုးရာဓလေ့တွေမှာလည်း ဒီလိုမျိုးတွေ ရှိတာပဲ၊ ဒီနေ့တော့ နဂါးဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်လိုက်ပြီ။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။