အခန်း ၁၉၀

အပိုင်း(၁၉၀) ဦးလေးအားပေါင်... ရှောင်ဝမ်... နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်

ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရပ်နေသော ဝေဝါးဝါး လူရိပ်များက ဤယာဉ်တန်းကို လှည့်ကြည့်နေကြ၏။

တာယာပွတ်တိုက်သံမှလွဲ၍ အခြား ပိုလျှံသော ဆူညံသံ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။

ချန်းရီက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားကို လေယာဉ်တစ်စင်းအလား မောင်းနှင်နေပြီး ကားနောက်ခန်းရှိ အခန်းလေးမှာ ယိမ်းထိုးလှုပ်ခါနေကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကားနောက်ခန်း ပြုတ်ကျသွားပါက အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းလည်း ကျရှုံးသွားမည်ဟု ခန့်မှန်းရ၏။

မရဏမိုးမခပင်၏ အကိုင်းအခက်များက နွယ်တက်လာပြီး ကားနောက်ခန်းကို ကားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်သည်။

တဝူမြို့တွင် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပွားနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခု မထွက်ပြေးပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ယာဉ်တန်း၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။

လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အဆောက်အအုံများ တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးလာပြီး မြူခိုးများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာလာသည့် အချိန်အထိပင်။

ထိုအခါမှသာ ချန်းရီက အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်သည်။

မြူခိုးကျွန်များ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ယခင်ကလောက် မများတော့ပေ။

ချန်းရီသည် မြူခိုးကျွန်များထဲမှ တစ်ကောင်၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ရင်းနှီးနေသလိုပင် ခံစားလိုက်ရပြီး ယခင် ယာဉ်တန်းထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်ဟု ထင်လိုက်ရ၏။

သူ သေချာ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြူခိုးများ စုဖွဲ့နေသော ခေါင်းပေါ်တွင် ပိန်လှီသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အသံတိတ် အော်ဟစ်နေသော ပါးစပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ရုတ်တရက် ချန်းရီသည် ထိုပိန်လှီသော အမျိုးသား၏ မလှမ်းမကမ်း လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူသိပ်မများဘဲ သုံးငါးယောက်ခန့်သာ ရှိသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ခါးကုန်းကုန်း အရိပ်ကို ချန်းရီ မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှတ်မိသွား၏။

ဦးလေးအားပေါင်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဦးလေးအားပေါင်သည် ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မြူခိုးများ စုဖွဲ့နေသော သူ၏ ဦးခေါင်းတွင် လူသားတစ်ဦး၌ ရှိသင့်သော မျက်နှာအမူအရာမျိုး မရှိတော့ချေ။

တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အိုမင်းရင့်ရော်၍ လောကကြီးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံရသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် အော်ဟစ်နေသော ပါးစပ်တစ်ခုသာ ပေါ်လာတတ်သည်။

ထို့အပြင် ဦးလေးအားပေါင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိန်သွယ်သွယ်နှင့် အရပ်မမြင့်သော မြူခိုးကိုယ်ထည်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

မျက်နှာမှာ မြူခိုးတစ်ထွေးသာ ဖြစ်နေသော်လည်း...

ထိုသူမှာ ယာဉ်တန်း လက်ထောက် ရှောင်ဝမ် ဖြစ်ကြောင်း ချန်းရီ အသေအချာ သိလိုက်သည်။

ရှောင်ဝမ်မှာ ယာဉ်တန်း လက်ထောက်ဖြစ်သော်လည်း ဤရာထူးကို အသုံးချကာ သာမန်လူများကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ဟု ချန်းရီ တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးပေ။

ယခင်တစ်ခေါက် ကုလားအုတ်ယာဉ်တန်းနှင့် မဆုံတွေ့မီက ခေါင်းဆောင်ချူသည် သူ့ကို သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။

ဒီကောင်လေးက အပူချိန် ၄၀ ဒီဂရီ ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရိုးအအဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ရှာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အနောက်တွင် ရင်းနှီးနေသော အရိပ်အယောင် အချို့လည်း ရှိနေသေးပြီး အားလုံးမှာ ယာဉ်တန်းထဲမှ လူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ချန်းရီနှင့်မူ သိပ်မရင်းနှီးလှပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားက ဦးလေးအားပေါင်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဦးလေးအားပေါင်သည် လူသားများ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ ကျန်ရစ်နေသေးပုံရပြီး ခေါင်းမော့ကာ ချန်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ မြူခိုးဦးခေါင်းတွင် ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ရှောင်ဝမ်က ဦးလေးအားပေါင်၏ အနောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းမှာမူ ချန်းရီ၏ ကားရွေ့လျားရာနောက်သို့ လိုက်ပါလှည့်ပတ်နေသည်။

မျက်နှာအမူအရာ မရှိသော်လည်း ရှောင်ဝမ်သည် မိမိကို နှုတ်ဆက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချန်းရီ အသေအချာ သိလိုက်သည်။

ချန်းရီသည် ကားအရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မလှမ်းမကမ်း၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် မြူခိုးများထဲမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး အမြင်အာရုံမှာလည်း အလွန် ရှင်းလင်းနေသဖြင့် အဝေးဆီမှ တောင်တန်းများနှင့် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှ သစ်ရွက်များကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

လေထုထဲရှိ စိုစွတ်မှုမှာလည်း များစွာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်က ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသဖြင့် နွေးထွေးကာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ချန်းရီသည် သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်ထဲ၌ နေရထိုင်ရ ခက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တတ်သော ချန်းရီပင်လျှင် ဤအချိန်၌ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မြိုသိပ်ရခက်၊ ထုတ်ဖော်ရခက်သော ခံစားချက်တစ်ခုက ဖိစီးနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။

နေရောင်ခြည်က အနည်းငယ် စူးရှနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ချန်းရီက ယာဉ်မောင်းခန်းထဲမှ အသုံးမပြုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော နေကာမျက်မှန်ကို ရှာဖွေကာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးမျက်လုံးနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် အသားပေါက်ကြီးကို နေကာမျက်မှန်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

ဤသို့ ကြည့်လိုက်ပါက ယခင်က လူမမည်၊ တစ္ဆေမမည် ပုံစံထက်တော့ အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းသွားသည်။

ကားကို သေချာရပ်ပြီးနောက် ချန်းရီက ကားဘေးတွင် ရပ်ကာ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဟွာဇီးဆေးလိပ်က များများစားစား မကျန်တော့သဖြင့် ချွေတာသောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဆေးလိပ်ငွေ့များ လွင့်ဝဲလာသည်နှင့်အမျှ ချန်းရီ၏ ရင်ထဲမှ မွန်းကျပ်မှုများလည်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်းရီ၏ အမူအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက...

ခေါင်းဆောင်ချူသည် ထိုအရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး လေးလံသော သံတူဖြင့် ထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခေါင်းဆောင်ချူသည် အသက်ရှူ မြန်လာကာ အသက်ရှူကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နှာခေါင်းဝတွင်လည်း အနည်းငယ် ကျိန်းစပ်လာ၏။

ထိုအရိပ်နှစ်ခု၏ အနောက်ရှိ အခြားသော အရိပ်များမှာလည်း အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေပုံရသည်။

"ရပ်... ခဏရပ်လိုက်"

ရှောင်ဖူက ဘရိတ်ကို ချက်ချင်းနင်းလိုက်ရာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော လမ်းကြမ်းမောင်းကားမှာ ထိုအရိပ်နှစ်ခုရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကားများလည်း အသီးသီး အရှိန်လျှော့ကာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူသည် ခြေဗလာဖြင့် ကားပေါ်မှ ယိမ်းယိုင်စွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောက်ကျစ်သော အမူအရာရှိတတ်သည့် ခေါင်းဆောင်ချူမှာ ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ ကျောပြင်မှာလည်း ယခင်ကလောက် မတ်မတ်မရှိတော့ဘဲ ဦးလေးအားပေါင်နှင့်ပင် အနည်းငယ် တူနေတော့သည်။

ဦးလေးအားပေါင်၏ မြူခိုးကျွန်ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ ခေါင်းဆောင်ချူက လက်ကိုဆန့်တန်း၍ ဦးလေးအားပေါင်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မြူခိုးအချို့ကိုသာ လွင့်စဉ်သွားစေခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူက ရှောင်ဝမ်ကို ပွတ်သပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူသည် ထိုအရိပ်နှစ်ခုရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း ပါးစပ်မှာ တင်းတင်းစေ့ထားသဖြင့် မေးရိုးများ ထောင်ထနေပြီး လည်ပင်းတွင်လည်း အနီရောင်များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အဖွဲ့ဝင်များရှေ့တွင် ဝမ်းနည်းမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မဖြစ်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက လူတိုင်းကို အသက်ရှင်သန်ရန် အဆုံးထိ မည်သို့ ဦးဆောင်နိုင်မည်နည်း။

ခေါင်းဆောင်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး ဘေးသို့ ချထားသော လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ဒါက... ဦးလေးအားပေါင်... သူ... သူ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ"

"ပြီးတော့ ရှောင်ဝမ်... နင်... နင်.ရော ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"

စွန်းချန်းချန်းသည် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ဘေးတွင် မယုံနိုင်စွာ ရပ်နေပြီး သူမရှေ့ရှိ မြူခိုးကျွန်ကို ကြည့်နေသည်။ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေပြီး သူမ၏ သူငယ်အိမ်များထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ယခင်တစ်ခေါက် လမ်းခွဲခဲ့စဉ်ကတည်းက ဦးလေးအားပေါင်၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းကြောင်းကို စွန်းချန်းချန်း သိထားပြီး ဦးလေးအားပေါင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုပင် တွေးထားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထပ်မံ တွေ့ဆုံချိန်တွင် တစ်ဖက်လူမှာ မြူခိုးကျွန် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤအရာက စွန်းချန်းချန်းကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ဦးလေးအားပေါင်ကို ထားလိုက်တော့... ရှောင်ဝမ်ကပါ ဘယ်လိုဖြစ်လို့...

"မြူခိုးတွေထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတိုင်း နောက်ဆုံးမှာ မြူခိုးကျွန်တွေ ဖြစ်သွားကြမှာပဲ"

"ဦးလေးအားပေါင်နဲ့ ရှောင်ဝမ်တို့... ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူး"

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး ရက်စက်လွန်းသော အကြောင်းအရာကို တည်ငြိမ်သော စကားလုံးများဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။

ပန်းရောင် ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက ပါးစပ်လေးဟကာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောပြ၍ မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး မသေဆုံးခဲ့ကြသဖြင့် မြူခိုးကျွန်များ၏ ဖြစ်စဉ်ကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။

"ဦးလေးအားပေါင်... ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင်"

"အီးဟီး... ရှောင်ဝမ်ရယ်... "

အစောဆုံး ငိုကြွေးသူမှာ ခေါင်းဆောင်ချူ မဟုတ်ဘဲ ကလေးမလေး ရှောင်ယွီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွီက မျက်ရည် နှပ်ချေးများ သံစဉ်တူ ငိုကြွေးနေပြီး နှပ်ချေးလား မျက်ရည်လားပင် မကွဲပြားတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှတစ်ဆင့် မေးစေ့အထိ စီးကျလာကာ အတန်းလိုက် ရှည်လျားစွာ ကျဆင်းနေသည်။

ယာဉ်တန်းထဲတွင် ဦးလေးအားပေါင်၏ သူငယ်ချင်းဟု ဆိုရလျှင် ရှောင်ယွီ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ခေါင်းဆောင်ချူသည်ပင်လျှင် ဦးလေးအားပေါင်၏ သူငယ်ချင်းဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ချန်းရီဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် မဟုတ်တော့ချေ။

အကြောင်းပြချက်ကို ပြောရလျှင် ရိုးရှင်းလှသည်။ ဦးလေးအားပေါင်သည် သူ၏ ဆွေမျိုးအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပြစ်ကင်းပြီး ဖျတ်လတ်သော ရှောင်ယွီကို သူ၏ သမီး သို့မဟုတ် မြေးမလေးကဲ့သို့ သဘောထားကာ စောင့်ရှောက်တတ်သည်။

ယာဉ်တန်းထဲရှိ လူအများအပြားမှာ ဦးလေးအားပေါင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးကြသည်။

"ဦးလေးအားပေါင်... ဦးလေးအားပေါင်... ရှောင်ဝမ်... "

"အီး... ဟီး... ဟီး..."

အရိပ်မည်းတစ်ခုက ရှောင်ယွီကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လူသန်ကြီး ထယ်ရှီးသည် မည်သည့်အချိန်က နိုးလာမှန်း မသိဘဲ ရှောင်ယွီ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဤအရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။

တင်းတုံသည်လည်း နောက်ဆုံးမှ ကုန်တင်ကား၏ ယာဉ်မောင်းခန်းထဲမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသမီးက ယာဉ်တန်းသို့ နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဦးလေးအားပေါင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို မနည်းမနော ခံခဲ့ရသည်။

အစကနဦး ယာဉ်တန်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ယာဉ်တန်း၏ စည်းမျဉ်းများကို သိရှိနားလည်စေရန် သင်ကြားပေးခဲ့သူမှာ ဦးလေးအားပေါင် ဖြစ်ပြီး သူမကို ထယ်ရှီး၏ အဖွဲ့ထဲသို့ အရင်ဝင်ရန် အကြံပေးခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူမအတွက် ရိက္ခာများကို ခွဲဝေပေးခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်သည်။

ဦးလေးအားပေါင်ကို မြင်ရတိုင်း တင်းတုံက ဦးလေးအားပေါင် အလွန် ပင်ပန်းနေသည်ဟု အမြဲ ခံစားရလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထပ်မံ တွေ့ဆုံချိန်တွင် ဤသို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယာဉ်တန်းထဲရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

ဦးလေးအားပေါင်နှင့် ရှောင်ဝမ် အပြင် အခြားသော ရင်းနှီးနေသည့် ဝေဝါးဝါး အရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရဲရဲနီနေကြသည်။

အချို့က လက်ကိုဆန့်တန်း၍ သူတို့ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

အချို့က ဤအဆုံးသတ်ကို လက်မခံနိုင်ကြဘဲ ခေါင်းကိုပိုက်ကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးကြလေသည်။

သူတို့၏ ဝေဝါးဝါး အရိပ်များက ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ မျက်နှာများက ခေါင်းပေါ်ရှိ မြူခိုးများထဲတွင် ပေါ်လာတတ်ရာ ကြည့်နေသူများ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် နာကျင်ခံစားရစေသည်။

ရွှီနန်သည် ကားရှေ့တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေပြီး သူ အရှေ့သို့ မတက်ရဲပေ။

သူ၏ ညီမလေးကို သတိရသွားသည်။ ညီမလေး သေသွားပြီလား... မြူခိုးကျွန် ဖြစ်သွားပြီလား။

မိမိ မတွေ့လိုက်ရတာများလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ညီမလေး အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ... ငါ ခံစားလို့ရတယ်။

ရင်ထဲတွင် အတွေးပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ရွှီနန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

ရွှီနန်က ဦးလေးအားပေါင်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးအားပေါင်... အရင်တုန်းက ဦးလေး လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော်လည်း ဆက်လုပ်သွားပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့ အဆုံးထိ ရှင်သန်အောင် နေသွားမှာပါ"

ရှောင်ဖူကလည်း ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဦးလေးအားပေါင်... ရှောင်ဝမ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်အလုပ်ကို သေသေချာချာ ကြိုးစားလုပ်သွားပါ့မယ်"

ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် လူအုပ်၏ အနောက်ဆုံးတွင် ရပ်နေ၏။ အစ်မဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး ကားကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးရှောင်ရှောင်မှာ ယခုအခါ ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံးတွင် နေရာအပျောက်ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် ဦးလေးအားပေါင် အပါအဝင် ရှောင်ဝမ်တို့နှင့် ထိုမျှလောက် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ် မရှိပေ။

သို့တိုင်အောင် ကျိုးရှောင်ရှောင်သည် အလွန် ဝမ်းနည်းနေမိသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း ဤသို့ ဖြစ်သွားကြမည် ထင်သည်။

ကွာခြားချက်မှာ စောခြင်းနှင့် နောက်ကျခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အသံမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးလောက်အောင် ပင်ပန်းနေပုံရပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ကားပေါ် အရင်တက်နှင့်ကြ"

"ခေါင်းဆောင်ချူ... "

"ကိစ္စမရှိဘူး... ကျွန်တော် ဦးလေးအားပေါင် ခဏလောက် နေပါရစေဦး... သုံးမိနစ်လောက်ပါပဲ... "

ရှောင်ယွီက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။

လမ်းကြမ်းမောင်းကားက အရှေ့သို့ ပေတစ်ရာခန့် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ချန်းရီ၏ ကားဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အခြားကားများက ဦးလေးအားပေါင်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့၏ ဘေးမှ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

ဦးလေးအားပေါင်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသူတိုင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်ကြသည်။

ဗိုက်ကြီးကားနေသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးပင်လျှင် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တဝူမြို့၏ မြူခိုးများထဲမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး နဂါးဟိန်းဟောက်သံနှင့် ဆင်တူသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကြောင့် တဝူမြို့ တစ်ခုလုံးရှိ မြူခိုးများပင် လှုပ်ရှား ဆူပွက်လာတော့သည်။

ဆက်ရန်...