အခန်း (၃၅၁-၃၅၂)

အပိုင်း(၃၅၁)

ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ရှားဝူကျင်းမှာ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချောင်းနှစ်ချက်မျှ ဆက်တိုက်ဆိုးလိုက်မိလေသည်။ လတ်တလောတွင် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရင်ထဲတွင် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆရာတော်တွင် ကုသပေးနိုင်သော အနီရောင် ဆေးရည်တစ်မျိုး ရှိနေပုံရသည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။ သို့သော် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာ သတ္တဝါများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါတိုင်း အစ်ကိုကြီး နှင့် ဒုတိယ အစ်ကိုကြီးတို့သာ အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားခဲ့ကြပြီး သူ့ကိုယ်တိုင်ကမူ မည်သည့် အောင်မြင်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ထံတွင် ထိုဆေးရည် မရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤအချိန်မျိုးတွင်...

"အာ... ရှင်... ရှင် ဘာလို့ သွားတိုက်ခိုက်လိုက်ရတာလဲ... အဲဒီ ဝံပုလွေ ရှေ့တန်းတပ်မှူး က သာမန်မဟုတ်ဘူးနော်..."

ရှားဝူကျင်းက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပြီး ဝံပုလွေ ရှေ့တန်းတပ်မှူး ကို တွန်းလှန်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အနီးတွင်ရပ်နေသော အားမေက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အားမေ... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဒဏ်ရာများကို ဖိနှိပ်ထားရန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရှားဝူကျင်းက အားမေကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ခုနက ဝံပုလွေမိစ္ဆာ က သာမန် မိစ္ဆာစစ်သည် အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာလေ... ဒါပေမယ့် မင်းကို ကြည့်ရတာ လူသားအသွင်တောင် ပြောင်းလဲနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... အခြေအနေအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် မင်းက မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့်လောက် ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ရှားဝူကျင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အားမေ၏ ပုံစံမှာ ခေါင်းပေါ်မှ ဦးချိုတစ်စုံကို ဖယ်လိုက်လျှင် လူသားတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ ခွဲခြားမရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့ပါလျက်နှင့် ဘာဖြစ်လို့ သာမန် မိစ္ဆာစစ်သည် တစ်ကောင်ရဲ့ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရရတာလဲ။

"ကျွန်မ... ကျွန်မက အောက်ခြေအကျဆုံး မိစ္ဆာအသေးအဖွဲလေး တစ်ကောင်ပါ..."

ရှားဝူကျင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အားမေသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အောက်ခြေအကျဆုံး မိစ္ဆာလေး ဟုတ်လား... ဒါဆို ဘာလို့ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲနိုင်ရတာလဲ... မင်းရဲ့ မူလအသွင်က ဘာလဲ..."

ရှားဝူကျင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားရသည်။

"ကျွန်မ... ဒါက အသွင်ပြောင်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... မွေးကတည်းက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာပါ..."

အားမေက ခေါင်းကို ပို၍ငုံ့လိုက်ရင်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့အားနာပြီး ကြောက်လန့်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ အဖေက တိရစ္ဆာန် ဆုံဆည်းရာတောင် ရဲ့ နွားမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါ... အကြီးမားဆုံး မိစ္ဆာဘုရင် ရဲ့ လက်အောက်က မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပေါ့... ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ မိခင်ကတော့ ဖခင် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ လူသားအမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ... ကျွန်မက မိစ္ဆာတစ်ဝက် လူတစ်ဝက် ဖြစ်လို့ မွေးကတည်းက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က မိဘနှစ်ပါးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကတည်းက ကျွန်မ... ကျွန်မကတော့..."

အားမေသည် ခေါင်းငုံ့လျက် သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း ဟုတ်လား..."

ဤစကားကို ကြားရမှသာ ရှားဝူကျင်းလည်း အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

မိစ္ဆာတစ်ဝက် လူတစ်ဝက် ဖြစ်နေ၍သာ မွေးကတည်းက ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးသည် လူသားမျိုးနွယ် နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တို့ကြား ကြားညှပ်နေပြီး လူသားများကလည်း လက်မခံသလို မိစ္ဆာများကလည်း အသိအမှတ်မပြုကြပေ။

အကယ်၍ သူမတွင် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့်ရှိသော ဖခင် ရှိနေသေးလျှင် အခြေအနေ ပိုကောင်းနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ဖခင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ပင် ရှိပြီဖြစ်ရာ ဤမိစ္ဆာနယ်မြေတွင် သူမ ဖြတ်သန်းရမည့် နေ့ရက်များမှာ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရှင်... ရှင် မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်... အဲဒီ ဝံပုလွေ ရှေ့တန်းတပ်မှူး က သာမန် မိစ္ဆာစစ်သည် တစ်ကောင်ဆိုပေမယ့်… သူ့ရဲ့ ဖခင်က တိရစ္ဆာန် ဆုံဆည်းရာတောင် ရဲ့ ထိပ်သီး ဘုရင်သုံးပါး ထဲက တစ်ပါးနော်..."

အားမေသည် ရှားဝူကျင်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်၍ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်၍ဖြစ်စေ ရှားဝူကျင်းအား အလောတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အားမေ... ငါတစ်ခု မေးပါရစေ... ငါတို့က လမ်းကြုံတွေ့ရရုံတင် ရှိသေးတာကို ဘာဖြစ်လို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် စိတ်ထားကောင်းပေးရတာလဲ..."

ရှားဝူကျင်းသည် အလျင်စလို ထွက်ပြေးမည့်အစား သိချင်စိတ်ဖြင့် အားမေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို အနူးညံ့ဆုံး ခေါ်ပေးခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်လို့ပါ..."

အားမေက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရသော အားမေအတွက်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ အနည်းငယ်မျှ မျှတသော ဆက်ဆံမှုကို ရရှိလိုက်ရုံနှင့်တင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း လှုပ်ခတ်သွားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါထွက်သွားရင် မင်းကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူတို့ မင်းကို အနည်းဆုံးတော့ ရိုက်နှက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ရှားဝူကျင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..."

ရှားဝူကျင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဝံပုလွေ ရှေ့တန်းတပ်မှူး နှင့် သူ၏လူများ ပြန်လာချိန်တွင် သူမ ဘာဖြစ်သွားနိုင်သည်ကို တွေးမိသောအခါ အားမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး ရင်ထဲ၌ ကြောက်လန့်သွားမိသည်။

"ကျွန်မက... ကျွန်မကတော့ အမြဲတမ်း အရိုက်ခံရတာ နေသားကျနေပါပြီ... ရှင်ပဲ မြန်မြန် ပြေးပါတော့... ရှင်ကလည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ထဲက ဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန် ဆုံဆည်းရာတောင် ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာဆိုတော့ သူတို့ ရှင့်ကို သတ်ပစ်ကြလိမ့်မယ်..."

သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် ထွက်မသွားနိုင်ဘူး..."

အားမေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် လျင်မြန်သော ခြေသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ အုပ်စုတစ်စု ချက်ချင်း ပေါ်လာကာ ရှားဝူကျင်းနှင့် အားမေ တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို အမှီပြုလျက် ပိန်လှီသောအဘိုးအိုတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"တတိယမြောက် မဟာ ဘုရင်ကြီးပဲ..."

တောင်ဝှေးဖြင့် လမ်းလျှောက်လာသော အဘိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားမေမှာ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချကာ ပြပ်ပြပ်ဝပ် ဦးချလိုက်လေသည်။

သို့သော် အဘိုးအိုသည် အားမေကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်ဘဲ သူ၏အကြည့်ကို ရှားဝူကျင်းထံ၌သာ စူးစိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ...မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ... ငါ့ရဲ့ တိရစ္ဆာန် ဆုံဆည်းရာတောင် ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ..."

လူသားအသွင် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသော ထိုအဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ အနည်းဆုံး မိစ္ဆာဘုရင် အဆင့် ရှိရမည်ဟု ရှားဝူကျင်း တွက်ချက်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် တတိယမြောက် မဟာဘုရင် ဟုတ်သလော... ဤသို့ဆိုလျှင် ပထမ ဆုံး မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ဒုတိယမြောက် ဘုရင်တို့ ရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ရှားဝူကျင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် ဤမိစ္ဆာအုပ်စုနှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့လိုတော့သောကြောင့် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငါက ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံ ဖြတ်သန်းသွားတာပါ..."

"လမ်းကြုံ ဖြတ်သန်းသွားတာ ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်းက ဘယ်ကို ဦးတည်သွားနေတာလဲ..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဘိုးအိုက ဆက်လက်၍ မေးမြန်းစုံစမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒီဟာက..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိဖြစ်သွားလေသည်။

သူ ဘယ်ကို သွားနေသနည်း။ ဤအချက်ကို သူ သေချာ မစဉ်းစားရသေးပေ။

"မင်းရဲ့ပုံစံက မိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ တူနေတော့… မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား..."

ရှားဝူကျင်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို အကဲခတ်ရင်း တတိယမြောက် မဟာဘုရင်ကြီး က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပါ..."

ရှားဝူကျင်းက လီဆယ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... မင်းမှာ သွားစရာ နေရာမရှိမှတော့… ငါ့ရဲ့ သားရဲတစ်ရာတောင် မှာ ဘာလို့ မနေတာလဲ..."

ရှားဝူကျင်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ တတိယမြောက် မဟာဘုရင်ကြီး ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်တဲ့လော...။ သူ့ကို လက်အောက်ခံအဖြစ် ထားရှိလိုက်ခြင်းက အင်အားတစ်ခု တိုးလာစေမည် မဟုတ်ပါလော…

"ဒီမှာ နေရမယ်..."

တတိယမြောက် မဟာဘုရင်ကြီး ၏ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရှားဝူကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် သူသည် ဘယ်ကိုသွားရမှန်း အမှန်တကယ်ပင် မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပုန်းအောင်းနေရန် ဖြစ်ပြီး ယခု ဒဏ်ရာရနေချိန်တွင် ကောင်းစွာ အနားယူ ကုသရန် နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ အကယ်၍ သူ ဤနေရာတွင် နေလိုက်ပါက ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည် မဟုတ်ပါလော။

မိစ္ဆာ သတ္တဝါများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းက တစ်ယောက်တည်း နေခြင်းထက် သေချာပေါက် ပို၍ လုံခြုံပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤအတွေးနှင့်အတူ ရှားဝူကျင်းသည် နေထိုင်ရန် အကြံအစည်ကို အမှန်တကယ်ပင် စတင် စဉ်းစားလာခဲ့လေသည်။

***

အပိုင်း(၃၅၂)

သားရဲတစ်ရာတောင်၌ နေထိုင်ရန် အတွေး ရှိနေသော်ငြားလည်း ရှားဝူကျင်းသည် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောမတူခဲ့ဘဲ သူ၏ရှေ့ရှိ မဟာဘုရင်ကြီး ကို လေးနက်တည်ကြည်စွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နေဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး...ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို နေစေချင်မှတော့… ဒီက အခြေအနေလေးကို နည်းနည်းလောက် သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"အင်း... မင်းပြောတဲ့ စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်..."

ရှားဝူကျင်း၏ စကားများကို ယုတ္တိရှိသည်ဟု ယူဆကာ မဟာဘုရင်ကြီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှားဝူကျင်းကို သားရဲတစ်ရာတောင် ၏ အခြေအနေများကို ဆက်လက် ရှင်းပြလေတော့သည်။

"ငါတို့ နေရာကို သားရဲတစ်ရာတောင် လို့ ခေါ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေက ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ငါးရာအထိ ကျယ်ဝန်းတယ်... မိစ္ဆာအသေးအဖွဲလေး ငါးရာကျော် ရှိတယ်... ငါအပါအဝင် မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး ရှိတယ်… အစ်ကိုကြီး ကျားဘုရင်… ဒုတိယ အစ်ကိုကြီး ကျားသစ်ဘုရင်… ငါက ဝံပုလွေဘုရင်… ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ စတုတ္ထညီတော် အင်းဆက်ဘုရင် နဲ့အတူ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ကိုးယောက် ရှိတယ်..."

"ဝံပုလွေ၊ အင်းဆက်၊ ကျား၊ ကျားသစ် ဟုတ်လား... မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး..."

ဝံပုလွေဘုရင်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ရှားဝူကျင်းသည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေဘုရင်၏ ရှင်းလင်းချက်အရ သူသည် သားရဲတစ်ရာတောင် ၏ အင်အားဖွဲ့စည်းပုံကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးတည်းသာ ရှိပြီး နတ်အဆင့် မိစ္ဆာ အဆင့်ရှိသည့် တည်ရှိမှုမျိုး မရှိခြင်းက ရှားဝူကျင်းအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဒဏ်ရာများ ကျက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း... သူသည် ပုန်းအောင်းနေရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး၏ နေရာကို ဝင်ယူရန် စိတ်ကူး မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက သတိထားပြီး မိစ္ဆာစစ်သူကြီး အဆင့် စွမ်းအားရှိသည်ဟု ဟန်ဆောင်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး သင့်လျော်ပေသည်။

ရှားဝူကျင်းအတွက်မူ သားရဲတစ်ရာတောင် တွင် နေထိုင်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"အားမေရဲ့ အဖေက အရင်က ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ... ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက အရင်က တိုက်ပွဲမှာ သူကျဆုံးသွားခဲ့တယ်... အခု ငါ့လက်အောက်မှာ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... တကယ်လို့ မင်းသာ နေပေးမယ်ဆိုရင်… မင်းက ငါ့ရဲ့ ညာလက်ရုံး ဖြစ်လာမှာပဲ..."

သားရဲတစ်ရာတောင် ၏ အခြေအနေများကို ရှင်းပြပြီးနောက် ဝံပုလွေဘုရင်သည် ရှားဝူကျင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

သူ၏ စကားများအရ ရှားဝူကျင်းသည် သားရဲတစ်ရာတောင် ၏ မဟာဘုရင်ကြီး လေးပါး၏ အခြေအနေကိုလည်း နားလည်သွားလေသည်။

အစ်ကိုကြီး ကျားဘုရင်၏ လက်အောက်တွင် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး လေးယောက်ရှိပြီး သားရဲတစ်ရာတောင်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ဒုတိယမြောက် ဘုရင် ကျားသစ်ဘုရင် တွင်လည်း မိစ္ဆာစစ်သူကြီး သုံးယောက်ရှိပြီး နောက်ဆုံးဖြစ်သော အင်းဆက်ဘုရင် တွင်မူ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်သာ ရှိလေသည်။

မူလက ဝံပုလွေဘုရင် ၏ လက်အောက်တွင် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး နှစ်ယောက် ရှိခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က အားမေ၏ ဖခင်မှာ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ရာ ဤဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ဝံပုလွေဘုရင် တွင် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ယခုအခါ သွားစရာ နေရာမရှိသော မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရှားဝူကျင်း ပေါ်လာသဖြင့် ဝံပုလွေဘုရင် သည် သူ့ကို လက်အောက်ခံအဖြစ် ခေါ်ယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေဘုရင် စကားပြောအပြီးတွင် သားရဲတစ်ရာတောင် ၏ အခြေအနေများကို နားလည်သွားကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် သင့်လျော်သော နေရာတစ်ခု ရှာဖွေခြင်းက ပထမဦးစားပေးဖြစ်ကြောင်း ရှားဝူကျင်း ရင်ဝယ်ပိုက်ထားသဖြင့် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့... အခုကစပြီး တတိယမြောက် မဟာဘုရင်ကြီး ရဲ့ အမိန့်တွေကို ကျွန်တော် နာခံပါ့မယ်..."

"ဟားဟားဟား... ကောင်းပြီ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်… သားရဲတစ်ရာတောင်ရဲ့ ဒသမမြောက် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ပဲ..."

ရှားဝူကျင်း၏ အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ဝံပုလွေဘုရင် သည် အလွန်ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် ရှားဝူကျင်းကို ပြောလိုက်လေတော့သည်။

...

မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသည့် ရတနာဆင် တိုင်းပြည်တွင်တော့ ကျန်းလျိုသည် သားရဲတစ်ရာတောင် မှ အခြေအနေများကို မသိရှိနိုင်ပေ။ သူသည် ရတနာဆင် တိုင်းပြည် ၏ တော်ဝင်နန်းတော်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျို၏ အမိန့်အရ စွန်းဝူခုန်းသည် ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူသည် လင်းရှောင် ညီလာခံခန်းမရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ဒီတစ်ခေါက် ဘာကိစ္စနဲ့များ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."

လင်းရှောင် ၏ အစောင့်အကြပ် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် သည် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်းပါ...ငါက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဖို့လာတာ..."

စွန်းဝူခုန်း သည် လင်းရှောင် ညီလာခံ ခန်းမထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

စွန်းဝူခုန်း၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ လင်းရှောင် အစောင့်အကြပ် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် တားဆီးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့... တကယ်လို့ ပဟာ ပညာရှိကြီးသာ ဒီလို အတင်းဝင်သွားမယ်ဆိုရင်… ကျွန်တော်က တာဝန်ဝတ္တရား ပျက်ကွက်မှုဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကနေ ကင်းလွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး မဟာ ပညာရှိကြီး ရောက်နေကြောင်း ကျွန်တော် ဝင်ပြီး သံတော်ဦးတင်တဲ့အထိ ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ ရမလား..."

"ကောင်းပြီလေ... မြန်မြန်လုပ်..."

အစောင့်အကြပ် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် ၏ ရိုသေလေးစားသော သဘောထားနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော စကားများကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်း သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ့ကို အခက်မတွေ့စေလိုတော့သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဟာပညာရှိကြီး..."

အစောင့်အကြပ် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ်သည် သံတော်ဦးတင်ရန် လင်းရှောင် ညီလာခံ ခန်းမထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လှည့်ဝင်သွားလေသည်။

လင်းရှောင် ညီလာခံခန်းမအတွင်း၌မူ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် သူ၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေပြီး အခြားသော ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် များနှင့် အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားများက တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြလေသည်။

ဧကရာဇ်နှင့်တကွ မှူးမတ်အရာရှိများသည် ဘုံသုံးပါးနှင့် လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ် တစ်ခွင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် မဟာဗျူဟာများကို တိုင်ပင်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အပေါက်ဝမှ အစောင့်အကြပ် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် သည် ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ သံတော်ဦးတင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကောင်းကင်နဲ့ တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး စွန်းဝူခုန်းဟာ လင်းရှောင် ခန်းမ အပြင်ဘက်မှာ ရောက်ရှိနေပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းဆိုနေပါတယ်..."

ကောင်းကင်နှင့် တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး စွန်းဝူခုန်း...

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင် ခန်းမတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားများနှင့် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် များ၏ မျက်နှာထားများမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ စွန်းဝူခုန်း ရောက်ရှိလာကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး အနည်းနှင့်အများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"အိုး..."

သရဖူဆောင်းလျက် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် မျက်ခွံကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လက်ငါးချောင်းတောင် အောက်မှာ နှစ်ငါးရာလောက် ဖိနှိပ်ခံရပြီးနောက်ပိုင်း ဒီမျောက်ဆိုးလေး က နောက်ဆုံးတော့ ယဉ်ကျေးမှု နည်းနည်း သင်ယူလာခဲ့ပုံရတယ်… သံတော်ဦးတင်တဲ့အထိ အပေါက်ဝမှာ စောင့်ရမယ်ဆိုတာကို သိနေတယ်ပေါ့လေ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် က တည်ငြိမ်စွာ မိန့်ဆိုလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်..."

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ၏ အမိန့်အရ အစောင့်အကြပ် ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် သည် ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ လင်းရှောင် အပြင်ဘက်ရှိ စွန်းဝူခုန်း ကို ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်လေတော့သည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်သေးငယ်ပြီး ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွလုပ်ကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါလှသော လင်းရှောင် ကောင်းကင်ဘုံ ညီလာခံခန်းမ အတွင်း၌ သူသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ဟန် မပြဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုမူနေလေသည်။

အထဲသို့ ရောက်ပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ဆယ့်ရှစ်ကျန်း အမြင့်ရှိသော ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ဖြင့် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဘိုးတော် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

အထက်မှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ မျောက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း… ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ သူ၏မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပူထူသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူက ခုနလေးတင် ဤမျောက်သည် လက်ငါးချောင်းတောင် အောက်တွင် နှစ်ငါးရာခန့် ဖိနှိပ်ခံရပြီးနောက် ယဉ်ကျေးမှု နည်းနည်း သင်ယူလာခဲ့ပုံရသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤသို့ ပြုမူနေသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းက သူ့ကို မျက်နှာဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်း မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။

"ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်လဲ... မင်းလို မျောက်ဆိုး က ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား..."

ဘေးတွင်ရှိနေသော ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် တစ်ပါးမှာ စွန်းဝူခုန်း၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ထွက်လာကာ ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကြယ်မင်းမြတ် ဝူတယ်... မင်းက ငါ လောင်စွန်း ကို ဖမ်းဆီးပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အပေါ် မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသချင်နေတာလား..."

စွန်းဝူခုန်းသည် အရပ်ပုသော်လည်း သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ဘေးရှိ ကောင်းကင်စစ်ဗိုလ် ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားများကြောင့် ကြယ်မင်းမြတ် ဝူတယ် မှာ စကားများ ထစ်ငေါ့သွားပြီး ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားလေသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုက်ယီ အစစ်အမှန် နတ်မင်း ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တွင် ရှိနေသော်လည်း တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ဤမျောက်ထက် များစွာ အားနည်းနေပေသည်။

လင်းရှောင် ညီလာခံခန်းမထဲ၌ သူသည် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကိုယ်စား စွန်းဝူခုန်းကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရဲသော်လည်း တကယ်တမ်း စွန်းဝူခုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်ကိုမူ မဝံ့ရဲပေ။

ကြယ်မင်းမြတ် ဝူတယ် မှာ အခြေအနေကို မကျော်လွှားနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသူက သူ့အတွက် ရှေ့ထွက်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သည်အတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်တော့ချေ။

"တော်ကြပါတော့... တော်ကြတော့... ဆူညံမနေကြနဲ့… ဒါက ဘယ်လို အပြုအမူတွေလဲ... ဒီမျောက်ဆိုးက သူ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ မပြောင်းလဲသေးတာ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်မှ မဟုတ်တာ… အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး..."

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်က ဤသို့ပြောလာမှတော့ အခြားသူများက ဘာများ ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။ ကြယ်မင်းမြတ် ဝူတယ် မှာ မကျေမချမ်းဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် က စွန်းဝူခုန်းကို "မျောက်ဆိုး" ဟု ခေါ်ဆိုရာတွင် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေသကဲ့သို့ပင် စွန်းဝူခုန်းကလည်း ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို ဘိုးတော်ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူ ပြောဆိုသောအရာများအပေါ် မည်သူကမျှ ဒေါသထွက်နေပုံ မပေါ်ပေ။

***