ဂျူပီတာ နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီး ဝင်တိုက်ခြင်း (အပိုင်း ၁)

"အဲဒီတုန်းက စစ်သူကြီးချူ က အဲဒီ ယာဉ်တန်းရှည်ကြီးကို လျန်တူမြို့ ထဲ ပြန်ခေါ်လာတော့ မြို့တစ်မြို့လုံးက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားကြတာ... ခွန်အားရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေ အားလုံးက အိမ်ထဲကနေ အလိုလို ပြေးထွက်လာကြတယ်... လူပျင်းတွေတောင် မျက်ရည်တွေနဲ့ ငိုနေတဲ့ သူတို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက တုတ်ကောက်တွေနဲ့ ရိုက်ပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို ပြောင်းရွှေ့ နေရာချထားဖို့၊ နှင်းတွေ ရှင်းဖို့နဲ့ လမ်းတွေ ရှင်းဖို့ အိမ်ပြင်ကို မောင်းထုတ်ကြတယ်လေ..."

"ဒီတစ်ခေါက် နှင်းမုန်တိုင်းက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုဆိုးတယ်လို့ အပြင်က လူတွေ ပြောတာ ကြားတယ်... အိမ် ၅၀၀ ကျော်လောက် ပြိုကျသွားတယ်တဲ့... စစ်သူကြီးချူ သာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ပတ်ဝန်းကျင် ရွာတွေက ပြည်သူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား သွားခေါ်မလာခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို အခမဲ့ ဆန်ပြုတ်ပူပူတွေ တိုက်ပြီး နေရာထိုင်ခင်းတွေ စီစဉ်မပေးခဲ့ရင်... သူတို့ထဲက အများစုက ဒီနှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ သေသွားလောက်ပြီ..."

"ဒုက္ခသည်တွေကို ထားဖို့ မြို့ထဲမှာ အိမ်တွေ မလုံလောက်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် စစ်သူကြီးချူ က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ ဖိအားတွေ၊ ကန့်ကွက်မှုတွေ ကြားကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကုန်သည်တွေရဲ့ လွတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးတွေကို သိမ်းလိုက်တယ်... ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အသုံးပြုပြီး အိမ်ကြီးတွေကို ဒုက္ခသည်တွေ နေဖို့ နေရာတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တယ်... စစ်သူကြီးချူ က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု နှစ်ခုကနေတောင် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လုပ်ကြံတဲ့ လူတွေက အနားတောင် မကပ်လိုက်ရဘဲ ဒေါသထွက်နေတဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ ရိုက်နှက် သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်လေ..."

"သခင်မလေး မသိပါဘူး... အခု မြို့ထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက စစ်သူကြီးလေး နဲ့ စစ်သူကြီးချူ အတွက် အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်တွေ စိုက်ထူပြီး နေ့ရောညပါ ပူဇော်နေကြတယ်... လူတိုင်းက လျန်တူမြို့ ကို လာခဲ့ရတာ သူတို့ ဘဝရဲ့ ကံအကောင်းဆုံး အဖြစ်အပျက်ပဲလို့ ပြောနေကြတယ်..."

ကောရှန် သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အစေခံ ကောင်မလေးများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေမှုများကို နားထောင်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်လာတော့၏။

သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးမှာ ပြည်သူများကို ဂရုစိုက်သော ကြင်နာတတ်ပြီး နူးညံ့ကာ သူရဲကောင်းဆန်သော သူတစ်ဦး အမှန်တကယ်ပင်။

သို့သော်လည်း... သူမသည် သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးနှင့် သေချာ စကားမပြောရသည်မှာ နှစ်ရက် သုံးရက်ခန့် ရှိနေလေပြီ။ သူမကို လာကြည့်တိုင်း သူသည် အမြဲတမ်း အလျင်စလို ဖြစ်နေပြီး ခဏအကြာတွင် အလုပ်ကိစ္စများ လာရောက် သတင်းပို့သော သူ၏ လက်ထောက်များက သူ့ကို ခေါ်သွားလေ့ရှိ၏။

သူ၏ သွေးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ အိပ်မပျော်သည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ကောရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားတော့၏။

သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ဟွမ်ယောင်ရှီ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော သက်စောင့်စွမ်းအားများကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သည့် ဆေးညွှန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူမ ခေါင်းထဲတွင် အကြံဉာဏ် တစ်ခု ဝင်လာသည်။

ဂျူနီယာမောင်လေး ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာအောင် သူ့အတွက် ဆေးစွပ်ပြုတ် တစ်ခွက် ကိုယ်တိုင် သွားပြုတ်ပေးရင် မကောင်းဘူးလား။

ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တားဆီး၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ကောရှန် သည် စောင်ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားကာ အဝတ်အစား လဲရန် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်တော့၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုရှင်းဟယ် သည် သူမကို နေ့စဉ် အပ်စိုက်ကုသပေးနေခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က ဤမိန်းမပျိုလေးကို မည်မျှ အလေးထားကြောင်း သိထားသဖြင့် ရှောင်ယောင်ဂိုဏ်း က နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ စုဆောင်းထားသော အကောင်းဆုံး ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ရာ ကောရှန်၏ ကျန်းမာရေးမှာ လျင်မြန်စွာ ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက အဝတ်အစား လဲရန် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အပြင်သွားမည့် ပုံပေါက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံ ကောင်မလေးများမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားကြပြီး သူမကို ကပျာကယာ တားဆီးကြတော့၏။

"သခင်မလေး... ဆရာကြီးစု က သခင်မလေး ကို အေးအေးဆေးဆေး အနားယူဖို့ ပြောထားတယ်... အပြင်ထွက်လို့ မရဘူးတဲ့... သခင်မလေး လိုအပ်တာ ရှိရင် ကျွန်မတို့ကို ပြောပါရှင်... ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်မလေး... အပြင်မှာ နှင်းတိတ်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့ လေက တိုက်နေတုန်းပဲ... သခင်မလေး အအေးမိပြီး ဖျားသွားရင် စစ်သူကြီးချူ ကြားတဲ့အခါ အရမ်း ဝမ်းနည်းသွားလိမ့်မယ်..."

ကောရှန် မှာ မတတ်နိုင်တော့ချေ။ တက်ကြွလှုပ်ရှားတတ်သော သူမ၏ သဘာဝအရ ဤအခန်းထဲတွင် သုံးလေးရက်ခန့် အပြင်မထွက်ရဘဲ နေရခြင်းက သူမကို ပျင်းရိ ငြီးငွေ့ပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် သူမသည် ဇွတ်တရွတ် အပြင်ထွက်ကာ သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်စေလိုချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဤအချိန်တွင် အခြား အစေခံ ကောင်မလေး တစ်ဦးက စုရှင်းဟယ် ကို နောက်ဆက်တွဲ ဆေးစစ်ရန် ခေါ်ဆောင်လာသည်။

ကောရှန် သည် ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် ထိုအဘိုးအိုကို သဘောကျသွားပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်ကာ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးစု... သမီး အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလေး ဘာလေး လျှောက်ချင်လို့... ရမလားဟင်..."

စုရှင်းဟယ် မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အလုပ်များနေခဲ့၏။

ချူကျန့်၏ အမိန့်ပေး ခိုင်းစေမှုများကို လုပ်ဆောင်နေရပြီး ဒုက္ခသည်များကို ရှီချီကျိန်း နှင့် အတူ ကုသပေးနေရသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရှိလောက်အောင် အလုပ်များနေကာ သူ၏ ဒေါသများလည်း အနည်းငယ် ကြီးလာခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူများအပေါ် အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနိုင်သော်ငြား ဤမင်းသမီးလေး အပေါ်တွင်မူ အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မရှည်မှု မပြရဲချေ။

သူသည် သူ၏ "ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထား" ကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေးကော... အပြင်ဘက်က ရာသီဥတု မကောင်းဘူး... ပြီးတော့ သခင်မလေး လည်း နည်းနည်း အားနည်းနေသေးတယ်... အပြင်ထွက်ရင် အအေးမိဖို့ လွယ်တယ်..."

"သမီးက စွပ်ပြုတ်လုပ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်လေးတွေ အပြင်ထွက် ဝယ်ချင်ရုံလေးပါ... ပြီးရင် ဂျူနီယာမောင်လေး ဆီ ဆေးစွပ်ပြုတ် သွားပို့မလို့လေ... အဲဒီ နှစ်ခေါက်လေးပဲ သွားခွင့်ပြုပါလား..."

ကောရှန်းလေး က သနားစရာကောင်းအောင် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

စုရှင်းဟယ် သည် သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်လိုသဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေးကော... သခင်မလေး အခုအချိန်မှာ အပြင် နှစ်ခေါက် ထွက်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မသင့်တော်ပါဘူး... ဒီလိုလုပ်ပါလား... သခင်မလေး အတွက် ဆေးစွပ်ပြုတ် ကိစ္စကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးမယ်... စွပ်ပြုတ် ကျက်သွားပြီဆိုရင် သခင်မလေး နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ပြီး ရေနွေးအိတ် တစ်လုံး ယူသွားပါ... ပြီးရင် အစေခံ ကောင်မလေးတွေနဲ့ အတူ ရထားလုံးနဲ့ သွားလိုက်ပါ... အဆင်ပြေလား..."

ချူကျန့်သည် မူလက ကောရှန်၏ နေအိမ်တွင် အလုပ်ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနေခဲ့သော်ငြား ကောရှန် နိုးလာပြီးနောက် အနားယူရန် လိုအပ်သဖြင့် သူသည် နှစ်မိုင်ခန့် ကွာဝေးသော မြို့စားအိမ်တော် သို့ ယာယီ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့၏။ ရထားလုံးဖြင့် သွားမည်ဆိုပါက ကောရှန် အနေဖြင့် အေးစက်သော လေထုထဲတွင် အချိန် အလွန်တိုတောင်းစွာသာ နေရမည်ဖြစ်ရာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ချေ။

စုရှင်းဟယ် မှာ မြေးမလေးကို ချော့နေသကဲ့သို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။

ကောရှန်း၏ နောက်ဆုံး ရည်မှန်းချက်မှာ သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးကို တွေ့ရန်သာ ဖြစ်ပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"သဘောတူတယ်နော်.. အဘိုးစု... အဘိုး ပြောပြီးပြီနော်..."

...

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး နွေးထွေးသော ဖယောင်းတိုင်မီးများ နေရာအနှံ့ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော်ငြား မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းရှိ ယာယီ ကွပ်ကဲရေး အခန်း တစ်ခန်းထဲတွင်မူ လူများ အလုပ်ရှုပ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက် ပြေးလွှားနေကြသည်။

ချူကျန့်သည် ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုမှ ယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာပြီး မြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေး ဝန်ထမ်းများကို တာဝန်များ ခွဲဝေပေးရန် ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

"ငါတို့ ဆန် မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... အဲဒီအတွက် စိတ်မပူနဲ့... ရွှီယွမ်လန် ဆီက ငါတို့ သိမ်းဆည်းခဲ့တဲ့ ဆန်တွေက နောက်ထပ် တစ်လလောက် အသုံးခံသေးတယ်... စစ်သူကြီးလေး ကလည်း ကျန်းတူး ကနေ ဆန်တွေ ပြန်ပို့လိုက်ပြီ... ပထမဆုံး လှေအုပ်စုက မနက်ဖြန် မနက် ရောက်လိမ့်မယ်... အစ်မယင်... အစ်မ ဆန်တွေ သယ်ဖို့ လူအင်အား ပြင်ဆင်ထားရမယ်... ပြီးတော့ သိုလှောင်ရုံတွေ ရှင်းလင်းထားရမယ်..."

"အခု အရေးကြီးဆုံး ပြဿနာက ဆေးဝါးတွေနဲ့ ရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်မယ့် သမားတော်တွေ ရှားပါးနေတာပဲ... စစ်သူကြီးချန်... ခင်ဗျား ဘယ်လိုနည်းလမ်း သုံးသုံး ဂရုမစိုက်ဘူး... တခြားမြို့တွေကနေ ခိုးလာတာဖြစ်ဖြစ်၊ လုလာတာဖြစ်ဖြစ်... နောက်နှစ်ရက် အတွင်းမှာ သမားတော် အယောက် ငါးဆယ်နဲ့ အထက်မှာ စာရင်းပြုစုထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေ အနည်းဆုံး ရကို ရရမယ်..."

"မြို့ထဲမှာ ထင်း ပြတ်လပ်နေတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး..."

ချူကျန့်မှာ အလုပ်များဖြင့် နစ်မြုပ်နေလေပြီ။

တခါတရံတွင် သူသည် ပြဿနာများကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ စစ်ပွဲအပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရသည်မှာပင် အလွန် အလုပ်များနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကယ်ဆယ်ရေး တာဝန်များကိုပါ သူ ထမ်းဆောင်နေရသည်။

ယခုအခါ လျန်တူမြို့ အတွင်းရှိ ရွာအားလုံး၏ ယိုယွင်းနေသော အိမ်များမှ ပြည်သူများ အားလုံးနီးပါးအပြင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ အားလုံးကို မြို့တွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသောင်းနှင့်ချီသော လူများ၏ စားသောက်နေထိုင်ရေးမှာ တကယ့်ကို ခေါင်းကိုက်စရာ ကိစ္စကြီး တစ်ခုပင်။

သို့သော် သူ၏ ညီမလေးနှင့် မိဘများကဲ့သို့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပြည်သူများ အေးခဲသော ဆောင်းရာသီတွင် အသေခံနေရသည်ကို သူ လုံးဝ ရပ်မကြည့်နေနိုင်သဖြင့် အံကြိတ်ကာ တောင့်ခံထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"နျဲ့ချင်း... မင်း ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတဲ့ အစီအစဉ်ကို ဆက်ပြီး အရှိန်မြှင့်ရမယ်... ခွန်အားရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေကို နှင်းတွေ ရှင်းခိုင်း... အများသုံး နေအိမ်တွေ ဆောက်ခိုင်း... ပြီးတော့ မြို့ကို အမြန်ဆုံး ပုံမှန် အနေအထား ပြန်ရောက်အောင် မြို့ရိုးတွေ ပြုပြင်ခိုင်းလိုက်..."

နျဲ့ချင်း သည် မူလက သူ၏ ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သော်ငြား ချူကျန့်သည် သူ့ကို များစွာ ကူညီပေးခဲ့သော ဤကိုယ်ရံတော်များကို အလွယ်တကူ ထွက်ခွာခွင့် မပြုခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူတို့ကို ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝန်ဆောင်မှု ပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော နေရာများ၌ ခန့်ထားပေးခဲ့သည်။

ထိုနေရာများမှာ တကယ့် ဩဇာအာဏာ မရှိသော်ငြား အကျိုးအမြတ် အတန်အသင့် ရရှိနိုင်သော နေရာများ ဖြစ်၏။ ဤရာထူးများက သူတို့ကို စစ်တပ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ ကင်းလွတ်စေပြီး နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်စေလိမ့်မည်။

ရှေ့တန်းသို့ သွားရောက်ကာ ဂုဏ်ပြုဆုများ ရယူလိုသော ကိုယ်ရံတော်များ အတွက်မူ ချူကျန့်က မိတ်ဆက်စာများ ရေးပေးခဲ့ပြီး စစ်သူကြီး ခုံးကျုံး ထံသို့ သွားရောက် သတင်းပို့ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကာ ခုံးကျုံး က သူတို့ကို ရာထူးများ ခွဲဝေပေးမည် ဖြစ်သည်။ လေ့ကုတောင် တွင် ဒဏ်ရာများ ကုသနေဆဲဖြစ်သော ကျူးချွမ် နှင့် အခြားသူများ အတွက်ပင်လျှင် မိတ်ဆက်စာများနှင့် ရာထူးများကို ချန်လှပ်ပေးထားပြီး သူတို့ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီးနောက်မှ ရွေးချယ်စေမည် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားသော ကိုယ်ရံတော်များမှာ ရက်ရောသော လျော်ကြေးငွေများကို ရရှိခဲ့ကြ၏။

စာရင်းပြုစုသည့် အခန်းထဲမှ လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချူကျန့် နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့၏။

သူသည် ဤအုပ်ချုပ်ရေး တာဝန်များကို မူလက ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်ငြား လူတွေက အခြေအနေအရ တိုးတက်လာအောင် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခံရလေ့ ရှိပြီး သူ၏ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံများနှင့် ဘဝ သင်ခန်းစာများကြောင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ နားလည်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ခုံးကျုံး သည် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပြည့်စုံသော အုပ်ချုပ်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အဆင့်တိုင်းတွင် စစ်သည်များ ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ သူသည် သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များအလိုက် အလုပ်များကို ခွဲဝေပေးရန်သာ လိုအပ်ပြီး ၎င်းမှာ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်လှသည်။

သူသည် အများဆုံး နောက်ထပ် သုံးရက်နေလျှင် ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချင်ရူယွင် ၏ တာဝန်မှာ သဘောတူထားသည့် အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် သူ့ကို စောင့်နေမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ကာ တာဝန်များကို စီစဉ်ပေးနေရပြီး ခုံးကျုံး ပြန်လာချိန်တွင် ပြဿနာများကို ရှင်းလင်းစရာ မလိုစေရန် ဒုက္ခသည်များ နေရာချထားရေး ကိစ္စရပ်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ချောမွေ့အောင် ကြိုးစားနေရ၏။

ချုကျန့်တစ်ယောက် မဖြေရှင်းရသေးသော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များမှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်မည်ကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သွယ်လျပြီး နူးညံ့သော လက်တစ်စုံက သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ရောက်ရှိလာပြီး ယုယစွာ နှိပ်နယ်ပေးလာတော့၏။

ချူကျန့် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ သူ ပင်ပန်းနေခဲ့သဖြင့် လူတစ်ယောက်က သူ၏ နဖူးကို အလွယ်တကူ နှိပ်နယ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းပေတည်း။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လီဝမ်ရှို့ က နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်လေးများဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။