အခန်း ၂၁၄၀
Vol. 149 Ch. 2140
အပိုင်း ( 2140 ) နှုတ်ဆက်ခွဲခွာချိန်။
လုမင်က စွမ်းအင်များကို ဆက်လက်သန့်စင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လည်ပတ်စေကာ သူတော်စင်နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်စေလိုက်သည်။ သူ၏ သူတော်စင်နှလုံးသားပေါ်မှ အက်ကြောင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့တော့သည်။
သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဒဏ်ရာများမှ လုံးဝ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ အကူအညီကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း လုမင် နားလည်သည်။ ထိုစွမ်းအင်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ့ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မဟုတ်ပါက သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်သက်သာလာရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။
"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အရှင်"
လုမင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သနည်း။ သို့သော်လည်း သူက သူ့ကို အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သေးသည်။ သူ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ လုမင်က အလွန် ကျေးဇူးတင်မိဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဟင်း... နှမြောစရာပဲ"
ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လုမင်ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးက သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်မလာနိုင်ခြင်းမှာ နှမြောစရာ ကောင်းပေသည်။
"လုမင်... အနာဂတ်မှာ အဆင့်တက်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ"
ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်က ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ စစ်ရထားဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။
"ဆရာ... ရှန်းရှန်းက ဆရာဟာ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် အဆင့်တက်နိုင်ပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပါတယ်"
လုရှန်းရှန်းက လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လုမင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
"ကျွန်တော်လည်း ဆရာ့ကို ယုံကြည်ပါတယ်"
အိုးရန်မော့လီကလည်း လျှောက်လာသည်။
"သခင်လေး"
ချင်ယွဲ့ကလည်း လျှောက်လာသော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။
ထို့နောက် ဟွမ်လင်၊ လုံချန်၊ လော့ထျန်းယီ၊ လော့ရှန်းနှင့် အခြားသူများလည်း လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ဤတပည့်များနှင့် သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ရင်း လုမင်၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားခဲ့ရပေသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူကြပါနဲ့... ငါ လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟန်မိသားစု၊ ဟဲမိသားစုနှင့် လုမင်အပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားသည့် အခြားအင်အားစုများမှာမူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ရယ်နေကြပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကိုလည်း ချလိုက်ကြတော့သည်။
"မုယန်က တကယ်ကို ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ရဲ့ သတ်တာကို ခံလိုက်ရတာပဲ။ ငါတို့ မုမိသားစုက ဒီအတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရမယ်'
မုမိသားစု၏ ကျွမ်းကျင်သူများက တိတ်တဆိတ် လှောင်ရယ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လျှို့ဝှက်စွာ ပေါ်ထွက်နေခဲ့ကြ၏။
"ကဲ... အချိန်နှောင်းနေပြီ။ ထိပ်ဆုံး ပါရမီရှင် သုံးရာ့နှစ်ဆယ်... ငါနဲ့အတူ ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို လိုက်ခဲ့ကြတော့"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဝှစ်..."
လူငယ်ပါရမီရှင်များက စစ်ရထား၏ ရှေ့သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျံတက်သွားကြ၏။
"ဟင့်အင်း... ရှန်းရှန်း ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို မသွားချင်ဘူး။ ဆရာ့အနားမှာပဲ နေပြီး အဖော်ပြုပေးချင်တယ်"
လုရှန်းရှန်းက သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"သခင်လေး... ကျွန်မလည်း မသွားတော့ဘူး"
ချင်ယွဲ့ကလည်း ဆိုလိုက်၏။
"ကျွန်မလည်း မသွားဘူး။ ကိုကြီး လုမင်နဲ့အတူ နေချင်တယ်"
ပေါင်ပေါင်က လုမင်၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားပြီး မလွှတ်ပေးတော့ပေ။
ယခင်က ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်သည် အကယ်၍ လုမင်သာ သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်မလာနိုင်ပါက ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာသို့ သွားရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ကောင်းကင်ကမ္ဘာက သိုင်းဧကရာဇ် ဖြစ်မလာနိုင်သူတစ်ဦးပေါ်တွင် အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးပစ်မည် မဟုတ်ချေ။
"မင်းတို့တွေ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတာလဲ။ အားလုံး ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို သွားပြီး ကျင့်ကြံကြပါ။ ကောင်းကင်ကမ္ဘာမှာပဲ မင်းတို့တွေ ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်နိုင်လိမ့်မယ်"
လုမင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ကောင်းကင်ကမ္ဘာသို့ သွားရောက်လျှင် ဤပါရမီရှင်လူငယ်လေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို သေချာပေါက် ထုတ်ပေးလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန် လျင်မြန်လာမည်မှာ သေချာသည်။
အကယ်၍ သူတို့က ယွမ်လုတွင်သာ နေထိုင်ပြီး မိမိဘာသာ စူးစမ်းကျင့်ကြံနေမည်ဆိုပါက၊ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ များစွာ နှေးကွေးသွားပေလိမ့်မည်။
တိုင်းတစ်ပါးအမျိုးနွယ်စုများ၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုနှင့်အတူ စစ်ပွဲက မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပွားလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ကောင်းကင်ကမ္ဘာသို့ သွားရောက်ကျင့်ကြံခြင်းသာလျှင် မှန်ကန်သော လမ်းစဉ် ဖြစ်သည်။ လုမင်က သူတို့ကို နေထိုင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပါ။
"ဟင့်အင်း"
"မသွားဘူး"
ချင်ယွဲ့၊ ပေါင်ပေါင်၊ လုရှန်းရှန်းနှင့် အခြားသူများက သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ခါယမ်းလိုက်ကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်က ပေါင်ပေါင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။
"ကောင်မလေး... မင်းက အချိန်ဟင်းလင်းပြင် ဝိဉာဉ်ကြွက်တစ်ကောင်ပဲ။ ယွမ်လုမှာ နေထိုင်တာက မင်းရဲ့ ပါရမီကို မြှပ်နှံထားသလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါနဲ့အတူ ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို လိုက်ခဲ့ပါ။ အဲဒီမှာ မင်းကို သီးသန့်လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တစ်ပါး ရှိလိမ့်မယ်"
ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်က ပေါင်ပေါင်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားပေသည်။
ထိပ်ဆုံး နတ်ဘုရားသားရဲဆယ်ကောင်ဆိုသည်မှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ချင်းစီတိုင်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာပါက အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။
ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ထိပ်ဆုံး နတ်ဘုရားသားရဲဆယ်ကောင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် တုနှိုင်းမဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ရှိကြသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
"မသွားဘူး"
ပေါင်ပေါင်က ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါယမ်းလိုက်၏။
လူအများအပြားမှာ အလွန် မနာလိုဖြစ်လွန်းသဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာခဲ့ကြရသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေများ ရှိနေသည့်တိုင်အောင် ပေါင်ပေါင်က မသွားချင်သေးချေ။
"မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို အတူတူသွားပြီး ကျင့်ကြံကြစမ်း"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုမင်၏ မျက်နှာက တည်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်က ပေါင်ပေါင်၊ လုရှန်းရှန်းနှင့် အခြားသူများအပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွား၏။
"ငါက ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ မလိုဘူး။ နောက်ပြီးတော့ စိတ်မပူကြနဲ့... ငါက အနာဂတ်မှာ သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမှာ...၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ကို ရှာဖို့ ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို ငါ လာခဲ့မယ်"
"ဆရာ..."
လုရှန်းရှန်းက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
"သွားကြတော့"
လုမင်က ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်၏။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
နောက်ဆုံးတွင်မူ လုရှန်းရှန်း၊ အိုးရန်မော့လီနှင့် အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြရတော့သည်။
ပေါင်ပေါင်က မလိုလားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ခွဲခွာရမှာကို တွန့်ဆုတ်နေသည့် ပုံစံမျိုး ပြသနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လုရှန်းရှန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် အားအင်ချို့နဲ့စွာ မှီလျက် စစ်ရထားရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
"လုမင်... ဂရုစိုက်ပါ"
ဟွမ်လင်၊ ဟွမ်လီနှင့် အခြားသူများလည်း စစ်ရထား၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"လုမင်... မင်း ရှန်းဟွမ်တိုက်ကြီးကို ပြန်ရောက်လို့ နျန်လင်းကိုတွေ့ရင် ငါ့အတွက် စကားတစ်ခွန်း ပါးပေးပါ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ အောင်မြင်တဲ့အခါ ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် လာရှာမယ်လို့"
လုံချန်က လုမင်ကို ပြောလိုက်သည်။
သူသည်လည်း ဤနေရာ၌ နေရစ်ခဲ့ပြီး ရှန်းဟွမ်တိုက်ကြီးသို့ပြန်ကာ ရှဲ့နျန်လင်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းချင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း စစ်ပွဲက ဝေးကွာမနေတော့ကြောင်း သူ သိသည်။ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုခွန်အားမရှိဘဲနှင့်၊ သူတို့ ယာယီ ပြန်လည်ဆုံဆည်းနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အနာဂတ်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။
သူက ကောင်းကင်ကမ္ဘာသို့ သွားရောက်ကျင့်ကြံလိုသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံ၍ မရချေ။
"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မကြာခင် ရှန်းဟွမ်တိုက်ကြီးကို ပြန်မှာလေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းအတွက် စကားပါးပေးပါ့မယ်။ ဂရုစိုက်ပါ"
လုမင်က လုံချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
လူတိုင်းက လုမင်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။
ချင်ယွဲ့တစ်ဦးတည်းသာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။
"ချင်ယွဲ့... သွားတော့လေ"
လုမင်က ချင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ မသွားဘူး။ သခင်လေးရဲ့ အနားမှာပဲ နေချင်တယ်"
ချင်ယွဲ့က သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ လုမင် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချင်ယွဲ့က ထပ်မံဆိုလိုက်၏။
"သခင်လေးက ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ရင်တောင် ကျွန်မ ထွက်မသွားဘူး။ သခင်လေးရဲ့ အနားမှာပဲ နေချင်တယ်။ပြီးတော့ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီးကို တွေ့ဖို့ ရှန်းဟွမ်တိုက်ကြီးကို ပြန်ချင်တယ်"
ချင်ယွဲ့က ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် လုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ"
နောက်ဆုံးတွင်၊ လုမင်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချင်ယွဲ့ကို နေရစ်ခွင့်ပြုလိုက်ရတော့သည်။
"လုမင်... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။ ငါလည်း ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို သွားတော့မှာ"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတစ်ဦးက လုမင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းက မဟာဧကရာဇ် ဝူရှန်း ဖြစ်ပေသည်။
"ကျောင်းအုပ်"
လုမင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မဟာဧကရာဇ် ဝူရှန်းက ကောင်းကင်ကမ္ဘာသို့ သွားပြီး စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲတော့မည်လော။
"ဟွင်းထျန်းနဲ့ ထျန်းဟော်တို့က ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို ဝင်သွားခဲ့ကြပြီ။ သူတို့ သေလားရှင်လားဆိုတာ အခုထိ ငါမသိရသေးဘူး။ ငါ စိတ်ပူမိတယ်"
ဧကရာဇ် ဝူရှန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဧကရာဇ် ဝူရှန်းက ဟွင်းထျန်းနှင့် ထျန်းဟော် မဟာဧကရာဇ်တို့ကို သွားရောက်ရှာဖွေတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း လုမင် နားလည်သွားပေသည်။
"ကျောင်းအုပ်... ဂရုစိုက်ပါ"
လုမင်က လက်ယှက်ပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား...၊ လုမင်... ငါ မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့တဲ့အခါ မင်းက သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"
မဟာဧကရာဇ် ဝူရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။
"လုမင်... မင်း သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ အနှစ်နှစ်ဆယ် ပြည့်တဲ့အခါ ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်ရဦးမယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦး ဖြစ်မလာနိုင်ရင် အရာရာတိုင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မယ်"
နောက်ဆုံးတွင်မူ မရဏဓားက လုမင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
"သွားကြစို့"
ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ခုန်းယင်က ဆိုလိုက်သည်။ အစစ်အမှန်နဂါး ကိုးကောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းသွားစေခဲ့၏။
"ဝုန်း..."
နဂါးကြီးကိုးကောင်က စစ်ရထားကို ကောင်းကင်ယံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းက ကြီးမားသော တံခါးကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ယွမ်လု၏ အခြားသော ပါရမီရှင်များလည်း ထိုတံခါးကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။
တံခါးကြီးထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ယွမ်ရှင်းက လုမင်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လုမင်က လော့စန်းချုံး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည်လည်း ထိပ်တန်း သုံးရာ့နှစ်ဆယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူက လုမင်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"လုမင်... မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် မင်းကို ငါ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ၊ ငါ့လက်နဲ့ မင်းကိုသတ်မယ်"
လော့စန်းချုံးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးကြီးထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွား၏။
"ဆရာ... ဂရုစိုက်ပါ..."
"လုမင်... ဂရုစိုက်ပါ..."
တံခါးကြီးဆီမှ လုရှန်းရှန်း၊ ပေါင်ပေါင်၊ ဟွမ်လင်နှင့် အခြားသူများ၏ အသံများက ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။
ထိုအသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်မူ သူတို့က လုံးဝ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ။
ပေတစ်သောင်းမြင့်မားသော အလင်းတံခါးကြီးမှာလည်း လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။